๛ ไฟรัก ไฟชีวิต ๛ [จบ]

ตอนที่ 18 : สู่ขอเมียน้อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,715
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    22 มิ.ย. 62



ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ฝนตกเคลื่อนไหว





"คุณพ่อ...คุณพ่อ..."

พิมพ์นาราวิ่งมา ใบหน้าเปื้อนคราบน้ำตา ไม่ทันบิดาที่ลงลิฟต์ไปแล้ว ภูธรคว้าเอวหล่อนไว้ สวมกอดจากด้านหลัง

"พิม ใจเย็นๆ ไม่เป็นไร ชู่ว ผมอยู่นี่แล้ว ผมจะปกป้องคุณเอง"

"นี่มัน...มันเกิดอะไรขึ้น?..." หญิงสาวตัวสั่นอย่างสับสน สัมผัสถึงวงแขน จึงหมุนตัวกลับ ผลักเขาออก

"คุณ...คุณทำอะไรฉัน!" จ้องตาวาว

"ผม..." คำว่า "เปล่า" เกือบจะหลุดจากปาก "พิม ผมจะรับผิดชอบคุณ ผมทำคุณเสื่อมเสีย คุณเป็นภรรยาของผมแล้ว!"

เผียะ ใบหน้าหล่อหันไปตามแรงตบอย่างรุนแรง!

หล่อนอ้าปาก กำลังจะผรุสวาทให้เต็มที่ พลันชะงัก รู้สึกถึงสภาวะร่างกายตัวเอง เดินถอยหลัง ส่ายหน้าอย่างสับสน

"ไม่! ไม่จริง... คุณโกหก!! ฉันไม่เคยมีอะไรกับใคร ถ้ามีอะไรกับคุณ ทำไมฉันถึงไม่รู้สึก ร่างกายฉันปกติทุกอย่าง ฉันยังไม่เสียตัว คุณไม่ได้ทำอะไรฉัน คุณโกหก!" ตะโกนใส่หน้าเขา แววตาโกรธจัด

ภูธรก้าวมาประชิด จับไหล่หญิงสาว พูดเสียงเข้ม

"พิม มันไม่สำคัญแล้ว คุณกับผมตื่นมาบนเตียงเดียวกัน ผ้าผ่อนไม่มีสักชิ้น บอกว่าไม่มีอะไรกัน ใครจะเชื่อ ผมไม่อยากแก้ตัว ผมไม่อยากอธิบาย เราจะเดินไปข้างหน้า ผมจะรับคุณเป็นภรรยาของผม"

"บ้าไปแล้ว!!" หญิงสาวสะบัดตัว ผลักอกเขาออกอย่างแรง ตวาดก้องคับแค้นจนแทบเสียสติ

"เราไม่มีอะไรกัน คุณรับผิดชอบฉันทำไม คุณต้องยืนยันสิ ว่าคุณไม่ได้มีอะไรกับฉัน คุณต้องหาความจริงสิ ว่าใครทำกับเราแบบนี้ ฉันไม่ต้องการการรับผิดชอบ ฉันต้องการความยุติธรรม ฉันต้องการความบริสุทธิ์คืน! โฮ..."

ด้วยความอัดอั้นแน่นอก จนสำลักออกมาเป็นเสียงร้องไห้ พิมพ์นารายกมือปิดปาก น้ำตาไหลมาอย่างไม่อาจระงับ

"พิม..." ชายหนุ่มยืนอึ้ง สะท้านไปทั้งอก เกิดมาเขาไม่เคยเห็นหล่อนเจ็บปวดขนาดนี้ เขาไม่ได้อยากทำแบบนี้เลย แต่ใครเล่าจะเชื่อว่าพวกเขาไม่มีอะไรกัน นี่เป็นหนทางเดียว ที่เขาจะปกป้องหล่อนได้ ภูธรไม่ปฏิเสธ ว่าลึกๆ แล้ว เขาก็เห็นแก่ตัว ที่โกหก เพราะอยากได้หล่อนมาครอบครอง...มาเป็นของเขาจริงๆ

...คิดไม่ถึง หล่อนยอมเสียชื่อเสียง ดีกว่าเป็นเมียน้อยของเขา!!

"ลูกพิม... มาหาพ่อ..." ประตูลิฟต์เปิดออก ไพศาลกลับมาด้วยความรักลูก ไม่อาจทิ้งแก้วตาดวงใจไปได้

"พ่อ..." พิมพ์นาราโผเข้ากอดพ่อ สะอึกสะอื้น อ้อมกอดของบิดา คือ ที่พักพิงที่ดีที่สุดแล้ว

"กลับบ้านกันเถอะลูก" ไพศาลโอบบุตรเข้ามาในลิฟต์ บานประตูปิดลง โดยที่พิมพ์นาราไม่เหลือบมองเขาแม้แต่แวบเดียว



ขณะที่พิมพ์นาราเศร้าซึม เก็บตัวอยู่ในบ้าน

ภูธรกลับพยายามทุกวิถีทาง เพื่อให้ได้หล่อนมา

"คุณแม่ ผมรักพิมพ์นารา ผมต้องการเธอเป็นภรรยา คุณแม่ อนุญาตให้ผมรับเธอเข้าบ้านด้วยเถอะครับ!"

คุณนายสร้อยระย้าแทบจะสำลักชาเป็นหนที่สอง จากเหตุการณ์ครั้งแรก ตอนบุตรชายคนโตรับเมียน้อย ผ่านไปยังไม่ถึงหนึ่งเดือน บุตรชายคนรองมาขอรับเมียน้อยเข้าบ้านอีกคน!

"นี่ มันเรื่องอะไรกันแน่นะ ภูธร เธอเห็นพี่ใหญ่มีเมียน้อย เลยอยากมีกะเขาบ้างเหรอไง" ถามอย่างพิศวงปนขุ่นเคือง

"แม่ ไม่ใช่แบบนั้น ผมไม่เหมือนกัน ผมล่วงเกินเขาโดยไม่ตั้งใจ ผมทำลายเกียรติของเขา เขาเป็นผู้หญิงที่ดี เขาจะอยู่ในสังคมได้ยังไง ผมต้องรับผิดชอบ ไม่อย่างนั้น ผมก็ไม่สมควรเป็นลูกผู้ชาย"

"โอ๊ย เรื่องแบบนี้มันธรรมดาออกจะตาย เธอพลาดแค่ครั้งเดียว เขาก็ไม่ได้ท้อง เป็นแค่อุบัติเหตุ ทำไมต้องคิดมากด้วย ดูพี่ชายเธอซิ เขาก็ไม่เห็นจะจริงจังกับใคร เพราะทอรุ้งท้องหรอก ถึงให้เข้าบ้าน เราเป็นผู้ชาย ไม่มีอะไรเสียหาย อย่าคิดหยุมหยิมเป็นผู้หญิงสิ"

คุณนายสร้อยระย้าพูดอย่างเข้าข้างลูกชายเต็มที่

"แม่... แต่ผมรักเธอ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ผมต้องอยู่กับเธอให้ได้ ผมกับเธอร่วมเตียงกันแล้ว ผมไม่มีทางปล่อยเธอให้ใครเด็ดขาด"

ภูธรดื้อแพ่งอย่างถึงที่สุด เขายอมเห็นแก่ตัว ยอมทำผิดต่อพิมพ์นารา แต่เขาจะพิสูจน์ให้หล่อนเห็นในภายหลัง เขาจะใช้ความรักที่มี เอาชนะใจหล่อนให้ได้!

"ไม่ได้!" มารดาตวาดเฉียบขาด

"ทำไมล่ะครับ คุณแม่ ทีทอรุ้งแม่ยังรับได้เลย"

"ก็...ก็นั่นมันไม่เหมือนกัน ทอรุ้งเขาท้อง ภูผาเองก็อยากได้ลูก แถมอยู่กันมานาน ไว้ใจได้ ส่วนยัยพิมพ์นารา เป็นใครมาจากไหน อยู่ดีๆ มานอนกะแก มีแผนชั่วร้ายรึเปล่า รับเข้าบ้านส่งๆ ได้ยังไงล่ะ" 

มารดาเถียงข้างๆ คูๆ ที่จริง ภูผาเป็นลูกรัก เขาจะรับเมียกี่คนจึงไม่มีปัญหา แต่ภูธรเป็นลูกไม่ได้ดั่งใจ เลยไม่อยากให้มีเมียเพิ่ม

"ถ้าแม่ไม่สู่ขอพิมพ์นาราให้ผม ผมจะอดข้าว!!" บุตรชายประท้วง

"เอ๊ะ แกจะบ้าเหรอ แค่ผู้หญิงคนเดียว"

"พิมพ์นารา เป็นชีวิตของผม ถ้าชาตินี้ ผมไม่ได้เขาเป็นภรรยา ผมไม่ขอมีชีวิตอีกต่อไปแล้ว"

คุณนายสร้อยระย้าเงยหน้าสบตากับป้าแมว ทึ่งและอึ้งกันไป



ณ บ้านเรือนไทย

ทอรุ้งกับชมพู่เดินเข้ามา นั่งเล่นในห้องรับแขก ท่าทางสบายใจ ท่ามกลางความวุ่นวายของบ้านใหญ่

"คุณนายเล็ก ท่านจัดฉากแบบนี้ กะจะให้คุณพิมตายใต้มือของคุณนายรองเหรอไงคะ" สาวใช้นั่งพื้น บีบนวดขา ถามมาอย่างคาใจ

"หึ พลับพลึงธารคิดจะทำร้ายลูกฉัน สมน้ำหน้ามัน มันพุ่งเป้ามาที่ฉัน ฉันก็ต้องป้องกันตัวสิ สวรรค์ช่วยฉัน ให้รู้เรื่องพิมพ์นารา กับ คุณชายรอง ฉันตั้งใจจัดฉากนี้ขึ้นมา เดิมที แค่คิดจะเบี่ยงเบนความสนใจของพลับพลึงธาร นึกไม่ถึง คุณชายรองจะรักพี่พิมจริงๆ รู้ไหม ผ่านไปหนึ่งวันแล้ว เขายังประท้วงอดข้าวอยู่เลย พลับพลึงธารอกแตกตายแน่ ฮะ ฮะ" หัวเราะอย่างสะใจ

"อ้าว แล้วถ้านายหญิงทนไม่ไหว คุณพิมมิต้องมาเป็นคุณนายของบ้านเศวตพิทักษ์อีกคนเหรอคะ"

"เป็นสิดี! ฉันจะได้มีผู้ช่วย หึ เมียหลวงสอง เมียน้อยสอง อยู่ในบ้านหลังเดียวกัน เธอลองคิดดูสิว่ามันจะสนุกแค่ไหน ว่านน้ำทองรับมือฉัน พลับพลึงธารรับมือเขา มวยถูกคู่ ลูกพี่ลูกน้องฉันคนนี้ ฉันรู้จักนิสัยดี เขาไม่ใช่คนยอมคน ใครมาแกล้งเขา เขาตอกกลับแน่ ถึงความร้ายจะสู้ฉันไม่ได้ แต่ถ้าร่วมมือกัน ซัดกับพวกเมียหลวงสบาย"

ทอรุ้งกล่าวอย่างย่ามใจ เหมือนทุกอย่างจะง่ายดาย ตามแผนของหล่อนไปหมด

"แต่ว่า...มีคุณนายรองอยู่ทั้งคน คุณพิมจะได้เข้าบ้านจริงๆ เหรอ"

"หึ ฉันคิดว่าฉันมองนิสัยเขาออกนะ เห็นผัวนอนกับหญิงอื่นต่อหน้า ยังอดกลั้น ไม่ระเบิดอารมณ์ได้ แสดงว่าเป็นคนใจคอเลือดเย็นทีเดียว เขาไม่เหมือนคุณนายใหญ่ที่ร้ายโจ่งแจ้ง ถ้าฉันเดาไม่ผิด เขาต้องมีแผนล้ำลึกกว่านั้น ในการจัดการกับพิมพ์นารา!"



"ภูธรนี่ไม่รู้โดนของรึเปล่า อยู่ดีๆ ก็เกิดคลั่งผู้หญิงคนนั้นขึ้นมา ฉันพูดฉันเตือนยังไงก็ไม่ฟัง ค้านหัวชนฝา จะรับเข้าบ้านท่าเดียว เฮ้อ"

คุณนายสร้อยระย้า เรียกพลับพลึงธารมาคุยอย่างกลัดกลุ้ม

"แต่วางใจเถอะนะ ฉันไม่เอาเขาเข้าบ้านแน่ ต่อให้ภูธรอดข้าว ก็คงทนไม่ได้นานหรอก ฉันไม่ทำผิดต่อเธอ ต่อตระกูลเธอหรอกนะ ส่วนภูธร เธอก็...ใจเย็นๆ ค่อยๆ เกลี้ยกล่อมกันไป เดี๋ยวพอเขาคิดได้ เขาก็ลืมผู้หญิงคนนั้นเองแหละ"

ว่านน้ำทอง ต่างกับ พลับพลึงธาร หากรับเมียน้อยให้ภูธร อาจมีปัญหากับตระกูลอภิรธาดา คนฉลาดอย่างคุณนายสร้อยระย้าไม่ทำเด็ดขาด

"นายแม่... ฉันมีเรื่องจะขอร้อง"

พลับพลึงธารเอ่ยปากเป็นครั้งแรก หลังเงียบสงบมาตลอดวันนี้

"อ๋อ ว่ามาสิ จะให้ฉันช่วยพูดกับภูธร หรือกำจัดพิมพ์นาราให้พ้นทาง บอกมาเลย ฉันทำให้เธอได้ทั้งสองอย่าง" นายหญิงยิ้มเอาใจ

"ช่วยรับ...พิมพ์นารา...เป็นสะใภ้ด้วยค่ะ!!"

"ฮ้า เธอว่าอะไรนะ?" นายหญิงนึกว่าหูฝาด

"สามีมีเมียน้อย เป็นความผิดของภรรยา ฉันทำหน้าที่บกพร่อง สมควรลงโทษตัวเอง พิมพ์นาราเป็นผู้หญิงที่เขารัก คุณภูธรอดข้าวมาหนึ่งวันแล้ว ขืนทำต่อไป คงทนไม่ไหวแน่ ฉันไม่อยากเห็นเขาทรมาน" สะใภ้รองกล่าวเสียงเรียบ หน้านิ่ง แต่แววตาลึกซึ้ง

"แต่ว่า...ถ้ารับเขาเข้าบ้าน เขาจะมาเป็น "คุณนายน้อย" แห่งบ้านเศวตพิทักษ์นะ? เธอยอมได้หรือ?" นายหญิงถามย้ำอย่างงุนงง

"แล้วท่านจะให้ฉันทำยังไงคะ ไม่ดูดำดูดีเขาก็ตาย ปล่อยเขาไป เขาก็กลับไปหาผู้หญิงคนนั้น รั้งเขาไว้ก็เอาหัวใจมาไม่ได้ ถ้าต้อง...ให้เขาไป "กิน" นอกบ้าน มิสู้ ย้ายของที่เขาชอบเข้ามาอยู่ด้วยกัน ให้หมดเรื่องหมดราว จะได้ไม่ต้องเจ็บปวดหลายครั้ง คุณแม่ของฉันสอนเสมอ เกิดเป็นผู้หญิงนั้นอาภัพ สามีรักเดียวก็โชคดีไป ถ้าหลายใจ ก็ต้องก้มหน้ารับ ทำหน้าที่ต่อไปให้ดี ฉันไม่ใช่ผู้หญิงใจแคบ ฉันสามารถอยู่ร่วมกับเขาได้ ขอเพียงเขาเป็นคนดี ฉันก็จะดีกับเขา" 

คุณนายสร้อยระย้าจ้องตาลูกสะใภ้ ถึงจะมองไม่เห็นพิรุธอะไร แต่ด้วยประสบการณ์ในการผ่านคนมามาก ทำให้มองออก

...ผู้หญิงคนนี้ เหนือชั้นกว่าว่านน้ำทองเยอะ หึ แบบนี้ ก็สนุกดีนะ!

"เฮ้อ ดูเธอสิ ดีกับภูธรขนาดนี้ เขายังนอกใจได้ลง ช่างใจร้ายจริงๆ เอาเถอะ เพื่อความสบายใจของเธอ ฉันจะทำตามที่เธอว่าก็แล้วกัน แต่ว่า...ถ้าเกิดอะไรขึ้นมาภายหลัง จะหาว่าฉันไม่เตือนไม่ได้นะ"

"นายแม่วางใจ ฉันจะต้อนรับ ดูแลน้องสาวคนนี้เป็นอย่างดี!"



"ฉันจะพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ฉันมาสู่ขอพิมพ์นารา เป็นเมียน้อยของลูกชายฉัน!"

คุณนายสร้อยระย้าเดินทางมาที่บ้านของพิมพ์นาราด้วยตัวเอง พร้อมผู้ติดตามจำนวนหนึ่ง บังเอิญ ไพศาลอยู่บ้านคนเดียว ป้าพร และมัดหมี่ พาบุตรสาวไปผ่อนคลายจิตใจข้างนอก

และประโยคนั้น ถึงกับทำให้ผู้เป็นพ่อนั่งตกตะลึง อย่างไม่เชื่อว่าชีวิตนี้จะได้ยินกับหู

"ท...ท่านว่ายังไงนะครับ"

"นายหญิงบอกว่า จะมาขอลูกคุณไปเป็นเมียน้อยให้คุณชายรอง ฟังชัดรึยัง!" 

ป้าแมวตอบแทนห้วนๆ คนตระกูลใหญ่ มั่งมีมั่งคั่งอย่างเศวตพิทักษ์ แม้แต่คนรับใช้ พอเหยียบย่างมาในที่จนๆ อย่างบ้านเขา ก็แสดงอาการรังเกียจเห็นชัด ทำไมไพศาลจะดูไม่ออก

"ขอโทษครับ บ้านผม...ไม่มีใครเป็นเมียน้อย เชิญพวกท่านกลับไปเถอะ" ไพศาลระงับความไม่พอใจ อย่างไรบุคคลตรงหน้า ก็เป็นมารดาของพ่อค้า ที่เขาซื้อขายด้วย ถึงแม้ลูกค้าระดับล่างสุดอย่างเขา จะไม่เคยอยู่ในสายตาของคนบ้านเศวตพิทักษ์ เขาก็ยังให้ความเกรงใจคุณชายรองอยู่เสมอ

"นี่ไม่ใช่การขอร้อง เธอมีทางเลือกสองทาง ส่งลูกสาวมา หรือไม่อย่างนั้น... คนที่เป็นศัตรูกับบ้านเศวตพิทักษ์ น่าจะรู้นะว่าจะโดนอะไร!!" คุณนายขู่เสียงเข้ม ไพศาลที่ลุกจากเก้าอี้ ถึงกับชะงัก

"ทำไมท่านต้องยุ่งกับลูกสาวผม ลูกสาวผมเป็นคนดินๆ ไม่คู่ควรกับตระกูลอันสูงส่งของท่านหรอก"

"ฮะ นี่ ขอทีเถอะ อย่ามาแสดงละคร วางมาดคนดีต่อหน้าฉันหน่อยเลย ทำไมฉันจะไม่รู้ ว่าในใจเธอคิดอะไรอยู่ เอ้า รับสินสอดไปซะ แล้วคืนพรุ่งนี้ ฉันจะส่งคนขับรถมารับ!"

คุณนายสร้อยระย้าควักเงินจากกระเป๋ามาปึกหนึ่ง โยนลงบนโต๊ะเบื้องหน้า "หวังว่าจะพอนะ ค่าตัวลูกสาวเธอไม่น่าแพงกว่านี้หรอก กลับ!" แล้วผุดลุกขึ้น สะบัดหน้าเดินออกจากบ้านไปอย่างยโส

ไพศาลยืนนิ่งเหมือนหุ่น มองแบงค์พันปึกใหญ่บนโต๊ะ กับคำพูดเหยียดยามของคุณนาย โรคหัวใจพลันกำเริบ ต้องยกมือกุมหน้าอก สีหน้าเจ็บปวด ค่อยๆ ทรุดนั่งลงบนเก้าอี้

    

"พ่อ...ทำไมพ่อให้หนูเป็นเมียน้อย...ทำไมพ่อขายหนูให้เขา...ทำไมรับสินสอดของเขามา หนูไม่ไปนะ หนูไม่แต่งไปบ้านนั้น หนูไม่อยู่กับเขา...ไม่อยู่บ้านเศวตพิทักษ์... พ่อ...พ่อคืนเงินเขาไปสิ หนูไม่ต้องการ..."

พิมพ์นาราคร่ำครวญทั้งน้ำตา หลังจากกลับมา แล้วเห็นพ่อนอนซมบนเตียง ด้วยอาการป่วยใจ บิดาสารภาพกับหล่อน และขอให้หล่อนเป็นคุณนายน้อยบ้านเศวตพิทักษ์ พิมพ์นาราถึงกับปล่อยโฮ

"คุณหนูคะ คุณหนูใจเย็นๆ ก่อน คุณท่าน...ต้องมีเหตุผลนะคะ" ป้าพรรีบปลอบโยน เพราะเห็นสีหน้าท่าทางนายท่านผู้มีพระคุณ ไม่ได้ยินดี หรือเต็มใจเลย

"แค่ก...แค่ก...พิม...ฟังพ่อนะลูก ฟังพ่อให้ดีๆ..." ไพศาลจับมือบุตรสาวไว้แน่น ดวงตาคลอหยาดน้ำ

"ถ้าปฏิเสธเขาตอนนี้ เขาเอาเราตายแน่! ไม่มีอะไรที่คนบ้านเศวตพิทักษ์ต้องการแล้วไม่ได้ คุณนายสร้อยระย้ามาด้วยตัวเอง เขาบีบพ่อ พ่อตายน่ะไม่เป็นไรหรอก แต่ลูกกับทุกคนต้องตายด้วย"

"ตายก็ตายสิ ให้มันรู้ไป ว่าเขากล้าฆ่าพวกเราทุกคน!! บ้านเมืองไม่มีกฏหมายเหรอ เขาใหญ่แล้วจะฆ่าใครก็ได้เหรอ เขาเห็นชีวิตเราเป็นผักปลา เราก็ไม่ต้องไปเกรงใจเขาอีกแล้ว" หญิงสาวพูดเสียงกร้าว ด้วยความแค้นแน่นอก

"พิม... อย่าใช้อารมณ์ อย่าสู้กับเขาซึ่งหน้า พ่อ...ไม่อยากให้ลูกแพ้..." บิดารีบปรามบุตรสาว

"...ลูกพ่อเป็นคนเก่ง ฉลาด ลูกรู้ว่าจะต้องทำยังไง ถึงจะเอาตัวรอด ออกมาจากตระกูลนั้นได้ พิมพ์นารา ฟังพ่อให้ดีๆ คนเดียวที่จะช่วยลูกได้ ก็คือ ภูธร... พ่อดูออก คุณชายรองรักลูกจากใจจริง เขารักลูก จะไม่ทำร้ายลูกเด็ดขาด ลูกต้องอาศัยเขา พึ่งพาเขา ทำให้เขารัก ให้เขาเอ็นดู เพื่อลูกจะได้ปลอดภัย อยู่ในบ้านเศวตพิทักษ์ อย่าง...ไม่ถูกข่มเหง"

พิมพ์นาราจับมือพ่อแนบแก้ม น้ำตารินไหลอย่างหนักหน่วง หลับตาอย่างขมขื่น สะอึกสะอื้น

...ชื่อนั้น ที่หล่อนเคยชื่นชมและหวั่นไหว กลายเป็นชื่อที่ทำให้หล่อนต้องมาพบกับความทุกข์อย่างหนักหนาสาหัสถึงเพียงนี้ ...ภูธร... คุณทำกับฉันขนาดนี้ได้ยังไง!!

"แต่ถ้า...ลูกไม่รักเขา พ่อเชื่อว่า เขาก็เป็นคนดีพอ ที่จะปล่อยลูกไป พ่อรู้ว่าที่นั่นออกไม่ง่าย แต่คุณชายรองมีอำนาจ จำไว้นะลูก เมื่อเข้าไปในบ้านนั้น ลูกต้องอยู่ข้างคุณภูธร ลูกต้องดีกับเขาให้มาก แล้วลูกจะปลอดภัย"

ไพศาลเตือนบุตรสาวอย่างคนกร้านโลก แม้เขาไม่สนิทสนมกับมหาเศรษฐีอย่างเศวตพิทักษ์ ไม่รู้ว่าคุณนายสร้อยระย้าต้องการตัวบุตรสาวเขาไปทำไม ที่เขารู้มีเพียงอย่างเดียวเท่านั้น คือ ภูธรปกป้องลูกสาวเขาได้ เมื่อไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว จำต้องฝากพิมพ์นาราไว้ในมือเขาเท่านั้น!

บิดาหลับไปเพราะทานยาโรคหัวใจ พิมพ์นาราหยุดสะอื้น แววตาแดงก่ำ เหม่อมองออกไปนอกหน้าต่าง 

ฉันยอมหนีจากพวกคุณแล้ว แต่พวกคุณกลับไม่ปล่อยฉันไป ก็ได้! ฉันจะทำให้พวกคุณรู้ว่า พิมพ์นารา รุ่งบริรักษ์ ไม่ใช่คนที่รังแกได้ง่ายๆ!!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

475 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น
  1. #25 ThidagonPhiyarat (@ThidagonPhiyarat) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 06:49
    พิมสู้ๆๆๆ
    #25
    1
  2. #23 tookta12 (@tookta12) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 13:48
    ภูธร. ยอมไม่ทำลายนางเอกก็ถือว่าดีที่สุดเเล้วค่ะ. ถ้าเป็นภูผานางเอกคงไม่รอดแน่ๆ
    #23
    1
    • #23-1 ลาริมาร์ (@5180010455) (จากตอนที่ 18)
      7 มีนาคม 2560 / 15:58
      เนอะๆ อย่าเกลียดพระเอกเลย พี่แกเลวน้อยสุดในเรื่องแล้วจริงๆ
      #23-1