[KHR] 2718 (or 1827?) - The Waiting

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 587 Views

  • 2 Comments

  • 19 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    7

    Overall
    587

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ

2718 หรือ 1827 กันแน่เนี่ยแต่ว่า.... ยังไงมันก็แค่เรื่องราวการรอคอยของคนสองคนเท่านั้นเอง :)


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
KANGEI!
watashi wa name no pom
.
.
.
.
ปล่อยข้างบนไปเราติ่งไปเอง 555+
ยินดีต้อนรับนะคะ55+
คราวนี้ก็ของเก่าในบล็อกหากินค่ะ
อย่าพึ่งเบื่อกันไปก่อน เรื่องนี้ไม่มีรักหวานซึ้ง!
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและทุกคอมเมนต์มากๆเลยนะคะ^^


 
@pom
Cute Black Flying Butterfly
© Tenpoints!

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 15 ก.ค. 58 / 15:17

บันทึกเป็น Favorite


เช้าวันนี้วันพฤหัสบดีครับ....

ตึก ตึก ตึก ฟุบ
“วันนี้ก็เช้าไปอีกวันแฮะ”ร่างโปร่ง สูงราว 170 เซนติเมตรยืนปิดตัวพร้อมส่งเสียง ‘อือ~’ออกมาเบาๆก่อนจะเลื่อนเก้าอี้นั่งลง ทิ้งตัวฟุบลงบนกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะเหลือเพียงเรือนผมสีน้ำตาลเปลือกไม้ที่ไหวตามแรง

สำหรับเด็กที่มาสายประจำอย่างเขาคงแปลกสำหรับคนอื่นที่รู้จักกัน พอขึ้นมัธยมปลายขึ้นมามันก็ดันกลายเป็นนิสัย..... เดี๋ยวนี้เลยมาก่อนคนอื่นทุกทีเลยนี่สิ ซึ่งมันเป็นผลดีกับตัวเขาเอง ทำไงได้ถ้าจะให้ทันได้พร้อมกันก็ต้องตื่นให้ได้ กับรุ่นพี่คนนั้น…

ก็ท่าเขาไม่ตื่นพร้อมกันเขาก็มันจะไปโรงเรียนสายโดยที่รุ่นพี่จะไม่มาปลุกแถมจะเป็นคนลงโทษเขาเองเสียด้วย!

“โอ๊ะ! อรุณสวัสดิ์นะสึนะ”ชายร่างสูงท่าทางแข็งแรงร่าเริงทักเขาอย่างสดใสวางกระเป๋าลงข้างโต๊ะเรียนเขาที่ติดกับหน้าต่างและหลังห้อง

“อื้อ อรุณสวัสดิ์นะยามาโมโตะ”ร่างโปร่งเงยหน้าขึ้นมาทักทายอย่างสนิทสนมก่อนขยับตัวเป็นนั่งเท้าคางมอง

“วันนี้ก็ลำบากออกมาซ้อมเบสบอลอีกแล้วงั้นสินะ”นัยน์ตาสีเปลือกไม้หันมองยังผู้ที่ถาม

“ฮ่าๆๆ สึนะล่ะ”แม้ไม่ได้ตอบคำถามแถมยังหัวเราะถามกลับเสียอีกแต่ก็พอบอกได้ว่าไม่ผิดจากที่พูดนัก

“ไม่ทักก็ลืมไป ฉันมีmp3อยู่นี่นา”ร่างโปร่งเปิดซิปคนกระเป๋าตรงหน้าตนอย่างไม่รีบร้อนก่อนยิ้มร่าออกมาอย่างดีใจ

“ดีจังแบตฯไม่หมดด้วย นี่ยามาโมโตะฉันเพิ่งโหลดเพลงมาใหม่ ฟังด้วยกันไหม”ร่างสูงอีกฝ่ายส่ายหน้าเชิงปฎิเสธด้วยรอยยิ้มร่าเริงแล้วขอตัววิ่งออกจากห้องไป

“....”มือเรียวขยับหยิบสายหูฟังสีน้ำเงินกรมธาตุตัดด้วยขอบขาวเสียบเชื่อมกับMp3ขนาดเล็กสีส้มก่อนหยิบอีกด้านเสียบเข้ากับหูของเขาแล้วเก็บMp3เข้ากระเป๋ากางเกง

คิดถึง....ตอนนั้นแฮะ...

ย้อนความสู่อดีต

สมัยมัธยมต้นเด็กทั่วไปก็คงไม่ต่างกันเท่าไหร่....จับตัวเป็นกลุ่ม....

“เห้ นายน่ะ พอดีเราไม่ค่อยมีเงินใช้ เอามาให้เราหน่อยสิ”อีกแล้ว....หน้าตาเราเหมือนคนห่วยนักรึไง

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมมีแค่เอาไปซื้อกับข้าวให้คุณแม่พอทานเองครับ”ก็วันนี้มีเงินแค่นั้นจริงๆนี่

“เอาน่า เอามายืมหน่อย บอกแม่ไปว่าทำเงินหายก็ได้”ต้องทำตัวหน้าสงสาร

“แต่พี่ชายครับ...ถ้าเป็นแบบนั้นผมไม่ได้ทานข้าวเย็นแน่ๆเลยครับ”

“ก็บอกให้เอามาไงเล่า!!”โอเค หนี!!

ร่างโปร่งขยับเท้ากระทืบไปที่เท้าของรุ่นพี่ตัวหนาก่อนยันไปที่ท้องอีกฝ่ายเต็มแรงแล้วออกตัววิ่งอย่างไม่คิดชีวิต

‘เดี๋ยวนะ...เมื่อกี้เตะอะไรไปรึเปล่านะ...ช่างเถอะ หนีเข้าห้าง...อ๊ะ! โรงเรียน เยี่ยม!มันใกล้กว่าที่คิด’

ร่างโปร่งวิ่งหักเลี้ยวเข้าประตูโรงเรียนมุ่งไปยังตึกเรียนวิ่งขึ้นบันไดอย่างรวดเร็วที่สุด

‘เวลาเลิกเรียนแล้วภาโรงไม่อยู่ทำความสะอาดเลยหรือไงนะ’

เสียงฝีเท้ากระทบไปกับพื้นคอนกรีตดังกึกก้องไปทั่วบริเวณพร้อมกับเสียงตะโกนไล่หลังมา

‘ทำไมพวกนั้นต้องตามมาด้วยยยยยย!! ไผก็ได้ ช่วยด้วย!!!!!’

โดยไม่รู้ตัวเขากำลังวิ่งผ่านไปยังห้องต้องห้าม...ห้องของหัวหน้ากรรมการนักเรียน!!

แกรก

“เจ้าสัตว์กินพืชน่ารำคาญ”ประตูไม้เปิดออกช้าๆพร้อมกับเสียงทุ้มต่ำแผ่รังสีเยือกเย็นสุดขั้วหัวใจ นัยน์ตาสีเปลือกไม้เบิกตากว้าง

‘ซวยๆๆ!’

ร่างโปร่งวิ่งไปอย่างไม่ทันมีปฏิกิริยากับร่างที่สูงกว่าและมีศักดิ์เป็นรุ่นพี่ตรงหน้าและกำลังผ่านไป

‘ไม่เอาท่อนฟ๊า!’

“ห้ามวิ่งบนตึกเรียน”

คำสั้นๆที่มาพร้อมกับร่างที่กระโจนตามถือท่อนฟาไว้....เพราะแบบนั้นผมควรหยุดวิ่งแต่ขาผมวิ่งมาขนาดนี้ผมหยุดไม่ได้แล้ว

‘ทำไมพวกแกไม่ตามฉันขึ้นม๊า!!!’

“ขะ ขอโทษด้วยครับคุณฮิบาริ!! ผมขอโดนลงโทษแบบอื่นที่ไม่ใช่ท่อนฟาหรือร่างกายของคุณฮิบาริได้ไหมครับ!!!”ผะ เผลอตะโกนออกไปแล้วต้อง ต้อง!

ร่างโปร่งเลี้ยวหลบมุมหันกลับมาก้มโค้งขอโทษอย่างรวดเร็ว

“ผมขะขอโทษด้วยครับ!!”วิ่งๆอยู่ใครจะมาหยุดแบบนี้ถ้าไม่ใช่ทางตัน แต่ว่านี้เป็นมุมที่เชื่อมไปอีกตึกคงไม่ใช่ทางตัน

ปฎิกิริยาแปลกๆทำให้ผู้ตามมาหยุดเท้าแบบเสียศูนย์เล็กน้อยก่อนวาดท่อนฟาลงไปอย่างไม่ลังเล

‘เจ็บ!’น้ำตาจิไหล...TT#^TT

“อย่ามาสั่งฉัน เจ้าสัตว์กินพืช”หนูไม่อ๊าววววว!

ผลั๊ก! อึก!

ทำไมต้องเจ็บตั๊ววววTTTTTT#^#TTTTT

“หึ!”ร่างสูงเตะร่างโปร่งจนกระเด็นเคลื่อนไปอีกรอบ

เสียงกระทบของพื้นรองเท้าใกล้เข้าไปที่ร่างโปร่งที่นอนกุมท้องอย่างเจ็บปวดแต่ไม่ส่งเสียงร้องออกมา ความเย็นของท่อนฟากระแทกลงบนหน้าผากที่ไร้การป้องกัน

“เอาสิ มาทำงานให้ฉันหน่อยละกัน...จนกว่าจะหมดหนี้ของนาย”ร่างสูงแสยะยิ้มอย่างเย็นชา

หลังจากนั้นผมก็ต้องมาโรงเรียนให้เช้าก่อนดรงเรียนเข้าและหลังจากนั้นก็ต้องเร็วขึ้นเรื่อยๆ แต่รุ่นพี่ก็ไม่ใช่คนใจร้ายขนาดนั้น(ละมั้ง)นะ แค่คิดว่า...อยู่กับรุ่นพี่จนเห็นมุมน่ารักๆเยอะเลยล่ะ จนกระทั้งปี2ความยากของผลการเรียนยากขึ้น แถมเห็นทีเพื่อนๆของเขาแต่ละคนก็ช่าง…..เก่งและเข้าใจ….เห็นทีคุณพ่อคุณแม่ก็คงไม่ไหว ผมยังอยู่ในสัญญาคุณฮิบาริใช่ไหมครับ? ลองไปขอความช่วยเหลือดูดีกว่า
.
.
.
รู้ตัวอีกทียุคแดนเนรเทศก็มาถึง...เดี๋ยวครับคุณแม่ ผมพึ่งจบม.ต้นปี2ผมต้องไปหาห้องอยู่….โหดร้ายไปครับ

หลังจากนั้นต้องระหกระเหินหาห้องพักเอง แต่คุณพ่อคุณแม่ท่านก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น ออกจะเป็นห่วงด้วยซ้ำ ท่านจะเป็นคนเตรียมของทุกอย่างให้โดยที่ผมต้องหาห้อง เก็บห้อง ทำอาหารเอง...แน่นอนเคาน์เตอร์ร้านขายของช่วยได้!

ผมเจอที่หนึ่ง เป็นหอพักที่โรงเรียนนี้ล่ะ อืม มันเป็นห้องใหญ่ที่มีห้องนอน2ห้องข้างใน มีห้องน้ำห้องครัวในตัวด้วย และมันเป็นเพียงห้องที่เหลือ1ห้องที่ว่างแค่หนึ่งคน…..คงต้องเดินไปหาเจ้าของห้อง และเจ้าของห้องตอกบัตรแสดงว่าอยู่...ถือว่าน่าจะได้อยู่

ก๊อกๆๆ 

“ขอโทษนะครับขอเวลาซักครู่ได้ไหมครับ”ไม่อยากใช้กริ๊งแฮะ เปลืองเงินเขา

“อ่า ขอโทษนะครับมีคะ”อ๋า จู่ๆประตูก็เปิดขึ้นมา

“สวัสดีคระ ครับ ...รุ่นพี่ฮิบาริ?”อ้าว ไม่น่าล่ะถึงยังมีห้องเหลือ

“นายมาทำไม”อืม...ผมจะอยู่ได้ไหมเนี่ย!!

“คือ ผมอยากจะขอแชร์ห้องร่วมกันคุณฮิบาริได้ไหมครับ”ไม่กล้ามองหน้าแฮะ...เหลือบมองหน่อยก็ละกัน

“...”เงียบ...ผมกลัวครับ….

“.….”
“..........”
“....................”
“............................................”

งั้นผมกลับล่ะ

“อะ เอ่องั้นผมไม่รบกวนดีกว่า ขอโทษด้วยนะครับ”ร่างโปร่งหมุนตัวเตรียมออกเดิน

“ก็ได้”หือ?

“แต่นายต้องไม่ทำเสียงดังตอนฉันอยู่และห้ามนอนเกิน4ทุ่ม และนายต้องทำห้องให้สะอาดเรียบร้อยด้วย”จริงใช่ไหมเนี่ย..

“ขะ ขอบคุณครับรุ่นพี่!”เยี่ยมไปเลย ได้อยู่กับรุ่นพี่แบบนี้ค่อยให้คุณพ่อคุณแม่สบายใจหน่อย

“ผะ ผมจะมาอยู่ในอาทิตย์ถัดไป ขอความกรุณาด้วนนะครับ!”ค่อยโล่งอกหน่อย

“กลับก่อนล่ะครับ!”ร่างโปร่งวิ่งออกไปอย่างดีใจด้วยใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใสเต็มที่ยกมือชูขึ้นอย่างร่างเริงกลับบ้าน

หลังจากนั้นเขาก็ไปเรียนรู้การทำอาหารจากคุณแม่ของเขา และไปหาเพื่อนคนอื่นๆเพื่อทำให้ได้หลายๆอย่างจะได้ไม่ไปเป็นที่ลำบากของรุ่นพี่…..แต่มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยซักนิด ครั้งแรกมันกินได้ อร่อยนิดๆแต่หน้าตาช้างจริงๆ…

ก็อย่างว่าแหละนะ...เป็นความทรงจำที่น่าคิดถึงจริงๆ…….

“สึนะ นายตื่นได้แล้วนะ”ร่างโปร่งลุกขึ้นมาทันทีขยับยิ้มสดใส

“อ้าว ยามาโมโตะ โกคุเดระ อรุณสวัสดิ์นะ มีอะไรรึเปล่า”เพื่อนสนิทสองคนของเขากำลังยืนล้อมกรอบตัวเขาอยู

“นายลืมรึเปล่าวันนี้เป็นวันประชุมเรื่องงานโรงเรียนน่ะ”ใบหน้าเรียวปรากฎสีหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะนึกออก

“นั้นสินะ….ฉันเสนอบ้างผีสิงละกัน”ไม่ทันขาดคำดีท่านก็เก็บmp3แล้วฟุบนอนต่อเสียแล้ว

“5555+”ไอ้บ้าเบสบอลนี้จะไม่ช่วยกันเลยรึไง!

“ไม่ใช่ คือ เราจะบอกว่าห้องของเราเป็นร้านเกมยิงปืน”ร่างโปร่งเหลือบตาขึ้นมองแล้วเอ่ยว่า

“งั้นชั้นเป็นคนขนของเอง”

อย่างเพิ่งน๊อนนน!!!!!

“เอ่อ สึนะ นายต้องเป็นคนวางแผนสร้างภาพกราฟฟิกนะ”ร่างโปร่งเลิกคิ้วอย่างฉนงขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

“เดี๋ยวนะวันแค่งานยิงปืนเก็บตุ๊กตาไม่ใช่เหรอ”

“สึนะ พวกเราจะทำเป็นฉากโรงละครกันนะ แล้วใช้กลไกให้มันเลื่อนได้น่ะเรากะใช้ธีมหลักเป็นแนวแฟนตาซีเหมือนบ้านผีสิงของนายน่ะแหละ”ร่างโปร่งคิดตามไปด้วยก่อนนัยน์ตาสีเปลือกไม้จะประกายสดใสเหมือนเด็กพบของเล่นที่ถูกใจ

“ฉันคิดเองคนเดียวได้สินะ”เพื่อนผมเงินของเขาเริ่มทำหน้าไม่ถูกเมื่อรู้สึกว่ามันอาจไม่ได้อย่างที่ห้องเขาต้องการ

“อ่า ต้องให้ทั้งห้องดูก่อน”

“เข้าใจแล้ว”บอกว่าเข้าใจแต่ทำไมจึงทำหน้าระรื่นแต่ไม่นานนักสัญญาณเริ่มเรียนก็ได้ดังขึ้นทุกคนจึงแยกย้ายไป

เพียงชั่วพริบตาเดียวเวลาก็หมดไปแล้วราวๆ8ชั่วโมง….

“กลับบ้านก่อนนะ”ร่างโปร่งเก็บข้าวของของตนจนหมดแล้วสะพายเป้ไว้ข้างกายเดินออกจากห้องเรียน ผ่านผู้คนมากมายเดินตามเส้นทางที่คุ้นเคยมุ่งสู่ห้องพักของตน

เมี๊ยว~

ร่างโปร่งหยุดเท้ากวาดตามองหาที่มาของเสียงก่อนหยุดตามองกล่องที่พับปิดฝากล่องเอาไว้จึงสาวเข้าหากกล่องนั้นออกมาจากกองขยะกองหิ้วกระเตงไปร้านขายของร้านหนึ่

“อ้าว วันนี้ก็อีกแล้วหรือจ๊ะหนูซาวาดะ”ป้าวัย40-45ปียิ้มให้เด็กหนุ่มที่อยู่ในวัยรุ่นลูกตรงหน้าเธอ

“ครับ ยังไงวันนี้ผมขอรบกวนด้วยนะครับ”ร่างโปร่งยิ้มรับก่อนเดินเข้าไปหลังร้าน

ร้านขายของร้านนี้เป็นอีกหนึ่งในไม่กี่ร้านที่ขายอุปกรณ์สัตว์เลี้ยงและหลังร้านเป็นร้านรับฝากสัตว์เลี้ยง เนื่องจากเส้นทางแถวนี้มักมีสัตว์เลี้ยงออกมาบ่อยเหลือเกิน สึนะที่มาเจอเข้าโดยบังเอิญ แม้จะมีเงินทองของคุณพ่อคุณแม่แต่เขาก็ไม่ได้ใช้เงินในการจ่ายค่าสัตว์เลี้ยงที่เขาเก็บมาทุกครั้ง เพราะหลายๆครั้งคุณป้าแกก็จะใจดีไม่คิดค่ารับฝากแต่เขาก็ยืนยันที่จะจ่ายจึงมักจบลงด้วยการช่วยงานในร้านเสมอ ค่าอุปกรณ์ที่ใช้กับเจ้าตัวเล็กที่เขาเก็บมาทั้งหลายเขาก็เอาเงินเก็บของเขาจ่ายเองซะมากกว่า

ด้านหน้าของร่างสูงตอนนี้คือประตูสีขาวกับห้องสีฟ้าอ่อนสะอาดสะอ้านห้องเล็กๆห้องหนึ่ง ภายในนั้นมีทั้งของเล่นสัตว์แบ่งไว้2โซน โซนแรกลูกสุนัข โซนสองเป็นลูกแมว ทันทีที่เขาก้าวเข้ามาสุนัขและลูกแมวที่มีอยู่กว่า5ตัวก็รีบมายินรุมเกาะขอบรั้วตัวเองทันที

“555+ เดี๋ยวเข้าไปเล่นด้วยแป็บหนึ่งนะ วันนี้พวกนายมีสมาชิกใหม่มา”ร่างโปร่งยิ้มอย่างสดใสเดินไปยังมุมอยาน้ำสัคว์ที่มีกรงขนาดใหญ่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

ร่างโปร่งบรรจงวางกล่องลงในกรงอย่างเบามือ เปิดฝากล่องออกแล้วสังเกตุเจ้าตัวน้อยข้างในที่จ้องมองเขาด้วยแววตาใจสีม่วงเข้ม ขนของมันเป็นสีขาวแซมดำ มันดูเป็นพันธุ์ที่แปลกมากสำหรับเขา

“เอ เนื้อตัวก็ไม่ได้มีบาดแผลหรือเปื้นอะไรเลยแฮะคงไม่เป็นไรมั้ง”ร่างโปร่งยื่นมือลงไปลูบหับมันอย่างเอ็นดูก่อนอุ้มมันออกจากกล่องวางรวมกับแมวตัวอื่นก่อนเขาจะตัดสินใจเปิดรั้วมารวมกัน

“ไง”ร่างโปร่งระบายยิ้มหัวเราะอย่างร่าเริงกับท่าทีสนุกสนานของพวกมันแต่ละตัว คงไม่พบบ่อยนักที่สุนัขกับแมวจะไม่กัดกันแต่ก็เพราะทุกตัวอยู่ด้วยกันตลอดเวลามันก็เลยไม่ค่อยมีปัญหาอะไร…...ตอนหลังล่ะนะเพราะตอนแรกๆนี่จะกัดกันตาย เขาแทบจะปวดหัวเลย แต่เพื่อป้องกับเขาเลยไปเสนอกับคุณป้าสร้างรั้วแยกออกมาเลย

“ไหนๆก็ไหนๆแล้ว ฉันขอยืมพวกนายเป็นแบบวาดหน่อยละกัน”ร่างโปร่งหันไปค้นกระเป๋าหยิบสมุดขนาดกลางออกมาก่อนลงมือสเก็ตภาพน้องใหม่เอาไว้ซึ่งใช้เวลาไม่นานนักภาพเสมือนจริงก็ออกมา เขาฉีกยิ้มพึงพอใจ พลิกหน้ากระดาษไปอีกหน้าวาดใหม่อีกพร้อมระบุรายละเอียดเอาไว้ ต่อจากนั้นจึงวาดแบบรวมกลุ่ม

“เอาล่ะ ได้เวลาชั้นต้องกลับบ้าน”แล้วร่างโปร่งลุกขึ้นลูบหัวแต่ละตัวก็ทำการปิดรั้วแยกสุนัขและแมวออกจากกันซึ่งพวกมันก็ประท้วงเบาๆเพราะเขาไม่ค่อยได้เล่นกับพวกมันเลย

“แน่ะ เดี๋ยวพรุ่นนี้ฉันมาอีก ไม่ต้องประท้วงเลย บ๊ายบายนะ”เขาอดไม่ได้ที่จะนั่งลงไปเล่นกับพวกมันอีกรอบก่อนจะเดินออกไป

“เดี๋ยวนี้มาบ่อยจังเลยนะจ๊ะหนูซาวาดะ”ป้าผู้เป็นเจ้าของร้านเอ่ยทัก

“พอดีว่างน่ะครับ ว่าแต่มีใครติดต่อขอรับไปเลี้ยงบ้างรึยังครับ”

“อ๋อจ้ะ มีสุนัข2ตัว แมว1ตัวเลยล่ะจ้ะ เขาวางค่ามัดจำไว้แล้วด้วย”ป้าแกยิ้มปนขำน้อยๆออกมา

“เห๋ งั้นก็ดีเลยสิครับ”ที่นี้ก็จะเหลือสุนัข3แมว2สินะ

“จ้า พรุ่งนี้เขาจะมารับล่ะ”

“งั้นผมขอตัวลาเลยนะครับ”

“โชคดีจ้ะ”

กว่าที่ร่างโปร่งจะถึงบ้านก็ราวๆ6โมงเย็นได้แล้ว

“กลับมาแล้วครับ”ร่างโปร่งพูดออกไปเบาๆก่อนสีหน้าจะสลดไปวูบหนึ่ง

‘เงียบอีกแล้ว…..’บรรยากาศของห้องพักที่เงียบสงัดจนอดทำให้เขาเศร้าอีกครั้งไม่ได้

ม.ต้นปี3นั้น เขากับรุ่นพี่ยังคงอยู่ด้วยกันจนถึงปัจจุบัน…...เขากับรุ่นพี่พวกเรายังคงอยู่ด้วยกัน…..แค่ชื่อของรุ่นพี่…..

ขึ้นม.ปลายรุ่นพี่ก็เรียนจบไปแล้ว และ….ในฤดูร้อนปิดเทอมก็ขึ้นปี2….รุ่นพี่บอกจะไปทำงาน เขาหายไปจากห้องพร้อมของทุกอย่าง…..

จนถึงตอนนี้รุ่นพี่ก็ยังไม่กลับมา….ราวๆ2เดือนแล้วสินะ….
.
.
.
เหงา
.
.
.
“อา เหนื่อยจัง”ร่างโปร่งเดินออกมามาจากห้องอาบน้ำในสภาพเสื้อยือคอกลมสีสำกางเกงขาสี่ส่วนสีน้ำตาลอ่อนถือผ้าเช็ดผมสีขาวเช็ดศีรษะที่ชื้นอยู่

“เอาล่ะ เรื่อมการวางโคลงเลยดีกว่า”ร่างโปร่งเดินไปยังโต็ะเล็กกลางห้องรับแขกหยิบอุปกรณ์ในกระเป๋าที่วางพิงอยู่ที่ขาโต๊ะออกมาวางจนเต็มโต๊ะ จับดินสอขึ้นมาวาดแปลนที่เขาคิดไว้ลงบนกระดาษธีมของเขา คิดกฎไว้ว่าจะให้มีของต้องห้าม ถ้าถูกยิงคะแนนลดฮวบ 

เม่น...สิ่งมีชีวิตที่ดูน่ารักแต่ก็อันตรายตราบใดที่มันเชื่อใจมันก็จะไม่ทำร้ายยกเว้นจะตื่นจริงๆ…..คิดถึงรุ่นพี่จัง….
ส่วนเป้าหมายที่จะให้ยิงคงเป็นปีศาจฮูดดำกับJack o’ lanterล่ะนะ ….คุ! แอบใส่แมวน้อยไป2ตัวดีกว่า โดนลบคะแนนฮวบฮาบแน่ๆ อืม….ป่าช้ากับบ่อน้ำ...ซาดาโกะด้วยก็ดี คึๆ โบนัสพิเศษก็….มันเผา….อืมๆไม่เลว ไม่เลว

แกร๊กๆๆๆ ครืด~ แกร๊กๆๆๆๆๆๆๆๆ ตึก!

“เสร็จแล้ว!”ท้องที่เงียบงันมีเพียงเสียงของการขีดเขียน ฝน และลบบัดนี้ได้จบลงแล้ว!

“ท้าดา~!”ร่างโปร่งชูงานขึ้นเหนือหัวแล้วร้องออกมาอย่างสดใส

“เอาล่า~ อืม...สามทุ่มสี่สิบ….เล่มเกมดีกว่า*w*”ร่างโปร่งวิ่งเข้าไปในห้องหยิบกล่องเกมใต้เตียงที่นานๆจะได้หยิบออกมาเล่นซักทีวิ่งออกไปเสียบเชื่อมกับจอทีวีขนาด42นิ้วเปิดเกมเล่นอย่างเบิกบาน
.
.
.
เวลาล่วงเลยผ่านไปมีบางอย่างกำลังเข้ามาภายในพื้นที่เล็กๆแห่งนี้

พรึบ!

เสียงผ้าบางสะบัดจากทิศทางที่ไม่คุ้นเคยทำให้ร่างโปร่งเผยยิ้มแปลกๆออกมาเล็กน้อยวูบหนึ่งก่อนขยับตัวอย่างรวดเร็วหยิบปากกาหัวแหลมปาออกไป

แตร็ง! ตึกๆ

เสียงของวัตถุสองชนิดกระทบกับส่งเสียงด้านๆออกมาไม่ทำให้เขาสะทกสะท้านเท่าไหร่…..หรอกนะ….

ใบหน้าเรียวซีดลงอยางมิอาจห้ามเมื่อนันยน์ตาสีน้ำตาลเปลือกไม้ของตนประสานกับนัยน์ตาสีดำงาดำวาวใบหน้าคม ผิวสีงาช้าง มุมปากแสยะยิ้มน้อยๆ

“ว้าว เดี๋ยวนี้นายกล้าขัดคำสั่งฉันด้วยอย่างนั้นเหรอเนี่ย”

‘ฮึ!?! ขัดคำสั่ง?? หรือว่า..’

นั้ยน์ตาสีเปลือกไม้รีบลนลานมองหานาฬิกาทันทีและ…..4ทุ่ม38นาที….

ซวย….

“ผะ ผม”ร่างโปร่งลนลานเต็มที่รีบเก็บของเข้าห้องนอนด้วยความไวดุจเล่นสเก็ตบอร์ดอยู่ก่อนจะมานั่งคุกเข่าหน้าร่างที่สูงกว่าตน

“ไปหาน้ำให้ฉันดื่มสิ”ร่างโปร่งสะดุ้งลุกเข้าไปห้องครัวชงชามาให้อีกฝ่าย ไม่นานนักร่างโปร่งก็กลับมานั่งที่พื้นตรงข้ามกับอีกฝ่ายที่นั่งบนโซฟาหนังสีขาวพร้อมใจที่สงบขึ้นแถมออกจะดีใจด้วย

“รุ่นพี่ฮิบาริครับ ชาได้แล้วครับ”รอยยิ้มสดใสกับหัวยุ่งๆปรากฎอยู่ตรงหน้าของร่างสูงเพรียว ตาคมจ้องมองอีกฝ่ายอย่างไม่แสดงอารมณ์ใดๆก่อนยื่นมือออกมารับมาดื่ม

“ซากุระ….”ร่างสูงเลิกคิ้วอย่างแปลกใจเมื่อได้กลิ่มหอมอ่อนๆ 

‘รสชาติไม่เสียความเป็นธรรมชาติจริงๆ’

“อ่า พอดีผมได้เจ๊ลูซสอนน่ะครับ”ลูซ…..ตัวที่อยู่ในฝั่งวาเรียสินะ

“พรุ่งนี้นายต้องมาเรียนพิเศษกับฉัน”

“ห๊ะ ”ร่างโปร่งทำหน้าเหยเกทันที

“หึ! คะแนนตกนะ”เดี๋ยวนะ รุ่นพี่แอบไปดูตอนไหนครับ!?

“อ่า แหะๆ ก็...”ก็มันยากนี่นา….

“ช่างเถอะจะไปนอนแล้ว”ร่างเพียวลุกขึ้นเดินกลับไปที่ห้องของตน

“พรุ่งนี้ช้า….ฉันจะขย้ำนะ...”จึ๋ย….

“ระ รุ่นพี่คร--..”ไม่ดีกว่า...รุ่นพี่คงจะเหนื่อย…

“....”ร่างเพรียวหันกลับมามองอีกฝ่ายก่อนแสยะยิ้ม

“อะไรล่ะ”เสียงทุ้มที่ฟังดูเหมือนเรียบๆกลับให้ความรู้สึกราวกับโดนหยอกเล่น

“อ่า...”พูดไม่ออกแฮะ

“__________,”ยิ้มแบบนั้นอะไรกันครับ…

ร่างโปร่งลุกขึ้นเดินหยุดอยู่หน้าร่างเพียว

“ผมขออะไรรุ่นพี่หน่อยได้ไหมครับ”ริมฝีปากกลีบกุหลาบเอ่ยอย่างประหม่า

นัยน์ดาคมจะมองอีกฝ่ายที่กำลังทำตัวประหม่าแปลกๆต่อหน้าเขา

“อะระ--”ไม่ทันที่ตนจะที่จบอยู่ๆก็โดนดึงไปก็เสียอย่างนั้น

“รุ่นพี่หายไปไหนมาเหรอครับ...จู่ๆก็หายไปเลย บอกผมซักคำหน่อยก็ไม่ได้เลยเหรอครับว่าจะกลับมาเมื่อไหร่ ...ผมน่ะ ผม…. ทั้งๆที่ผมรอมาตลอด ส่งข้อความก็ไม่ตอบ ทั้งๆที่ผม....”ร่างโปร่งกระชับอ้อมกอดให้แน่นยิ่งขึ้น คำพูดที่สั่นเสียจนแทบไม่ได้ศัพท์

“....งี่เง่า”ร่างเพียวเอ่ยเสียงเรียบ

“อื้อ……”ร่างโปร่งเอ่ยรับง่ายๆก็จะยิ้มแย้มออกมาอีกครั้ง

“ดีใจมากเลยครับที่รุ่นพี่กลับมา….ยินดีต้อนรับนะครับ”ร่างโปร่งคลายแขนของตนออกกลายเป็นการกอดหลวมๆแทน

“...”นายมันงี่เง่าเจ้าสัตว์กินพืชตัวเล็ก… “อื้อ...”

รุ่นพี่ครับ….การรอคอยนี่..ให้เวลาที่นานจนทรมาณจริงๆนะครับ….แต่บางที….มันก็ทำให้มีความสุขจริงๆเลยล่ะครับเวลาทีได้พบกัน….

ขอบคุณครับ ที่ยังรอคอยดูแลผมอยู่….

ขอบคุณมากๆเลยครับ…

 S..Sampai, Where are you? S..Sampai!
.....I'm here.
Sampai.....I can't see you here.
....look that....I here that ever.....since you miss me ever.
........ok.....I can see you ....

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ @Pom จากทั้งหมด 18 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 Ichi2424 (@Ichi2424) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 13:12
    รออ่านอยู่น่าาาาาาาาาาาางับ
    #2
    3
    • 14 มีนาคม 2561 / 18:22
      QAQ//ร้องไห้แปบ
      #2-2
    • #2-3 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 1)
      14 มีนาคม 2561 / 19:36
      5555 อันนี้งานเก่ามากกกช่วงติดรีบอร์นแบบเริ่มจะหายติ่งแล้วแต่มันมีไอเดียเลยเขียนงานนี้น่ะนะคะ คำผิดเอยอะไรเอยก็ไม่ได้แก้ให้ดีเลย

      ยังไงก็ขอบคุณที่อ่านผลงานนี้นะคะ/มินิฮาร์ท<3
      #2-3
  2. วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 07:21
    อะไรก็ชั่ง แต่กระผมขอ 2718 บันไซ!!! (ผมมาผิดขอโทษครับ)
    #1
    2
    • #1-1 pommijika (@5354) (จากตอนที่ 1)
      27 กรกฎาคม 2558 / 15:17
      5555+ ไม่ผิดหรอกค่ะ
      #1-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(