โซ่รักบ่วงพันธนาการ (e-book)

ตอนที่ 7 : บทที่ 2 ทำตามสไตล์ตัวเอง (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 459
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    22 ก.ย. 63

จบตอนจ้า...



            แมทธิวค่อยๆ วางร่างเล็กลงบนเตียงเบาๆ เพราะกลัวเธอจะตื่นขึ้นมาโวยวายใส่ที่เขาลักพาตัวมาอยู่ด้วยแบบนี้ หลังจากเจรจากับคุณป้าของเธอเรียบร้อย เขาก็เดินทางกลับทันทีเพื่อมาทำตามสไตล์ของตัวเองต่อ เขาได้รับความช่วยเหลือจากนักฟุตบอลหนุ่มกับเพื่อนสนิทของเธอ ถึงได้พาคนหลับสนิทมาที่นี่ได้

             “อื้อ...” หญิงสาวครางเบาๆ พลางพลิกตัวนอนในท่าสบาย 

            ชายหนุ่มยิ้มนิดๆ กับกิริยาท่าทางของคนขี้เซา แบบนี้อย่างไรล่ะ ถึงไม่ยากที่เขาจะพาเธอมาอยู่ด้วย หลับตลอดการเดินทาง แมทธิวดึงผ้าห่มมาคลุมให้ ก่อนจะก้มลงจุมพิตหน้าผากเล็กอย่างแผ่วเบา แล้วก็หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว เพื่ออาบน้ำ จะได้พักผ่อนเอาแรง เตรียมรับมือกับคนดื้อเมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันรุ่งขึ้น

            “เฮ้ย!” แมทธิวอุทานด้วยความตกใจ เมื่อออกมาจากห้องแต่งตัวแล้วปรากฏว่าคนที่เขาคิดว่าขี้เซานั้นไม่อยู่บนเตียงเสียแล้ว หายไปไหนแล้วล่ะเนี่ย

            “ตกใจอะไรเหรอ” หญิงสาวเดินออกจากห้องน้ำร้องขึ้นถามด้วยใบหน้าที่เรียบเฉย จนคนได้เห็นถึงกับเสียวสันหลังวาบขึ้นมา ‘ซวยแล้ว ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเลย’

            “ตื่นแล้วเหรอครับ” เขาเอ่ยถามเสียงอ่อยๆ พร้อมกับยิ้มส่งให้กลบเกลื่อนความผิดของตัวเอง

            “ทำไมถึงชอบสร้างแต่เรื่องนัก หา” 

            “มันเป็นสไตล์ของผมนี่ครับ ก็คุณไม่ยอมดีๆ นี่นา” ร่างสูงที่มีผ้าเช็ดตัวพันรอบเอวสอบ ทำท่าจะเดินเข้าไปหา แต่ถูกห้ามเอาไว้เสียก่อน 

            “หยุดอยู่ตรงนั้นเลย พ่อคนมีสไตล์” เธออยากจะบ้าตาย นี่เธอตั้งใจจะยอมแล้วนะ แต่ดูที่พ่อคุณทำสิ มันน่าเปลี่ยนใจไหมล่ะ “ฉันยอมจะจดทะเบียนสมรสกับคุณแล้วนะ แต่ตอนนี้ฉันขอเปลี่ยนใจ”

            “หือ ยอมแล้วเหรอ แล้วทำไมไม่บอก จะได้ไม่เหนื่อยอุ้ม” 

            “คุณแมทธิว!” นีรชาตวาดดังลั่นพลางแยกเขี้ยวเข้าใส่คนกะล่อน เธอจะ�ทำอย่างไรกับคนแบบนี้ดีเนี่ย ไม่ได้เตรียมการไว้เลย เพราะไม่คิดว่าเขาจะมาไม้นี้

            “ครับผม อยู่ใกล้แค่นี้เอง เรียกเบาๆ ก็ได้ เดี๋ยวลูกตกใจ” ชายหนุ่มอาศัยจังหวะที่เธอเผลอขยับเข้าไปใกล้รวบร่างเล็กเข้ามาในวงแขน

            “นี่ ปล่อยฉันเลยนะ อีตาบ้า!” หญิงสาวพยายามดิ้นออกจากอ้อมแขนแกร่ง แต่ก็ออกแรงมาก

ไม่ได้ เดี๋ยวจะกระเทือนถึงลูกน้อย

            “อย่าดิ้นสิ เดี๋ยวลูกตกใจ ออกมาก่อนกำหนดนะ” 

            “ก็ปล่อยสิ” เธอหยุดดิ้น

            “ถ้าปล่อยแล้วจะคุยกันดีๆ ใช่ไหม” 

            “ถามใจคุณดูเถอะว่าจะคุยดีๆ กันไหม ไม่ต้องมาถามฉันเลย” ยังมีหน้ามาต่อรอง เขาเองไม่ใช่หรือที่ไม่ยอมจะคุยกันดีๆ ด้วยเหตุผลน่ะ 

            “โอเค ยอมแพ้แล้ว” แมทธิวถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะปล่อยคนตัวเล็ก แล้วก็จูงมือพาเดินไปนั่งที่เตียง เขารวบมือเล็กทั้งสองข้างมากุม “ผมขอโทษสำหรับเรื่องที่ผ่านมา และเรื่องที่พาตัวคุณมาโดยไม่ถามก่อนแบบนี้ ยกโทษให้ผมและจดทะเบียนสมรสกันเถอะ สร้างครอบครัวด้วยกันได้ไหม”

            นีรชามองคนตรงหน้านิ่ง คนมองก็ลุ้นตามกับคำตอบของเธอ “พูดอีกครั้งสิคะ เอาแบบไม่ห้วน” 

            แมทธิวทำหน้ายุ่งพร้อมกับเรียบเรียงคำพูดออกมาใหม่ “ผมขอโทษนะครับสำหรับเรื่องที่ผ่านมา และเรื่องที่พาตัวมาโดยไม่ได้บอกก่อนด้วย ได้โปรดยกโทษให้ผมนะครับ จดทะเบียนสมรสกันนะครับ มาสร้างครอบครัวด้วยกันเถอะ” 

            “เอาใหม่ เอาแบบจริงใจ ไม่ใช่เสแสร้ง” 

            “จะแกล้งกันใช่ไหม” เขาหน้าตึงยิ่งขึ้นไปอีกที่กำลังโดนแกล้ง

            “แล้วจะพูดไหมล่ะ” 

            “พูด แต่ครั้งเดียวเท่านั้น ฟังให้ดีๆ มันออกมาจากใจของผู้ชายคนนี้” ดวงตาคู่คมสบเข้ากับดวงตาคู่สวย “ผมขอโทษสำหรับทุกอย่าง ลืมเรื่องที่ผ่านมา แล้วมาเริ่มกันใหม่นะครับ ยกโทษให้ผมสักครั้ง ได้โปรดจดทะเบียนสมรสและสร้างครอบครัวด้วยกันเถอะนะครับ” 

            “ค่ะ” 

            “แค่นี้ หลอกให้ผมพูดตั้งเยอะ” ชายหนุ่มโวยวาย หลอกให้เขาพูดมากมาย หลายรอบ แล้วตอบแค่สั้นๆ ค่ะ ได้อย่างไร ต้องพูดอะไรบ้างสิ เช่น ฉันยกโทษให้คุณค่ะและยอมจดทะเบียนด้วย ฉันพร้อมจะสร้างครอบครัวกับคุณค่ะ

            “ใช่ค่ะ ฉันง่วง จะนอนแล้ว” คำพูดของเธอดับมโนคิดของเขาจนกลายเป็นผุยผงไปเลย “ฉันไม่ย้ายห้องนะคะ จะนอนห้องนี้ คุณไปนอนอีกห้องก็แล้วกัน” 

            “ได้ไง นี่ห้องผมนะ จะมาไล่กันแบบนี้ได้ยังไง สามีภรรยาต้องนอนด้วยกันสิ”

            “ใช่ ห้องคุณ แต่ตอนนี้มันกลายเป็นห้องของฉัน เพราะเรายังไม่ได้ผูกมัดกันทางกฎหมาย” 

            “ก็ได้ พรุ่งนี้เก้าโมงไปจดทะเบียนสมรสกัน อย่าคิดที่จะเบี้ยวล่ะ โธ่โว้ย” แมทธิวลุกขึ้นพร้อมกับสบถเบาๆ ออกมาอย่างไม่สบอารมณ์นัก ก่อนจะกระแทกเท้าหนักๆ หายเข้าไปในห้องน้ำ

            นีรชาส่ายหน้าไปมา เชื่อเขาเลย เมื่อครู่นี้พูดเสียเธอเคลิ้มตาม ตอนนี้กลายร่างกลับมาเป็นแมทธิวจอมเอาแต่ใจเหมือนเดิมแล้ว คนอะไรมีหลายอารมณ์เสียจริง 

            หายไปเกือบครึ่งชวโมง ชายหนุ่มก็ออกมาจากห้องน้ำ คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นคนบอกง่วงยังไม่นอนอย่างที่พูดบอก 

            “ไหนบอกว่าง่วง จะนอน แล้วทำไมถึงไม่นอน” 

            “รอล็อกประตูค่ะ” 

            แมทธิวหน้าบึ้งตึงพลางกระแทกเท้าเข้าไปในห้องแต่งตัว ไม่รีบร้อนที่จะสวมเสื้อผ้า รอได้รอไปสิ ถ้ารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ จะแช่อยู่ในห้องน้ำนานๆ เลย เห็นเขายอมแพ้แล้วชักจะเอาใหญ่ ยอมให้คืนเดียวละ คืนต่อไปไม่มีทางยอมแน่ๆ ชายหนุ่มหยิบชุดนอนมาสวมแล้วก็เดินออกจากห้องแต่งตัว 

            “ขอให้หลับให้สบายบนเตียงที่แย่งไปได้นะ” พูดจบก็เดินไปยังประตูห้อง ก่อนจะเดินออกไปด้วยใบหน้าบึ้งตึง 

นีรชาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้กับคำพูดประชดประชันของเขา

            แน่นอนสิ เตียงใหญ่แสนนุ่มแบบนี้ ต้องหลับสบายอยู่แล้ว เธอล็อกประตูแล้วก็หมุนตัวเดินกลับไปที่เตียง ก่อนจะค่อยๆ ล้มลงนอน จากนั้นไม่นานก็เข้าสู้ห้วงนิทราไปอย่างง่ายดาย




ฝากผลงานจ้า



 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น