ชายาอ๋องกระดูกเหล็ก (สนพ.สถาพรบุ๊คส์)

ตอนที่ 14 : มือลั่น (รีไรต์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 101,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,108 ครั้ง
    12 ก.พ. 61

      

     " วันนี้คุณหนูของเพ่ยเพ่ยงดงามยิ่งนักเจ้าค่ะ "

 

       เพ่ยเพ่ยเอ่ยชื่นชมหลังจากปักปิ่นผีเสื้อสีฟ้าครามมีพู่ห้อยระย้าลงบนศีรษะของจางซูหนี่ว์  มันถูกแซมอยู่บนกลุ่มผมที่เกล้าเอาไว้ครึ่งศีรษะประดับปิ่นดอกไม้สีขาว ผมสีดำสนิทเงางามอีกครึ่งนั้นถูกปล่อยสยายกลางแผ่นหลัง  

 


        ใบหน้างดงามถูกนางและเสี่ยวไป๋ประทินโฉมเบาบางอ่อนหวาน  ทว่าโฉมงาม..แม้ปรุงแต่งเพียงนิดอย่างไรก็ยังคงงดงามเฉิดฉายกว่าผู้ใดอยู่ดี

 


        " ใช่เจ้าค่ะ งามราวนางเซียนจำแลง "

 


         เสี่ยวไป๋เอ่ยชื่นชมด้วยอีกคน ขณะที่มือนั้นก็วุ่นวายอยู่กับการจัดแจงอาภรณ์ของนายสาวให้เข้าที่เข้าทาง และเรียบร้อยที่สุด

 


         " พวกเจ้านี่ก็ปากหวานราวน้ำผึ้งเชียวนะ "

 


         จางซูหนี่ว์ อดที่จะสัพยอกสาวใช้มิได้ ด้วยทั้งสองนางนั้นเอาแต่เอ่ยชื่นชมนางไม่หยุด

 


          " พวกเราไม่ได้ปากหวานนะเจ้าคะ  พวกเราพูดความจริง...คุณหนูงดงามยิ่งนัก หากแต่เพ่ยเพ่ยไม่เข้าใจ เหตุใดคุณหนูจึงไม่สวมใส่ชุดที่จวิ้นอ๋องทรงประทานมาให้เล่าเจ้าคะ ชุดนั้นงดงามกว่าชุดนี้อยู่มิน้อย  "

 


         " ใช่ชุดนั้นงดงามก็จริงอยู่  หากแต่ชุดนี้ก็ใช่จะด้อย..มันก็ดูหรูหราใช้ผ้าเนื้อดีตัดเย็บเช่นกัน  เพียงแต่สีสันนั้นเบาบางกว่าชุดแรกอยู่มาก  ให้ความรู้สึกนุ่มนวลละมุนสายตา ผิดกับอีกชุดที่สีสันสวยงามแต่ฉูดฉาดเกินไป วันนี้ข้าต้องเข้าไปยังวังหลวงเพื่อเข้าเฝ้าเฟิ่งหวงกุ้ยเฟย วังหลวงผู้คนมากมาย..โดยเฉพาะสาวงามผู้เลอโฉมมีอยู่เต็มไปหมด เป็นผู้ใดบ้างข้าก็ไม่รู้...การที่ข้าเลือกที่จะใส่อาภรณ์ชุดนี้ย่อมมีเหตุผลแน่นอน "



          จางซูหนี่ว์หันกลับมาเอ่ยกับสาวใช้  ที่ต่างก็คะยั้นคะยอให้นางเลือกสวมใส่อาภรณ์แสนงามฟู่ฟ่านั้นอยู่ดี

 


          " เหตุผลใดกันเจ้าคะ เสี่ยวไป๋ไม่เห็นเข้าใจเลย  สตรีในวังหลวงนั้นล้วนแต่งกายงดงาม ประดับกายด้วยอัญมณีเลอค่ากันทั้งนั้น  แม้แต่สาวใช้ยศต่ำสุดนั้นก็ยังแต่งกายดูดีสะอาดสะอ้าน  มองไปทางใดก็เจริญหูเจริญตายิ่งนัก  คุณหนูจางของเสี่ยวไป๋นั้นงดงาม เชื่อว่าทุกคนที่ได้ยลโฉมจะต้องพากันสนใจเป็นแน่ว่าสตรีที่อยู่ข้างกายจวิ้นอ๋องนั้นคือผู้ใด  จวิ้นอ๋องน่ะไม่เคยพาผู้ใดเข้าเฝ้าพระมารดาเลยนะเจ้าคะ  แม้แต่.."

 


          เสี่ยวไป๋ชะงักเพียงนิด..พลางกลืนคำพูดสุดท้ายลงคอไปเสียอย่างนั้น  ด้วยนึกขึ้นว่าไม่สมควรกล่าวพาดพิงถึงบุคคลสูงศักดิ์ผู้นั้น 

 


       หากแต่ผู้ฟังอย่างจางซูหนี่ว์ที่เคยได้รับรู้เรื่องราวคร่าวๆ ของจวิ้นอ๋องกับไท่จื่อเฟยมาบ้างแล้ว  ก็สามารถต่อประโยคนั้นได้เป็นอย่างดี  ว่าสาวใช้ต้องการจะเอ่ยพาดพิงถึงผู้ใด  นางจึงเพียงพยักหน้าให้เสี่ยวไป๋เป็นเชิงรับรู้และเข้าใจ  มิจำเป็นต้องเอื้อนเอ่ยประโยคนั้นออกมา  

 


          เรื่องบางเรื่อง...แม้ไม่กล่าวออกมาเป็นถ้อยคำพูด หากแต่ก็ใช่ว่าจะไม่รับรู้ 

          เรื่องบางเรื่อง...แม้รับรู้  แต่แสร้งทำเป็นไม่รู้เสียบ้างก็ดี...

 

          " เจ้าถามหาเหตุผลเช่นนั้นหรือ  เหตุผลนั้นช่างง่ายดายนัก...เจ้าคิดว่าวังหลวงสงบสุขหรือไม่ "

 


          จางซูหนี่ว์เอ่ยถามกลับ มันเป็นคำถามง่ายๆ ถ้าหากว่าไม่ได้คิดอันใดให้ลึกซึ้ง คำตอบคงเป็นสิ่งที่เห็นได้ด้วยนัยน์ตาเปล่า...

 


          " เสี่ยวไป๋ก็ว่าสุขสบายดีนะเจ้าคะ  กินอยู่สุขสำราญดีกว่าอยู่ข้างนอกเป็นไหนๆ "

 


          เสี่ยวไป๋เอ่ยขึ้นอย่างไม่ทันได้ฉุกใจคิด  ว่าในคำพูดของนายสาวนั้นจะมีนัยยะแอบแฝงใด

 


          " สงบสุข มิใช่ สุขสบาย...เจ้าฟังสิ่งที่ข้ากล่าวให้ดีสิเสี่ยวไป๋ " 

 


          นางกล่าวเน้นย้ำให้สาวใช้ได้คิดตามในสิ่งที่นางพูด  เสี่ยวไป๋และเพ่ยเพ่ยมิใช่คนโง่  เมื่อฟังในสิ่งที่นางกล่าวให้ดีย่อมต้องเข้าใจในสิ่งที่นางกระทำเป็นแน่  

 


          เพ่ยเพ่ยและเสี่ยวไป๋ นิ่งงันไปเพียงครู่เนื่องจากกำลังคิดตามในสิ่งที่จางซูหนี่ว์นั้นกำลังกล่าว

 


          " ข้าเห็นด้วยว่าวังหลวงนั้นสุขสบาย สำราญกาย หากแต่สำราญใจด้วยจริงหรือ  คิดตามข้า...เมื่อมีสตรีเลอโฉมแลสูงศักดิ์อยู่รวมกันมากกว่าหนึ่ง  ธรรมดาของวิสัยสตรีย่อมต้องมีความวุ่นวายอยู่แล้ว  พวกนางเข้ามายังวังหลวงนั้นด้วยจุดประสงค์ใดล่ะ  เกือบทั้งหมดก็เพื่ออยากถวายงานฮ่องเต้ หรือเหล่าองค์ชายตำหนักต่างๆ อยู่แล้วมิใช่หรือ  เจ้าคิดว่าในพันคนนั้นจะมีผู้ที่คิดดี ทำดี และจริงใจสักกี่คนกัน "

 


          จางซูหนี่ว์หันไปมองสาวใช้ทั้งสองคน เมื่อเห็นพวกนางตั้งใจฟัง จึงเริ่มกล่าวประโยคถัดไป....

 


          " เสี่ยวไป๋แม้เจ้าอายุยังน้อย หากแต่ก็อยู่ในรั้วในวังมานานกว่าใครในที่นี้  ข้าว่าเจ้าต้องได้รู้ได้เห็นสิ่งใดมาบ้างใช่หรือไม่  สาวงามเหล่านั้นประชันโฉมกันเพื่อแย่งความโปรดปรานจากฝ่าบาท  หลายคนเป็นไปด้วยดี  หากแต่บางคนก็ไม่ได้เป็นไปดั่งใจหวัง  การแย่งชิงความโปรดปราน ความอิจฉาริษยานั้นย่อมมี  ไม่มีใครอยากเห็นผู้ใดโดดเด่นกว่าตนเองหรอกนะ ข้าว่าจงกระทำตนให้นอบน้อมและเรียบง่าย  นั้นจะเป็นการปลอดภัยกับชีวิตที่สุด จริงหรือไม่ "

 


          จางซูหนี่ว์คลายข้อสงสัยให้คนทั้งสองได้ฟัง  

 


          สังคมวังหลวง  สังคมชนชั้นสูง...ยิ่งสูงยิ่งหนาว  ยิ่งสูงยิ่งต้องไขว่คว้า ' อำนาจ นางไม่เคยคิดว่าวังหลวงนั้นเป็นสถานที่อันน่าอภิรมย์เลยแม้สักนิด  

 


...ภายในรถม้า...

 


          จางซูหนี่ว์นั่งติดอยู่ริมหน้าต่าง  พยายามที่จะไม่สนใจบุรุษผู้มีใบหน้าโหดที่นั่งอยู่ด้านข้าง  หันเหความสนใจไปที่ทัศนียภาพด้านนอกรถม้าเสียดีกว่า  ตั้งแต่เมื่อวานที่นางก้าวออกจากห้องทรงงาน  จนถึงบัดนี้นางกับจวิ้นอ๋องนั้นก็มิได้กล่าวสิ่งใดเป็นเรื่องเป็นราวเลย  เขาถามคำนางก็ตอบคำ  เขาไม่ถามนางก็เงียบเสีย  ดั่งเช่นตอนนี้อย่างไรเล่า...

 


          ด้วยเพราะวังของจวิ้นอ๋องนั้นมิได้ตั้งอยู่ในวังหลวง หากแต่ออกมาตั้งอยู่ภายนอก ทว่าก็ไม่ไกลจากกำแพงวังหลวงสักเท่าใดนัก  การเดินทางเข้าวังจึงใช้เวลาเพียงไม่นาน  ซึ่งคงเป็นการดีสำหรับนางที่จะได้ไม่ต้องทนนั่งอยู่กับบุรุษผู้นี้เพียงลำพังสองต่อสองภายในรถม้า  

 

 

          นางยังไม่หายเคืองบุรุษผู้นี้ง่ายๆนักหรอก เพราะสิ่งที่เขาคิดและกระทำมันเป็นการนำเอาชีวิตของนาง  ไปแขวนไว้บนเส้นด้ายของความวุ่นวาย  เขามีสิทธิ์อันใดกันที่ทำกับนางแบบนั้น....

 


          " ไม่ชอบหรือ "

 


          จางซูหนี่ว์หันสายตาจากทิวทัศน์ด้านนอก เลื่อนสายตาไปยังบุรุษที่นั่งอยู่ข้างๆ ที่อยู่ๆก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบภายในรถม้า  ด้วยน้ำเสียงที่ติดจะห้วนเล็กน้อย  แต่ก็ไม่ได้แสดงท่าทางความไม่พอใจใดใดออกมา  ทำให้นางใช้เวลาคิดทบทวนถ้อยประโยคที่เขากล่าวออกมาเพียงนิด  จึงได้เข้าใจ...คงจะหมายถึงเสื้อผ้าอาภรณ์ที่เขาให้สาวใช้นำมาให้นางเมื่อวานตอนเย็นกระมัง

 


          " ชอบเพคะ "

 


          นางชอบก็บอกว่าชอบ ไม่จำเป็นต้องกล่าวโกหก...อาภรณ์ชุดนั้นสวยงามมาก สีสันถูกใจ  เนื้อผ้าดีเยี่ยม  วิธีการตัดเย็บก็ประณีต บ่งบอกถึงราคาชุดนั้นคงสูงอยู่มาก  นางมองปราดเดียวก็รู้ว่าคงเป็นฝีมือช่างตัดเย็บในวังหลวงเป็นแน่...

 


          " แล้วไยเจ้าจึงไม่สวมใส่มัน "

 


          มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยถาม ด้วยพระมารดาของเขานั้นต้องการจะพบนาง  เขานั้นหรือก็หวังดีจึงสั่งให้คนไปจัดเตรียมอาภรณ์งดงาม  สำหรับให้นางสวมใส่เข้าวังหลวงมาให้  แต่นางกลับเลือกที่จะสวมใส่ชุดอื่นแทน  และแม้ว่าการแต่งกายของนางจะงดงามอ่อนหวานสร้างความพึงพอใจแก่เขาไม่น้อย  

 


          ทว่าก็ยังข้องใจเรื่องอาภรณ์ที่เขามอบให้นางอยู่ดี...นางจะเคืองเขาไปถึงเมื่อใดกัน  แม้เพียงสิ่งของที่มอบให้นางก็จะมิยอมแตะต้องเลยเชียวหรือ

 


          " เพียงหม่อมฉันชอบชุดนี้มากกว่าเพคะ "

 


          นางตอบหน้าตาย...นางชอบที่จะสวมใส่ชุดนี้เข้าวังหลวงมากกว่า  มิถือว่านางมุสาเสียเมื่อไร 

 


          " อืม..เปิ่นหวางก็ว่าเจ้าสวมใส่อาภรณ์ชุดนี้ได้งดงามยิ่ง "

 


          มู่หรงหย่งหมิง แสร้งใช้สายตามองนางอย่างลึกซึ้ง  พลางขยับเข้าไปใกล้นางจนเกือบประชิดตัว  ด้วยเพราะเกิดความหมั่นไส้สตรีที่ปั้นหน้าวางเฉยใส่ตนอยู่นาน  มันก็น่าแกล้งมิน้อยเลย...

 


          " หม่อมฉันคิดว่าทรงถอยห่างจากหม่อมฉันหน่อยดีหรือไม่เพคะ  หม่อมฉันรู้สึกอึดอัด "

 


          และขนลุกด้วยเมื่อเจอสายตาที่บุรุษข้างๆนั้นส่งมาให้  หากใกล้อีกนิดก็แทบจะเข้ามาสิงร่างนางได้แล้วกระมัง

 


          " ต้องขอโทษเจ้าด้วย  ทางมันคงไม่ดี เปิ่นหวางจึงไถลมาทางเจ้าได้เพียงนี้ "

 


          มู่หรงหย่งหมิง นึกขำท่าทางของจางซูหนี่ว์ที่ค่อยๆเอียงตัวหลบเขาไปจนเกือบชิดผนังรถม้า  หากแต่เพียงประเดี๋ยวเดียวใบหน้างามกลับเชิดขึ้นมาโต้ตอบเขา  แล้วฟังที่นางกล่าวเถิด...

 


          " มิเป็นไรเพคะ  เพียงแต่หม่อมฉันเป็นห่วงจวิ้นอ๋องเสียมากกว่า "

 


          " เป็นห่วงเปิ่นหวาง ห่วงเรื่องใดกัน "

 


          มู่หรงหย่งหมิงแกล้งชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ขึ้นอีก สีหน้าจริงจัง..ดั่งว่ากำลังตั้งใจฟังในสิ่งที่นางกล่าว

 


          " หม่อมฉันเป็นพวกบ้าจี้เพคะ "

 


          จางซูหนี่ว์เอ่ยออกไป พลางเอียงใบหน้าออกห่างบุรุษเจ้าเล่ห์ตรงหน้า  ที่บัดนี้นางขอมอบตำแหน่ง..บุรุษเจ้าชู้ชีกอ ให้อีกหนึ่งตำแหน่ง  

 


              แต่ขอโทษเถิดนะ...ไปทำเจ้าชู้ใส่สตรีอื่นคงได้ผลอยู่หรอก  แต่กับนางนั้นอย่าหวัง...ไม่มีทาง

 


          " บ้าจี้? "

 


          มู่หรงหย่งหมิง ทวนประโยคนั้นอย่างไม่ค่อยจะเชื่อหูตัวเอง นางคงแกล้งมุสาเพื่อเอาตัวรอดเสียมากกว่ากระมัง  หากแต่ก็น่าสนุกดี...

 

 

          " เพคะ...หม่อมฉันเป็นคนบ้าจี้ เป็นถึงขนาดที่ว่าหากมีใครเข้ามาประชิดตัวหม่อมฉัน  มือไม้หม่อมฉันมันจะกระตุกทันที...หม่อมฉันจึงเกรงว่าหากจวิ้นอ๋องเข้ามาใกล้หม่อมฉันนานๆ อาการบ้าจี้มันจะกำเริบ และเผลอไปทำร้ายจวิ้นอ๋องเข้าน่ะเพคะ "

 


          นางกล่าวพลางทำสีหน้าขึงขัง เอาสิ...ลองเข้ามาใกล้กว่านี้ จวิ้นอ๋องก็จวิ้นอ๋องเถิด งานนี้มือนางคงได้กระตุกไปฟาดหน้าใครบางคนบ้างล่ะ

 



          " อ้อ เป็นเช่นนั้นหรอกหรือ..."

 


          มู่หรงหย่งหมิง แม้ไม่เชื่อสิ่งที่นางกล่าว  หากแต่ก็ยอมถอยห่างออกมาเล็กน้อย  ด้วยเพราะเห็นนางจ้องมาที่เขาเขม็ง ใบหน้านั้นเชิดขึ้นตลอดเวลาที่สนทนาอยู่กับเขา ด้วยว่านางนั้นตัวเล็กกว่าเขาอยู่ไม่น้อย  ก็กลัวว่าลำคอระหงขาวผ่องนั่นจะเคล็ดเอาเสียได้  

 


          ดูไปท่าทางนางนั้นเหมือนนางแมวน้อย ที่พยายามเลียนแบบการขู่คำรามเยี่ยงพยัคฆ์  หากทว่ามันไม่ได้น่าเกรงขาม แต่กลับน่ารักดีไม่น้อย....

 


          จางซูหนี่ว์ แอบโล่งใจนักที่จวิ้นอ๋องนั้นยอมถอยห่างนางไปบ้าง  คนอะไรช่างขยันทำให้ความรู้สึกของนางที่มีต่อเขานั้นติดลบได้ตลอดเวลา

 


       นางเหลือบสายตาไปมองที่ว่างฝั่งตรงข้าม ไวเท่าความคิดนางจึงรีบขยับกาย  เพื่อย้ายไปนั่งฝั่งตรงกันข้ามกับบุรุษเจ้าเล่ห์ผู้นี้ทันที  หากแต่ใครจะรู้ว่าทางข้างหน้านั้นเป็นทางโค้ง  เมื่อรถม้านั้นเลี้ยวกะทันหัน  นางที่กำลังขยับกายจึงเสียหลักทันที

 


        " ว๊ายย "

 


         นางอุทานด้วยความตกใจ  ทว่าสิ่งที่เร็วพอๆกับเสียงอุทานนั้น ก็คือวงแขนแกร่งที่ตวัดรัดร่างนางเอาไว้  มิให้ล้มลงไปกองอยู่ที่พื้น .....

 


         ช่างเหมาะเจาะเกินไปแล้ว  นี่มันมิต่างไปจากฉากหนึ่งในละครที่นางเคยแสดงสักนิด  ทว่าแตกต่างตรงที่ในละครนั้นนางล้มใส่พระเอก  หากแต่ความเป็นจริงในตอนนี้นางล้มไปใส่จวิ้นอ๋องหน้าโหดผู้นี้ต่างหาก...

 


         " เจ้าล้มลงมาใส่เปิ่นหวางเองนะ "

 


        มู่หรงหย่งหมิงเอ่ยยิ้มๆ ทว่าเรียวแขนแกร่งนั้น  ยังคงถือวิสาสะโอบประคองร่างบางไว้ในอ้อมแขนมิยอมปล่อย 

 


         " เอ่อ...ขอบพระทัยที่ทรงช่วยหม่อมฉันเพคะ...แต่หม่อมฉันคิดว่าปล่อยหม่อมฉันได้แล้วกระมัง "

 


          นางพยายามขยับตัวออกจากอ้อมแขนนี้อย่างทุลักทุเล  แต่ดูเหมือนว่าเจ้าของวงแขนนี้จะไม่ยอมปล่อยนางง่ายๆ  อิตาอ๋องนี่คิดจะหลอกกินเต้าหู้นางเป็นแน่  ถึงได้รัดกายนางเสียแน่นไม่ยอมปล่อยเช่นนี้...

 


          " อยู่เฉยๆสิ..เปิ่นหวางเพียงเกรงว่าเจ้าจะเสียหลักล้มลงไปอีก "

 


         ยิ่งเห็นนางมีใบหน้าบึ้งตึงก็ยิ่งอยากแกล้งต่อไป  ทั้งกลิ่นหอมเย้ายวนจากกายนาง อีกร่างนุ่มนิ่มนั้นก็ทำให้ตัดใจปล่อยนางจากอ้อมแขนได้ยากไม่น้อย  

 


        เมื่ออยู่ชิดใกล้เพียงคืบเท่านี้ เขารับรู้ได้ถึงการสั่นไหวของหัวใจตนเองที่เต้นรัวเบาๆอยู่ในอกข้างซ้ายนี้  ความรู้สึกนี้นานเท่าไรแล้วที่เขาไม่ได้สัมผัสมันอีก  

 


         แก้มนวลนั้นเคลียคลออยู่ไม่ไกล เย้ายวนใจให้เผลอไผลจนอยากลองสัมผัสดูสักครั้ง  หากแต่เพียงยื่นจมูกเข้าใกล้นาง ได้เพียงสูดดมกลิ่นหอมเท่านั้น  มิทันได้แตะแก้มนวลสักเท่าใดเลย...

 


        " เพี๊ยะ !!! "

 


        " โอ๊ยยย!! "

 


        เสียงฝ่ามือของจางซูหนี่ว์ที่กระทบไปบนใบหน้าของจวิ้นอ๋องนั้นดังพอสมควร  พอๆกับเสียงร้องของเจ้าตัวเลยทีเดียว

 


         " นี่เจ้า!! "

 


          " หม่อมฉันทูลเตือนแล้วนะเพคะ...ว่าหม่อมฉันบ้าจี้ "

 


          จางซูหนี่ว์ที่บัดนี้เป็นอิสระแล้ว  รีบขยับไปนั่งฝั่งตรงข้ามทันที  พลางรีบออกตัวเอาไว้...

 


           สมน้ำหน้า...ช่วยไม่ได้นะคิดจะกินเต้าหู้นางก่อนนี่นา 

 

ฝากติดตามเพจด้วยนะคะ 


         
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.108K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

6,484 ความคิดเห็น

  1. #6447 1988yongsi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มีนาคม 2563 / 22:44
    มือไวจริง
    #6,447
    0
  2. #5962 pemipond (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2561 / 15:16

    ไวจริงๆ ใครจะไวกว่ามือนางเอก

    #5,962
    0
  3. #5798 Axia_k (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 15:56
    ตลกกก มือเร็วมาก 5555
    #5,798
    1
  4. #5542 ~love the air~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 มกราคม 2561 / 21:04
    คือ เอ่อ ต้วนฮองเฮาเพคะ ที่จริงหวงกุ้ยเฟยไม่ได้ผิดอะไรเลยนะ คือ ยอมรับไม่ได้จนต้องหาคนมารับผิดชอบงี้เหรอ
    #5,542
    0
  5. #5459 siney (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 21:46
    กรรม กุ้ยเฟยนางก็ไม่ใช่ว่าคบแล้วเลิกนะ จะโกรธนางก็ใช่ที่ -_-||
    #5,459
    1
  6. #5391 Nm'mi (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2561 / 10:58
    ไม่รักก็คือไม่รัก จะพยายามแค่ไหนถ้าไม่รักก็จบน่ะ ฮองเฮาโทษเป็นความผิดของกุ้ยเฟย นางน่าสงสารแต่ชายเมิ่งนี่ผิดสุดเลย ตัวกลางผันแปร วุ่นวายไปหมด จบด้วยความแค้น
    #5,391
    1
  7. #5356 มูมู (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 00:27
    สงสารฮองเฮานะ แต่โยนความผิดให้คนอื่นก็ไม่ถูกนะ
    #5,356
    0
  8. #5157 rosayrai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 22:23
    มันไม่ค่อยเศร้าเท่าไหร่อ่ะสำหรับเรา(คือปกติเราสายดราม่าไงเลยไม่ค่อยอินกับดราม่าเล็กๆน้อยๆของนิยายทั่วไป)เรามองว่ามันไร้สาระนะความคิดของต้วนฮองเฮาอ่ะความคิดความอ่านอายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆแล้ว ทำไมนางถึงคิดเหมือนสาวน้อยโลกสวยอ่ะ ทำไมนางต้องโทษว่าเฟิ่งจินเหลีัยงเป็นคนทำให้ผู้เก่านางตายทั้งๆที่ก็เป็นเขาที่ทำตัวเองแท้ๆ คือเฟิ่งจินเหลียงก็แค่ช่วยเพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนมนุษย์เหมือนกันเฉยๆป้ะ ผู้เก่านางอ่ะขี้มโน ต้วนฮองเฮาไม่เคยมองความจริงในด้านนี้ไง เอาแต่โทษคนอื่น ทั้งๆที่ถ้าตัวเองพยายามมากกว่านี้ซักนิดเขาก็อาจจะจำตัวเองได้แท้ๆ ดันมาทำตัวเป็นสาวจิตใจดีงามยอมหลีกทางเนี่ยนะมันใช่หรอ ทำแบบนั้นแล้วผลที่ตามมามันก็เลยเป็นแบบนี้ไง สุดท้ายแล้วทุกอย่างก็มาลงก็เฟิ่งจินเหลียงซะงั้น แต่ก็นะก็เข้าใจอยู่ว่าคนสมัยก่อนเขานับถือบุญคุณความแค้นกันมากมันเลยหล่อหลอมให้เขาเป็นคนอย่างนั้นกัน แต่เราก็ไม่ชอบอยู่ดีอ่ะ เอาเป็นมันก็เป็นแค่ความคิดเห็นส่วนตัวเนอะ ไรแต่งดีมากๆเลยล่ะแต่เป็นเราที่ไม่อินเอง #ถ้าทำให้ไรท์และรีดท่านไหนไม่พอใจก็ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยค่ะ
    #5,157
    1
    • #5157-1 เถียนเถียน / A.C.E(จากตอนที่ 14)
      7 มกราคม 2561 / 22:44
      ไม่เป็นไรค่ะ ก็ความคิดเห็นส่วนตัวอ่ะเนอะ กับเจ๊ต้วนแกก็มองในมุมมองของแก คิดแต่ในสิ่งที่เข้าข้างและชดเชยความรู้สึกเสียใจของแก อย่างว่าแหละรักเมิ่งชงอวี้มากเนอะ นางคิดว่านางเสียสละความรักของนางให้คนรักมีความสุขแต่เหตุการณ์มันกลับไม่เป็นอย่างที่คิด ถ้านางจะมองแต่ในมุมมองของนางก็ไม่แปลก แต่ที่ผิดคือเอาความผิดหวังเสียใจไปลงที่คนอื่นนี่สิ...เรื่องแบบนี้อย่าว่าแต่โบราณเลย คนยุคปัจจุบันก็มีให้เห็นเยอะแยะ เช่น ทำผิดแล้วไม่ยอมนับโยนความผิดให้ผู้อื่นเสียเฉยๆ หรือพวกยอมรับความจริงไม่ได้ ยอมแพ้ไม่ได้ ฉันต้องถูก ต้องดี ต้องเลิศเสมอ คนเราร้อยพ่อพันแม่ ไม่มีใครรู้สึกเหมือนกัน คิดเหมือนกันไปเสียหมด หรือว่าจะยึดเอาความถูกต้องลึกๆในใจแล้ว เจ๊ต้วนก็รู้แร่ะว่าเฟิ่งจินเหลียนนั้นไม่ได้ผิด แต่ก็นะจะว่าไม่มีส่วนเกี่ยวของใดใดเลยก็ไม่ใช่ เจ๊ต้วนผู้ทำใจไม่ได้ก็โยนความผิดสะงั้น ....แห่ะ ๆ เขียนมายืดยาวแค่อธิบายเฉยๆ ถือว่าแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกันเนอะ แค่รี้ดเข้ามาอ่านนิยายก็ดีใจแล้วค่ะ
      #5157-1
  9. #5063 cat0617371907 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 18:50
    ทำไม่อ่านตอนฮองเฮาแล้วร้องให้เนี้ยเรา งือไม่ไหวแล้ว.มันปวดตับเกินไปปปปปปปป
    #5,063
    1
    • #5063-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 14)
      4 มกราคม 2561 / 19:06
      ความร้ายกาจมักมีที่มาที่ไป ไม่มีใครอยากร้ายหรอก แต่ก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะนำความเสียใจมาทำร้ายผู้อื่นเช่นกัน
      #5063-1
  10. #5036 cutehell (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 11:13
    ปมความรักเรื่องนี้มันเยอะไปหน่อยไหม หลายคู่เกินไปจนไม่รู้จะอินคู่ไหน มันเด่นหลายปมจนไปไม่ถูก กลบกันไปกลบกันมาเดี่ยวเรื่องนางเอกจะไม่เด่นเอานะ
    #5,036
    1
  11. #4763 น่าเห็นใจฮองเฮาอยู่นะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 01:12
    เอาจากใจสงสารฮองเฮาอะ คือแบบ อ่านแล้วน้ำตาซึมเลย เป็นตัวละครที่น่าสงสารนะ แต่จะไปโทษเฟิ่งจินเหลียนซะทีเดียวก็ไม่ได้เนอะ เพราะเฟิ่งจินเหลียนเค้าก็มีรักของเค้า ไม่รักก็คือไม่รัก เมิ่งชงอวี้ทำตัวเองทั้งนั้น สำหรับเรา เราจะไม่โทษใครทั้งนั้นแหละ น่าเห็นใจฮองเฮานะ ถึงตอนหลังเมิ่งชงอวี้จำนางได้ แต่ก็นะโชคชะตากำหนดไว้แล้ว ยังไงผลสุดท้ายก็ออกมาเป็นอย่างนี้ แค้นไปก็ไม่ได้อะไรหรอก นอกจากความสะใจ ซึ่งมันเป็นความรู้สึกที่ไม่ยั่งยืนหรอก

    #ไรท์แต่งแล้วแบบเราอินมาก สนุกสุดๆ เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #4,763
    1
    • #4763-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 14)
      30 ธันวาคม 2560 / 15:28
      ขอบคุณที่ติดตามนะคร้าาา พยายามแต่งให้ทุกตัวละครมีที่มาที่ไป มีมิติมีเหตุผลของแต่ละคนค่ะ
      #4763-1
  12. #4662 KAKARN_MATO (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 16:41
    สงสารทั้งสองฝ่ายแต่ฮองเฮากุ้ยเฟยไม่ได้ผิดไง
    #4,662
    1
    • #4662-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 14)
      28 ธันวาคม 2560 / 16:45
      โยนความผิดให้ผู้อื่น เพื่อบรรเทาความเสียใจและผิดหวังของตัวเอง..เศร้าเนอะ
      #4662-1
  13. #3907 Alonè misticismo (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2560 / 11:34
    เราว่าฮองเฮาก็น่าสงสารนะคะ เพราะท่านรักคนนั้นจริงๆและรักมาก..เป็นรักแท้เลยล่ะค่ะ..แล้วที่ท่านแค้นหรือคิดแบบนั้นเรายอมรับว่ามันไม่ถูกนะคะเพราะกุ้ยเฟยก็น่าจะรักไท่จื่อด้วยใจจริงเพราะน่าจะรู้จักกันตั้งนานแล้วแต่แบบท่านก็คงรู้ข้างเดียว รู้ไม่หมด หรือไม่ก็คนเรารู้หน้าไม่รู้ใจประมาณนี้มั้งคะอีกทั้งคนที่กุ้ยเฟยรักก็เป็นถึงไท่จื่อจะมองว่ามักใหญ่ใฝ่สูงก็ไม่แปลกค่ะ แต่การแก้แค้นของท่านมันไม่ถูกค่ะ..เรามองว่าแค้นที่แม่แต่ไปลงที่ลูกมันไม่ถูกต้อง เราจะไม่บอกให้ท่ายปล่อยวางนะคะ เพราะว่าน่าจะรักมากและแค้นมาก..เลยปล่อยวางไม่ได้ง่ายๆมันคงต้องใช้เวลา เพราะถ้าฮองเฮาคิดจะปล่อยวาง ท่านก็น่าจะทำได้ค่ะ
    #3,907
    1
    • #3907-1 สโนว์ดราก้อน(จากตอนที่ 14)
      15 ธันวาคม 2560 / 09:01
      เมิ่งชงอะไรนั่นละผิดเราว่า ที่โง่ที่ออกจากที่พักตอนสอบไกล้จะจบไปหน้าจะโดนหลอกไห้ออกไป เพราะมันเป็นตัวเต้งที่จะสอบผ่าน แค่สงจดหมายปลอมๆไปบอกที่บ้านมีปัญหามันก็รีปออกไปละแล้วก็ไห้คนดักฆ่าก็พอ แถมพอรอดมาได้แล้วความจำเสือมก็ยังไปรักคนอื่นอีกทั้งๆที่มีคนมาบอกอะไรก็ไม่ฟัง
      แถมพอโดนปฏิเสธก็แดกแต่เหล้าไม่ทำอะไรพอได้ความจำกลับก็ฆ่าตัวตายสร้างความชิบหายไห้คนอื่นอีก
      #3907-1
  14. #3818 รินหัวใจใส่ลาเต้ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 15:00
    มันก็ไม่ใช่ความผิดของกุ้ยเฟยนิน่า ก็นางไม่ได้รักผู้ชายที่ตนไปช่วยเหลือไว้นิ แล้วแถมผู้ชายคนนั้นก็ไปรักเค้าข้างเดียว พอความทรงจำกลับมาแล้วพิการยังมาอ่อนแอฆ่าตัวตายอีก โทษใครล่ะ
    #3,818
    0
  15. #3503 วายุจัง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2560 / 17:44
    มันใช่ความผิดอีกฝ่ายหรือ ที่ไม่รักอะ แล้วก็นะ นั่นเขาช่วยชีวิตไว้ครั้งนึงเลยนะ...ยังไปโทษเขาอีก
    #3,503
    0
  16. #3423 [F.S]Fang_041 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2560 / 09:09
    ฮองเฮา-โอเว่อร์เกินเจ้าคิดเจ้าเเค้นในเรื่องเล็กๆอ่ะ แนะนําให้ไปเข้าวัดเเละสวดมนต์ ์นั่งสมาธินะคะ
    #3,423
    0
  17. #3222 Narapatch (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 08:25
    ไหว กับ ไหล ใช้ไม้มไล นะคะ
    #3,222
    1
    • #3222-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 14)
      28 พฤศจิกายน 2560 / 08:52
      ขอบคุณค่ะ...รอแก้ไขตอนที่ รีไรต์ใหม่ทีเดียวเลยค่ะ ^^
      #3222-1
  18. #3138 nooninkink (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 23:53
    ผู้หญิงคนนี้เกินเยียวยาเสียนี่กะไร คิดแต่ในแง่ลบ มองแต่มุมมองของตัวเอง เอาความผิดไปให้คนอื่นเสียนี่ แต่ก้สงสารนางอย่างบ้าง รักกันอยู่ดีกลับเป็นเช่นนั้นไปได้ เป็นเราก้รวดร้าวเกินทน แต่ดันพาลเอาความเสียใจไปเป็นความแค้นให้ผู้อื่นซะได้ นะปวดหัว
    #3,138
    0
  19. #2981 Nattiya Bursnachaitavee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 04:36
    ขอบคุณมากค
    #2,981
    0
  20. #2484 Sweet Time (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:21
    ไม่คิดบ้างเหรอว่าเขาอาจจะไม่ได้มักใหญ่ใฝ่สูง แต่รักด้วยใจจริงอย่างที่ตัวนางรักผู้ชายคนนั้น
    #2,484
    0
  21. #2483 Sweet Time (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2560 / 21:21
    ไม่คิดบ้างเหรอว่าเขาอาจจะไม่ได้มักใหญ่ใฝ่สูง แต่รักด้วยใจจริงอย่างที่ตัวนางรักผู้ชายคนนั้น
    #2,483
    0
  22. #2416 อาวุธไร้ตา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2560 / 23:43
    ถ้าเรื่องทั้งหมดเป็นแบบที่นางเข้าใจจริงก็อินกับฮองเฮาอยู่นะ นับถือด้วยซ้ำที่นางไม่รังเกียจคนฐานะต่ำกว่า พอเขาไปรักคนอื่นก็ยังพร้อมยินดียอมเข้าใจว่ามันเป็นอุบัติเหตุ ตอนเขาตกต่ำก็ยังพยายามช่วยดึงขึ้นมา กระทั่งเขาพิการก็ยังยินดีดูแล ทั้งที่ด้วยรุปโฉมชาติตระกูลนางมีตัวเลือกอื่นอีกเยอะแยะ...กระทั่งเขาตายจากไปก็ยังรักมั่น

    ถึงจะดูปล่อยวางไม่ได้ แต่เอาจริงๆจะมีใครในโลกซักกี่คนที่ปล่อยวางได้จริงๆ มันก็คล้ายกับเวลาเราเจ็บแทนเพื่อนพี่ญาติของเรามันก็มีความลำเอียงเข้าข้างคนของตัวหรือพวกพ้องอยู่แล้ว อดไม่ได้หรอกที่จะหาทางเอาคืนไม่ทางใดก็ทางหนึ่งมากน้อยแล้วแต่สถานการณ์...

    กลัวแต่ว่าทั้งหมดที่นางคิดว่านางรู้ อาจจะรู้ไม่จริง...
    #2,416
    1
    • #2416-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 14)
      18 พฤศจิกายน 2560 / 09:34
      นางร้ายในเหตุผลของนาง ถูกของนางอาจจะผิดของคนอื่น ผิดของคนอื่นอาจจะถูกของนางก็ได้ อยู่ที่มุมมองของแต่ละคน....
      #2416-1
  23. #2168 Ainaemoroe (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 13:09
    สงสารอยู่นะ แต่ก็คงเพร่ะมองมุมเดียวรู้มุมเดียว อันนี้เราไม่โทษใคร เพราะไม่รู้ใครดีใครเลว แต่การที่ฮองเฮาทำแบบนี้ก็ไม่ถูกเสมอไปนะ ทำไมไม่ปล่อยวางบ้าง คนนั้นก็ตายไปตั้งนานแล้ว
    #2,168
    1
    • #2168-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 14)
      15 พฤศจิกายน 2560 / 13:22
      คงเพราะรักมาก บางครั้งรู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายไม่ผิด แต่เพราะต้องการอยากจะระบายความเจ็บปวดภายในใจตนเอง จึงต้องหาที่ลง...
      #2168-1
  24. #2150 Noi_Malinee (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 00:49
    ฮองเฮาพาลอ่ะนิสัยไม่ดี
    #2,150
    1
  25. #2126 KonDeeDeeRaknai (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 14:34
    สนุกดีจ้า
    มีช่วยตรวจคำผิดนิดนึง สาวใช้คนสนิทชื่อฟางหรงหรือฟางหรูจ๊ะ
    #2,126
    1
    • #2126-1 เถียนเถียน / ลักษมณ์(จากตอนที่ 14)
      14 พฤศจิกายน 2560 / 15:21
      ฟางหรูค่ะ ขอบคุณสำหรับคำผิดที่ช่วยตรวจทานให้ค่ะ ^^
      #2126-1