๛ ไฟรัก ไฟชีวิต ๛ [จบ]

ตอนที่ 1 : ความวุ่นวายของ "เศวตพิทักษ์"

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,516
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    10 มิ.ย. 62


ผลการค้นหารูปภาพสำหรับ ภาพฝนตกเคลื่อนไหว




เคร้ง! 

คุณนายสร้อยระย้าถึงกับกระแทกถ้วยชาบนโต๊ะ เมื่อหญิงสาวหน้าตาสะสวย ผู้นั่งบีบน้ำตาอยู่บนพื้น พูดประโยคเด็ดออกมา 

"ว่าไงนะ เธอเนี่ยนะ ท้องกับลูกชายฉัน!"

"ฮือ... สามเดือนแล้วค่ะ คุณนาย เมื่อวานหนูตรวจต้องสามรอบไม่ผิดแน่นอน หนูกำลังมีลูกกับคุณภูผาจริงๆ" 

หญิงสาวที่แทนตัวเองว่า "หนู" ชื่อ ทอรุ้ง อายุยี่สิบสี่แล้ว มิเพียงใบหน้าสวยคม เรือนร่างในชุดนุ่งน้อยห่มน้อยยังนับว่าเย้ายวนตรึงตา ขาอ่อนอวบอัดขาวสล้างจากรอยผ่าของกระโปรงสั้นรัดรูป เนินอกที่แทบล้นทะลักสายเดี่ยว ดีว่าใส่เสื้อคลุมปกปิดความล่อแหลมไว้บ้าง ไม่อย่างนั้น สายตาของคนแก่เบื้องหน้า คงแยกไม่ออกว่า นี่... นักศึกษา หรือ อีตัวตู้กระจก กันแน่!

...มิน่าเล่า ภูผาถึงอดใจไม่อยู่ หุ่นยั่วกิเลสซะเหลือเกินนี่... คุณนายคิดอย่างหมั่นไส้

"อุ๊ยตาย เหรอยะ ฉันเองก็ไม่ได้ไปอยู่ใต้เตียง ตอนเธอผสมพันธุ์ซะด้วยซี จึงไม่เห็นหน้าว่าไอ้โง่คนไหนที่มันเป็นพ่อของลูกเธอ" 

คำพูดดุเดือดของหญิงชราวัยหกสิบ ทำสาวน้อยตรงหน้าถึงกับสะอึก ก่อนจะรีบคลานเข่ามาเกาะขา ร่ำร้องคร่ำครวญ

"ท่านคะ หนูพูดความจริงนะคะ หนูมีคุณภูผาแค่คนเดียว หนูรักเขามาก ซื่อสัตย์กับเขาคนเดียวเท่านั้น ท่านถามเขาดูสิคะ เขารับเลี้ยงหนู..."

"นี่ ปล่อยนะ..." ป้าแมว หัวหน้าแม่บ้าน และผู้ดูแลคุณนายสร้อยระย้า เข้ามาแกะมือหล่อนออก แล้วผลักไหล่จนล้ม "คุณนายท่านเป็นใคร ให้เธอมาแตะต้องตัวได้เหรอ สำรวมหน่อย" ทอรุ้งทำหน้าสลด ทั้งที่ใจขุ่นแค้นแทบระเบิด

...อีแก่บ้า บังอาจมาผลักฉัน รอให้ฉันได้เป็นคุณนายก่อนเถอะ...

"หึ ประเดี๋ยวทุกคนก็ตื่นแล้ว เธอได้เจอสมใจแน่ แต่ฉันไม่คิดว่าเธอจะอยากเจอเขาหรอกนะ อุตส่าห์มาพบฉันแต่เช้า เพราะอยากบรรลุจุดประสงค์ไม่ใช่เหรอ" คุณนายแสยะยิ้ม ยกชาจิบอย่างใจเย็น

"ท... ท่านหมายความว่ายังไงคะ หนูไม่เข้าใจ" ทำหน้าซื่อตาแป๋ว

"โอ๊ย แม่หนูน้อยใสซื่อ ไร้เดียงสา ป่านนี้แล้ว เลิกบทอินโนเซนต์เถอะย่ะ ไม่ได้คะแนนสงสารหรอกนะ ทำไมฉันจะดูไม่ออก ว่าที่เธอมาเหยียบบ้าน "เศวตพิทักษ์" เพราะอะไร เป็นแค่นางบำเรอของลูกฉัน ริอ่านปล่อยตัวให้ตั้งครรภ์ ร้อยทั้งร้อย หวังอยู่สิ่งเดียวเท่านั้น... บอกมาซิ ต้องการเท่าไหร่"

"น...หนูไม่ได้ต้องการเงินนะคะ หนูแค่อยากให้ลูกของหนูมีพ่อ ท่านคะ เรียกคุณภูผาออกมาเถอะค่ะ เขายังไม่ทราบเรื่องนี้ ถ้าเขารู้ เขาต้องดีใจแน่ๆ" ทอรุ้งสวมบทนางเอกน่าสงสารจนถึงที่สุด

"ต๊าย อยากให้ลูกมีพ่อ ฮะ ฮะ..." คุณนายหันไปหัวเราะกับป้าแมว เหล่าแม่บ้านคนใช้ที่ทำความสะอาดอยู่แถวนั้น ร่วมกันขำกลิ้ง

"นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือแกล้งโง่กันแน่ยะ ฟังให้ดีนะ ภูผาน่ะมีลูกสาวคนเดียว คือ แป้งหวาน หลานรักของฉัน ผู้สืบทอดตระกูลเศวตพิทักษ์ ส่วนที่อยู่ในท้องเธอน่ะ เป็นแค่ "ขยะก้อนนึง" เท่านััน ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับภูผาสักหน่อย ต่อให้เธอนอนกับเขา ก็ไม่ได้แปลว่า เธอเป็นภรรยาของเขานะ ผู้ชายน่ะ มันก็นอนกับผู้หญิงได้ทั้งโลกนั่นแหละ คนที่เป็นแค่นางบำเรอ ก็ต้องรู้จักป้องกันตัวเอง ท้องโย้ขึ้นมา ไปเร่หาพ่อ นอกจากจะไม่ได้ผัว ยังประจานความหน้าด้านของตัวเองด้วย จุ๊ๆๆ หน้าตาสะสวยเสียเปล่า ไม่น่าโง่เลยนะเธอเนี่ย"

เกิดมา ทอรุ้งไหนเลยถูกหยามถึงเพียงนี้ แต่หญิงสาวสะกดกลั้นความโกรธได้ ชีวิตหล่อนผ่านอะไรมาเยอะ ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบอยู่แล้ว หนักหนาสาหัสแค่ไหน ก็ต้องผ่านมันไปให้ได้ ผู้ชายคนนี้...ยังไงหล่อนก็ไม่ปล่อยแน่

"ฮือ... ท่านคะ คุณนายขา... สงสารหนูเถอะ ยังไงเด็กคนนี้ก็เป็นหลานของท่านนะคะ ลูกของคุณภูผา เกิดจากความรักของหนูกับเขา ต่อให้ท่านไม่รับ เขาก็มีสิทธิ์ที่จะรู้ สัมพันธ์พ่อลูกยังไงก็ตัดไม่ขาด หนูไม่ต้องการเงิน หนูแค่อยากฟังจากปากเขา ท่านให้หนูพบเขาเถอะนะคะ ได้โปรด..."

"หน้าด้าน!!" เสียงร้อง เรียกทุกสายตาหันมา ทั้งแม่ครัวและสาวใช้

ว่านน้ำทอง ภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของภูผา ยืนฟังตัวสั่นเทิ้มอยู่บนบันไดนานแล้ว ก้าวฉับๆ มา สะบัดมือตบฉาด ทอรุ้งล้มคว่ำ หน้าคะมำกับพื้น

"แก...กล้าดียังไง ยุ่งกับผัวฉัน... สารเลว ชั้นต่ำ ไร้ยางอาย..."

ว่านน้ำทองจิกหัวหล่อนขึ้นมาแล้วกดกระแทกพื้น ทอรุ้งร้องน่าสงสาร ขัดขืนเป็นพิธี ไม่สู้เพราะกลัวจะเสียแผน แม้จะถูกตบเจ็บ แต่ใจแอบยิ้มกริ่ม หล่อนเห็นว่านน้ำทองแต่แรกแล้ว ตั้งใจให้เกิดฉากนี้ขึ้นมา ยิ่งเมียหลวงแรงมากเท่าไหร่ หล่อนยิ่งน่าสงสารมากเท่านั้น และนี่แหละ คือ จุดเปลี่ยน ที่จะทำให้หล่อนชนะ

"โอ๊ย อย่า... คุณภูขา... คุณภู... ช่วยรุ้งด้วย...โฮ..."

"ไปแยกทีซิ" คุณนายสร้อยระย้าสั่ง ไม่ได้สงสาร แต่หนวกหู

"ใจเย็นๆ ค่ะ คุณนายใหญ่ ใจเย็นๆ" ป้าแมวรั้งเอวว่านน้ำทองออกมา

"นี่มันเรื่องอะไรกัน!" ในที่สุด ภูผา เศวตพิทักษ์ คุณชายใหญ่ของบ้าน ก็เดินลงบันไดมา...

"เธอมาทำอะไรที่นี่" เขาตกใจนิดหน่อย เหลือบมองภรรยาอย่างอึ้งๆ

"คุณภู...คุณภูขา..." ทอรุ้งคลานเข้ามาเกาะขาด้วยน้ำตานองหน้า

"ฮือ...รุ้งผิดเอง รุ้งไม่ควรมาที่นี่ แต่เพราะคุณไม่ไปหารุ้งเลย สองอาทิตย์แล้ว รุ้งไม่รู้จะหาทางออกยังไง"

"พูดอะไรของเธอ" ชายหนุ่มวัยสามสิบห้าขยับขาออก แต่ถูกกอดไว้แน่น ว่านน้ำทองมองตาขวาง หน้าแดงจัด หอบหายใจ ราวกับจะคลั่ง

"รุ้งท้อง... รุ้งท้องลูกของคุณ!!" คำตอบนั้น ทำเอาเขาตกตะลึง

ภูธร คุณชายรองของตระกูล กับภรรยา พลับพลึงธาร

ภูไท คุณชายสาม และคู่หมั้น ว่าที่ภรรยา เก็จแก้ว

ภูมี คุณชายสี่ของตระกูล

ต่างออกจากห้องนอน เดินลงบันไดมาอย่างพร้อมหน้ากัน ภายในห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลผู้ดีเก่า ที่ร่ำรวยที่สุดในจังหวัด และติดสิบอันดับของประเทศ จึงคึกคักตั้งแต่เช้า 

ทุกสายตามองมายังจุดเดียวกัน ร่างบางที่กอดขาภูผาไว้แน่น

"ท้อง... เป็นไปไม่ได้..." ประโยคแรกของภูผา ไม่ใช่ปฏิเสธ แต่แปลกใจ เขาป้องกันทุกครั้ง หล่อนเองก็ด้วย จะท้องได้ยังไง

"เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว นังนี่จะมามีลูกกับคุณได้ยังไง ในเมื่อคุณไม่เคยยุ่งกับมัน บอกฉันสิ ว่าคุณไม่รู้จักมัน ไม่ได้เป็นอะไรกับมันเลย" 

ว่านน้ำทองตะโกนลั่น ท่าทางหญิงสาวเหมือนกำลังจะเป็นบ้า หล่อนคิดมาตลอดว่าสามีซื่อสัตย์ แม้ไม่ค่อยแสดงความรัก แต่เขาไม่ใช่คนเจ้าชู้ แต่งงานมาห้าปี เขาไม่มีเรื่องผู้หญิงเลย จู่ๆ จะมามีเมียข้างนอกได้ยังไง แต่คำแรกที่สามีทักผู้หญิงคนนั้น ทำหล่อนเสียหลัก

"คุณภูขา จำได้ไหม สามเดือนก่อน ตอนนั้นคุณเมา แล้วลืมใส่ถุง รุ้งก็ไม่ค่อยสบาย เลยลืมกินยา ครั้งนั้นมันพลาดจริงๆ แต่พอรุ้งตรวจแน่ใจแล้ว รุ้งก็มาหาคุณที่นี่ รุ้งแค่อยากมาบอกคุณว่า...คุณภูขา... คุณกำลังจะมีลูกนะคะ"

ประโยคท้าย หล่อยเงยหน้ามองเขา พูดเสียงเศร้าซึ้งปนน้ำตา หัวอกภูผาตื้นตันขึ้นมาทันใด อย่างไรเขาก็เป็นพ่อคนมาก่อน ความรู้สึกของการรู้ว่าตัวเองจะมีลูกอีกครั้ง มันชวนให้หวั่นไหวนัก

"กรี๊ดดด ไม่จริง แกโกหก ภูไม่มีอะไรกับแก นังบ้า นังมารร้าย ออกไปจากบ้านฉันนะ ไอ้สุข ไอ้เขม ลากมันออกไป เอามันออกไปสิ" 

ว่านน้ำทองตบะแตก คลุ้มคลั่งอาละวาด จะเข้าไปตบตี ป้าแมวรั้งเอวสุดชีวิต ตอนนี้ เรื่องราวใหญ่โต แม้แต่คนงาน คนสวน คนขับรถ ในบ้าน พากันมามุงดู ลุงสุข คนสวน กับ เด็กรับใช้ ชื่อ เขม ขยับตัว

"พอได้แล้ว!" ภูผาตวาดลั่น หยุดความเกรี้ยวกราดของภรรยาลงอย่างชะงัด "ออกไปให้หมด" เขาไล่พวกคนใช้ ทั้งแม่บ้าน แม่ครัว เหล่าคนงานทั้งหลาย

"แม่จ๋า..." แป้งหวาน วัยห้าขวบ ตื่นแล้วเดินลงมา ชะงักกลางบันได มองทุกคนหน้าตาตื่น ภูธรขยับตัว อุ้มหลานรักขึ้นมา

"ผมพาแป้งหวานไปข้างนอกก่อน" บอกเท่านั้น แล้วเดินออกไป

"ฉันไปด้วย" พลับพลึงธารตามไป 

"เอ่อ ไปทำงานก่อนนะครับ" ภูมี หมอใหม่วัยเยาว์ ถือกระเป๋า ขยับแว่น บอกมาเบาๆ แล้วออกไป

"นี่ ไปกันเถอะ เดี๋ยวสาย..." เก็จแก้วสะกิดเอวคู่หมั้น แต่พอเห็นภูไท จ้องขาอ่อนทอรุ้งตาไม่กระพริบ จึงตีแขนดังผัวะ "เฮ้ย มาตีฉันทำไม" 

"ภูไท กับ เก็จแก้ว รีบเดินทางเถอะ ไปสายเดี๋ยวกลับค่ำ" คุณนายสั่ง

"ค่ะ คุณแม่" เก็จแก้วฉุดแขนว่าที่สามีที่พิรี้พิไรออกไป 

"แม่ครับ ผมขอคุยเป็นการส่วนตัว" ภูผาเอ่ยเรียบๆ 

คุณนายสร้อยระย้าไม่พูดกระไร ลุกขึ้น เดินออกจากห้องโถง ป้าแมวเดินตาม "เธอรออยู่ที่นี่" ภูผาสั่งทอรุ้ง แล้วหันมาทางภรรยา "อย่าเพิ่งทำอะไรเขา เรื่องของเราค่อยคุยตอนเย็น"

เมื่อไม่มีใครอยู่ตรงนั้นแล้ว สาวสวยรวยน้ำตาค่อยๆ ลุกขึ้นยืน ยืดกายสง่า ยกมือลูบแก้มแดงจัด หันช้าๆ มาหาคุณนายใหญ่ของบ้าน

"ตบนี้...มีค่ากว่าหนึ่งล้าน ฉันจะให้เธอชดใช้แน่ คอยดู!"
 


"แกนี่จริงๆ เลย ผู้หญิงมีมากมาย จะไปเล่นๆ ชั่วครั้งชั่วคราวกับใครแม่ไม่ว่า ทำไมถึงตาต่ำไปคว้ายัยคนนี้ แถมรับเลี้ยงดูเป็นเรื่องเป็นราวอีก เฮ้อ แกไม่รู้เหรอ ว่าการซื้อคอนโดให้ จ่ายเงินค่าเล่าเรียน มันเป็นบ่วงผูกคอ แล้วเป็นไง พอมันท้องโต มันก็แว้งกลับมารัดคอแก"

สร้อยระย้าบ่นยาว อย่างไรนางก็เป็นมารดาที่ได้ชื่อว่า "หัวเก่า" คนหนึ่ง ความเจ้าชู้ของบุตรชาย จึงไม่ใช่ข้อเสียให้กล่าวถึง

"ผมเจอเขาเมื่อครึ่งปีก่อน เขาน่าสงสาร เข้าเมืองใหญ่มาอยู่คนเดียว ทำงานส่งตัวเองเรียน แล้วยังส่งที่บ้านด้วย ไม่คิดว่าเขาจะท้อง..."

"อ้อ แกคิดว่าเขาไม่ตั้งใจเหรอ อมพระทั้งวัดมาแม่ก็ไม่เชื่อ ตระกูลอย่างเรา มีแต่พวกอยากเข้ามาถลุง ผู้หญิงคนนี้ ไม่ใสซื่ออย่างที่แกเห็นหรอก แม่ดูออก"

"ยังไงเขาก็ท้องแล้ว ในท้องเขา...เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของผม ผมแต่งงานมาห้าปี มีลูกสาวแค่คนเดียว แถม...ว่านก็เคยแท้งถึงสองครั้ง แม่ บางทีผมอาจจะไม่มีลูกอีกแล้วก็ได้ และไม่แน่ ลูกในท้องของทอรุ้ง อาจเป็นผู้ชายก็ได้" ภูผาค่อยๆ ตะล่อมมารดา เขารู้ดีว่า จุดอ่อนมารดาอยู่ตรงไหน

"แม่ไม่อยากได้หลานชายเหรอครับ เห็นแม่ชอบบ่นกับลูกบ่อยๆ นี่ ภูธรก็มีลูกยากเหลือเกิน มีแต่ผมคนเดียวนะที่แม่หวังได้"

"โอ๊ย จะให้หลานชายของฉัน เกิดจากท้องของยัยคนนั้นเหรอ ฉันไม่เอาด้วยหรอกย่ะ" นางทำท่าขยะแขยง "อีกอย่าง แกแน่ใจเหรอว่าเป็นลูกแก อายุยี่สิบสี่แล้วยังเรียนไม่จบ จากบ้านนอกมาเป็นเมียเก็บชาวบ้าน ประวัติคงไม่ใสเหมือนหน้าตาหรอก" 

"ต่อให้แม่พันธุ์ขี้เหร่ แต่ถ้าได้ลูกชายออกมาก็คุ้มค่านะครับ อีกอย่าง ผมต้องการแต่ลูก ไม่ได้ต้องการแม่สักหน่อย!" 

ภูผาพูดหน้าตาเฉย ภายนอกเขาเป็นคนสุขุมนุ่มลึก อ่อนโยน ใจดี พูดน้อย ภายในกลับซ่อนความอำมหิต เลือดเย็น ยามนี้ อยู่ต่อหน้ามารดา เขาไม่ปิดบังธาตุแท้ เพราะรู้ว่ายังไง แม่ก็อยู่ข้างเขาวันยังค่ำ 

"แกพูดจริงเหรอ"

"แม่ ผมมีเมียถูกต้องตามกฎหมายอยู่แล้ว จะสร้างเรื่องเดือดร้อนทำไม ที่เผลอไปเพราะความสงสาร ผมไม่ได้รัก ไม่ได้อยากดูแลเขา รอจนเขาคลอดลูก ตรวจดีเอ็นเอแล้ว ถ้าเป็นลูกผมจริง ผมก็เอามา หลังจากนั้น...แม่จะจัดการยังไงกับเขา ก็ตามใจแม่เลย" 

"เอ้อ...ดี แกคิดได้แบบนี้ถูกแล้ว แม่ล่ะคิดว่าแกมีเยื่อใยกับยัยคนนั้นซะอีก ตกใจหมดเลย" สร้อยระย้าปลื้มใจกับความคิดบุตรชาย

"ตอนนี้ เขาเรียนอยู่ปีสุดท้าย อีกเดือนเดียวก็จบ ผมอยากให้เขามาอยู่ที่นี่ จะได้คอยดูแลลูก แม่เห็นว่าไงครับ" 

สร้อยระย้าพยักหน้ารับอย่างเต็มใจ แถมยิ้มกริ่ม นางกำลังคิดว่า จะต้อนรับสมาชิกใหม่อย่าง "สะใภ้น้อย ทอรุ้ง" อย่างไรดีนะ!
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

475 ความคิดเห็น

เจ้าของบทความปิดแสดงความคิดเห็น