[Osomatsu-san] วันสบายๆของคารามัตสึ

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 870 Views

  • 7 Comments

  • 29 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    6

    Overall
    870

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

วันนี้ของกินก็หมดแล้ว บุหรี่ก็ไม่เหลือ.....<br /> <br /> แต่ทำไม...'ยา' มันเหลือเยอะเกินไปรึเปล่านะ


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

Cr.เราวาดเองค่าาา


สำหรับคนที่อ่านไม่ได้และต้องการความสบายตากว่า ;3


แต่ไม่มีtalkนะคะ 555+

สวัสดีค่าาาา

ดองนิยายไว้หลายเรื่องเลยทีเดียว 555+ 

แต่ว่าเรื่องนี้แต่งจบแล้วนะคะ เหลือรอลงเนื้อหา>w<! 

เรื่องนี้ไม่วายนะคะ....กะไว้ว่าแค่พอจิ้น

หลักๆจะเป็นคารามัตสึ หรือคือ ชายงี่เง่าผู้บ้าคลั่ง
อะไรประมาณนั้น

อ่านTalkใต้ฟิคจะช่วยให้เข้าใจอะไรได้มากขึ้นนะ!

ขอขอบคุณสำหรับทีมสวยๆนะคะ>/\<


เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 12 เม.ย. 59 / 16:53

บันทึกเป็น Favorite


[Osomatsu] -วันสบายๆของคารามัตสึ- 



'ท้องฟ้าตอนบ่ายหรอ...มันยังไม่แดงเลยแฮะ..'



เจ้าของเรือนผมสีดำขลับที่นั่งอยู่บนขอบบานหน้าต่างไม่กว้างนัก เหม่อมองออกไปข้างนอก

ใต้แว่นสีดำเช่นทุกที ซักพักเขาก็ขยับตัวหยิบกล่องกระดาษขนาดเล็กออกมาเคาะหาบุหรี่ซักมวล



'อ่ะ หมดเกลี้ยง' คารามัตสึขยำซองเปล่าโยนลงถังขยะพลางหันไปคว้ากระเป๋าสตางค์

ซึ่งมีเงินจำนวนหนึ่งจากการทำงานของเขา



'จะว่าไป ถ้าจำไม่ผิดอาหารก็ใกล้หมดแล้วนี้ ไปซื้อด้วยเลยก็แล้วกัน'



ร่างโปร่งก้าวลงบันไดช้าๆเปิดประตูเข้าไปในห้องนั่งเล่นของบ้านมองน้องๆทั้ง3คนที่ไม่ได้ไปไหน



อีกแล้วงั้นเหรอ ความรู้สึกแบบนี้...


ฝืนรั้งความรู้สึกเอ่ยถ้อยคำในแบบของตัวเองที่'พวกเขา'เห็น



"โอ้มายบราเธอร์ที่น่ารัก พี่ชายสุดหล่อคนนี้กำลังจะออกไปซื้อของมีใครจะออกไปเป็นเพื่อนกันบ้างไหม"ร่างโปร่งสูงขยับแว่นตากันแดดเพื่อปกปิดความอ่อนแอด้วยรอยยิ้มมั่นอกมั่นใจ



ต๊อกแต๊กๆ แกร๊กก แกร๊ก



มีเพียงความเงียบที่คุยกับเขา...ไม่สิ ต้องรวม'ตัวเอง'เข้าไปด้วยต่างหาก



"อา เข้าใจล่ะคงไม่มีใครกล้าพอที่จะเดินเคียงข้างหนุ่มรูปงามแบบฉันงั้นสินะ

แย่จริงๆเลยน้า~~"มือเรียวเลื่อนปิดใบหน้าด้วยท่าทางปวดใจเกินจริงเสียจนน่าหมั่นไส้



...เรื่องเกินจริงที่เป็น'จริง'โดยไม่มีใครรู้



โครม!



"หุบปาก"กะละมังใบใหญ่ลอยลิ่วปะทะเข้ากับใบหน้าแฝดคนรองเต็มแรง 

คนที่เก๊กดูดีอยู่เมืเกือบตั้งหลักแทบไม่ทัน


"งั้นใครจะฝากซื้ออะไรรึเปล่า"สิ้นคำถามเสียงตอบรับเรียบๆจากแต่ละคนออกมาอย่างเฉยชา ชายหนุ่มผู้ซ่อนความเจ็บปวดซ่อมแซมหน้ากากความสุข พาโคลนตมความรู้สึกจมดิ่ง

ที่ร่วงกราวแบกออกไปให้พ้นบ้าน 'บ้าน'ที่รักพักพึงเพียงหนึ่งเดียวของเขาเสมอมา



. . . . . . . . . .



"กลับมาแล้ว"รอยยิ้มประดับสลักลงบนหน้ากากไม้อย่างมีประสิทธิภาพมากพอ

เมื่อเขาได้ใช้เวลาในการปรับอารมณ์มา



เสียงพูดคุยเรื่อยเปื่อยดังเป็นระยะภายในบ้านที่เงียบสงัดเกิดความสงสัยอยากเข้าร่วมสนทนา

เขาชั่งใจซักพักเลือกเดินเลยไปเก็บของเมินเฉยต่อเสียงตัวเอง



"งี่เง่าน่า~ แค่ทำตัวปกติยังยากเลย"



จริงสิ ฉันน่าจะซื้ออาหารแมวให้อิจิมัตสึด้วย ตอนนี้คงใกล้หมดแล้วล่ะ



"เปล่าประโยชน์"



อะ จำได้ว่าโทโดมัตสึอยากกินแพนเค้กนี่ อุปกรณ์ก็ยังเหลืออยู่โชคดีจัง



"นั้นสินะ" อืม ฉันซื้อนิตยสารให้โจโรมัตสึถูกไหมนะ? ถูกสิ ก็ฉันซื้อฝากออกจะบ่อย!



"ชอบทำแต่อะไรที่ไร้สาระอยู่นั้นแหละ"



โอโซมัตสึไม่อยู่ด้วยนี่ เฮ้อ โดนโจโรมัตสึจับได้ว่าแอบจิ๊กเงินไปเล่นคราวนี้จะไม่ช่วยแล้วนะ



"พี่อิจิมัตสึล่ะฮะ คิดว่ายังไง"



....



"...ก็แค่ไอ้เวรมัตสึเท่าแหละ"



จูชิมัตสึล่ะ รายนั้นคงเล่นเบสบอลอยู่อีกซักพักเดี่ยวคงกลับมาแหละ

งั้นมื้อนี้เป็นข้าวห่อไข่ดีกว่า



"งั้นเหรอฮะ"


"คิดว่าเขาจะซื้อของมาถูกรึเปล่านะ"



ร่างโปร่งจัดขนมที่ซื้อมาฝากทุกคนและวัตถุดิบเก็บใส่ตู้เย็น วัตถุดิบบางส่วนก็นำออกมาล้าง วางของที่น้องๆฝากซื้อไว้บนเคาน์เตอร์ที่พึ่งซื้อใหม่ด้วยหยาดเหงื่อของทุกคน



เผ๊าะ



"?!"หยดน้ำสีใสเอ่อล้นทะลักตกลงไม่ต่างจากชิ้นส่วนของจิตใจที่แตกกระจาย

เปลือกตาบางกระพริบไล่ม่านของเหลวออกจากดวงตาที่พร่ามัว

ความขลาดเขลาหวาดกลัวต่อตนเองที่อ่อนแอสั่งให้เขาออกจากบ้านให้เร็วที่สุด



แก๊ง!



ชายหนุ่มชะงัก ด้วยความรีบร้อน มือเขาได้กวาดเอาโลหะขนาดเล็กร่วงหล่นกระทบแสงไฟ ความมันวาวซะท้อนเสียงเรียกของปีศาจล่อหลอกหยิบยื่นความปรารถนาจากส่วนลึกให้ เขารีบก้มเก็บสิ่งนั้นวางที่เดิม ก่อนเปลี่ยนใจคว้าเก็บใส่กระเป๋าพกติดตัวออกไปด้วยเสียอย่างนั้น



น้ำตาถูกปาดทิ้งกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มเดิมออกจากบ้านเช่นทุกที



ครืน



"จะไปไหนอีกน่ะฮะพี่คารามัตสึ"ร่างโปร่งสะดุ้ง ปลายนิ้วสัมผัสถึงความเย็นยะเยือกของลูกบิดราวกับคำเตือนของผลลัพธ์ของสิ่งที่เขา'คิด'จะกระทำ


"อะ ออกไปเดินเล่นน่ะ วันนี้อากาศดีมากๆเลยนะลิตเติลบราเธอร์"เขารู้สึกสะอิดสะเอียนราวกับมีบางอย่างเหลวหนืดสีดำสกปรกไหลออกจากริมฝีปากของเขา จนต้องบังคับฝืนกล้ำกลืนความรู้สึกเหล่านั้นกลับไปอยู่ในที่เดิม


"หรอฮะ แล้วของๆผมล่ะ"โทโดมัตสึนึกสงสัยในคำตอบแต่ก็ไม่ได้ใส่ใจพอที่จะถาม


"อยู่ในครัวน่ะ""ฮะ"เมื่อได้คำตอบเขาก็เลื่อนประตูปิดจากไปทิ้งตะกอนให้ทับถมเพิ่มขึ้น



เจ้าของเสื้อฮูดสีฟ้าผลักประตูออกก้าวเดินอย่างช้าๆก่อนจะเร็วขึ้นเรื่อยๆ ออกแรง

จนกลายเป็นวิ่งสุดตัว



. . . . . .


"แฮ่กๆ เฮือก แฮ่กๆ แค่กๆๆ"ชายหนุ่มยืนไอจนตัวโก่งหอบสำลักเอาอากาศเข้าปอด พาร่างเข้าไปหลบนั่งคุดคู้ซ่อนตัวใต้บ้านของเล่น ณ สนามเด็กเล่นประจำสมัยเด็ก



[ฮะๆ...บ้าจัง ฉันหวังอะไรอยู่ ฉันทำเรื่องบ้าอะไรอยู่กันนะ..]



"ฮะๆ..." บรรยากาศเงียบงันน่าขนลุกโรยตัว ความหนาวเย็นกัดกร่อนหัวใจอย่างช้าๆ



[ฉันทำอะไร]



"ฮะๆ ฮะๆ ฮะ ฮะ..."



[นั้นสิ...ฉันทำอะไร เพื่ออะไรกันแน่....]



"ฮะ ฮึก..ฮึก..."



[ฉันนี่มันอ่อนแอ ไม่ได้เรื่องไร้ค่าจริงๆ]



"ฮึก ฮือ..."น้ำอุ่นใสตัดกับความหนาวเหน็บไหลออกมาจากดวงตาคมช้าๆ

มือเรียวจับแว่นตาถอดออกคล้ายยอมแพ้ต่อตนเอง



[ฉันทำทั้งหมดไปเพื่ออะไร อดทนไปเพื่อใคร

ทำไมฉันต้องทำตัวไร้ค่าแบบนี้ ทำไมฉันถึงไม่มีค่ากับคนอื่น]



"ฮึก! ฮึก! อึก ฮือออ ฮึก!"



[ทั้งที่พยายามก็ถูกเมินเฉยเหมือน..ไม่สิ ก็ไม่มีค่าจริงนี่]



"ฮืออ.."



[อะไรที่ไร้ประโยชน์ก็ควรถูกทิ้งอยู่แล้วนี่]



"อึก...ฮึก.."



[แล้วของที่โดนทิ้งเขาเรียกว่าอะไรได้ล่ะ]



"ฮึก ฮือ..."



[ถ้าไม่ใช่(ขยะไงล่ะ)]


ฮึก...


[นั้น..]

.

.

.

.

.

"อะ..อะ..อา..."

.

.

.

[อย่างนี้เอง....สินะ]



"อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!"



[พระเจ้า พระเจ้า พระเจ้า!! ให้ตายเถอะนี่มันบ้าอะไรกัน

ฆ่าฉัน ฆ่าฉันทีได้โปรด ได้โปรด!!!]



"ฮึก ฮืออออ"



[ทำไม ทำไมมันกลายเป็นแบบนี้ ทำไมถึงมีตัวฉันเกิดมา

ทำไมกันถ้าไม่มีฉัน เศษสวะคนนี้แต่แรกมันคงไม่ต้องทำให้คนอื่นรำคาญแบบนี้

ฉันมีมันขยะ! ขยะจริงๆ!]



"ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!! ฮึกก!"



[ทั้งที่พวกเราไม่ได้ต่างกันเลยแท้ๆ ทั้งที่พวกนายก็ไม่ได้ดีไปกว่าฉันหยุดว่าฉันซักที!]



"ฮึก ฮืออ โฮฮฮฮฮฮฮฮ"



[แค่เป็นไอ้เวรมัตสึขยะที่'ทิ้ง'ไม่ได้ ทำไมถึงยังได้โดนทิ้งแบบนี้]



"ฮึก!"



[ตัวฉันต่างหาก ตัวฉันเองที่เป็นขยะ!ไม่ใช่ใคร ไม่ใช่อิจิมัตสึ! ตัวฉัน ฉันเอง คนไร้ค่า น่าขยะแขยง

ไม่จำเป็น ขยะ ขยะ ขยะ ขยะ ขยะ ขยะ ขยะ ขยะ ขยะ ขยะ ขยะขยะ ขยะ ขยะขยะ ขยะขยะขยะ!!!]



"อาาาา...ว๊ากกกกกกกกกกกกกกก!!!"การลงทัณฑ์ของคนที่ถูกทอดทิ้ง คำพูด ความคิด อดีต

หลั่งไหลเวียนยุ่งเหยิงไม่หยุดยั้งจนรู้สึกปวดหนึบศีรษะที่ทำให้อยากดึงมันออกมาทำลายมันทิ้งซะ



[ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย!!!ถ้าเป็นตอนนี้ฉันต้องตายได้แน่ๆ

ขยะน่ารังเกียจแบบฉันต้องหายไปได้แน่ ขยะที่บ้านไม่ต้องการ ของที่ไม่จำเป็น

ขยะชิ้นโตที่ไม่เหมาะจะเป็นพี่ชายอย่างฉันต้องตาย ตาย หายไปเท่านั้น!!!]



"ฮึก ฮือ ฮืออออ"



[ใคร ใครก็ได้!!]


[รักฉัน]


[ดูแล]


[ห่วงใยฉันที]



"ฉันขอโทษ"



[ได้โปรดฉันขอโทษ]



"ฮือออ"



[อย่าทิ้งฉัน อยู่กับฉัน อย่าหายไป

หยุดมันทีไอ้บทละครบ้าๆแบบนี้

ขอโทษที่ฉันมันไร้ค่า ไร้ประโยชน์!]



"ขอร้อง..."



[ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้

ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้ ใครก็ได้!ใครก็ได้!ใครก็ได้! ใครก็ได้ใครก็ได้ใครก็ได้

ใครก็ได้ใครก็ได้ใครก็ได้ ใครก็ได้!ใครก็ได้!!ใครก็ได้ ใครก็ได้!ใครก็ได้!!!ใครก็ได้!!! ใครก็ได้!!!!]



"ช่วยด้วย..."



(ไม่มีใครทั้งนั้นแหละน่า)


[ฆ่าฉันได้โปรด ฆ่าฉันที...]



มือที่กำลังจิกทึงเรือนผมค่อยๆลดระดับลง ร่างคู้งอคลายตัวยืดขาออกจนชิดกำแพงพลาสติกอย่างไร้เรี่ยวแรง ดวงตาสีน้ำตาลหม่นแสงไร้ประกายความสุข



แกร๊กๆๆ



[ลาก่อน ไอ้ขยะโสโครก]



คมมีดบางเลื่อนปรากฏในระดับสายตาเผยอให้ให้ใบหน้าเนียนน่ารังเกียจท่วมท้นไปด้วยน้ำตาแห่งความโศกเศร้าตัดพ้อ



"อึก!!"


พลัก!!



มือที่กำค้างไว้รอรับคมมีดเปลี่ยนเป้าหมาย'ลงโทษ'นักแสดงผู้หลุดบทอย่างเกรี้ยวกราด


การแสดงที่ไม่ใช่'ของจริง'มันคือตลกปาหี่



"ฮึก ฮืออออ" ความรู้สึกเจ็บทำให้เขารู้สึกถึงการมีชีวิตอันไร้ค่า



[ถึงเวลาลบขยะหน้าโง่ซักที...]



คมมีดถูกกดลงบนข้อมือในแนวยาวสะบัดตัดผ่าเส้นเลือดแดงขาดสะบั้น อย่างไม่ลังเล ของเหลวสีชาดไหลทะลัก มืออันสั่นแทบไร้แรงฝืนความเจ็บปวดกดใบมีดกรีดข้อมืออีกข้าง

ปล่อยของเหลวไหลออกทิ้งตัวเองดำดิ่งลงสู่ห้วงเวลาเงียบที่บ้าคลั่ง



[อิจิมัตสึจะเป็นยังไง จากนี้จะมีความสุขรึเปล่า จะใครมาทำร้ายเขารึเปล่า?

อยากให้ดูแลกันดีๆ ที่จริงเขาเป็นเด็กดีมากเลยล่ะ ทั้งขี้หวง คอยห่วง 

อ่อนไหวและละเอียดอ่อนใส่ใจรอบข้างเสมอ... ขอโทษนะเพราะฉันแท้ๆ


อา โอโชมัตสึนี่จังอย่างนายเหนื่อยมากแล้วใช่ไหมล่ะ แต่ต้องฝืนทนเข้าไว้

ต้องขอโทษจริงๆที่ฉันขอแบบนี้แต่เพราะถ้าขาดนายคงไม่มีใครทนได้แน่ๆ 

อย่าสติแตกทำร้ายน้องนะ...

ถึงจะมีคนสู้ได้แต่มันไม่มีคนห้ามหรอกรักษาครอบครัวที่นายภูมิใจให้ดีๆ


โจโรมัตสึเองก็เถอะนายไม่ได้พยายามคนเดียวซะหน่อยดูแลตัวเองดีๆล่ะ

คนอื่นๆเองเขาก็พยายามกันในแบบของตัวเองอยู่ แต่นายก็พยายามได้ดีมากๆเลยล่ะ


จูชิมัตสึ การที่นายยิ้มแล้วทำให้คนอื่นมีความสุขสบายใจไม่ได้หมายความว่า

นายมีอารมณ์อื่นไม่ได้ซักหน่อย เพราะพวกเรา...พวกนายเป็นพี่น้องกันไง

ทุกข์สุขเขาก็พร้อมจะไปด้วยกันกับนาย ทำหน้าที่ของนายแทนส่วนฉันด้วยนะ

อย่าทะเลาะกันล่ะ


โทโดมัตสึเองคงจะมีบ้างที่จะเบื่อหรือรำคาญคนอื่นๆ แต่ว่านายก็เป็น

น้องชายที่น่ารักคนหนึ่งมากๆของฉัน ขอบคุณทุกคนที่ให้ฉันได้มีโอกาส

เป็นพี่ของพวกนาย ขอโทษที่ฉันงี่เง่าไร้ประโยชน์ ขอโทษที่ทำให้เดือดร้อน]



"ฮึก!"ด้วยความหนาวเหน็บเย็นจนถึงขั้วหัวใจและเมินเฉยต่อความเจ็บปวดทรมานกอดร่างกายอันสั่นเทา



[อา...จริงสิ ขยะอย่างฉัน...]


(ขยะอย่างนาย..)



([มันมีใครอยากให้เป็นครอบครัวด้วยหรือ]?)


[อยากเขียนจดหมายถึงทุกคนจัง..แต่ขยะพรรนั้นคงไม่มีใครหรอก]



(ก็รู้ตัวนี่)


[พระเจ้า..ดูแลครอบครัวของฉันที]



ความเหนื่อยล้าจากการเสียของเหลวในร่างกายปริมาณมากทำให้เขาไม่

สามารถครองสติได้อีกต่อไป เขาคงหลับไปตลอดกาล โอบกอดตัวตนพังๆที่ละลายแหลกเหลว



"เฮ้ย! อย่าหลับเชียวนะ!!!"



[ใครน่ะ]



"คารามัตสึ คารามัตสึ คารามัตสึ!!"



[อา...ฉันน่ะ...รู้ชื่อของฉันน่า..]


 .
 .
 .
 .
 . 

       "คารามัตสึอย่าหลับนะ คารามัตสึ คารามัตสึ โถ่ เจ้าน้องบ้า อย่าหลับเชียวนะ
เพราะมีนายทุกคนเลยถูกดูแลมาโดยตลอด อย่าหลับเชียวนะเว้ย ตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้ 
คารามัตสึ คารามัตสึ!!!"ร่างสูงสัมผัสได้ถึงของเหลวเหนอะหนะที่ทะลักอาบไล่เปรอะเปื้อน
เสื้อยืดสีขาวของเขาถูกฉีกออกมาห้ามเลือดอีกฝ่าย 

             ใครจะคิด เดินเล่นกลับบ้านอยู่ดีดันได้ยินเสียงร้องไห้ ทีก็แรกนึกว่าผีหลอกพอฟังดีๆเสียงถึงคุ้นหู 

              เขาไม่เคยคิดว่าใจจริงของน้องชาย พี่รองที่ไม่เคยกล่าวถึงความทุกข์ให้ใครรู้จะรุนแรงขนาดนี้ รู้ตัวอีกทีคนเปราะบางคนนี้ก็สติหลุดไปแล้ว โทรเรียกรถพยาบาลก็ช้าเสียเหลือเกิน


วี่วอ วี่วอ


       "หลีกทางหน่อยครับ ช่วยถอยไปก่อนนะครับ"บุรุษพยาบาลอุ้มร่างโปร่งออกไปจากมือ
 ลมหายใจอีกฝ่ายช่างแผ่วเบาน่าเป็นกังวล 


       'อ๊ะ'ร่างสูงชะงักขณะกำลังจะขึ้นรถนั่งถอยกลับไปที่เดิมปล่อยให้รถพาร่างน้องชายคนรองไป
 พี่ชายคนโตของบ้านมัตสึโนะเดินก้มเก็บคัดเตอร์เปื้อนเลือดใส่ถุงพลาสติกที่มีอยู่พอดี


       "นี่เอสเปอร์ อย่างแกอ่านความรู้สึกตกค้างจากสิ่งของได้รึเปล่า?"


       "หวังว่าจะได้ คงต้องลองไปคุยกับเดกะแมนซักหน่อยแล้วสิ.."


       "เมี๊ยว~"

        หลังบ้านของเล่นกลับมีแมวประหลาดสีเหลืองอยู่ข้างๆ มันใช้หางสัมผัสตัวอีกฝ่ายเอ่ยถ้อยคำออกมา


"ขอบใจนะ"

"ขอบใจนะ"


..
.....
..........
................

อา..


นี่ฉัน..ตาย...รึยังนะ?


(แกไม่ตายง่ายๆหรอกน่า)


          'นายงั้นหรอ...'


(ใช่ ฉันนี่แหละ)


(นี่คารามัตสึแกทำบ้าอะไรอยู่ เอาตัวตนจริงออกมาสิ จะได้ไม่จำเป็นต้องมีฉันไง ให้ตามด่าอยู่นั้นแหละ..น่ารำคาญ! แล้วนี่อะไร ฆ่าตัวตาย? โง่เง่าชะมัด)


         ตัวตนที่ถูกสร้างขึ้นกล่าวอย่างยียวนเยาะเย้ย เบื่อหน่าย


          'หุบปาก ไม่ต้องคิดจะเสนอหน้าออกไปแทนฉันเลย แกมันโรคจิตกวนประสาท'
ร่างโปร่งปรายตามองใบหน้าเนียนหน้าบึ้งตึงของตนที่กำลังแสดงท่าทีรำคาญเอาเสียมากๆ 


(ชิ! งั้นแกก็เลิกโกรธเลิกเสียใจให้ได้สิ น่าสมเพชจะตายชัก)


         ก็นะ...ใครจะไปเก็บตัวตน'เก่า'ได้ดีขนาดนั้น ถ้าอารมณ์มันขึ้นง่ายนักก็ให้ของเก่าเป็นขยะหาถังทิ้งให้เน่าไว้ก็ถูกแล้วนี่


แค่ทิ้งขยะให้เป็นที่เป็นทางก็เท่านั้นเอง


          'หนวกหู หุบ-ปาก'


(ฮะๆ บ้ารึเปล่าฉันอยู่กับนายข้างในนี้แล้วจะฉันไปพูดได้ยังไงกัน อะไร? จะพังฉันอีกเหรอ โถๆ คราวนี้ก็พยายามเข้าล่ะ...ด้วยซะภาพร่างกายแบบนั้นน่ะ)


ผลัก!


           เท้าของร่างจินตภาพปะทะเข้าการ์ทของอีกฝ่ายอย่างจัง ใบหน้าบึ้งตึงใช้สายตาคุกรุ่น
จิกตามอง'ตัวปลอม'ด้วยความไม่พอใจ


(แหม คิดเหรอว่าจะทำอะไรได้ น่าสังเวชชะมัด ฮึ!)


           ด้วยอารมณ์ร้อน การสั่งการสมองร่างจินตภาพเกิดความผิดพลาดกลาย สั่งการให้เกิดการขยับตัวจริงๆ มันนำพาเขาหลุดออกจากสถานที่กักขังตัวตนปีศาจใต้หุบเหวแห่งทะเลลึกห้วงจิตดึงสติกลับไปพบเจอความจริงที่ลวงหลอก


(แล้วเจอกันข้างนอกนะ...สวะมัตสึ)


 . . . . . . . . . 


        "รา..สึ คาร...มัตสึ คารามัตสึ! พี่คารามัตสึฟื้นแล้วฮะ!"เสียงเออะตามภาษาน้องรองสุดท้องเรียกคนอื่นๆเข้ามาอย่างรวดเร็ว


          "พี่คารามัตสึ!"


...วูบ


            "อะ...? มีอะไรงั้นหรอ... ทำไมแต่ละคนถึงมารุมฉันละเนี่ย"ร่างโปร่งมองน้องๆของตนด้วยสีหน้ามึนงง เขาสังเกตเห็นสีหน้าแย่ๆและมองมันอย่างสงสัยก่อนสะดุ้งคราง
เจ็บแผลที่แขนเพราะยันตัวจะลุกขึ้นนั่ง


            "พี่คารามัตสึ ระวังแขนหน่อย"โจโรมัตสึประคองพี่ชายคนรองอย่างระมัดระวัง


           "หา แขน อ้อ ไม่น่าล่ะ....แล้ว...ฉันไปโดนอะไรมา"ใบหน้างุนงงจนถึงขีดสุด
ของคนที่จำอะไรไม่ได้ทำให้น้องๆที่รุมล้อมถึงกลับชะงักมองหน้ากันเงียบๆ


            " หา "พี่คารามัตสึจำไม่ได้จริงๆเหรอ"น้องเล็กของบ้านมองเขาด้วยความสงสัย


            "จำได้แค่ว่าเดินๆอยู่แล้วก็ล้มน่ะ..."ใบหน้านั้นยังคงประดับรอยยิ้มโง่ๆ เช่นเดิม


'น่าสะอิดสะเอียน'เสียงใครบางคนดังขึ้นมาในหัว


'น่าสมเพช'เขาหลอกตัวเองต่อไป


            "..."บรรยากาศอึดอัดโรยตัวสร้างความเงียบชั่วขณะ


            "อ่า..จริงสิเธอบอกว่านายล้มชนขอบคอนกรีตพอดีด้วยนี่นา..."


            "ห๊ะ?" 


            "อื้อ เป็นไอ้งี่เง่ามัตสึจริงๆแหละ"


            "เห๊ะ?"


            
"แย่จังนะ เซ่อซ่าชะมัด"


            "อา.."


            "เธอ?? เดี๋ยวนะ แล้วสรุปว่าฉันเป็นอะไร"อะไร ใครกันน่ะ...ชิ จุ้นจ้านไม่เข้าเรื่อง


            "เห ก็นายจะไปชมรมการแสดงแล้วดันไปโดนเขาชนล้มดาบก็ฟันโดนแขนไม่ใช่รึไง~"
พี่ใหญ่ของบ้านเอ่ยด้วยท่าทีสบายๆขณะเดินเข้ามาในห้อง


          "พี่โอโชมัตสึผลตรวจเป็นไงบ้าง"น้องคนที่สามเอ่ยถาม


           "ก็แค่มีอาการเสียเลือดมาก สมองการกระทบกระเทือนนิดหน่อยพักซัก3-5วันก็คงหาย"


           "เป็นถึงขนาดนั้นเลยหรอ.."ชายเสื้อเขียวพูดลอยๆ

 
           "จริงสิ คุณหมอเขาฝากถามมา"พี่ใหญ่ของบ้านเดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาว


           "แล้วก็เขาก็ใส่ยามาเพิ่มให้กำชับให้นายกินให้ตรงตามเวลา ถ้าไม่มีใครดูแลนาย 
ช่วงนี้พี่ชายคนนี้จะดูแลนายเอง"


           "งั้นผม ผมจะช่วยพี่ชายเอง!!"จูชิมัตสึยกมือขึ้น ขยับโบกสะบัดแขนเสื้อพับๆตามนิสัย


'น้องชายฉันเป็นเด็กดีจังนะ~'


            "โอเช ตอนเช้านายดูแล ฉันจัดการตอนเย็นเอง"
 

            "เดี๋ยวฮะ แล้วค่าพยาบาลค่าปลอบขวัญเขาจ่ายมาด้วยรึเปล่า"ประโยคแบบนี้
คงเป็นใครไม่ได้นอกจากน้องเล็กของบ้าน


[อา...กลายเป็นตัวหาเงินซะแล้ว]


             "เห โทโดมัตสึนายคงไม่ทำให้เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตอย่างเช่นเอาไปแฉลงเน็ต
อะไรแบบนั้นใช่มะ~"มันแปลกที่พี่โอโชมัตสึจะไม่เล่นอะไรแบบนี้แถมออกตัวห้ามอีก
 ด้วยความรู้สึกแปลกๆทำให้โอโชมัตสึได้รับสายตาสงสัยจากน้องบางคนอยู่หลายคู่เลยทีเดียว


              "โอ้มายบราเธอร์ เป็นห่วงฉันกันขนาดนั้นเชียว อา ซาบซึ้งอะไรอย่างนี้.."คารามัตสึ
ได้พูดขึ้นขัดความเงียบไขว่ขากันด้วยความเคยชิน


               "อิไตๆๆๆๆๆ 555+"ร่างสูงอดไม่ได้ที่จะหัวเราะน้องชายคนรองที่พยายามเก๊ก
ทั้งที่สภาพไม่เอื้ออำนวย


              "แต่ว่านะมายบราเธอร์ เวลาอาหารเย็นมื้อสำคัญอีกครั้งก็มาถึงแล้ว บราเธอร์ควรไป
หาอะไรทานกันได้แล้วนะ อา แย่น่าดูที่สุดหล่อคนนี้จะไม่ได้กลับไปทานด้วยน่ะ"รอยยิ้ม ดวงตา
 คำพูด เขามั่นใจว่ามันต้องพร้อมแน่นอน


พร้อมเป็นตัวตลกอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ชม


              "งั้นผมขอข้าวต้มนะ ข้าวต้ม!!"จูชิมัตสึยิ้มร่าเริง


              "เอางั้นหรอ...วันนี้มันมีอะไรบ้างล่ะ"พี่สามของบ้านเอียงคอนึกถึงสิ่งที่เห็นผ่านๆตา


              "ไข่ ผัก แครอท หัวหอม ต้นหอม อะ เนื้อหมูยังไม่ได้ล้าง"คับคล้ายคับคลาว่ายังมีอีก คนป่วยขมวดคิ้วลงเล็กน้อยอย่างคนใช้ความคิดมุมปากยกยิ้มเสมอทิ้งตัวลงอย่างไม่ได้ตั้งใจ


             "ปลาตากแห้งก็มีอยู่ ข้าวต้มทรงเครื่องกับไข่ตุ่นก็ไม่เลวนะมายบราเธอร์"รอยยิ้มบางๆ
ส่งให้ครอบครัวของเขา โจโรมัตสึเองก็เห็นว่าดีแล้วก็พยักหน้ารับ


             "งั้นฉันกลับก่อนนะ ต้องรีบไปเตรียมอาหาร"เมื่อเจ้าของปากวีคว่ำเอ่ยเช่นนั้น
คนอื่นๆก็ถือโอกาสตามไปด้วย


              "งั้น พวกเรากลับก่อนนะ"
              
"มัสเซิล มัสเซิล!"
              "อืม"
              "ลาล่ะฮะ"

              ห้องที่เหมือนคับแคบดูกว้างขึ้นถนัดตาเมื่อผู้ชายถึง4คนได้ออกไปจากห้อง


              "บราเธอร์เองก็ควรกลับไปดินเนอร์ได้แล้วนะ ยังไงตอนอยู่ที่นี่คารามัตสึเกิร์ล
ก็จะมาดูแลฉันอยู่แล้วล่ะ"ท่าทางน่าหมั่นไส้ทำเอาพี่ใหญ่ของบ้านอยากใช้ยาอ่านใจคุยกับอีกฝ่าย


จริงสิ ใช้เอสเปอร์แทนก็ได้นี่เนอะ~


               "จะมาบริการน้องชายบ้างไง ใช้มือไม่ได้แล้วนี่นา...จริงๆเลยน้า"


               "แหม อุบัติเหตุเกิดได้เสมอแหละบิ๊กบราเธอร์"ร่างโปร่งยิ้มอ่อนก้มมองแขนทั้งสองข้าง


'อุบัติเหตุถึงขั้นให้ยาระงับประสาทเป็นเดือนๆมันแปลกไปมั้ง'


                "..."โอโชมัตสึคลี่ยิ้มนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างเงียบๆ


                "คารามัตสึ...นายชอบน้ำตาไหม"
                "แน่นอนว่าไม่อยู่แล้ว"
                "แต่บางคนก็ชอบนะ...เพราะมันหมายถึงการที่เราใส่ใจหวังอะไรบางอย่าง
จนทนผิดหวังไม่ได้"


'ให้รู้ว่าตนมีความสำคัญ'



              "ถึงไม่มีมันก็มีทางอื่นตั้งมากมายนี่.."



'ตามหามอบสิ่งที่เขาต้องการ ยอมทุกอย่างโดยไม่เปลี่ยนแปลง'



              "นั้นสิ ถึงไม่มีน้ำตาแค่ดูแล ใส่ใจ แค่นี้ก็แสดงออกมาได้แล้วนี่นะ"



'แค่อยู่ข้างๆโดยไม่หายไป แสดงความห่วงใยออกมา'



               "อะไรที่เขาไม่ชอบก็เอามันออกไปทำให้หายไปก็เป็นสิ่งที่ถูกต้อง"

               "แล้วนายจะรู้ใจคนอื่นได้ยังไงล่ะ?"


'นั้นน่ะ...'ร่างโปร่งขบริมฝีปากกลับคำตอบที่หาไม่ได้


                   "คารามัตสี..นายจะรู้สึกยังไงถ้ามีใครหายไป...ถ้าฉัน ถ้าจิบิตะ หรือถ้าคนอื่นๆหายไปนายจะรู้สึกยังไง"

                   "มันก็ต้องเสียใจ รู้สึกแย่อยู่แล้ว แต่เรื่องแบบนั้นฉันจะไม่ให้มันเกิดขึ้น"นั้นคือสิ่งที่หลุดออกจากปากเขาอย่างรวดเร็ว



                 "แล้วนายอยากทำให้ฉันเสียใจอย่างงั้นหรอ?"คารามัตสึเบือนหน้าหนีอีกฝ่าย



                  "นายเองเป็นน้องชายที่ฉันภูมิใจนะ ถ้าขาดนายไปพวกเราจะครบครอบครัวได้ไง"
กำแพงความรู้สึกค่อยๆทลายลงเอ่อล้นสร้างความร้อนผ่าวถึงขอบตา



                   "มันไม่เป็นไรหรอกถ้านายจะไม่เก็บมันเอาไว้ ไม่จำเป็นต้องฝืนทนแบกรับ .
ไม่จำเป็นต้องทำร้ายตัวเองหรอกน่า"ฝ่ามือใหญ่วางลงบนกลุ่มผมนุ่มลูบอย่างเบามือ



                    "..."คารามัตสึปิดตารับความอบอุ่นที่เขารู้สึกถึงมันเสมอมา



                     "ไม่ว่าสิ่งที่แสดงออกมาจะเป็นยังไงก็ตาม แต่พวกเขารักนายทุกคนนั้นแหละ"
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยคำปลอบประโลม ทั้งสัมผัสที่อบอุ่น ความใส่ใจที่เฝ้าใฝ่หา เขาไม่อยากให้มันจากไป แต่เขาก็ไม่อยากให้อีกฝ่ายแบกรับน้ำตาของตัวเองจนอีกฝ่ายเจ็บปวดเช่นกัน



หมับ



                     "อึก! นายเอง ก็ไม่ต้องทนแบกรับคนเดียวเหมือนกันนั้นแหละน่า"วงแขนเล็กๆเอื้อมกอดอีกฝ่าย สะกดกั้นความเจ็บปวดกลืนก้อนน้ำตาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแสดงความจริงจังเท่าที่จะทำได้ในตอนนี้


                      "...หึ"ร่างสูงชะงักโอบกอดอีกฝายเข้ามาพึงแนบอก


'นายเนี่ย...ใจดีจริงๆนั้นแหละน้า~'



ก๊อกๆ



                       "อนุญาตมาตรวจอาการคนไข้ครับ"ทั้งสองค่อยๆผละออกจากกัน ปาดน้ำตาและความรู้สึกออกไป


                        "อะ คุณคารามัตสึระวังหน่อยสิครับ ปากแผลพึ่งเย็บปิดไปเมื่อวานมันไม่หายดีพอให้คุณใช้งานมันนักหรอกนะครับ"คุณหมอเอ่ยตักเตือนเมื่อเห็นเลือดซึมถึงผ้าพันแผล


                    "ขอโทษด้วยครับ"ร่างโปร่งยิ้มแหยๆที่
หมอและพยาบาลต้องทำแผลเขาใหม่


                    "งั้น เดี่ยวฉันมานะ"ร่างสูงยิ้มแล้วออกจากห้องไป


                    "ขอหมอตรวจอาการหน่อยนะครับ"


                    "ครับ"


                    "อาการตอนตื่นเป็นอย่างไรบ้าง มีอาการปวดหัวไหมครับ"


                    "...คิดว่าไม่ครับ"


                    "ก่อนหน้านี้มีความทรงจำช่วงไหนขาดหายรึเปล่า ได้ทานยาตรงตามเวลาไหม"


                    "ไม่ครับปกติดี"


                    "ครับ...ไหนลองขยับนิ้วทีละนิ้วนะครับนามที่หมอบอก...ครับ โดยทั่วไปปกติดี
แต่คงต้องให้กลับไปใช้ยาระงับประสาทให้ตรงตามเวลาเหมือนเดิมก่อนนะครับ"


                     "ตอนนี้อยู่ดูอาการซัก3วันก็กลับได้แล้วล่ะ แต่หมอแนะนำให้2เดือนจากนี้
อย่าพึ่งใช้มือหนักนัก แล้วกรุณามาพบแพทย์ตามกำหนดด้วยนะครับ"


                      "ขอบคุณครับ"หมอหนุ่มพยักหน้ารับก่อนออกจากห้องไป พยาบาลจึงเข้ารับช่วงต่อเปลี่ยนผ้าพันแผลให้อีกฝ่าย


เฮ้อ


ทั้งที่พึ่งลืมตาตื่นแต่มันกลับเหนื่อยล้าจนอยากนอนหลับไปอีกรอบ

นัยน์ตาสีดำเหม่อมองแขนตัวเองปล่อยความคิดนึกสงสัยอะไรเรื่อยเปื่อยเสียจนเต็มหัวไปหมด

'คราวนี้ ค่ารักษาแพงกว่าทุกทีแน่เลย'

'ก็ใช้เครื่องมือผ่าตัดด้วยนี่นา'

'แถมเกือบได้ต่อเอ็นข้อมือใหม่ด้วยนี่'

'....'

'ก็ไม่ได้อยากเรียกร้องความสนใจซะหน่อย'

'ช่วยไม่ได้นี่...เพราะงั้น กรีดแนวขวางมันก็ไม่ตายน่ะสิ'

'อา....อยากตาย...'

'แต่ไม่อยากตายแล้ว'

'อยากอยู่ข้างๆพี่ชาย'

'แต่ไม่อยากให้ลำบากเลยแฮะ'

'อยากเท่แบบนั้นบ้างจัง'

'อยากเป็นพี่ชายพี่ดีบ้างจัง'

'อยากอยู่เคียงข้างน้องๆแบบนั้นได้'

'เป็นคนที่ทุกคนอยากอยู่เคียงข้าง'

'กล้าที่จะเสี่ยง รู้จักหน้าที่การวางตัวในฐานะพี่ชาย'

'ทำให้คนอื่นมีความสุข'

'เป็นที่พึ่ง'

'....'

'อยากเป็นที่สนใจแบบนั้นบ้าง..'

'คิดถึงจัง'

'ติดพี่จริงๆเลยเรา'

'....'

'อยากกอดใครซักคนในตอนนี้...'

'....ทุกคน...'

'........'


ครืน


         "กลับมาแล้ว~"เสียงสบายๆคุ้นหูเดินเข้ามาในห้องทิ้งตัวนอนเล่นบนโซฟา


         "ฉันบอกแล้วไง นายไม่ต้องดูแลฉันหรอกน่า"ทำไมยังไม่กลับบ้าน 
เขาอยากถามออกไปเช่นนั้น


         "ขี้เกียจอะ ค้างที่นี่เลยได้เปล่า"แน่ะ ยังมีหน้ามาอ้อนอีก


         "ที่จริงว่าจะลงไปซื้ออะไรกินด้วยซักหน่อยแต่ไม่มีอะไรเลยแฮะ"


'ก็กลับบ้านไปสิ'คำขับไล่จุกอยู่ที่ปากของตัวเขาที่ยังไม่ตอบอะไรไป


          "ทำไมไม่ไปร้านจิบิตะล่ะใกล้แค่นี้เอง"แล้วกลับมาด้วยล่ะ


           "ก็ดีนะ แต่รอก่อนดีกว่า"โอโชมัตสึฉีกยิ้มสบายๆ 
ในขณะนั้นเอง
พยาบาลก็นำอาหารมาให้พอดี


            "ทานอาหารเสร็จแล้วอย่าลืมทานยาด้วยนะคะ"พยาบาลสาวกำชับขณะจัดโต๊ะ
จัดยาให้ชายหนุ่ม ยิ้มรับคำขอบคุณแล้วจึงออกจากห้องไป


             "ถึงเวลาของฉันแล้วสินะ"ช้อนโลหะถูกฉกไปต่อหน้าต่อตาเมื่อห้องโล่งอีกครั้ง
 เขาล่ะหวั่นใจพี่ชายตัวเองจริงๆ


             "ฉันตักเองก็ได้น่า"ไม่ใช่จะดื้ออะไรหรอก ก็แค่ห่วงความปลอดภัยก็เท่านั้น


             "เฮ้ นี่มันงานฉันต่างหาก คนป่วยอย่างนายอยู่นิ่งๆไปเถอะน่า
"

             "อะ อ่า แต่"

             "เห จะขัดใจพี่ชายหรอ~ จะกินดีๆหรือให้ฉันยัดเข้าปากให้ หืมมม~"


'อ๊ากกกฟหกดาสว อย่าให้ใช้มือได้นะเจ้าบ้า!'ร่างโปร่งได้แต่ถอยหนีเบี่ยงหลบ
ใบหน้าที่คล้ายกับตัวเองจนตัวติดหมอน


เท่าที่จำได้ก็ไม่มีใครคอยดูแลเขาตั้งนานแล้วนี่นา ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วต้องดูแลตัวเองได้ ครั้งสุดท้ายที่มีคนป้อนแบบนี่ก็..เหล้า...ใช่...


             "ว่างาย~ ไม่งั้นไม่รู้นะแล้วอย่าหาว่าไม่เตือนน้า~"คล้ายเห็นเงาปีศาจซ้อนทับ
 ร่างโปร่งกลั้นใจเพื่อสวัสดิภาพ ยกแขนโบกเข้าไปที่หน้าผากอีกฝ่าย


             "อย่ามาทำได้ใจหน่อยเลย คิดจะทำอะไรไม่ทราบ"ว่าแล้วก็ส่งสายตาเย็นชาไปหนึ่งดอก


              "เจ็บ! ทำไมทำกันอย่างนี้ละเฮ้ย ทำตัวเป็นเด็กดีให้ฉันป้อนไปเถอะน่า ดื้ออยู่นั้นแหละ"


              "ก็ดูทำตัวเข้าสิน่าเชื่อตาย"แค่ห่อกล่องของขวัญยังห่อไม่เป็นเลย น่ากลัวจะตายไป!


               
"เฮ้ย พูดอย่างนี้หาเรื่องกันนี่ อย่างน้อยฉันก็เคยคว้ารางวัลปาจิงโกะได้อยู่นะ"

               "น่าภูมิใจตรงไหนฟร่ะ! แล้วเงินๆไปอยู่ไหนแล้วล่ะ ห๊าา"

               "ถามได้ หมดไปแล้วน่ะสิ!"
"...."

"....."

         ห้องพยาบาลเงียบแต่กลับระอุจากสงครามสายตาของชายสอง ซักพักทั้งสองเพียงแค่มองหน้ากันแล้วคลี่ยิ้มหัวเราะออกมา


              "เสมอกันอีกแล้วแฮะ"ร่างโปร่งถอยทัพกลับมาพักสายตาซักหน่อย


               "ใครว่า นายกระพริบตาก่อนฉันเห็นๆ"คุณพี่ชายของบ้านรีบแย้งท้วงแบบไม่จริงจังนัก


               "เฮ้อ ป้อนดีๆล่ะ ถ้ามันหกใส่หรือทำฉันลิ้นสุกฉันเอานายตายแน่"เสียงหัวเราะ
ในลำคอส่งมาจากอีกฝ่ายจากคำเตือนกลายๆท้าทาย


               "เชื่อมือฉันเถอะน่า~"

               "ก็ไม่เชื่อน่ะสิ"

               "ว่าไงนะ..."
.
.
.
.
               "อ้ามม~...หือ? เป็นอะไรนี่จะหมดแล้วน้า ปกตินายกินเยอะกว่านี้นี่นา~"พี่ชายอดเลิกคิ้วไม่ได้เมื่อใบหน้าเขินๆจนหายเขินเหมือนจะกลับมาเขินอีกแล้ว


เอ๊ะ ยังไง...


                 "ขอช้อนหน่อยสิ"ร่างโปร่งขยับปากเบาๆเอ่ยแบบไม่สบตา


                 "ไม่ได้ๆนี่มันหน้าที่ฉันต่างหาก"ขัดตามเคย


                 "ไม่ใช่ เอ่อ ส่งมาเถอะน่า"ร่างโปร่งขยับมือจะคว้าก็สะดุ้งน้ำตาเล็ดครางออกมา


                 "เป็นไง ดื้อทำไม กินดีๆไปเถอะน่าแค่จะขยับมือก็ยังไม่ได้เลยไม่ใช่รึไง"แซะซักทีหวังว่าจะหยุดน้องชายซักหน่อยแต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะไม่ยอมแฮะ เอาเถอะ ก็อยากรู้เหมือนกัน
ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร


                  "อะ ยอมแล้วน่า"แล้วก็ส่งให้แค่ช้อนจริงๆ


                  "...เอามาทั้งหมดสิ"ดู๊ดู มองหน่ายอะไรขนาดนั้น จริงๆเล๊ย กับฉันนี่
ทำร้ายกันตลอด ใจร้ายจริงๆ


เมื่อได้จานได้ช้อนครบคารามัตสึก็บอกให้อีกฝ่ายขยับเก้าอี้ให้ใกล้มากขึ้น


                     "อ้ามม~"

                     "!?"ช้อนโลหะถูกยื่นเข้ามาใกล้ริมฝีปากได้รูปที่ชะงักไป

                    "ก็..นายยังไม่ได้กินอะไรเลยนี่ จะกลับบ้านคงแทบไม่เหลืออะไรแล้วมั้ง 
มะ ไม่ใช่อะไรหรอก ฉันแค่อยากกินเนื้อมากกว่าน่ะ..."ร่างโปร่งหุบตาลงน้ำเสียงค่อยๆลดระดับลงเรื่อยๆก่อนดังขึ้นใหม่ในประโยคท้าย เสียงตื่นๆกับใบหน้าเขินปลุกความบราคอนในตัวพี่ใหญ่อย่างง่ายดาย


'น่ารักชะมัด นี่มันน่ารักเกินไปแล้ว!'เขาอ้าปากงับอาหารยิ้มให้น้องชายตามนิสัย อดไม่ได้ที่จะวางมือลงบนเรือนผมนุ่มที่แม้ว่าจะไม่ได้บำรุงอย่างที่ควรจะทำนัก


'นิ่มอย่างกับขนลูกหมาแน่ะ!'


คิดอยู่ในใจไม่ได้พูดออกไปหรอก...ก็แหม ถึงแขนจะเจ็บแต่ขาที่เจ้าตัวถนัดที่สุดก็ยังคงใช้งานได้อยู่ โดนเสือน้อยเตะก็ไม่ใช่เรื่องดีล่ะนะ555

.
.
.
.
                   "หมดแล้วอ่ะ...คราวหลังซื้ออะไรมาเพิ่มด้วยดีกว่าแบบนี้ยังหิวอยู่เลย"
บ่นไปงั้นแหละจริงๆแค่อยากอ้อนเหมือนเดิมเท่านั้น


                   "ช่วยไม่ได้ บางทีตอนนี้กลับบ้านอาจมีอะไรเหลืออยู่ก็ได้นะ"เขาส่งยิ้มอ่อนโยนจริงใจให้พี่ชาย


(ใช่ ไล่ไปเลย เพราะยังไงก็ไม่มีใครอยากอยู่กับนายหรอกน่า)

อา...ให้ตายเถอะ ในเวลาดีๆฉันยังคิดอะไรแบบนี้อีกหรอเนี่ย


                   "นี่คารามัตสึ ฉันอยากกินดังโงะ อยากกินบาร์บีคิว อยากกินเนื้อย่าง จะกินเนื้อ~"


                   "กลับไปขอโจโรมัตสึดีกว่ามั้ง ยังไงตอนนี้ฉันก็ทำอะไรไม่ได้หรอกนะ"
ใช่...ทำไม่ได้เลย...ขี้ขลาดจริงๆ ฮะๆ..


เจ็บจัง

(หลับไปสิ แกจะได้ไม่เจ็บ)

เสียงสะท้อนแผ่วจากท้องทะเล อีกหนึ่งตัวตนได้กล่าววาจาล่อหลอกพร้อมน้ำเสียงขบขัน


                   "ไม่ล่ะ ก็ฝีมือนายมันอร่อยจริงๆนี่นา~ ถึงเวลาแม่ไม่อยู่หมอนั้นจะทำตลอดก็เถอะ"
สำหรับอีกฝ่าย โจโรมัตสึคงไม่ต่างจากเด็กดื้อปากสว่างนั้นแหละ ถึงจะว่าอย่างงั้นอย่างนี้
แต่ทั้งโจโรมัตสึเอง ทั้งโอโซมัตสึก็สนิทกันมากเปิดใจเปิดเผยวางใจที่สุดของกันและกันล่ะนะ


     แต่น้องยังไงก็เป็นน้องเรื่องหลายๆเรื่องพี่ชายก็ยังเก็บมันเอาไว้และผิดเพี้ยนอย่างเงียบๆ
 เขาจะรับทั้งหมดตรงนั้นได้ไหม อย่างน้อยให้แสงสว่างนำทางคนนี้สว่างไสวตลอดไป


(แกมันไร้ค่า..)

เจ้าปีศาจเอ่ยปากเหยียดหยามเพื่อการนำพาใจกลางท้องทะเลกลับคืนสู่วังวนเหวใต้ผืนน้ำทะเลลึก


              "รีบๆหายเข้าล่ะ อยากกินจะแย่อยู่แล้ว"

              "....ช่วยไม่ได้ แฮะ จะพยายามรีบหายให้ก็แล้วกัน เพื่อมายบราเธอร์เป็นพิเศษเลย!"


'รอยยิ้มไร้เดียงสา'ตลกดีที่จะใช้มันกับคนวิตถารแบบบ้านเรา ทั้งที่ก็อิไตนะแต่ว่า
พออีกฝ่ายรับปากแบบนี้ก็อุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก

เจ้าของรอยยิ้มฉีกกว้างใช้นิ้วถูใต้จมูกตามนิสัยเขาไม่รู้หรอกว่าได้ทำให้คนๆหนึ่งรู้สึกถึงผืนน้ำที่ตัวเองจมอยู่ช่างตื้นเขินนัก


                "พูดแล้วนะ อย่าผิดคำพูดล่ะ"ร่างสูงใช้น้ำเสียงเจ้าเล่ห์ราวปีศาจยาจก
ให้ร่างโปร่งเหงื่อตกเล่น


คารามัตสึเพียงหัวเราะเบาๆรับเท่านั้น


'ขอบคุณ'ที่นายยังอยู่
'ขอบคุณ'ทึ่นายไม่หายไป
'ขอบคุณ'ที่นายไม่ปล่อยฉัน
'ขอบคุณ'ที่นายปลอบฉัน
'ขอบคุณ'ที่ดึงฉันไว้
'ขอบคุณ'...

ขอบคุณที่นายยัง'ไม่เข้าใจ'อะไรเลย...

  . . . . . . . . . . . . . . 

Talk

เย่ะ! จบจนได้ สังเกตได้ว่าพอตัดช่วงหลังจากพี่ชายมาเจอมันก็จบได้แล้ว นี่แล่นเรือออกนอกฝั่งซะไกลเลย555+

จริงๆคือเรากะจะให้เนื้อเรื่องเป็นแค่คนที่คิดมากตามหาเหตุผลของชีวิตแบบจริงจังหลังได้หางานทำและก็กลับไปหาครอบครัวตามปกติ ช่วงนี้จะเป็นช่วงวันหยุดกลับไปพักกับครอบครัวนางจึงสติแตกง่ายค่ะ แต่แต่งไปแต่งมาเหลือแค่นี้ซะงั้น(ฮา)

อีกเรื่องคือเราเชียร์โอโชคาราค่ะและเรื่องนี้แฝงด้วยคาราคาราเช่นกัน...คือคารามืดนั้นจงใจทำให้คาราไม่เห็นค่าของตัวเองต่อคนอื่นเพื่อจะให้เห็นว่าเออ แม้ในตอนนี้คนที่อยู่ข้าง'นาย'ก็มีแค่'ฉัน'เท่านั้น มองฉันสิ ฟังที่ฉันพูดเท่านั้น ไม่ได้ต้องการให้ตายแต่ถ้ายังไม่เลิกคิดก็ยอมยุยงให้ตายไปเลยดีกว่าจะให้เป็นของใคร แต่นางแผลงไม่ได้บ่อยหรอก...แต่ความคิดร้ายๆก็เข้ามาในหัวได้ตลอดอยู่แล้วล่ะเนอะ

เรื่องนี้แต่งในโทรศัพท์ค่ะ ทำเอาวุ่นวายในการลงมากๆเพราะเครื่องเรามันเก่ามากจริงๆ เนื้อหาบางช่วงก็อาจหาไปด้วย 
เทคนี้ก็ก็อปมาให้ไม่หมด โว๊ะ! จริงๆเลย .... รออีกนิดละกันค่ะ

*มาเพิ่มเติมแล้วค่าา

แล้วก็ เขาอยากให้คาราเห็นว่าฉันน่ะรู้ว่าตัวจริงนายเป็นแบบไหน ฉันสิคนที่คู่ควรกับนายโดยที่นายไม่ต้องเปลี่ยนแปลง 
อะไรแบบนี้ด้วยล่ะนะ!

ช่วงอีกหนึ่งเรื่องที่หายไปคือเดกะแมนกับพี่โอโชค่ะ นางอยากได้ยาที่ทำให้เห็นจิตใจคนจากสิ่งตกค้าง 
เหมือนเกมๆหนึ่งนั้นเอง แต่ก็มันไม่มีนี่จะให้หายังไงล่ะ! ของแบบนี้ทำยากกว่าอ่านใจเยอะเลยก็เลยตกประเด็นไป

พี่น้องที่เหลือจะไม่มีใครทราบเรื่องที่เกิดรวมถึงเรื่องที่นางทำงานด้วยค่ะ ไม่ใช่อะไร
 พวกเขาแค่'ไม่สนใจ'มากไปเท่านั้นเองค่ะ ส่วนสาเหตุที่นางทำงานเพราะนางโดนหลอกค่ะ

ไม่ใช่โรงงานนรก ร้านขายผัก หรือร้านก๋วยเตี๋ยวนะคะแต่เป็นงานเกี่ยวกับวงการถ่ายแบบ ดาราอะไรพวกนี้นี่แหละค่ะ 
แต่ไม่ได้เป็นไอดอลอะไรหรอกนะ เป็นงานเบื้องหลังไม่ก็สตั๊นแมนนี่ต่างหากค่ะถึงได้บอกว่าโดนหลอก555+

นางนึกว่านางจะได้เป็นดารา นายแบบบนนิตยสารที่นางชอบค่ะ!(ฮา ฝฝฝฝฝ)

นางมารู้หลังเซนต์สัญญาแล้ว จะเลิกก็ไม่ได้ ซ้ำจะพูดเรื่องหายไปบ่อยๆจะไม่สงสัยหรอ
 ก็นางบอกที่บ้านไว้ก่อนเสมอใครจะสนใจล่ะทีนี้ เรียกได้ว่าเหงาเลยล่ะค่ะ

เงิ่มมม ถึงเราจะบอกว่าเชียร์แต่ไม่ได้หมายความว่าให้คิดว่าเรื่องนี้วายนะ...(ควรยกเว้นคาราคารา--- แค่ก!)
 เราอยากเสนอมุมมองของพี่น้องที่คารามัตสึจังนางมีปัญหาทางด้านจิตที่ทำให้รักครอบครัวมาก อีกทั้งงานก็ประดังเค

อย่างที่ทราบๆกันมา การทำงานเกี่ยวกับพวกนี้จะกดดันมากกกนางจึงยิ่งตึงจนต้องไปพบจิตแพทย์ปรับอารมณ์บ่อยๆ
อีกทั้งช่วง1-2เดือนมานี้ นางลดยาเองเพราะกลัวติดยาเพราะงั้นตอนคุณหมอถามนางจึงตอบแค่คำถามเดียวจาก2คำถาม
แน่นอนด้วยแหละนางไม่ได้ทานแค่ยาระงับประสาท ยาบำรุง กาแฟ M150 ทั้งหลายแหล่ก็ต้องทานโดฟร่างกายพร้อมแสดง
นั้นเลยเป็นอีกหนึ่งสาเหตุที่นางลดยาเองนั้นเองงงงง!(เมินไปนะ---)

ยังไงก็ฝากแฟนฟิคไว้อยู่ในอ้อมอกอ้อมใจด้วยนะคะ!!


รักทุกคนคร้าาาาาาา //////w//////


เก็บตกจากตอบคอมเมนต์

-สาเหตุที่คารามืดมีคาร์แร็กเตอร์นี้

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ @Pom จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

7 ความคิดเห็น

  1. #7 มิฮาริ☆ (@bright1137) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2559 / 15:49
    ช่วงที่คาราบอกว่าไม่มีคนป้อนพวกข้าวนี่มานานแล้ว ครั้งล่าสุดก็คงเป็นตอนที่มีคนมา"ป้อนเหล้า" //พอพูดถึงป้อนเหล้าแล้วเรานึกถึงอิจิคาราค่ะ 5555 เหมือนเคยเห็นภาพของอิจิที่กำลังเมา(?)ยัดเหล้าเข้าปากคารา 55555
    #7
    0
  2. วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 23:00
    กลับมาเจอเพิ่ม..โถ่คาราโดนหลอกน่าสงสาร...ฟฟฟฟฟฟ

    ฮือออด...แอบหน่วงๆ..นะ..ถึงบอกก็ไม่มีใครสนนี่บ่ะ..
    #6
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 14:04
    อูววววว โอโซคาราดีมากค่ะ ชอบค่ะชอบบ
    คาราคาราก็ดีค่ะ แพนี้เราก็ชอบบบ
    #4
    2
    • 17 มีนาคม 2559 / 16:05
      //จับมือ

      ฮรืออออ เจอคนที่มีทั้งแพในเรือใหญ๋แบบเราแล้ว//ปาดน้ำตา(ฮา)

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มีนาคม 2559 / 16:05
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 มีนาคม 2559 / 16:07
      #4-1
    • 17 มีนาคม 2559 / 17:36
      แพเล็กค่ะต้องทำจายย!! ต้องช่วยกันแจวทั้งน้ำตา ฟฟฟฟฟฟฟฟฟ
      #4-2
  5. #3 Umi
    วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 13:43
    แอบค้าง โฮ~ หนูอยากได้โอโซคารามากกว่านี้ ฮือๆ (ปล่อยมันงอแงไปค่ะ)

    ตอนคาราอยู่กับพี่ใหญ่คือน่ารักมากเลยค่ะ ส่วนคาราคารานี่ยันเดเระจริงๆ
    #3
    2
    • 17 มีนาคม 2559 / 16:03
      เราเข้าใจค่ะ เรือหน้าด่านแบบโอโชคาราหาอ่านแบบไม่ติดยากค่ะ

      แต่เรื่องนี้ศีลธรรมคั่นกลางเหลือแค่บราค่อนพอค่ะ--- (ฮา)

      โดยปกติคนเรามักสร้างอีกตัวขึ้นมา ซึ่งจะเรียกว่าอีกด้านของฉากหน้าสังคมก็ว่าได้ แต่ใครๆเขาถ้าสร้างมาก็คงเพราะอยากให้โดนปกป้องนี่แหละค่ะ....แต่มันก็ขัดแย้งกับอิทธิพลของคำด่าว่า เลยกลายเป็นคารามืดนั้นเอง ...เราคิดอย่างนั้นอ่านะคะ เขาเลยออกยันๆ555

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 มีนาคม 2559 / 16:07
      แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 17 มีนาคม 2559 / 16:08
      #3-1
    • #3-2 Umi
      18 มีนาคม 2559 / 13:45
      โอ้ กระจ่างแล้วค่ะ

      แต่แบบบราค่อนเราก็ชอบอยู่ดีแหละค่ะ~
      #3-2
  6. วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 10:13
    พรืดดดโอโซคาราก็ว่าิยู่หฝานเกินพี่น้องค่ะ..

    คาราคาราก็ดีนะ..เจ้าตัวดูขี้หึงน่าร้ากกกก

    จะรอนะค้าา
    #2
    1
    • 17 มีนาคม 2559 / 15:53
      ไม่เกินค่ะ แค่คาราคิด--- เฮ้ยยย นางแค่หวงน้องๆพี่มากไปเจ๋ยๆ//ส่งสายตาปริ๊งๆ

      คาราอีกด้านเขารักตัวเองค่ะ ตรงข้ามกับที่เป็นอยู่ ยกเว้นความหึงหวงที่รุนแรงค่ะ 555+

      ขอบคุณที่อ่านนะคะ///-///
      #2-1
  7. วันที่ 17 มีนาคม 2559 / 03:45
    สนุกมากค่ะ!!
    #1
    1
    • 17 มีนาคม 2559 / 15:50
      โอ้ งั้นเหรอคะ ขอบคุณมากๆเลยค่ะ //ปริ่ม

      กัวลอยู่เลยว่ามันจะน่าเบื่อไป อีกอย่างคือยังไม่ได้จัดหน้าด้วยแหละค่ะยิ่งไม่ค่อยน่าอ่านเท่าไหร่ 555+
      #1-1