ชายาอ๋องกระดูกเหล็ก (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 20 : อันตรายที่มองไม่เห็น (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 90,696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 925 ครั้ง
    13 ก.พ. 61


          " เรื่องที่ข้าให้เจ้าไปจัดการได้เรื่องไปถึงไหนแล้ว  "

 


          น้ำเสียงนุ่มนวลเอ่ยถามกับสาวใช้คนสนิท  หากแต่ผู้พูดกลับยกมือเรียวนั้นลูบลำตัวของสัตว์เลี้ยงไปมาหยอกล้อกับแมวสีขาวตัวน้อยขนนุ่มที่อยู่ในอ้อมกอด  และถึงแม้ว่าจะดูเหมือนไม่สนใจกับผู้ที่นางเอ่ยถาม  ทว่าความเป็นจริงสาวใช้คนสนิทนั้นรู้ดีว่าผู้เป็นนายกำลังรอฟังข่าวความคืบหน้าจากนางอยู่อย่างใจจดจ่อ  ต่างจากกิริยาอ่อนหวานและอ่อนโยนดั่งที่ได้แสดงออกมา

 


          " หม่อมฉันจัดการติดต่อกับกลุ่มสังหารเพื่อว่าจ้างตามที่พระนางได้สั่งการเรียบร้อยแล้วเพคะ  กลุ่มสังหารอินทรีทมิฬนั้นได้ชื่อว่าเป็นกลุ่มมือสังหารรับจ้างที่โหดเหี้ยม ค่าจ้างหนึ่งพันตำลึงทองนั้นถือว่าสูงมาก อาจจะมากที่สุดตั้งแต่ที่มีผู้ว่าจ้างให้สังหารคนตามคำสั่งมาด้วยซ้ำ  "

 


          " ดี...แล้วพวกมันบอกหรือไม่ว่าจะลงมือเมื่อใด "

 


          " พวกมันส่งข่าวมาเป็นระยะเพคะ  ด้วยกำลังเฝ้าดูความเคลื่อนไหวของจวิ้นอ๋องอยู่  หากแต่ว่ายังรีบร้อนทำสิ่งใดไม่ได้ เพราะเหยื่อนั้นก็ระวังตัวเป็นอย่างดี ทั้งมีผู้คุ้มกันอยู่โดยรอบทั้งที่แสดงตน รวมถึงกลุ่มอารักขาที่ไม่ได้แสดงตนด้วย  จึงต้องระมัดระวังไม่ให้พวกนั้นจับได้ว่ามีคนคอยจับตามองดูความเคลื่อนไหวอยู่  และต้องรอโอกาสเหมาะสมกว่านี้  ยากที่จะลอบสังหารหากว่าเหยื่อยังอยู่ในอาณาเขตของเมืองหลวง จะเป็นที่สังเกตได้ง่าย ทั้งยังเป็นเชื้อพระวงศ์อีกด้วย "

 


          สาวใช้เอ่ยรายงานต่อผู้เป็นนาย ตามที่กลุ่มสังหารได้ส่งข่าวมาให้รับรู้ความคืบหน้าในการทำงาน

 


          " เอาล่ะ ข้าก็พอจะเข้าใจอยู่...ส่งข่าวไปบอกพวกมันด้วยว่าให้ทำการให้รอบคอบระมัดระวัง  ไม่ต้องรีบร้อนรอให้มีโอกาสเมื่อไรค่อยลงมือ  ตอนนี้ก็ปล่อยให้เหยื่อชะล่าใจไปก่อน หากแต่เผลอเมื่อใดให้จัดการเสีย...ว่าแต่เจ้าก็อย่าลืมพลางตัวด้วย แม้แต่พวกอินทรีทมิฬก็อย่าเผยหน้าและตัวตนให้พวกมันรับรู้ หากผิดพลาดประการใด เรื่องจะได้สาวมาไม่ถึงตัวข้า  "

 


          ผู้เป็นนายเอ่ยสั่งสาวใช้ที่ตนนั้นชุบเลี้ยงมาตั้งแต่ยังเป็นเพียงเด็กกำพร้า เมื่อเติบโตขึ้นก็ให้รับใช้ข้างกาย  ทั้ง งานลับที่ผู้เป็นนายสั่งนางนั้นเต็มใจกระทำแทนอย่างถวายชีวิต 

 


          ภายนอกนั้นเรียบร้อย พูดน้อย หากแต่จะมีผู้ใดรู้ว่าสาวใช้นางนี้นั้นมีวิชาการต่อสู้พอตัวเลยทีเดียว 

 


          " เพคะ "

 


          " หากผิดพลาด การสืบหาตัวผู้บงการนั้นคงยาก ด้วยวิสัยมือสังหารหากเกิดถูกจับได้ขึ้นมาก็คงชิงฆ่าตัวตายก่อน  หรือไม่ก็ถูกฝ่ายเดียวกันนั่นล่ะจัดการปิดปากเสีย  เพื่อไม่ให้ความลับที่ตั้งและข้อมูลของมือสังหารคนอื่นๆภายในกลุ่มรั่วไหลให้ทางการรู้...ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ยากที่จับตัวคนร้ายได้  อยากรู้นักว่าจวิ้นอ๋องคนเก่งที่ชาวเมืองเทิดทูนหนักหนาจะทำเช่นไร  แม่ทัพกระดูกเหล็กเช่นนั้นหรือ  อย่างไรก็คนธรรมดามีเลือด มีเนื้อ ข้าไม่เชื่อหรอกว่ามันจะรอดไปได้ทุกครั้ง ต้องมีสักครั้งที่พลาดบ้างล่ะ "

 


          " หลายครั้งที่จวิ้นอ๋องทรงรอดจากมัจจุราชอย่างหวุดหวิด  ผู้หมายชีวิตพระองค์นั้นก็มีมาก ทั้งกลุ่มกบฏที่ยังมีหลงเหลืออยู่บ้างย่อมคิดแค้นคนที่สังหารผู้นำ  ไหนจะขุนนางในราชสำนักอีกหลายคนที่ไม่นิยมชมชอบ  เหนือกว่านั้นยังมีหนามแหลมคมจากบุปผาที่งามที่สุดในวังหลวงคอยทิ่มแทงอยู่ตลอดเวลา เรียกได้ว่าทุกวันนี้ก็ทรงมีชีวิตอยู่ได้ลำบากล่ะเพคะ "

 


          " หึ...ย่อมแน่อยู่แล้ว  จะเก่งเพียงใด แต่นิสัยยียวนกวนโทสะ ไม่สนใจที่จะผูกมิตรกับขุนนางก็อยู่ลำบากเป็นธรรมดา  เป็นคนตรงนั้นก็ดีแต่ถ้าตรงเกินไปก็อยู่ยาก อุปนิสัยของมู่หรงหย่งหมิงไม่เหมาะกับวังหลวงนักหรอก  แต่ก็ดีเวลาเราคิดทำอะไรจะได้สะดวกขึ้น  นั่งอยู่บนภูดูเสือกัดกัน สนุกกว่าเป็นไหนๆ "

 


          นางลุกขึ้นนำกเจ้าแมวน้ยที่อุ้มอยู่นั้นไปวางในตะกร้าที่มีฟูกจัดวางเอาไว้ในนั้นอย่างดี  ก่อนเอ่ยประโยคถัดไป

 


          " ข้าไว้ใจเจ้า เจ้ารู้ใช่หรือไม่ "

 


          " เพคะ...หม่อมฉันทราบ "

 


          " เคยคิดที่จะไปจากข้าบ้างหรือไม่  ตอนนี้หากอยากจะไปจากข้า..เจ้าก็สามารถไปได้นะ ข้าอนุญาตให้เจ้าไปใช้ชีวิตภายนอกที่มีอิสระกว่านี้  เจ้าอาจจะได้แต่งงานกับคนที่เจ้ารัก มีลูกๆ มีครอบครัว ใช้ชีวิตเรียบง่ายมีความสุข  "



          นางหันไปเอ่ยกับสาวใช้  ซึ่งรู้ดีว่ามีความจงรักภักดีให้นางเพียงใด

 


          " หม่อมฉันไม่เคยคิดไปไหนไกลจากพระนางเลยเพคะ  หากไม่มีพระนางที่ชุบชีวิตหม่อมฉันจากเด็กกำพร้าเร่ร่อน นอนป่วยอยู่ริมกำแพงวัดร้างในวันนั้น  หม่อมฉันก็คงไม่มีชีวิตรอดมาจนถึงทุกวันนี้  เพื่อพระนางและองค์ชายแล้วหม่อมฉันให้ได้แม้ชีวิต ไม่คิดเสียดายแม้เพียงน้อยเพคะ "

 


          " ทั้งที่ข้าใช้เจ้าทำในสิ่งที่ผิดเช่นนั้นหรือ "

 


          " หม่อมฉันยินดีที่จะทำเองเพคะ "

 


          " ข้าขอบใจเจ้ามาก  รู้ใช่หรือไม่ว่าสิ่งที่ทำอยู่นั้นเสี่ยง...อะไรก็ไม่แน่นอน แม้นเราคิดว่าวางแผนการมาดีแล้ว แต่ถ้าวันหนึ่งนั้นพลาดถูกจับได้ขึ้นมา  แม้แต่ชีวิตตัวข้าเองก็ไม่อาจรักษาเอาไว้ได้  อย่าว่าแต่จะคุ้มครองตัวเจ้าเลย "

 


          " หม่อมฉันยินดีติดตามพระนางไปทุกที่ ไม่ว่าจะเป็นดินแดนนรกภูมิ หรือดินแดนสุขาวดี เพคะ "

 


          สาวใช้กล่าวด้วยสายตามุ่งมั่น และเทิดทูนสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้าที่นางนั้นเคารพรัก ในฐานะผู้มีพระคุณที่ชุบเลี้ยง รักประหนึ่งมารดาของนาง

 


          " ความตายนั้นข้าไม่เคยนึกกลัว  ตายแล้วก็เท่านั้น  แต่ข้าก็ไม่อยากจะเห็นเจ้าถูกทรมานจนกว่าจะตายนักหรอก  คงช่วยเจ้าได้เพียงเท่านี้ "

 


          ผู้เป็นนายเดินไปหยิบบางสิ่งบางอย่างในตู้ที่ถูกซุกซ่อนเอาไว้เป็นอย่างดี  ก่อนยื่นให้สาวใช้คนสนิท

 


          " หม่อมฉันทราบดีเพคะ..ว่าควรทำเช่นไร "

 


          ขวดขนาดเล็กที่สามารถพกพาได้สะดวก ถูกยื่นให้นางจากมือผู้เป็นนาย  นางรับรู้ได้และเข้าใจดีว่ามันคืออะไร  ยาพิษขวดนี้  มิใช่มุ่งร้าย หากแต่เป็นความปรารถนาดีจากนายสาวที่มอบให้เป็นครั้งสุดท้าย หากว่าวันใดวันหนึ่งเกิดพลาดเสียทีขึ้นมา  การปองร้ายเชื้อพระวงศ์แก่ชีวิตนั้นโทษประหาร แต่จะถูกทรมานและประหารด้วยวิธีใดนั้นยากจะหยั่งรู้ได้  เพราะหวังดีตายแล้วก็ตายเลย มิพานพบความเจ็บปวดทรมานมากนัก

 


ณ จวนสกุลจาง

 


          ตั้งแต่ที่กลับมาอยู่ที่จวนดั่งเดิม  ชีวิตของนางก็ดูเหมือนจะสุขสงบขึ้น จวิ้นอ๋องนั้นได้ทำตามสัญญาที่ให้เอาไว้กับนาง ไม่มายุ่งเกี่ยวกับนางอีกต่างคนต่างอยู่  ซึ่งนางก็หวังให้มันเป็นเช่นนี้เรื่อยไป  ชีวิตของนางจะได้ไม่ต้องไปตกระกำลำบากอยู่ในดงบุปผาพิษเหล่านั้น  ชีวิตลุ่มๆดอนๆแขวนอยู่บนเส้นด้ายแห่งความอิจฉาริษยา  มันน่าเบื่อหน่ายน้อยเสียเมื่อไรล่ะ

 


         แม้ว่านางจะรักความสะดวกสบายเพียงไร  หากแต่อยู่เฉยๆ กิน นอน แต่งตัว นานเข้าก็เริ่มเบื่อด้วยว่าโลกก่อนนางก็มีงานมีอาชีพนักแสดงที่ต้องทำ  หากแต่ตอนนี้จะให้นางอยู่เฉยๆ เป็นคุณหนูในห้องหอนางก็ทำไม่ได้อีก  แล้วจะให้นางหาสิ่งใดทำกันเล่า  

 


        " เฮ้อ..."

 


        " คุณหนูเป็นอะไรไปเจ้าคะ "

 


        เพ่ยเพ่ยเอ่ยถามผู้เป็นนายสาว  ด้วยเห็นว่านั่งถอนหายใจได้สักพักแล้ว 

 


       " ข้าเบื่อ... " 

 


      " มิลองปักผ้า  วาดรูป หรือเล่นพิณดูเล่าเจ้าคะ  เมื่อก่อนคุณหนูชอบทำอยู่บ่อยๆหลังๆมา  เพ่ยเพ่ยมิเห็นคุณหนูจับมันมาบรรเลงเลยสักครา "

 


       " พิณหรือ "

 


        นางเล่นเป็นเสียที่ไหนกันเล่า ขอเปลี่ยนเป็นเปียโน หรือไวโอลินแทนได้ไหม  ก็เคยบอกแต่แรกแล้วว่าความทรงจำของจางซูหนี่ว์คนเดิมนั้นขาดๆหายๆ 

 


        เล่นดนตรีนางอาจจะไม่ถนัด  แต่ถ้าร่ายรำก็ได้อยู่นะ...

 


        ร่ายรำ!! การแสดง!!

 

 

        " ใช่แล้ว ร่ายรำ "

 


        หญิงสาวเอ่ยขึ้นมาพลางดีดนิ้วเปาะ ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในหัวของนาง

 


         " คุณหนูกิริยาดีดนิ้วมือเช่นนั้นมิงามเลยเจ้าค่ะ  แล้วที่คุณหนูกล่าวถึงการร่ายรำทำไมหรือเจ้าคะ  หรือว่าคุณอยากจะฝึกซ้อมฝีมือการร่ายรำ  แต่ว่าคุณหนูไม่ถนัดมิใช่หรือ "

 


         เพ่ยเพ่ยกล่าวขึ้นอย่างประหลาดใจ เป็นอันรู้กันดีว่าคุณหนูของนางนั้น ก่อนหน้าขี้อายเหลือเกิน  เล่นดนตรีนั้นได้ แต่ถ้าต้องออกมาร่ายรำนั้นกลับเขินอายไม่กล้าเสียอย่างนั้น ผิดกับม่านฉิงเซียงที่เรียนการร่ายรำมาด้วยกันแต่กลับทำได้ดีกว่ามากนัก

 


       อ้าว...จางซูหนี่ว์ร่ายรำไม่เป็นหรอกหรือ  แต่แล้วอย่างไรล่ะ จางซูหนี่ว์คนใหม่นี้นางเป็นนักแสดงแถวหน้าของวงการบันเทิงเชียวนะ

 


          " ช่างเถิด...ข้าจะร่ายรำได้หรือไม่นั้นเจ้าอย่าได้สนใจนักเลย  ขอถามหน่อย...ที่นี่นอกจากโรงเตี๊ยมที่มีการบรรเลงดนตรี ระบำต่างๆ แล้วก็พวกนักเล่าเรื่องแล้ว ยังมีที่อื่นที่มีการแสดงมหรสพเช่นนี้หรือไม่ "

 


     "  ก็มีโรงงิ้วเจ้าค่ะ  แล้วก็ เอ่อ..."

 


      เพ่ยเพ่ยอดที่จะกระดากปากมิได้

 


       " เอ่อ อะไร...พูดออกมา "

 


       หญิงสาวคาดคั้น

 


       " ก็ ก็...เอ่อ หอคณิกาเจ้าค่ะ  ที่นั่นรวบรวมเหล่าสตรีโฉมงามและถูกฝึกสอนให้เก่งการร่ายรำ ระบำต่างๆ  เก่งเครื่องดนตรีบรรเลงเพลงต่างๆขับกล่อมให้เหล่าบุรุษได้ชื่นชม  อีกหลายๆอย่างพวกนางก็ถูกฝึก เอ่อ เป็นอย่างดีเจ้าค่ะ "

 


      " อ่ะ พอแล้ว....ดูเจ้าจะรู้ดีเหลือเกินนะเพ่ยเพ่ย "

 

 

       นางอดที่จะล้อเลียนสาวใช้คนสนิทไม่ได้

 


       " เพ่ยเพ่ย มิเคยเข้าไปนะเจ้าคะ  แค่ได้ยินใครๆเขาพูดกัน "

 


       เพ่ยเพ่ยรีบแก้ตัวเป็นการใหญ่ ใบหน้าเลิกลักนั้นแดงก่ำ

 


      " ข้ายังไม่ได้ว่าอะไรเลย เจ้าร้อนตัวไปไย...ไม่เคยเข้าไป แล้วอยากจะลองเข้าไปดูกันไหม "

 


       ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาในความคิด  หากนางคิดจะก่อตั้งโรงละครบ้าง ก็น่าจะเป็นสิ่งที่ทำให้นางนั้นอยู่ที่นี่ได้อย่างไม่น่าเบื่อหน่ายนัก  และหากจะทำเป็นกิจจะลักษณะ จริงๆ ก็ต้องเปิดหูเปิดตากันบ้าง

       


       " คุณหนูหมายความว่าอย่างไรเจ้าคะ "

 


       สาวใช้คนสนิทมีสีหน้างุนงงขึ้นมาทันที  จางซูหนี่ว์จึงขยับเข้าไปกระซิบเอ่ยความคิดให้เพ่ยเพ่ยรู้

 


       " คุณหนู ไม่นะเจ้าคะ!!!!!! "

 


       เพ่ยเพ่ยตกใจร้องเสียงหลง เมื่อได้ยินสิ่งที่นายสาวกล่าว ยังดีที่นางใช้มือปิดปากคนตรงหน้าไว้ได้ทัน  หากแต่ใบหน้าซีดเผือดของเพ่ยเพ่ยก็ทำให้นางนึกสงสารอยู่หน่อยๆ 

 


      " เจ้าจะไม่ไปกับข้าก็ได้นะ  ข้าก็แค่ไปคนเดียวเท่านั้นเอง "

 


      " โธ่..คุณหนูก็ ใครจะปล่อยให้คุณหนูไปสถานที่แบบนั้นคนเดียวเจ้าคะ  แต่ไม่ไปเลยจะดีกว่า เปลี่ยนใจเถิดนะเจ้าคะ "

 


     เพ่ยเพ่ยพยายามโน้มน้าวเปลี่ยนใจผู้เป็นนายมิให้ไปยังสถานที่อันไม่สมควร

 


     " ข้าแค่ไปดูการแสดงของพวกนาง จะไปเอามาเปรียบเทียบความแตกต่างกับสิ่งที่ข้าคิดจะทำก็เท่านั้นเอง ไม่มีอะไรหรอก...อีกอย่างข้าไม่ได้บอกว่าเราจะไปกันแค่สองคนสักหน่อย "

 


      จางซูหนี่ว์คิดหาแนวร่วม ซึ่งใครบางคนก็ผุดขึ้นมาเป็นคนแรกๆที่นางจะนำมาเป็นที่ปรึกษา  

 

 

     ทั้งสถานที่ที่จะไป  หากไปกันแต่สตรีก็โง่เต็มที  ถ้าเกิดมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นมาใครจะช่วยนางกันล่ะ  นางเข็ดขยาดมาตั้งแต่ครั้งถูกโจรป่านั้นพยายามฉุดไปเป็นเมียแล้ว  

 


        พอคิดถึงเรื่องนั้น..เหตุใดนางจึงเผลอไปคิดถึงหน้า ท่านอ๋องหนวดครึ้มเจ้าเล่ห์นั่นด้วยก็ไม่รู้ให้ตายเถอะ.....

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 925 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,484 ความคิดเห็น

  1. #5944 LizkookLove (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2561 / 17:59
    ทำไมนิยายถูกซ่อนค่ะ
    #5,944
    0
  2. #5362 มูมู (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 01:22
    พี่หนวดงอนแล้วนะ
    #5,362
    1
  3. #4957 mayar (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:21
    เทพบุตรตัวจริงไม่ยอมลอกคราบโกนหนวดแฮะ
    #4,957
    0
  4. #4956 mayar (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 มกราคม 2561 / 21:21
    ชะ ๆ นึกว่าไหน้ำส้มจะแตกซะละ
    #4,956
    0
  5. #4898 aezaa2 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 21:41
    โอ๋ๆๆๆๆๆๆๆ ไม่ดราม่านะเพคะท่านอ๋อง
    #4,898
    0
  6. #4668 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 20:51
    สงสารท่านอ๋องน้อยใจแล้ว
    #4,668
    0
  7. #4223 เมมฟิส (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 20:42
    แอบสงสารท่านอ๋อง
    #4,223
    0
  8. #4048 Numtanthitiya (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 22:51
    อ้าววว...มีความน้อยใจซะแล้วท่านอ๋องของเรา
    #4,048
    0
  9. #3944 Mr.kongkang (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 13:51
    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #3,944
    0
  10. #3936 ซากุระ น่ารัก (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2560 / 19:14
    ผิดมากเลยค่ะ องค์ชายห้า ตัวก็รู้ว่าพี่ขายชอบนาง ยังจะไปแย่งมาหรอไง คนดีจริงไหมเนี้ยยยย 😂😂😂😂 สงสารพระเอกอ่ะ ถ้าโดนน้องแยกคนรักอีกคราวนี้หนักแน่ๆ
    #3,936
    0
  11. #3828 น้องพริกหวาน (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 17:01
    สิ่งที่นางเอกต้องการดูไม่โฟกัส เพราะยังไม่จริงจังใช่ไหมคะ -ที่ไม่ต้องการนางสนมเลยต้องการผัวเดียวเมียเดียวน่ะค่ะ
    #3,828
    1
    • #3828-1 เถียนเถียน / Miss Smiles(จากตอนที่ 20)
      5 ธันวาคม 2560 / 17:07
      ใช่ค่ะ ถึงนางจะบอกว่าไม่เชื่อในรักแท้ แต่ความจริงลึกๆนางโหยหารักแท้มาก
      #3828-1
  12. #3607 ninjapoonarak (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2560 / 21:47
    เหอะ อีจวิ้นอ๋องทำเป็นดราม่า แต่ละอย่างที่ทำกับนางเอกไว้นี่แบบ.... #$/^&^_**(( ปล. แต่ก็เชียร์อีจวิ้นเป็นพระเอกแหละ ถถถถ พรี่หมอเลาจะเก็บไว้เทคแคร์เอง ไอเลิฟยูวจ้ะ 55555 คุณพระรองเจ้าคะ เลิกสนใจนางเอกที่ตามเนื้อเรื่องต้องคู่พระเอกแต่เนิ่นๆ แล้วมารักกับเราดีกว่า จะได้ไม่เจ็บไม่ปวด และไม่เสียเวลาสานต่อความสัมพันธ์ของเราสองเนอะ อิอิ เหลิฟ <3<3<3
    #3,607
    0
  13. #3533 BadAngle2541 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 04:17
    อืม ถ้าในชีวิตเจอคนหน้าโหดๆไว้หนวดไว้เครา แม้ว่าตอนแรกจะมาช่วยไว้ก้ตามแต่ก็ต้องมีค่าตอบแทน(ไปดูแล+ไม้กันหมา)หาเรื่องให้ทั้งที่พึ่งเจอกัน แล้วมีโอกาศก็หาเรื่องถึงเนื้อถึงตัวถึงขั้นมาจูบโดยไม่ได้เต็มใจ
    กับอีกคนเริ่มแรกเป็นหมอจะไปตรวจอาการแม่ตัวเอง(กตัญญู1) +2หน้าตาดี +3รักษาชาวบ้านฟรี จิตใจดีงาม
    ภาษีต่างกันตั้งแต่เริ่มเลยนะ???‘
    #3,533
    1
  14. #3498 MAYzaa (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 16:33
    เห็นด้วยเหมือนกันน เราจะผิดไหม555
    #3,498
    0
  15. #3439 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 12:40
    สงสารท่านอ๋องอ่ะ ไปโกนหนวดเถอะค่ะเเล้วชีวิตจะดีขึ้น
    #3,439
    0
  16. #3298 YasmeeEsor (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2560 / 12:51
    สงสารจวิ้นอ๋องจังเลย ฮื่ออออออ
    #3,298
    1
    • #3298-1 เถียนเถียน / Miss Smiles(จากตอนที่ 20)
      29 พฤศจิกายน 2560 / 13:09
      สงสารเฮีย อย่าลืมติดตามเฮียนะค๊าาา
      #3298-1
  17. #3142 READaSKY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2560 / 00:12
    แต่สำหรับเราคิดว่านางเอกก็ไม่ได้มองคนที่ภายนอกทั้งหมดนะ ทุกคนก็เป็นรึเปล่า คนเรามองเห็นรูปลักษณ์ภายนอกก่อนแล้วค่อยมองเห็นภายใน เราว่าไม่แปลก จากที่เขียน นางเอกก็ดูที่ภายในนะ องค์ชายห้าหล่อแต่ก็เป็นคนดี แต่กลับพระเอกหลอกใช้นางเอกตั้งแต่แรก เป็นเราเราก็อคตินะ ไม่มีใครอยากโดนหลอกหรอกนะ ถ้าพระเอกไม่หลอกใช้ นางเอกอาจจะไม่เฉยใส่ขนาดนี้ก็ได้นะ
    #3,142
    1
    • #3142-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 20)
      27 พฤศจิกายน 2560 / 00:28
      มันก็อยู่ที่มุมมองของแต่ละคนค่ะ ไรต์ดีใจที่ทุกคนให้ความสนใจในความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร และชอบที่ฟังความคิดเห็นรี้ดวิเคราะห์ความรู้สึกผ่านตัวละครนั้น เพราะคนเราทุกคนนั้นมีหลากหลายความรู้สึกในคนๆเดียว และมีเหตุผลในมุมของตัวเอง ไม่มีใครผิดใครถูก....ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ ^^
      #3142-1
  18. #3080 pommys (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 13:46
    มิได้ ลืม ไม้โท
    #3,080
    0
  19. #3071 pommys (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 11:31
    คำพูดสุดท้ายของจวิ้นอ๋องเจ็บได้ใจจริงๆ
    #3,071
    0
  20. #2943 veraya2099 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 10:49
    นางเอกโคตรจะมองคนที่ภายนอก ไม่หล่อไม่รักอะไรทำนองนี้ มองึนแต่เปลือกจริงๆ พอๆกับคนอื่นที่เห็นเงินเป็นพระเจ้าไม่ต่างกันเลย
    #2,943
    0
  21. #2772 supawee6371 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 20:43
    ซงซานนน(ภาษาวิบัติ55)??รู้สึกปวดใจนิดๆ นางเอกก็น้าา ไม่รู้จะพูดอะไรดี ไม่มีใครผิดอ่ะ
    #ทีมท่านอ๋อล
    รีบไปโกนเคราเถอะท่าน =_=
    #2,772
    1
  22. #2466 1661507 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 19:43
    ยังไงเราก็ลงเรือท่านอ๋องสายโหดเจ้าค่า
    #2,466
    1
  23. #2331 ยัยปีโป้ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 05:42
    คือพี่ก็ควรไปรีบโกนหนวดเคราเขียวๆนั่นออกไปไงคะ แหม่ จริงๆสงสารพี่หมิงนะคนรักคนแรกก็ไปแต่งงานกับพี่ตัวเอง คนที่จะชอบตอนนี้ก็ดูเกลียดตัวเองแถมชื่นชมชายหมอน้องตัวเองออกหน้าออกตา ถ้าเราเป็นพี่หมิงคงเฮิร์ตหนักมาก แม้จะผิดที่ตัวเองเริ่มไม่ดีด้วยก็เหอะ
    #2,331
    1
    • #2331-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 20)
      17 พฤศจิกายน 2560 / 09:10
      คนเราถึงจะบอกว่าคบกันที่ใจใช่หน้าตา แต่เริ่มแรกส่วนมากหน้าตามักดึงดูดให้อยากทำความรู้จักก่อนเป็นอันดับแรกทั้งนั้น จริงมั้ยๆ ^^
      #2331-1
  24. #2274 aanastasia_ (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2560 / 16:45
    อ้ากกกกกก องค์ชายหมอ น่าร้ากกกก
    #2,274
    0
  25. #2217 What&Why (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 20:25
    ไรต์คะท่านหมอมู่นี่เราขอได้มั้ย ชอบมากเลยผู้ชายดีๆแบบนี้ :D
    #2,217
    1