๛ ไฟรัก ไฟชีวิต ๛ [จบ]

ตอนที่ 20 : การปรับตัวในตระกูลใหญ่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,179
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    18 เม.ย. 62






หลังแต่งตัว กับ จัดฉาก (บนเตียง) เรียบร้อยแล้ว ภูธร กับพิมพ์นารา ก็มาที่ห้องโถง  

คุณนายสร้อยระย้า ป้าแมว ว่านน้ำทอง พลับพลังธาร เก็จแก้ว ทอรุ้ง นั่งเรียงรายเป็นแถว ส่วนพวกผู้ชายเศวตพิทักษ์ ไม่มีสักคนเดียว ภูธรเดินไปนั่งเก้าอี้ด้านหน้า ทิ้งให้ภรรยาใหม่ยืนอยู่กลางห้อง

"พิมพ์นารา สวัสดี นายแม่ พี่ใหญ่ พี่รอง ค่ะ" 

หญิงสาวทักทายอย่างสุภาพ ด้วยรอยยิ้มนุ่มนวล เพราะไม่รู้จักเก็จแก้ว จึงไม่ได้เอ่ยถึง

"อ้อ สวยแบบนี้นี่เองนะ มิน่าล่ะ ตาธรณ์ถึงหลงขนาดขาดเธอไม่ได้!" ประโยคแรกของนายแม่ ก็ทำให้สะใภ้ใหม่อึดอัดขึ้นมาทันที

"แม่..." บุตรชายปรามเบาๆ ด้วยไม่อยากเห็นสาวคนรักวางตัวไม่ถูก

"ฉันจะแนะนำให้รู้จัก นี่ คุณหนูเก็จแก้ว คู่หมั้นของภูไท ลูกชายคนที่สามของฉัน"

"สวัสดีค่ะ คุณหนูเก็จแก้ว" หันไปทักทาย ว่าที่คุณนายสามเมินหน้าหนีอย่างรำคาญ

"ภูผา ลูกชายคนโตฉันไปธุระเมืองนอก ภูไทก็ไปเที่ยวต่างจังหวัด ส่วนภูมีเพิ่งจบหมอ ตอนนี้ ประจำอยู่โรงพยาบาล เธอคงจะได้พบกับพวกเขาวันหลัง"

สะใภ้ใหม่รับฟังคำอธิบายของแม่สามีอย่างสงบ และมีรอยยิ้มบางๆ บนสีหน้า

"กฎระเบียบของที่นี่ พลับพลึงธารในฐานะผู้จัดการบ้าน จะเป็นคนสอนเธอเอง เธอต้องรักษากฎ รักษาความสงบ ห้ามก่อเรื่องวุ่นวาย หรือทำตัวมีปัญหา ถึงเธอจะเป็นสะใภ้ฉัน ก็ไม่มีสิทธิ์มีเสียง หรือทำอะไรตามอำเภอใจ โดยที่ฉันไม่อนุญาต"

"พิม...ทราบแล้วค่ะ" หญิงสาวรับคำอย่างนอบน้อม

"น้องพิมหน้าตาสะสวย ท่าทางฉลาด ต้องเป็นสะใภ้ที่ดีแน่ค่ะ นายแม่" ว่านน้ำทองเอ่ยยิ้มๆ

"จริงด้วย รุ้งรับประกันค่ะ พี่สาวของรุ้งคนนี้ แม้ฐานะไม่สูง แต่การศึกษา และความประพฤติสูงส่ง รับรองต้องเป็นภรรยาที่ดีของคุณชายรองแน่นอนค่ะ" ทอรุ้งเยินยอออกนอกหน้า

ประโยคท้าย "กระทบกระเทียบ" คุณนายรองอย่างอ้อมๆ ทั้งว่านน้ำทอง และทอรุ้ง ต่างก็เหล่มองอย่างสะใจ แต่พลับพลึงธารวางสีหน้านิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ พิมพ์นาราสัมผัสถึงบรรยากาศแปลกๆ

"เอ่อ แม่ครับ ผมอยากจะ...ขออนุญาติไปฮันนีมูนกับพิมพ์นาราสักสองสามวัน" ภูธรเอ่ยขึ้น

"อุ๊ยตาย ตอนแต่งกับพลับพลึง ไม่เห็นแกจะอยากฮันนีมูนเลยนี่นา ไหนว่าแกไม่ชอบเรื่องแบบนี้ไง"

บุตรชายทำหน้ากระอักกระอ่วน พิมพ์นาราใจเต้นกระตุกแรงทีหนึ่ง หล่อนไม่กล้าหันมองเก้าอี้คุณนายรองเลย นายหญิงเหลือบมองหน้าสะใภ้รองที่นิ่งราวกับน้ำแข็ง แล้วหัวเราะกร่อยๆ

"โฮะ โฮะ เอาเถอะๆ แกเป็นคุณชายรอง อยากทำอะไรก็ทำไปเถอะนะ ตามสบาย ฉันไม่ว่างคุยแล้ว ฉันไปสังสรรค์กับเพื่อนก่อนล่ะ"

ป้าแมวประคองคุณนายเดินออกไป ลบ คนรับใช้คุณชายรอง เดินเข้ามากระซิบบอกเจ้านายเรื่องงาน ภูธรเลยเดินออกไปอีกคน เก็จแก้วขี้เกียจนั่งอยู่ เลยออกไปด้วย จึงเหลือเพียงแค่ 4 สาว

"พี่รอง ไม่พาน้องสาวไปแนะนำให้บ่าวไพร่รู้จักหน่อยเหรอ" 

คุณนายใหญ่เรียกรั้งไว้ ทั้งที่คุณนายรองกำลังจะเดินออกไปแล้ว

"นั่นสิคะ พี่รอง บ้านออกกว้างขวาง น่าจะแนะนำห้องหับให้น้องใหม่รู้จักนะ เพราะไม่แน่ว่าพิมพ์นาราจะอยู่บ้านเรือนไทยไปตลอดชีวิตรึเปล่า!" ทอรุ้งช่วยยั่วมาอีกคน 

"ฉันไม่ว่าง ต้องไปตรวจงานบัญชี พวกเธอค่อยๆ สอนเขาก็แล้วกัน" คุณนายรองตอบเรียบๆ ก่อนเดินออกไปพร้อมสาวใช้ประจำตัว ทอรุ้งหันมายิ้มหวานกับว่านน้ำทอง คุณนายใหญ่ที่สามัคคีกันแกล้งพลับพลึงธารเมื่อครู่ กลับไม่ผูกสัมพันธ์ด้วย เชิดหน้าใส่ เดินเข้ามาหาสะใภ้ใหม่ 

"หึ พิมพ์นารา เธอแน่มากนะ คุณชายรองไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่เขากลับเอาเธอเป็นเมียน้อย แปลว่า...ต้องมีอะไรเด็ดจริงๆ เขาถึงได้ติดใจ"

"เรื่องเด็ดน่ะ พี่สาวของทอรุ้ง ไม่เป็นสองรองใครหรอกค่ะ พี่ใหญ่ ไม่งั้น คุณชายรองจะตบะแตกเหรอ"

"อืม นั่นสิเนอะ เครือญาติเดียวกัน ก็ต้องนิสัยคล้ายๆ กัน ฉันเชื่อแล้วจริงๆ ความจริง พวกเธอสองคนนี่ ใช้นามสกุลเดียวกันได้สบายนะ เป็น "เมียน้อย" เหมือนกันทั้งคู่!"

ว่านน้ำทองกัดนิ่มๆ ยิ้มเยาะ แล้วเดินจากไป ทอรุ้งมองตามอย่างขุ่นเคือง พิมพ์นารากลับนิ่งสงบ

 

"มา พี่พิม นั่งก่อน อยากดื่มอะไรดี ที่นี่มีเครื่องดื่มครบทุกชนิด อ้อ รุ้งรู้ พี่ชอบน้ำส้มใช่ไหม เจี๊ยบ ยกน้ำส้มมาสองแก้ว ลูกตาลลอยแก้วมาด้วยนะ"

ทั้งเครื่องดื่ม และขนมหวาน ถูกวางลงบนโต๊ะ ทอรุ้งยกแก้วน้ำเสริฟ์อย่างเอาใจ พิมพ์นาราไม่รับ หน้านิ่ง หันมาบอกเรียบๆ

"มัดหมี่ กับ ชมพู่ ช่วยออกไปก่อนได้ไหม ฉันอยากคุยกับน้องสาวแบบส่วนตัว"

คนรับใช้ทั้งสองสบตากัน คุณนายเล็กพยักหน้าอนุญาต ในห้องนั่งเล่นส่วนตัวนั้น จึงเหลือแค่สองคน 

"พี่พิม ลูกตาลลอยแก้วอร่อยน๊า ต้องทานตอนเย็นๆ ลองดูสิ" ยกชามขนมหวานเสริฟ์

"คืนนั้น เป็นแผนการของเธอใช่ไหม!?" พิมพ์นาราถามเสียงเรียบ จ้องตาอีกฝ่ายนิ่ง

"หา? พี่พูดเรื่องอะไรเหรอ"

"ไม่ต้องตีหน้าเซ่อหรอก ที่นี่ไม่มีคนอื่น" ญาติผู้พี่ดักคอ ทอรุ้งถอนใจ วางชามลง

"ฉันรู้ว่า พี่กับคุณชายรองรักกัน ก็แค่อยากจะส่งเสริมคนรักกันสองคน ให้ได้ลงเอยอย่างมีความสุข ก็เท่านั้น ฉันทำผิดด้วยเหรอ ถ้าไม่มีเหตุการณ์คืนนั้น คุณชายรองก็ไม่กล้าตัดสินใจ พี่ก็เจ็บปวดเสียใจไปตลอดชีวิต ฉันอุตส่าห์ช่วยเหลือความรักของพวกพี่ พี่ควรจะขอบคุณฉันถึงจะถูก"

พิมพ์นารายิ้มหยันไม่เป็น แต่ตอนนี้ หล่อนรู้สึกว่าตัวเองทำเป็นแล้ว เมื่อมองน้องสาวพูดออกมา

"เธอทำร้ายฉัน แต่สามารถเอามันมาพูดเป็นบุญคุณได้หน้าตาเฉย ทอรุ้ง ฉันประเมินเธอสูงเกินไป ฉันควรจะนึกได้ ว่าคนที่ทะเยอทะยานในทางที่ผิดอย่างเธอ ไม่มีทางคิดกลับตัว แต่นึกไม่ถึง ว่าเธอจะเลวถึงขั้นทำร้ายแม้กระทั่งญาติของตัวเอง"

"พี่พิม พี่จะด่า จะตีฉันก็ได้ แต่ฉันไม่ได้คิดร้ายกับพี่จริงๆ พี่เป็นญาติคนเดียวที่ฉันสนิทสนมที่สุด อยู่กรุงเทพฯ นี้ ฉันก็ไม่มีใครอีก แล้วฉันจะทำร้ายพี่ทำไม"

"เธอเป็นเมียน้อย เธอโกรธฉันที่ดูถูกเธอ เธอเห็นว่าคุณภูธรรักฉัน เธอก็เลยทำให้ฉันเป็นเมียน้อยบ้าง เธอทำแค่ความสะใจเท่านี้ หรือว่ามีแผนการอื่นอีก?" 

พิมพ์นาราไม่หลงกล ซักถามต่อ ทอรุ้งอึ้งไปนิดหนึ่ง เพียงแค่สายตาลอกแลก พิมพ์นาราก็อ่านออก

"เท่าที่สังเกต คุณนายใหญ่ก็สะใจที่ฉันมา ในห้องโถง เธอกับเขาช่วยกันรุมคุณนายรอง ทั้งที่พวกเธอไม่น่าจะถูกกัน ฉันกลายเป็นเครื่องมือ ให้พวกเธอทิ่มแทงเขา เพราะอะไร? ในเมื่อเราไม่ได้มีผัวคนเดียวกันสักหน่อย ทำไมถึง "กัด" พลับพลึงธารล่ะ"

แม้เป็นคนสุภาพ แต่พิมพ์นาราใช้คำแรง และหยาบ ได้เสมอ กับคนที่หล่อนต้องการใช้ ญาติผู้น้องตรงหน้า หล่อนไม่มีความเกรงใจหลงเหลืออยู่อีกแล้ว เมื่อโดนแทงลับหลังในคืนนั้น!

"พี่พิม ฉันรู้ว่าพี่เกลียดฉัน ตอนนี้ ฉันพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ฉันอยากเตือนพี่... พี่อย่าได้สงสารคนอย่างพลับพลึงธารเด็ดขาด! คนที่นี่ร้ายหมด แต่ยัยนั่นร้ายที่สุด!! ถ้าพี่ไม่ระวัง พี่จะถูกเขาขย้ำจนตายแน่ ฉันพูดจริงๆ นะ พี่จะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ"

ทอรุ้งพูดจบ ก็ลุกเดินออกไปอย่างไม่สบอารมณ์ เดิมที ตั้งใจชวนพิมพ์นารามากินเล่น แล้วค่อยโน้มน้าว กล่อมให้มาเป็นพวก คิดไม่ถึง ญาติผู้พี่สาวจะทันเกมไปหมด! 

 

ณ ห้องนั่งเล่นอีกแห่งหนึ่ง

"คุณนายรอง มันน่าแค้นใจจริงๆ คุณนายใหญ่กับคุณนายเล็ก ร่วมมือกันถากถาง เยาะเย้ยท่าน ท่านควรจะตอกกลับพวกเขา"

อารีย์บ่นอย่างเจ็บใจแทนเจ้านาย

"ตอนนี้ พวกมันกำลังได้เปรียบ ปล่อยให้ดีใจไปก่อน ฉันต้องเอาคืนอย่างสาสมแน่" พลับพลึงธารบอกอย่างใจเย็น

"คุณนายรอง หนูสงสัยว่า เรื่องทั้งหมดอาจเป็นแผนการของคุณนายเล็ก"

"ไม่ว่าจะเป็นอะไร ศัตรูของฉัน ตอนนี้มีถึงสามแล้ว ถ้าฉันรับมือพลาดแม้แต่นิดเดียว ไม่ได้ผุดได้เกิดแน่ ยังดีว่าฉันมีตำแหน่งผู้จัดการบ้านอยู่ในมือ เล่นงานพวกนั้น ก็ง่ายยิ่งกว่าอะไร"

คนรับใช้เดินเข้ามา "คุณนายรอง คุณนายน้อยมาขอพบค่ะ"

"ร้ายกาจจริงๆ วันแรกก็กล้ามาเยาะเย้ยถึงที่" อารีย์โพล่ง

คุณนายรองนิ่งไป แล้วบอก "เชิญเข้ามา" 

"พี่รอง ขอโทษที่มารบกวนค่ะ" พิมพ์นารา เข้ามาพร้อมมัดหมี่

"นั่งสิจ๊ะ อารีย์ไปชงชามา" ยิ้มบางๆ แต่ดวงตาจ้องเขม็ง

เมียน้อยของสามี ค่อยๆ นั่งลงบนโซฟาตรงข้ามด้วยกริยานุ่มนวล ส่วนมัดหมี่มายืนอยู่ข้างหลัง

"เธอนี่...หน้าตาสวยจริงๆ นะ มิน่าล่ะ คุณชายรองถึงได้ชอบเธอ"

พลับพลึงธารเอ่ยเสียงเรียบ แถมไม่มีทีท่ากระอักกระอ่วน ขุ่นเคืองแม้สักนิด ที่ต้องนั่งคุยกับศัตรูหัวใจ พิมพ์นารายิ้มรับบางๆ

"ที่ฉันมา เพราะอยากจะมาขออนุญาตพี่รอง เรื่องไปฮันนีมูนค่ะ"

"ขออนุญาต? นายแม่ก็อนุญาตคุณภูธรแล้วนี่นา ทำไมเธอถึงมาขออนุญาตฉันล่ะ"

"คุณชายรองขออนุญาตเพราะนายแม่เป็นผู้ใหญ่สุดของบ้าน ส่วนฉันมาขออนุญาต เพราะพี่เป็นภรรยาหลวง ฉันเรียงลำดับความสำคัญ ให้เกียรติแก่ผู้ที่มาก่อนเสมอ และฉันอยากบอกกับพี่ว่า ฉันไม่มีเจตนาทำเกินหน้าเกินตา เรื่องฮันนีมูน ไม่ใช่ความคิดของฉัน ตอนคุณชายรองพูดฉันตกใจมาก ถ้าเขาบอกฉันก่อนหน้า ฉันคงจะห้ามไม่ให้เขาทำ"

พิมพ์นาราพูดเรียบๆ น้ำเสียงมีความอ่อนโยน ไม่แข็งกร้าว พลับพลึงธารจ้องตานิ่งอย่างจับพิรุธ พยายามอ่านใจหญิงสาวตรงหน้า อารีย์ยกน้ำชามาวาง 

"เธอไม่อยากไปฮันนีมูนหรือ?"

"ฉันรู้ว่าตัวเองอยู่ในฐานะอะไร งานแต่งยังไม่มี จะหวังเรื่องนั้นหรือ"

"แล้วถ้าฉันไม่อนุญาตล่ะ?"

"ฉันจะบอกกับคุณชายรอง ว่าฉันไม่อยากไป ให้เขาล้มเลิกซะ เพราะฉัน...ก็ต้องการแบบนั้นอยู่แล้ว"

คุณนายรองยืนขึ้นช้าๆ เดินอ้อมโต๊ะตัวเล็กออกมา แล้วเดินช้าๆ ผ่านหลังโซฟาเมียน้อย สีหน้าครุ่นคิด บรรยากาศเงียบจนน่าอึดอัด มัดหมี่ร้อนๆ หนาวๆ แต่พิมพ์นาราวางตัวนิ่งที่สุด

"เธอไม่มีงานแต่ง ถือว่าน่าเสียใจพอแล้ว ถ้ายังไม่มีฮันนีมูนอีก ชีวิตของลูกผู้หญิง จะไม่ขมขื่นไปเหรอ ไปเถอะ ถือเสียว่าเป็นการพักผ่อนก่อนเริ่มชีวิตคู่ คุณชายรองเขาก็จะได้...ดีใจด้วย"

"...ขอบคุณพี่รองค่ะ งั้นฉันไม่รบกวนแล้ว ขอตัวก่อน"

พิมพ์นาราก้มหัวนิดหนึ่ง อย่างให้ความเคารพ แล้วเดินจากมาพร้อมมัดหมี่ พลับพลึงธารเหลือบมองตาม ด้วยแววตาที่เปลี่ยนเป็นวาววับ!



"อึ๋ย เมื่อตะกี้น่ากลัวที่สุดเลย คุณนายน้อยใจใหญ่จริงๆ กล้ามาขออนุญาตเขา ถ้าเกิดเขาไม่พอใจขึ้นมาจะทำไงล่ะคะ" 

ระหว่างเดินกลับเรือนไทย สาวใช้ของหล่อนก็เอ่ยขึ้น 

"ถึงฉันไม่มา เขาก็ไม่พอใจอยู่แล้ว วันแรกของฉันคุกรุ่น เพราะภูธรไม่ปรึกษาฉันก่อน บอกเรื่องฮันนีมูนต่อหน้าเขา เธอคิดสิ ว่าเขาจะรู้สึกยังไง" คุณหนูบอกด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม

"แต่ว่ามันก็เป็นสิทธิ์ของท่านนะ ท่านก็เป็นเมียเหมือนกัน เมียน้อยไม่ใช่คนเหรอ แค่งานฮันนีมูนยังให้ไม่ได้ ก็ใจแคบไปแล้ว"

พิมพ์นาราหยุดเดิน หันมาถามจริงจัง "มัดหมี่ ถ้าเธอเป็นเมียหลวง เธอจะคิดอย่างนี้เหรอ!"

"เอ่อ..."

"แต่ก่อน ฉันไม่รู้จักพลับพลึงธาร จนกระทั่งวันที่เขาทำร้ายฉันเพราะเข้าใจผิด เห็นการตอบโต้ของเขาแล้ว ฉันก็พอจะมองออกว่าเขาเป็นคนแบบไหน ที่ฉันมาหาเขา มีจุดประสงค์สองอย่าง หนึ่งคือ แสดงความเจียมตัว ว่าฉันไม่ได้คิดจะสู้กับเขา ฉันยอมรับอำนาจเขา สองคือ ทดสอบเขา! คำพูดของฉัน มีบางประโยคตั้งใจให้เขาโกรธ แต่เขากลับนิ่ง ไม่ระเบิดอารมณ์ เรื่องที่เขาอนุญาต ไม่ผิดความคาดหมายของฉัน ฉันเพิ่งเข้าบ้านวันแรก ถ้าเขาขัดขวางฮันนีมูน ภูธรจะมองเขายังไง แม้ฉันอ้างว่า จะบอกเขาว่าไม่อยากไปเอง คนโง่เท่านั้นถึงจะเชื่อเมียน้อย เขาพูดดีกับฉัน อนุญาตฉัน เป็นความฉลาดในการวางตัวของเขา ตอนนั้น ฉันหยั่งเชิงเขา เขาก็หยั่งเชิงฉัน เขาซ่อนคมในฝัก แค่นี้ ก็แสดงให้เห็นแล้วว่า เป็นคนน่ากลัวแค่ไหน!"

"..." มัดหมี่ถึงกับอึ้ง พิมพ์นาราถอนใจหนักอก 

"บอกตามตรงนะ ผู้หญิงอย่างพลับพลึงธาร ฉันไม่ควรมีเรื่องด้วยเด็ดขาด! และไม่ใช่เจตนาของฉันอยู่แล้ว เพราะฉันไม่คิดจะแย่งสามีเขา เขาเป็นเจ้าของภูธร ถูกต้องตามกฎหมาย มีสิทธิ์จะหวง มีสิทธิ์จะเกลียดฉัน ฉันปกป้องตัวเองได้ แต่ไม่มีสิทธิ์ไปตอบโต้เขา อะไรที่ยอมได้ก็จะยอม หน้าที่ของฉันมีอย่างเดียว คือ ทำให้ตัวเองเป็นอิสระโดยเร็วที่สุด เพราะฉันไม่อยากทำร้ายผู้หญิงด้วยกัน"

พิมพ์นาราพูดเฉียบขาด แล้วเดินจากไป มัดหมี่คิดตาม แล้วส่ายหน้า ...เฮ้อ...มันจะไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิคะ คุณหนู...!



"คุุณนายรอง ท่านคิดยังไงคะ"

อารีย์ถามขึ้น หลังอาคันตุกะกลับไปแล้ว พลับพลึงธารค่อยๆ หย่อนกายลงนั่ง สีหน้าเรียบขรึม

"ผู้หญิงคนนี้... น้ำนิ่งไหลลึก!"

"ท่านคิดว่าเขา เสแสร้งหรือคะ"

"...ฉันไม่รู้ แต่การเผชิญหน้าครั้งแรกของเรา เขาวางตัวนอบน้อม ให้ความเคารพต่อฉัน แต่ก็ไม่ทำตัวอ่อนแอจนน่าสมเพศ เขาอาจไม่มีแววตาท้าทายเหมือนทอรุ้ง แต่ก็ลุ่มลึกจนฉันอ่านไม่ค่อยออก"

คุณนายรองวิจารณ์อย่างตรงไปตรงมา ตามความรู้สึก

"เขาอาจจะทำดีให้ท่านตายใจ ข้างในแอบร้ายลึก ท่านไม่ควรให้เขาไปฮันนีมูนกับคุณชายรองเลย"

"ไม่ นี่เป็นความประสงค์ของคุณชายรอง ฉันไม่ควรขัด จะจัดการเขา ต้องหาวิธีที่โหด เพราะเขาเป็นคนที่คุณชายรองรักมาก ฉันจะประมาทเขาไม่ได้!" พลับพลึงธารพูดด้วยแววตาเหี้ยม
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

475 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #38 Wiwan Phochasith (@wisiht9255) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 18:28
    ขอบอกว่า ชอบมากกกสนุกกมากกก
    #38
    1
  2. #37 ณัชพล / supawit (@supawit-1234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 11:16
    รอๆๆๆๆๆ สนุกมากกกจ้าไรท์ อ่านแล้วลุ้นๆๆ
    #37
    1
    • #37-1 ลาริมาร์ (@5180010455) (จากตอนที่ 20)
      11 มีนาคม 2560 / 12:56
      ขอบคุณมากๆ จ้าาา มาอย่างสม่ำเสมอเลย ^ ^
      #37-1
  3. #36 Wiwan Phochasith (@wisiht9255) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 08:46
    รอออ ค่าา มาต่อไวๆๆ
    #36
    1
  4. #35 ThidagonPhiyarat (@ThidagonPhiyarat) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 08:25
    รออออออ
    #35
    1
  5. #34 SamanthaArlan (@SamanthaArlan) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 23:12
    เห็นไรท์ชี้แจงแบบนี้ตกใจเลยไม่รู้ว่าเพราะคอมเม้นท์ของเรารึเปล่า555 ถ้าใช่นี่ต้องขออภัยไรท์ด้วยใจจริงเลย(>////<) ก่อนอื่นเราขอบอกก่อนว่าเราเป็นคนนึงที่ชอบอ่านนิยายและอ่านได้หลายแนวมาก555 อ่านทั้งแนวปกติซึ้งกินใจไปจนถึงดาร์กโซนชนิดทำลายล้างตับใตไม่ว่าจะNormalรึYเราก็อ่านหมด
       
    ส่วนเรื่องนี้ไม่ใช่ว่าไรท์เขียนไม่ดีเราไม่รู้ว่านักอ่านคนอื่นจะเป็นเหมือนเรามั้ยที่อ่าน คิดตาม และคาดเดาการกระทำต่างๆรวมไปถึงวิธีการแก้ปัญหาของตัวละครเพราะสำหรับเรานี่แหละคือความบันเทิงของการอ่านนิยาย คนอ่านคือกระจกสะท้อนนิยายของคนเขียนตราบใดที่คนอ่านยังด่าแค่ตัวละครเราว่าไรท์ไม่น่าจะต้องซีเรียสมากนะคะ555

    สุดท้ายนี้ก็ขอเป็นกำลังใจให้ไรท์นะคะเพราะรู้ดีว่าไม่ง่ายเลยกว่าที่จะเขียนนิยายออกมาให้อ่านกันได้^^

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 9 มีนาคม 2560 / 23:22
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 9 มีนาคม 2560 / 23:38
    #34
    1
    • #34-1 ลาริมาร์ (@5180010455) (จากตอนที่ 20)
      11 มีนาคม 2560 / 07:45
      ไม่ใช่คุณค่ะ ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
      #34-1
  6. #32 Wiwan Phochasith (@wisiht9255) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 21:03
    ยังติดตามนะคะ เอาใจช่วยไรท์นะ
    ที่ชอบเพราะมันคือนิยายยย สู้ๆๆค่า
    #32
    2
  7. #31 Pailin Ruengburop (@pailin26) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 9 มีนาคม 2560 / 20:52
    ยังไงก็อ่าน รอนะคะไรท์ ว่าแต่วนนี้แถมหน่อยได้ป่ะ
    #31
    1