โซ่รักบ่วงพันธนาการ (e-book)

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 แมทธิว ฟาร์แลนด์ (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 437
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    14 ก.ย. 63

ต่อค่า...



          หญิงสาวในชุดแสนสบายทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ก่อนจะวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ หลังจากที่ปิดเครื่องเรียบร้อย ใบหน้าสวยรูปไข่นวลเนียน ดวงตากลมโตสุกสกาว จมูกโด่งเชิดรั้นรับกับริมฝีปากอวบอิ่ม ผมยาวสลวยถูกม้วนเก็บลวกๆ จนปอยผมทิ้งตัวลงมาคลอเคลียข้างแก้มทั้งสอง

            นีรชา สุพศิน หญิงสาวชาวไทยอายุยี่สิบหกปี เลขาฯ สาวของแพทริก โมเรโน่ เจ้าของสโมสรฟุตบอลชื่อดังของเมือง หลังจากที่บิดากับมารดาเสียชีวิตกะทันหันจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ก็ย้ายมาอยู่กับพี่สาวของมารดาที่แต่งงานกับคนสเปนและอาศัยอยู่ที่เมืองมาดริด พอจบมหาวิทยาลัยก็ย้ายตามญาติผู้พี่อย่าง เคลวิน โคเซ่ ที่เปลี่ยนสโมสรมาเป็นนักฟุตบอลของเมืองนี้และเธอได้งานทำในตำแหน่งเลขาฯ ให้กับเจ้าของสโมสรที่ญาติผู้พี่สังกัด ส่วนคุณป้านั้นหลังจากที่สามีของท่านเสียชีวิตก็กลับไปอยู่ที่เมืองไทย 

            “แกแน่ใจนะว่าจะทำแบบนี้จริงๆ” เสียงเอ่ยถามดังขึ้นจากหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม วีวี่หรือวีรยา เพื่อนสนิทสมัยมัธยม ที่ทำงานอยู่แผนกประชาสัมพันธ์ของสโมสรฟุตบอล เหมือนเป็นโชคชะตาฟ้าลิขิตที่ทำให้เธอได้มาเจอกับเพื่อนที่เพิ่งจะมาทำงานที่นี่เช่นกัน หลังจากที่ไม่เจอกันมาหลายปี เพื่อนสนิทอาศัยอยู่กับพี่สาวกับพี่เขย แต่พอทั้งสองมีปัญหาและเลิกรากัน เธอเลยชวนวีรยามาอาศัยอยู่ด้วยที่เพนต์เฮาส์ของญาติผู้พี่

            “แน่ใจสิ ยังไงฉันก็ไม่ยอมให้คนร้ายกาจแบบนั้นมาบงการชีวิตหรอก” นีรชาเอ่ยเสียงขุ่น ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่นคงจะรีบยินยอมตามความต้องการของเขา แต่เธอไม่ยอมง่ายๆ หรอก ไม่คิดจะถามความเห็นของเธอเลยว่าคิดอย่างไร เอาแต่สั่งๆ ถ้ายอมก็ได้ใจน่ะสิ 

            “เสียดาย ได้สามีทั้งหล่อทั้งรวย เพอร์เฟ็กต์ไปหมดทุกด้าน เป็นฉันนะจะยินยอมพร้อมใจอย่างง่ายดาย ร้ายกาจแล้วยังไง ชอบสั่งแล้วยังไง เลยเถิดมาถึงขั้นนี้แล้ว แทนที่จะรีบจับจอง แต่นี่อะไร ไม่ยอมเสียได้ ฉันละไม่เข้าใจความคิดแกเลยจริงๆ”

            “แกคิดว่าเขาจะไปได้สักกี่น้ำ” เธอย้อนกลับ ฉายาเพลย์บอยตัวร้าย จะมาจริงจังอะไรกับผู้หญิงบ้านๆ แบบเธอกันล่ะ วันนี้สั่งให้จดทะเบียนสมรสด้วย วันข้างหน้าก็อาจจะสั่งให้หย่าก็ได้

            “ถ้าเขาไม่จริงจังคงไม่ยอมสละโสดแบบนี้หรอก รับผิดชอบด้วยการจดทะเบียนสมรส มีใครจะทำบ้าง ให้โอกาสตัวเองบ้างเถอะ ถ้าแกทำให้เขารักได้ มันเป็นผลดีทั้งตัวแกเองกับลูก” วีรยาเอ่ยด้วยรอยยิ้ม เธอรู้ว่าอีกฝ่ายกังวลกับความไม่แน่นอน “อย่ากังวลอะไรอีกเลย ได้เป็นเมียคุณแมทธิวดีจะตายไป”

            “ฉันไม่คิดว่าเขากับฉันจะไปกันรอดหรอก เอาแต่ใจ ชอบสั่งแบบนั้นน่ะ” 

            “ยังไม่ได้ลองเลย รู้ได้ยังไง แกจินตนาการไปไกลเกินหรือเปล่า” 

            นีรชาเงียบคิดตาม ก็จริง รู้สึกช่วงนี้ความคิดของเธอจะแปลกๆ จินตนาการไปไกลอย่างที่เพื่อนพูดมาเลย และอารมณ์ก็แปรปรวนง่ายๆ ด้วย ส่วนหนึ่งที่ไม่ยอมทำตามเขาสั่ง เป็นเพราะอารมณ์กระมัง ได้ยินเสียงสั่งของเขาแล้วก็หงุดหงิด พานไม่สนใจรับฟังและไม่ทำตามด้วย

            “แกก็อย่าลืมล่ะว่า ตอนนี้แกกำลังท้องอยู่ ทำอะไรต้องนึกถึงลูกให้มากๆ”

            “ใช่ ฉันท้อง และแกควรจะรู้ด้วยว่า อย่ามาพูดเรื่องเครียดๆ กับคนท้อง ช่วงนี้เป็นช่วงที่ต้องระมัดระวังมากๆ รู้ไหม” 

            “ย่ะ แม่คุณ คนท้องนี่นอกจากอารมณ์แปรปรวนง่ายแล้ว ยังเถียงเก่งด้วยอีกเนอะ” ตั้งแต่รู้ว่าท้องนี่ เถียงเก่งเสียจริง ปกติเพื่อนเธอไม่ใช่คนหัวรั้นเยอะขนาดนี้นี่นา แต่นี่มันเยอะจนเกินไปหรือเปล่า

            “อืม ฉันก็ว่างั้นแหละ ยิ่งได้ยินเสียงคนชอบสั่งนะ ฉันนี้ต้องเถียงทุกทีเลย หงุดหงิดด้วย”

            “นั่นไง ที่ไม่ยอมไปอยู่ด้วยเพราะอารมณ์ด้วยแน่ๆ ถ้าคุณแมทธิวมาพูดดีๆ ฉันคิดว่าแกน่าจะยอม” วีรยายิ้มนิดๆ “แต่ฉันว่าเขาคงไม่มาง้อคนเล่นตัวเยอะหรอก สาวๆ ที่รอจะเป็นเมียเขาเยอะจะตาย” 

            “ก็ช่างเขาสิ ใครจะสนใจ คนกลับกลอกแบบนั้น” นีรชาเสียงตึง หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดเปิดเครื่องแทบจะทันที ก่อนจะเช็กว่ามีสายโทร.เข้าจากเขาอีกไหม ฮึ คนไม่มีความพยายาม แค่เธอไม่รับก็เลิกโทร.แล้วหรือ

            “ใจเย็นๆ ก่อนแก ฉันพูดเล่นเฉยๆ ท่องไว้ว่าอย่าเครียดๆ”

            “แกก็อย่าพูดเรื่องเครียดสิ” 

            “โอเค ไม่พูดละ แล้วหมอนัดวันไหนอีก” เพื่อนรักเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง ถามถึงนัดครั้งต่อไป หลังจากที่ว่าที่คุณแม่ไปฝากครรภ์มาเมื่อวาน

            “เดือนหน้า ช่วงนี้หมอจะนัดเดือนละครั้ง ใกล้ๆ คลอดจะนัดถี่ขึ้น” เมื่อวานแมทธิวพาเธอไปฝากครรภ์ที่โรงพยาบาลที่เขามีหุ้นส่วนด้วย การฝากครรภ์ครั้งแรกก็อาจจะเยอะหน่อย แต่ก็ได้รับความสะดวกสบาย รวดเร็วและถูกต้อง สมกับการเป็นหุ้นส่วนของเขา 

            “ถ้าแกไปอยู่กับคุณแมทธิว ก็ใกล้โรงพยาบาลมากกว่าที่นี่” 

            “โอเค ฉันจะลองคิดดูนะ” นีรชายิ้มๆ กับความพยายามโน้มน้าวใจของเพื่อนรัก เธอรู้ว่าวีรยารักและหวังดีมากขนาดไหน ขอเธอคิดให้ถี่ถ้วนก่อนว่าจะเอาอย่างไร ไหนจะเรื่องผู้ใหญ่ที่จะต้องรับรู้อีก ไม่รู้ว่าคุณป้าจะว่าอย่างไรที่เธอท้องก่อนแต่งแบบนี้ ถึงแม้ทุกวันนี้เรื่องแบบนี้จะธรรมดาไปแล้ว แต่เธอก็ถูกสอนมาให้รักนวลสงวนตัว ไม่ชิงสุกก่อนห่าม หวังว่าท่านคงจะเข้าใจ ก็เรื่องมันเลยเถิดมาขนาดนี้

            “ฉันเข้าห้องน้ำก่อนนะ” แล้วว่าที่คุณแม่มือใหม่ก็ขยับลุกขึ้น เดินหายเข้าไปในห้องน้ำ

            เสียงกริ่งดังขึ้นที่หน้าบ้าน วีรยาเลยเดินไปเปิดประตู เมื่อเห็นว่าเป็นว่าที่สามีของเพื่อน เธอก็เชิญเข้ามาในบ้าน

             “เชิญค่ะคุณแมทธิว ยายนิกกี้เข้าห้องน้ำอยู่ค่ะ” วีรยาเอ่ยบอก ก่อนจะขอตัวไปเอาน้ำมาเสิร์ฟ 

            “ใครมา...คุณแมทธิว!” คนที่ออกจากห้องน้ำยังถามไม่จบประโยค สายตาก็ปะทะเข้ากับแขกหนุ่มเสียก่อน “มาทำไมคะ” 

            “มาดูคนดื้อรั้นน่ะสิ” แมทธิวเอ่ยหน้าตึงพลางเขม็งมองอย่างไม่ค่อยจะพอใจนัก ‘ถามได้มาทำไม มาซื้อของมั้ง แม่คุณ’

            “ขอโทษนะคะ แถวนี้ไม่มีคนแบบนั้นหรอกค่ะ” หญิงสาวทำหน้าง้ำงอ

            “น้ำค่ะ” วีรยามาขัดได้จังหวะพอดี เธอวางแก้วน้ำพร้อมกับหันไปเอ่ยกับเพื่อน “คุยกันตามสบายนะ ฉันไปละ” ไม่รั้งรอให้เสียเวลา ก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ว่าที่คุณพ่อกับคุณแม่มือใหม่ได้ปรับความเข้าใจกันตามลำพัง

            “ทำไมไม่รับโทรศัพท์” แมทธิวเปิดฉากขึ้นทันทีที่ประตูปิดลง

            “ฉันไม่มีอะไรจะคุยกับคนร้ายกาจหรอกค่ะ” นีรชายกมือขึ้นกอดอก 

            “ผมก็ไม่ได้อยากจะคุยกับคุณนักหรอก แค่จะถามถึงลูกเท่านั้น” เขาเอ่ยหน้านิ่ง ดื้อมาก เขาก็คร้านที่จะรบด้วยเหมือนกัน คิดว่าเขามีเวลานักหรือไร ถึงได้เล่นตัวเยอะแบบนี้ เขาไม่เคยรู้สึกต้องเสียหน้าขนาดนี้มาก่อน 

            “ลูกของคุณสบายดีค่ะ พอใจหรือยัง วันหลังไม่ต้องมาหรอกนะคะ ส่งข้อความมา ฉันจะตอบกลับ” 

            “ก็ดี ดูแลลูกผมดีๆ ล่ะ” 

            “ฉันรู้ค่ะ เชิญคุณกลับไปได้แล้ว ลูกคุณง่วงแล้ว” เธอเอ่ยไล่ 

            แมทธิวพยายามระงับความโกรธ ‘ใจเย็นๆ เราไม่ควรจะทำให้คนท้องต้องอารมณ์เสีย เดียวจะส่งผลถึงลูก ช่วงนี้เป็นช่วงที่ต้องระวังเป็นพิเศษ เอาเถอะ วันนี้ฤกษ์ไม่ดีเสียแล้วที่จะบังคับให้เธอยอมไป อยู่ด้วย’

            “เดี๋ยวลูกน้องผมจะเอาของบำรุงครรภ์มาให้ กินด้วย กินข้าวให้ตรงเวลา อย่าลืมกินยา อย่าเครียด พักผ่อนให้มากๆ ถ้าแพ้ท้องมากก็บอก จะได้พาไปหาหมอ” พูดจบก็หมุนตัวเดินออกไปทันที

            “คนชอบสั่ง” นีรชาค้อนควักตามหลัง ก่อนจะเผลอยิ้มออกมานิดๆ มือบางวางบนหน้าท้อง “ลูกจ๋า อย่าทำให้แม่กลายเป็นยักษ์แบบพ่อสิ” 

            ตอนนี้ทั้งแม่ทั้งพ่อที่มีอารมณ์แปรปรวน คุณหมอบอกว่าเป็นไปได้ที่คุณพ่อจะมีอารมณ์แปรปรวนเหมือนคุณแม่ เพราะไม่ทราบวิธีบรรเทาอาการของคนท้อง บวกกับเจอฤทธิ์หัวดื้อของเธอเข้าไป เลยกลายเป็นยักษ์ เธอยังจำครั้งแรกที่เจอกับเขาได้เลย แค่ชงกาแฟผิดก็โดนแยกเขี้ยวใส่แล้ว สามปีแล้วสินะที่เธอรู้จักกับเขา ถึงจะไม่คุ้นเคยจนสนิท แต่ช่วงหลังที่เธอช่วยบอสหนุ่มเล่นละครตบตาก็เจอหน้าและทะเลาะกันมากขึ้น ร่างอรชรเดินหายเข้าไปในห้องนอนของตัวเองเพื่อพักผ่อน ตื่นมาจะได้คิดออกว่าจะยอมทำตามที่เขาต้องการไหม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น