ยอดยุทธ์นักปรุงยา

ตอนที่ 10 : ที่อยู่ของไป่ชิงถิง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 800
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 56 ครั้ง
    2 ส.ค. 63

 

ศาลเจ้า อารามอู่ถัง

หลงชู่วิ่งขึ้นบันไดมา กวาดสายตามองหา หน้าองค์พระพุทธรูป ยามนี้ ไม่มีผู้คน บริเวณสงบเงียบ มีเพียงกลิ่นควันธูปจากกระถาง ตัวมันหันซ้ายหันขวาแล้วขยับเท้าเตรียมจะค้นหา ปรากฎแม่ชีแก่นางหนึ่งเดินพนมมือออกมา

“อามิตตาพุทธ ประสกมาไหว้พระ หรือมาด้วยกิจอันใด”

หลงชู่จ้องหน้าเขม็ง “เด็กหนึ่งคน ชายแก่หนึ่งคน ถูกขังอยู่ที่ไหน!”

“ประสกเข้าใจผิดแล้ว ที่นี่เป็นอารามชี เรามีแต่พระโพธิสัตว์และธูปเทียน ไม่มีคนถูกขัง”

แม่ชีกล่าวอย่างสงบ มิได้แตกตื่นตกใจกับน้ำเสียงเกรี้ยวกราด

“เจ้ารู้ไหม กระบี่เล่มนี้สามารถเชือดคอคนโกหกได้!”

เด็กหนุ่มหน้าใสเบื้องหน้า ยื่นมือเหนือหัวไหล่ ชักกระบี่วาววับอย่างช้าๆ ดวงตาฉายแววอำมหิต

“อามิตตาพุทธ ผู้ออกบวชไม่มุสา ประสกโปรดไตร่ตรอง"

หลงชู่สุดจะทน ตวัดกระบี่พาดคอหมายข่มขู่ให้บอกที่ซ่อน หวังชีเอ่อก็โผล่มา จับแขนสหาย ละล่ำละลักว่า 

“หลงชู่! หลงชู่… เจ้าใจเย็นก่อน นี่ จะบ้ารึไง"

“วันนี้ ข้าต้องได้ตัวหม้อดินน้อย!”

“อย่าวู่วาม ฟังข้าก่อน…” หวังชีเอ่อลากแขนออกมาคุยข้างนอก “เจ้าเป็นผู้เข้าสอบ เท่ากับเป็นตัวแทนเมืองเยี่ยน ถ้าเจ้าฆ่าคนที่นี่ เมืองเยี่ยนจะเดือดร้อนด้วย กลับไปปรึกษาหารือกัน ข้ารับรองต้องช่วยเจ้าแน่ ไป”

 

ณ เรือนจอมปราชญ์

ภายในห้องนอนของหลงชู่ หลงชู่นอนหงายเหยียดยาวอยู่บนเตียง ร่ำสุราดับกลุ้ม พลางเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นตั้งแต่ต้นจนจบให้สหายหวังฟัง บุตรชายเจ้าเมืองเยี่ยนฟังแล้วตื่นเต้นตกใจยิ่งนัก

“ที่แท้ เจ้าก็คือ นักฆ่าเมืองเยี่ยน ผู้ปราบแปดทูตพิทักษ์ที่เขาร่ำลือกัน แต่ว่าเจ้าเป็นยอดฝีมือ อยู่ในสายยุทธภพ แล้วทำไมถึงมาสอบวิหารโอสถ ไม่เข้ากับเจ้าเลย”

“เพราะเจ้าน่าตายซุนฟู่หรงจะใช้ข้าทำงานให้ น้องสาวข้าอยู่ในมือเขา ทำไงได้” หลงชู่พูดอย่างมึนเมา

“ซุนฟู่หรง… ข้านึกอยู่แล้ว เจ้านี่ต้องไม่ธรรมดา อ๊ะ พี่ใหญ่…!”

ประตูถูกผลักเข้ามา หวังหยีหมิ่นใบหน้าท่าทางขึงขัง ตามองหลงชู่ ปากพูดเสียงเข้ม

“ชีเอ่อ เจ้าออกไป!”

“ท…ท่านพี่… ท่านฟังข้าก่อนนะ”

“ข้าบอกว่า… ออกไป!”

น้องชายมองอย่างหวั่นๆ ก้มหน้าเดินตัวลีบออกจากห้อง แถมปิดประตูด้วย

หวังหยีหมิ่นถือแส้ เดินมาที่ปลายเตียง

“คนแซ่หลง ลุกขึ้นมา”

“เจ้าไม่ใช่แม่ข้า ทำไมข้าต้องฟัง” 

“เจ้าพาน้องข้าไปเสียคน ข้าไม่ให้เจ้าคบกับชีเอ่อ”

“น้องเจ้าโตแล้ว รู้จักคบเพื่อน ไม่เหมือนกับเจ้า เป็นสาวเป็นแส้ มาอยู่ท่ามกลางกลุ่มชาย แถมบุกเข้าห้องผู้ชาย ไม่รักษาเกียรติเอาซะเลย" คนแซ่หลงแบะปาก 

“เจ้า!..” หญิงสาวตวัดแส้ลงมาด้วยความโมโห เผียะ แต่ฟาดถูกเตียงเพราะหนุ่มวัยเยาว์กว่าพลิกกายลงจากเตียงไววูบ แล้วกลิ้งตัวม้วนไปกับพื้น หลบสายแส้ที่ฟาดตามติดมาอีกหลายครั้ง เสียงดัง เฟี้ยววว… เฟี้ยววว… 

“คนแซ่หลง แน่จริงอย่าหนี”

คนที่ไวยิ่งกว่าลิง กระโดดขึ้นนั่งไขว่ห้างบนโต๊ะ กระดิกเท้า เอียงคอมอง

“พี่สาวคนสวย ดุอย่างนี้ระวังหาสามีไม่ได้น๊าา ข้าไม่ยุ่งกับเจ้าหรอก เดี๋ยวเจ้าขายไม่ออก ข้าก็ต้องรับผิดชอบ เพราะมีคนอื่นเอาไปโพนทะนาว่า ธิดาเจ้าเมืองเยี่ยนบุกเข้าห้องศิษย์สำนักลมทะเล แล้วเกิดกอดรัดฟัดเหวี่ยง… นี่…"

พูดไม่ทันจบ แส้สีม่วงฟาดมาอีก ตัวมันเลยคว้าหมับ ยื้อยุดฉุดกันอยู่เช่นนั้น

“เอะอะก็จะตีคน ระวังข้าจะตีเจ้ากลับบ้าง” 

“วันนี้ ข้าจะสั่งสอนเจ้า!”

ด้วยฤทธิ์อารมณ์ที่ถูกยั่ว บวกกับความรักและห่วงใยในตัวน้องชาย มิอยากให้คบหากับนักฆ่าเมืองเยี่ยน หวังหยีหมิ่นทุ่มพละกำลัง กระชากแส้กลับมา ใบหน้าจริงจังไม่ล้อเล่น สะบัดแส้เกรี้ยวกราด หมายขู่สั่งสอน หลงชู่ก้มหัวหลบ เอี้ยวซ้ายเอี้ยวขวา กระโจนลงจากโต๊ะมา อาศัยวิชาตัวเบาประชิดเข้าถึงตัวนาง คร่ากุมข้อมือข้างที่กำลังเหวี่ยงอาวุธประจำกาย

“โอ้โห! ชีพจรเต้นแรงเชียว ธาตุไฟพลุ่งพล่าน ระวังแตกซ่านนะ”

แม่นางหวังสะบัดมือ กวาดแขน หลงชู่ก้มหัวหลบหมุนกายมาอยู่อีกด้าน คร่ากุมข้อมืออีกข้างหนึ่งไว้

“ชีพจรปั่นป่วนมาก ไม่ป่วย ก็ชอบข้าเข้าแล้ว"

“หลงชู่!” นางวกกายหันมา ตวัดมือไป …เพล้ง! เสี่ยวชู่ยกกาน้ำชามาเปลี่ยน เปิดประตูพอดี สายแส้ฟาดถูกกาน้ำชาตกแตก หลงชู่ร้องปนหัวร่อ “ช่วยด้วย ช่วยด้วย พี่สาวจะขืนใจข้า” แล้ววิ่งออกจากห้องไป เสี่ยวชู่ตะลึงลาน อ้าปากค้าง “ข้า… ข้าน้อยไม่รู้ไม่เห็นนะ” ก่อนจะวิ่งตามหลังหลงชู่ไป ทิ้งให้ธิดาเจ้าเมืองเยี่ยนยืนขยี้เท้า กัดฟันด้วยความขุ่นเคือง

 

สวนอุทยาน เรือนจอมปราชญ์

“ท่านพี่… ท่านพี่… ใจเย็นๆ ก่อน อย่ามีเรื่องเลย”

หวังชีเอ่อรีบลุกมาขวางไว้ เมื่อพี่สาวก้าวพรวดๆ จะมาหาหลงชู่ซึ่งนั่งอ่านตำราอยู่บนโต๊ะหินอ่อน

“ข้าไม่ได้มาหาเรื่อง จะคุยกับเขาดีๆ”

“เอ่อ…” น้องชายไม่ไว้วางใจ เลยเดินตามหลังพี่สาวมาหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะ หลงชู่มือหนึ่งถือตำราแพทย์ มือหนึ่งยกจอกชาจิบ ตาจ้องหน้าหนังสือ ไม่สนใจใยดีนาง

“คนแซ่หลง ข้าเห็นแก่วันนี้เจ้าเป็นผู้เข้าสอบ จะไม่ลงมือกับเจ้า แต่เจ้าจงจำไว้ให้ดี ฐานะของเจ้าตอนนี้ คือ ศิษย์สำนักลมทะเล จงทำตัวให้ดี ตั้งใจสอบให้ผ่าน หากว่าเจ้าก่อเรื่องในเมืองหยาง นำความเสื่อมเสียมาถึงเมืองเยี่ยน หรือทำให้ท่านพ่อข้าเดือดร้อน ข้าจะจับเจ้าส่งให้ทางการเมืองเยี่ยนลงโทษ” 

หวังหยีหมิ่นท่วงท่าองอาจ พูดจาฉาดฉาน

“ก็ได้นะ ถ้าพี่สาวคนสวยรับปากแต่งงานกับข้า”

คนปากพล่อยพูดทั้งที่ตำราปิดหน้า แม่นางหวังปรายตาขุ่นวาวจ้องมองมัน เม้มปากข่มกลั้นอารมณ์

“นี่ เจ้าอย่ายั่วโทสะพี่ข้าได้ไหม คุยกันดีๆ น่า ท่านพี่ไม่ต้องห่วง ข้าจะคอยห้ามปรามเขา ไม่ให้เขาทำเรื่องไม่ดี”

“ชีเอ่อ ไปได้แล้ว” จู่ๆ หลงชู่ก็ลุกพรวด คว่ำตำรา แล้วก้าวฉับๆ ผ่านข้างกายนางไป

“จะไปไหนอีก”

“ไม่ไปก็ตามใจ”

“ไป ไป ไป รอข้าด้วย”

“ชีเอ่อ… ชีเอ่อ…" หวังหยีหมิ่นร้องเรียก แต่น้องชายผู้รักสนุกไม่หยุดฟัง วิ่งตามหลังหลงชู่ ออกจากเรือนจอมปราชญ์ไปแล้ว นางได้แต่ยืนอึ้ง ถอนใจ ส่ายหน้าอย่างเป็นกังวล 

 

ห้องครัว หลังอารามอู่ถัง

บริเวณลานกว้างหน้าห้องครัว โต๊ะไม้ยาวตั้งอยู่ มีหม้อดิน สมุนไพร และถ้วยชามวางอยู่มากมาย เด็กสาววัยสิบสี่สิบห้า เนื้อตัวเปรอะเปื้อน ใบหน้ามอมแมม กำลังใช้ไม้พายเคี่ยวยาในหม้อต้มจนเดือดแล้วยกเทใส่ชาม

“กลิ่นหอมจัง น่าจะถูกต้องแล้ว”

ซุนฟู่หรงผลักประตูหลังศาลเจ้าเข้ามา “เจ้าต้มยาหรือ”

ไป่ชิงถิงรีบเก็บตำราที่วางอยู่บนโต๊ะยัดใส่หลัง วางหน้าไม่สนิทนัก

“ข้า… ข้าอยู่ว่างๆ ก็เลยทำเล่นๆ”

บุรุษผู้พาตัวนางมาไว้ที่นี่ เดินเชื่องช้าเข้ามาหา เด็กสาวกระเถิบหนี ซุนฟู่หรงก้มมองถ้วนชามแต่ละใบบนโต๊ะอย่างสังเกตสนใจ ยกแต่ละถ้วยขึ้นมาพร้อมสูดกลิ่น

“มู่เซียง ซาเหริน คือ ยาที่มีกลิ่นหอม ยาเหล่านี้หากต้มนานไป จะสูญเสียสารออกฤทธิ์ที่สำคัญจนทำให้ไม่มีกลิ่น กุยป่านเจียวละลายด้วยน้ำยาที่ได้จากการต้มยาอื่นๆ พวกนี้หากไม่ได้เรียนรู้มา ยากที่จะต้มได้อย่างถูกต้อง”

ไป่ชิงถิงมีอาการตื่นตกใจ ดวงตาลอกแลก รีบคิดว่องไว

“แม่ชีฮุ่ยซิมให้ตำราข้ามาศึกษา ข้า…ข้าก็ลองทำตามดู"

คุณชายซุนวางถ้วยยาลง หันมามอง เห็นเด็กสาวหน้าตาน่ารัก แววตาซื่อบริสุทธิ์ ก้มหน้ามองพื้น หลุบตาต่ำ ไร้ชีวิตชีวา ไร้ความสดใสตามวัย แสดงถึงความหวาดกลัว ในใจพลันรู้สึกสงสาร เวทนา ไม่น้อย

“ข้าขอโทษ ที่พาเจ้ามาอยู่ที่นี่ ทำให้เจ้าได้รับความลำบาก”

น้ำเสียงอ่อนโยนของชายเบื้องหน้า ทำให้ไป่ชิงถิงค่อยๆ เงยหน้ามอง ส่ายหน้าเร็วๆ กล่าวว่า

“ข้าไม่ลำบาก ข้าทนไหว ขอแค่ท่านอย่าทำร้ายพี่ชายข้า ข้า… ข้าอยากเจอพี่รอง"

ประโยคท้าย บอกเสียงซึม สีหน้าหม่นหมอง เพราะความคิดถึงพี่ชาย

ซุนฟู่หรงยิ้มบาง วางมือบนบ่า “เจ้าจะต้องได้เจอเขาแน่นอน ข้าสัญญา”

 

คุนเซียวยืนรออยู่หน้าประตู พอเจ้านายกลับออกมา ก็รีบรายงาน

“คุณชาย แม่ชีฮุ่ยซิมบอกว่า มีคนบุกมาตามหาคน น่าจะเป็นหลงชู่"

ทายาทแห่งเมืองเหอนิ่งไปวูบ สีหน้าเยือกเย็นไม่แปรเปลี่ยน

“ไม่เป็นไร เขาคิดว่าแหวกหญ้าให้งูตื่น ข้าคงจะย้ายที่ซ่อนแล้ว ต่อไประวังมากหน่อยก็พอ"

คุนเซียวรับคำ ซุนฟู่หรงเดินไปอีกสามก้าว ก็หยุดกล่าวอีกว่า

"ไป่ชิงถิงมีความสามารถด้านการแพทย์ไม่ธรรมดา วิธีปรุงยาขั้นสูง ไม่ใช่ชาวบ้านทั่วไปจะรู้ได้ ข้าอยากให้เจ้าส่งคนไปที่หมู่บ้านหยง สืบความเป็นมาและความเป็นอยู่ของสองคนพี่น้องอย่างละเอียด”

“ทราบแล้ว ข้าน้อยจะรีบดำเนินการ"

คุนเซียวจากไปก่อน ซุนฟู่หรงมองตาม ใจพลันฉุกคิดขึ้นมา

“หรือว่าหลงชู่… ก็มีความสามารถด้านการแพทย์เช่นเดียวกัน”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 56 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น