สุนทรีย์แห่งอารมณ์

ตอนที่ 5 : กว่าจะมีวันนี้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 65
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    17 พ.ค. 58


Tumblr_m12hbxnqlj1r04tz5o1_400_large





...กว่าจะมีวันนี้...




กว่าจะเห็น สายรุ้ง อันแวววาว
สายฝนพา เหน็บหนาว และชื้นฉ่ำ
กว่าจะเจอ ฟ้าสว่าง หลังฝนพรำ
เมฆครึ้มดำ เคลื่อนคล้อย บังอยู่นาน

กว่าจะเติบ โตแกร่ง เป็นไม้ใหญ่
ผจญทั้ง ลมฝน มาหลายหลาก
กว่าจะผลิ ดอกสวย อวดเบ่งบาน
ฤดูกาล เวียนมา ก็เพียงครั้ง

กว่าจะมี รอยยิ้ม ในวันนี้
ผ่านเรื่องช้ำ กี่ที ให้ผิดหวัง
กว่าจะได้ หัวเราะ เสียงดังๆ
หยาดน้ำตา กี่หยดนั้น ที่ไหลริน

กว่าจะคว้า เหรียญทอง ได้ดั่งหมาย
สู้ฟันฝ่า แทบตาย แกร่งดุจหิน
กว่าจะรับ ความสำเร็จ มาแนบอิง
ทุ่มและดิ้น เพื่อฝัน กันเท่าไร

กว่าจะพบ มิตรแท้ สักหนึ่งคน
รอจนตก ต่ำจน คนหนีหาย
กว่าจะเจอ คนที่ใช่ ของหัวใจ
รักจอมปลอม ชอนไช หมดศรัทธา

กว่าจะเริ่ม ต้นใหม่ สักครั้งหนึ่ง
บาดแผลลึก เยียวยา เกินรักษา
กว่าจะพบ ความสุข เดินเข้ามา
กาลเวลา โถมทุกข์ จนหมดใจ



 
@SQWEEZ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

37 ความคิดเห็น

  1. #5 W.Sora (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2557 / 22:56
    รู้สึกเหมือนมีความหวังรออยู่ที่ปลายทางแห่งความฝัน
    สัมผัสได้ถึงความรู้สึกอบอุ่น เวลาฟ้าหลังฝน ^^
    #5
    0
  2. #4 พชรเมขลา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 20:12
    ชอบๆ ดีค่ะ มาแต่งอีกบ่อยๆ น๊า ไรต์ก็ชุ่ยพอกันนั่นแหละ แต่งกันเยอะๆ หนุกดีค่ะ
    #4
    0
  3. #3 SeenPoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2557 / 18:22
    มีความฝัน อย่ามีไว้ เพียงแค่ฝัน
    จงทำมัน ให้เป็นดั่ง ที่วาดไว้
    สานฝันให้ เป็นจริงดั่ง ที่ตั้งใจ
    เดินต่อไป ยังจุดหมาย ปลายทาง....

    #มาแต่งเป็นเพื่อนจ้าา กลอนบทนี้ เหมือนแต่งปลอบใจตัวเองยังไงไม่รุ 555
    กลอนที่ไรท์แต่ง เพราะมากๆเลยอ่ะ ^-^ 





    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 17 พฤศจิกายน 2557 / 18:23
    #3
    0