ชายาอ๋องกระดูกเหล็ก (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 16 : หนึ่งพันตำลึงทอง (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 96,362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,017 ครั้ง
    12 ก.พ. 61


 

          " เช่นนั้นหม่อมฉันต้องขอตัวไปดูอาการของเสด็จแม่ก่อน  เพียงผ่านมาเห็นว่าเฟิ่งหวงกุ้ยเฟยประทับอยู่ที่อุทยาน จึงแวะมาเท่านั้น "

 


          " เชิญองค์ชายห้าเถิด  ฝากองค์ชายนำความจากเปิ่นกงบอกสวี่กุ้ยเฟยด้วยว่า ขอให้แข็งแรงในเร็ววัน "

 


          " หยางเฉิงจะนำความบอกแก่เสด็จแม่ตามที่เฟิ่งหวงกุ้ยเฟยกล่าว  ทูลลา "

 


          มู่หรงหยางเฉิงถอยออกมา  หากแต่เมื่อเตรียมหมุนกายออกไปจากตรงนั้น  ก็หันไปเห็นสตรีนางหนึ่งยืนอยู่  เขาหยุดชะงักไปเล็กน้อย...เมื่อคราวที่เดินเข้ามานั้น ด้วยนางนั้นก้มหน้าอยู่เขาจึงมิทันได้มอง  ทว่าตอนนี้ใบหน้างามนั้นเงยขึ้นมาสบตากับเขาพอดี  

 


        จะว่าเป็นนางกำนัลก็คงไม่ใช่  เพราะเมื่อพิจารณาจากเครื่องประดับและการแต่งกายแล้วดูสูงศักดิ์เกินกว่าจะเป็นนางกำนัลทั่วไป  คงเป็นบุตรีของขุนนางคนใดคนหนึ่งเป็นแน่  

 


        ใจหนอ ไยจึงได้สั่นไหวถึงเพียงนี้ เขาอดที่จะส่งยิ้มไปให้นางมิได้ หากแต่นางก็คลี่ยิ้มตอบกลับมาทั้งนัยน์ตาคู่งามนั้นก็มองเขานิ่ง มิได้มีทีท่าเอียงอายดั่งสตรีอื่นแต่อย่างใด  

 


        เพียงครู่นางจึงหลุบตาลง  และยอบกายลงคารวะเป็นการส่งเสด็จ  นั่นจึงทำให้เขาต้องละความสนใจจากวงหน้างามของสตรีตรงหน้า  และเดินจากมาเพื่อไม่ให้ดูเป็นการเสียมารยาทจนเกินไป 

 


           นางเป็นใครกัน...คำถามนี้ผุดขึ้นกลางใจของมู่หรงหยางเฉิง

 


ภายในห้องทรงงานส่วนพระองค์ของฮ่องเต้หย่งไท่

 


         " เรื่องที่เจ้าถูกลอบทำร้ายที่เมืองฉาง  เจ้าไม่ได้บอกให้มารดาของเจ้ารู้ใช่หรือไม่ หย่งหมิง "

 


        ฮ่องเต้หย่งไท่ตรัสถามพระโอรสองค์รองของพระองค์



        " พ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อ "

 

 

        " ดีแล้ว...เดี๋ยวนางจะเป็นห่วงและทุกข์ใจไปเปล่าๆ "

 


        " ลูกก็คิดเช่นนั้นพ่ะย่ะค่ะ "

 


         " แล้วนี่เจ้าสืบได้ความว่าอย่างไรบ้าง "

 


         " พวกมันเป็นมือสังหารที่ถูกฝึกมาเป็นอย่างดี  เมื่อภารกิจล้มเหลวมิอาจสังหารลูกได้  พวกที่ถูกจับได้ยังมิทันเค้นความจริง  ก็ชิงปลิดชีพตนเองเสียก่อน  ยากแก่การสืบความยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ  "

 


        มู่หรงหย่งหมิง สีหน้าขรึมขึ้นมาเล็กน้อย  เมื่อคิดถึงเรื่องที่เขาถูกลอบสังหารหลายครั้ง  ภายในระยะเวลาเพียงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

 


        หลายคราที่เกือบเอาชีวิตไม่รอดก็มี  จะด้วยศักดิ์ฐานะและหน้าที่ในกองทัพทหารของเขาตอนนี้นั้น  หากมีคนปองร้ายนั้นก็ไม่แปลกเท่าใด  คงไปขวางทางการไขว่คว้าอำนาจของผู้ใดเป็นแน่

 


        " อย่าให้ข้ารู้ว่าใครมันเป็นคนบงการมือสังหารให้มาทำร้ายเจ้า  ข้าจะสั่งตัดหัวมันเสีย "

 


        ฮ่องเต้หย่งไท่ตรัสขึ้นมาอย่างโมโห

 


        " แล้วถ้าผู้บงการนั้นเป็นคนที่ทรงคุ้นเคยดี  เสด็จพ่อจะยังทรงตัดสินโทษประหารแก่คนผู้นั้นหรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ "

 


         มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยถามผู้เป็นพระบิดา

 


          " เจ้ากล่าวเช่นนี้ หมายความว่าอย่างไร  "

 


          " ลูกมิทราบหรอกพ่ะย่ะค่ะ  เพียงกล่าวเอาไว้เท่านั้น  หากแต่ถ้าเป็นคนที่ทรงรู้จักและคุ้นเคยดี  เป็นผู้อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ปองร้ายลูกทั้งหมด  ลูกเพียงอยากทราบว่าเสด็จพ่อจะยังทรงลงโทษคนผู้นั้นอยู่หรือไม่ "

 


          " แน่นอนผิดก็คือผิด ถูกก็คือถูก ใครคิดร้ายกับผู้อื่นก็ต้องรับโทษเช่นนั้น "

 


          ฮ่องเต้หย่งไท่ ทอดสายพระเนตรมองมู่หรงหย่งหมิงนิ่งไปสักพัก  ทั้งสองต่างสบตากันความจริงในใจนั้นต่างก็มีผู้ต้องสงสัยอยู่  หากแต่ไม่มีใครเอ่ยมันออกมา  ด้วยก็ยังไม่มีหลักฐานใดที่จะเอาผิดได้  จึงจำต้องปล่อยเอาไว้และคอยจับตาดูอยู่ห่างๆ ผลีผลามทำสิ่งใดไปจะมีผลกระทบในทางเสียมากกว่าด้านดี

 


          " ฝ่าบาท...องค์ไท่จื่อขอเข้าเฝ้าพ่ะย่ะค่ะ "

 


          เสียงขันทีที่ยืนประจำการอยู่หน้าห้องทรงงาน เอ่ยรายงานถึงการมาขององค์รัชทายาทมู่หรงหยางหมิ่น  มู่หรงหย่งหมิงชะงักไปเพียงนิดเมื่อได้ยินว่าผู้ใดกำลังจะเข้ามา  

 


          นานเท่าไรแล้วนะ ที่ไม่ได้พบเจอกันกับพี่ชายคนนี้...เกือบปีได้แล้วกระมัง  

 


          "  ให้เข้ามา..."

 


          ฮ่องเต้หย่งไท่ทรงตรัสอนุญาต  สักครู่จึงปรากฏบุรุษรูปร่างสูงโปร่งในอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มดูสง่างาม  ใบหน้าคมคายนั้นมีส่วนคล้ายพระบิดาอยู่หลายส่วน  หากแต่ก็ยังน้อยกว่าผู้เป็นน้องชายอย่างมู่หรงหย่งหมิงอยู่ดี

 


          " ถวายพระพรเสด็จพ่อพ่ะย่ะค่ะ "

 


          มู่หรงหยางหมิ่น น้อมกายลงประสานมือคารวะผู้เป็นพระบิดา  

 


          " วันนี้มาหาพ่อมีสิ่งใดหรือ "

 


          " ลูกเห็นว่าช่วงนี้ทรงประชวรบ่อย  พอดีได้สมุนไพรหายากบำรุงร่างกายมาจากท่านตา จึงได้นำมาถวายให้เสด็จพ่อเสวยเพื่อบำรุงพระวรกายพ่ะย่ะค่ะ "

 


          " ขอบใจเจ้ามากหยางหมิ่น...พ่อนั้นก็มีอายุมากขึ้นในทุกวันจะล้มป่วยบ้าง ก็ไม่นับว่าเป็นเรื่องแปลกอันใด "

 


        " ลูกอยากให้เสด็จพ่อทรงได้พักผ่อนบ้างนะพ่ะย่ะค่ะ  พระพลานามัยจะได้สมบูรณ์แข็งแรง  เรื่องราชกิจต่างๆนั้น หม่อมฉันและน้องๆก็สามารถแบ่งเบาเสด็จพ่อได้...จริงหรือไม่ หย่งหมิง "

 


         มู่หรงหยางหมิ่น เอ่ยตอบพระบิดา  หากแต่ประโยคสุดท้ายนั้น เขาหันไปกล่าวกับมู่หรงหย่งหมิง ที่ยืนอยู่ไม่ไกลจากเขานัก  นี่เป็นครั้งแรกที่ได้พบกันในรอบหลายเดือนที่ผ่านมา....

 


        " พ่ะย่ะค่ะ "

 


         มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยรับคำเพียงสั้นๆเท่านั้น  ด้วยก็ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดต่อไปอีก  เพราะตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อสี่ปีก่อน  ความสนิทสนมอันดีระหว่างพี่น้องของเขาและองค์ไท่จื่อ ก็เป็นอันต้องสะดุดลง  

 


        ความเสียใจทำให้เขาโกรธผู้เป็นพี่ชายมาก และนำตัวเองถอยห่างออกมาจากความเจ็บปวด  อาสาไปปราบกบฏ  ไปเยี่ยมเยือนราษฏร์ตามหัวเมืองต่างๆในแคว้นหวงหรง 

 


         ผ่านมาจนถึงบัดนี้...แม้จะเข้าใจและมองเห็นความจริงในด้านอื่นๆมากขึ้น  ทว่าความห่างเหินนั้นก็ยังมีอยู่  

 


         " ไม่ได้พบกันเสียนานเจ้าสบายดีหรือไม่ "

 


         " หม่อมฉันสบายดี...เอ่อ องค์ไท่จื่อทรงสบายดีใช่หรือไม่ "

 


         " ข้าสบายดี...ได้ยินว่าเจ้าปราบกบฏที่ชายแดนได้แล้ว  ดีใจที่เจ้าทำการปกป้องบ้านเมืองได้สำเร็จอีกครั้ง  และดีใจที่เจ้ากลับมาอย่างปลอดภัย  ต่อไปเจ้าคงกลับมาอยู่ที่เมืองหลวง และคงจะช่วยแบ่งเบาราชกิจต่างๆจากเสด็จพ่อได้อีกมากโข "

 


          มู่หรงหยางหมิ่น อดที่จะดีใจลึกๆไม่ได้ เมื่อเห็นว่าผู้เป็นน้องชายนั้นดูเหมือนว่าจะลดความห่างเหินเย็นชาลงไปมาก จากแต่ก่อนแทบจะไม่มองหน้าเขาด้วยซ้ำไปหากไม่จำเป็น

 


        ที่ผ่านมาใช่ว่าจะสบายใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น  หากตอนนั้นเฉลียวใจสักนิดว่าพระมารดาทรงมีแผนการใดอยู่ในพระทัยแล้วล่ะก็  คงจะมิยอมทำตามพระประสงค์แต่งเจิ้งจิวอิงเป็นชายาเอกแน่

 


        เพราะหากทราบว่ามู่หรงหย่งหมิงนั้นมีความรู้สึกใดกับเจิ้งจิวอิง เขาจะไม่ยอมแต่งนางเด็ดขาด

 


         ทว่าเมื่อทราบความสัมพันธ์ของทั้งสองในภายหลัง  ก็ไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสิ่งใดได้  ด้วยมีราชโองการพระราชทานสมรสระหว่างเขาและนางแล้ว

 


         ซึ่งดูเหมือนว่านางเองก็สมัครใจตกลงในการแต่งงานครั้งนี้ด้วย  ก็นับว่าแปลกที่นางตกลงแต่งงานกับเขาอย่างง่ายดาย   ก็พิสูจน์ให้เขาเห็นประการหนึ่งว่านางมิได้รักผู้ใดมากกว่าตนเอง และผลประโยชน์ที่นางจะได้รับ

 


         " ขอบพระทัย  หม่อมฉันก็คิดว่าคงจะเป็นเช่นนั้น "

 


        มู่หรงหย่งหมิง คิดว่าคงจะถึงเวลาแล้วที่เขาควรจะปล่อยวางเสียที  และควรที่จะเดินหน้าต่อไป  

 


         ก็มิรู้ว่า..เหตุใดเมื่อคิดถึงกาลข้างหน้า อยู่ๆ ใจนั้นก็ไพล่ไปคิดถึงใบหน้าของสตรีนางหนึ่ง  ใบหน้าเชิดๆของนางนั้น ทำให้เขาโมโห ขำ หมั่นไส้  และเคลิบเคลิ้มได้ในเวลาเดียวกัน ประหลาดจริง

 


          ฮ่องเต้หย่งไท่มองเห็นถึงปฏิกิริยาของลูกชายทั้งสองที่บัดนี้ความห่างเหินนั้นค่อยๆสลายลง ผู้เป็นบิดานั้นย่อมดีใจมิน้อยทีเดียว

 


          ช่างแตกต่างกันราวฟ้ากับเหว  ขาวกับดำ  เทพบุตรกับจอมมาร

 


          จางซูหนี่ว์ที่ลอบมองใบหน้าของจวิ้นอ๋องไปพลางๆ ในขณะที่กำลังเดินทางกลับไปที่วังของเขา  นางคิดเช่นนั้นจริงๆนะ....

 


         หนึ่งคนใบหน้าหล่อเหลา ประดับรอยยิ้มอ่อนโยน แต่งกายด้วยอาภรณ์สีขาวดูสะอาดสะอ้านทว่าภูมิฐานแลดูสง่างาม และสูงศักดิ์  ทั้งยังมีจิตใจดี...

 

 

        แน่ล่ะ คนเป็นหมอพื้นฐานนางคิดว่าจะต้องเป็นคนที่มีความสุขุมและอ่อนโยน มีน้ำใจต่อเพื่อนมนุษย์ผู้หนึ่งเป็นแน่

 


        อีกหนึ่งคนนั้นหรือ....อย่าให้นางสาธยายเลย  เพียงครั้งแรกที่เจอนางก็หลงคิดว่าเป็นโจรป่าเสียแล้ว  หนวดเครามิรู้จักโกน  แม้ว่าเมื่อเข้าวังแล้วการแต่งกายจะดูดีสมฐานะจวิ้นอ๋องก็เถิด  หากแต่นางก็ยังขัดหูขัดตากับหนวดเคราบนใบหน้าดุนั้นอยู่ดีสิน่า....

 


         เรื่องนิสัยใจคอหรือ  เท่าที่นางประสบพบเจอมากับตัวก็บอกคำเดียวเลยว่าบุรุษผู้นี้เจ้าเล่ห์และอันตรายนัก  แม้ว่าวันนี้นางจะได้เห็นบางมุมที่ (อาจจะ)อ่อนโยนของเขาบ้างเล็กน้อย  แต่ก็ใช่ว่าจะลบล้างสิ่งที่เขาคิดจะหลอกใช้นางได้หรอก  

 


         ยิ่งนางเป็นคนประเภทที่ว่า...พลาดแล้วต้องจำเสียด้วย  จะให้นางมองว่าเขานั้นมีดีสิ่งใดบ้างก็คงต้องใช้เวลาเสียหน่อย

 


          " มองหน้าเปิ่นหวางเช่นนั้น มีสิ่งใดข้องใจหรือไม่ "

 


          มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยถามอย่างข้องใจ  เมื่อสังเกตได้ว่าจางซูหนี่ว์นั้นลอบมองมาที่เขาอยู่บ่อยครั้ง

 


          " เปล่าเพคะ "

 


          นางรีบกล่าวปฏิเสธโดยไว พลางทำสีหน้าตีมึนไม่รู้ไม่ชี้อย่างเดียว ใครมันจะไปบอกกันล่ะ  ว่ากำลังนินทาเขาอยู่ในใจ 

 


ยามค่ำคืนภายในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง...

 


        " นายของข้าฝากมาบอกว่า...หากท่านสังหารบุคคลหนึ่งได้  ค่าตอบแทนจำนวน หนึ่งพันตำลึงทอง จะเป็นของท่านทันที "

 


         สตรีชุดม่วงนางหนึ่งสวมหมวกที่มีผ้าบางๆคลุมเอาไว้ ทำให้คนภายนอกมองเข้าไปเห็นใบหน้านั้นไม่ค่อยชัดสักเท่าใดนัก กำลังเจรจากับบุรุษชุดดำ  ในบริเวณที่จัดเป็นสัดส่วน ดูเป็นส่วนตัวชั้นสองของโรงเตี๊ยม

 


         " อะไรนะ หนึ่งพันตำลึงทองเลยเชียวหรือ  ค่าตอบแทนสูงเพียงนี้แสดงว่าคนที่นายของเจ้า  จะว่าจ้างให้มือสังหารเช่นพวกข้าไปสังหารนั้นต้องเป็นคนที่มีความสำคัญไม่น้อยใช่หรือไม่ "

 


         มือสังหารผู้นั้น หยุดกล่าวสิ่งใด  เมื่อมือเรียวของสตรีผู้นั้นยื่นจดหมายฉบับหนึ่งให้เขา  และเมื่อเปิดอ่านมันจึงได้รู้ว่าข้างในนั้นคือชื่อๆหนึ่ง หรือก็คือบุคคลที่เขาจะต้องหาวิธีสังหารบุคคลผู้นี้ให้จงได้ เพื่อแลกกับค่าตอบแทนที่สูงลิ่วเพียงนั้น

 


          อ่านชื่อในจดหมายแล้วก็คงไม่แปลกใจหรอก  ว่าเหตุใดค่าตอบแทนจึงสูงนัก  ก็เพราะบุคคลนั้นมียศศักดิ์เป็นถึงจวิ้นอ๋องเชียว...มู่หรงหย่งหมิง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.017K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,484 ความคิดเห็น

  1. #5965 pemipond (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 15:54

    น้องคะ หากพี่เค้าโกนหนวด หน้าจะหวานมากนะคะ

    #5,965
    0
  2. #5358 มูมู (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 00:47
    พี่หนวดรีบๆโกนหนวดได้แล้ว น้องจะไปอ้อยคนอื่นแล้ว
    #5,358
    0
  3. #5206 blacklady (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 10 มกราคม 2561 / 08:17
    ควรใช้ว่าถวายพระพรเสด็จแม่พะย่ะค่ะ ดีกว่ารึเปล่า
    #5,206
    1
    • #5206-1 เถียนเถียน / A.C.E(จากตอนที่ 16)
      11 มกราคม 2561 / 16:34
      จะมีการรีไรท์ปรับเปลี่ยนคำพูด และคำผิดในภายหลังค่ะ
      #5206-1
  4. #4664 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 16:54
    องค์ชายหมอออ
    #4,664
    0
  5. #4488 Grisaia (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 08:40
    ตำแหน่งชั้นเฟยมีแค่ตำแหน่งละคนไม่ใช่เหรอ มีกุยเฟย 2 คนได้ไง
    #4,488
    1
    • #4488-1 เถียนเถียน(จากตอนที่ 16)
      22 ธันวาคม 2560 / 09:33
      แม่พระเอก ตำแหน่งคือ หวงกุ้ยเฟย ค่ะ...ใหญ่กว่าตำแหน่ง กุ้ยเฟย
      เปรียบให้เห็นภาพแบบไทยๆ ก็คือ หวงกุ้ยเฟย = พระอัครราชเทวี เป็นรองเพียงฮองเฮาเท่านั้น จะเรียกได้ว่าเป็นมเหสีรองก็ได้ ตำแหน่งนี้มีได้เพียงคนเดียว
      กุ้ยเฟย = พระสนมเอก ซึ่งตำแหน่งเฟยจะมี 4 คน คือ กุ้ยเฟย ซูเฟย เต๋อเฟย เสียนเฟย ประมาณนี้ค่ะ...
      #4488-1
  6. #4217 เมมฟิส (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2560 / 20:04
    องค์ชายห้าดีรึเปล่า
    #4,217
    0
  7. #3553 NOONKAMONCHANOK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 21:16
    ขออนุญาตนะคะ คือคำว่าหม่อมฉันใช้เวลาที่ผู้หญิงพูดคุยกับเชื้อพระวงศ์ไม่ใช่หรอคะ ถ้าเข้าใจผิดขอโทษด้วยค่ะ
    #3,553
    0
  8. #3552 NOONKAMONCHANOK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 21:16
    ขออนุญาตนะคะ คือคำว่าหม่อมฉันใช้เวลาที่ผู้หญิงพูดคุยกับเชื้อพระวงศ์ไม่ใช่หรอคะ ถ้าเข้าใจผิดขอโทษด้วยค่ะ
    #3,552
    0
  9. #3551 NOONKAMONCHANOK (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 21:16
    ขออนุญาตนะคะ คือคำว่าหม่อมฉันใช้เวลาที่ผู้หญิงพูดคุยกับเชื้อพระวงศ์ไม่ใช่หรอคะ ถ้าเข้าใจผิดขอโทษด้วยค่ะ
    #3,551
    0
  10. #3077 pommys (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 13:42
    คำผิด
    รินไหล
    #3,077
    0
  11. #2992 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 11:47
    ขอบคุณมากคร้าไรท์. ยกมืลงเรือองค์ชายห้าคร้าาา.
    #2,992
    0
  12. #2938 veraya2099 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2560 / 10:31
    อ่าวไรท์คะ ให้นางเอกไปหลงน้องของ_ระเอกแบบนี้ พระเอกเราก็แห้วรับประทานสิคะ
    #2,938
    1
  13. #2869 deknoomza (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2560 / 15:13
    อ่อยองค์ชายไปเรื่อย
    #2,869
    0
  14. #2741 katekate (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 10:27
    อร๊ายยยยยย ย้ายเรือด่วนค่า ฮ่าๆๆๆๆ
    #2,741
    0
  15. #2488 Sweet Time (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:37
    รีบไปโกนหนวดโดยด่วนค่ะ จะโดนงาบแล้วว 55555
    #2,488
    1
  16. #2456 Choi_Jina_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 16:30
    คุณอ๋องค่ะรีบไปค่ะรีบไปโกนหนวดค่ะ
    #2,456
    0
  17. #1808 PaulaPum (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 22:21
    อ๋องคะ ..เรือตัวเองสั่นคลอนแล้วรีบๆกลับมานะ5555
    #1,808
    0
  18. #1783 chanchan123 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2560 / 20:14
    องค์ชายห้านี่คนดีหรือไม่
    #1,783
    0
  19. #1478 Meen_Gun (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2560 / 15:55
    ลงเรือองค์ชาย5ดีกว่าา
    #1,478
    0
  20. #1447 _Miho_ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 21:50
    หม่อมฉันไม่ใช่คำเรียกแทนตัวของผู้หญิงหรอคะ หรือว่าเราจำผิด ถ้าเป็นผู้ชายน่าจะใช้กระหม่อมรึเปล่า? ????
    #1,447
    0
  21. #1428 faiipich (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 01:14
    เพ้ยย ท่านอ๋องโกดหนวดเดี๋ยวนี้ !
    #1,428
    0
  22. #1426 Killer.P (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 00:43
    เรือองค์ชายหมอแล่นออกจากท่าแล้ววว เอ้า! เรือจวิ้นอ๋องต้องติดเครื่องยนต์เพิ่มแล้วหละ ฮ่าๆ
    #1,426
    0
  23. #1397 0942729966 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 20:55
    ขอลงเรือหมอก่อนได้ไหมค่ะ
    #1,397
    0
  24. #1394 aomsunday9 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 20:12
    รอๆๆๆนะคะ
    #1,394
    0
  25. #1392 pubin2560 (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 19:26
    หล่อมาก!!! เรื่องจะเป็ยงัยต่อน๊าเห็นนางเอกแล้วจะชอบนางเอกรึเปล่า รอลุ้นๆ งานฝีมือ
    #1,392
    0