โซ่รักบ่วงพันธนาการ (e-book)

ตอนที่ 18 : บทที่ 6 ตั้งรับแทบไม่ทัน (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 324
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    8 ก.พ. 64

ต่อจ้า... หายไปนานตามประสาแม่ลูกยังเล็ก กับรีบปั่นเรื่องใหม่ด้วย ยังไงก็ฝากอุดหนุนด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ (เรื่องเก่าหมดสัญญากับสนพ. เนื้อหาเหมือนเดิมจ้า)


 

บทที่ 6 ตั้งรับแทบไม่ทัน


           “ฉันขอสั่งให้เลขาฯ คนใหม่ย้ายเข้ามานั่งทำงานในห้องกับฉัน จัดการให้เรียบร้อยภายในหนึ่งชั่วโมง”

            “ว่าไงนะคะ พี่แพทสั่งให้ย้ายเมนี่ไปนั่งทำงานในห้องด้วยเหรอคะ” เสียงร้องถามอย่างตกใจดังขึ้นทันทีที่ได้ยินเลขาฯ หนุ่มเอ่ยบอกหลังจากที่วางสายจากบอสหนุ่ม

            “ใช่ครับ บอสสั่งให้ผมจัดการให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมง” อาการของคนพูดก็ไม่ต่างไปจากเลขาฯ สาวคนใหม่ แต่มีความสงสัยมากกว่าความตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะได้ยินคำสั่งนี้ออกจากปากของผู้เป็นนาย เสียงปิดประตูที่แรงๆ ก่อนหน้านั้นเป็นฝีมือของเจ้านายสินะ อะไรทำให้ผู้เป็นนายปิดประตูแรงขนาดนั้น 

            “เมนี่จะนั่งทำงานข้างนอกค่ะ เมนี่ไปคุยกับพี่แพทเอง” ร่างบางขยับลุกขึ้น เตรียมหมุนตัว แต่ติดเสียงทุ้มดังขึ้นเสียก่อน

            “ผมว่าอย่าขัดคำสั่งบอสเลยนะครับ”

            “แต่ว่า...”

            “คุณเมนี่ไม่ต้องการจะอยู่ใกล้ชิดกับบอสเหรอครับ” เวลล์แทรกขึ้นก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบ

            “แหม ก็อยากค่ะ แต่ว่าไม่ต้องใกล้ถึงขนาดนั้นก็ได้มั้งคะ” เมลานียิ้มนิดๆ ใกล้ถึงขนาดไปนงข้างในห้องด้วย กลัวจะถูกรังแกอีกน่ะสิ ถึงแม้เธอจะชอบ แต่ความเป็นผู้หญิงมันก็บอกไม่เหมาะ นี่ถ้าพี่ชายรู้เรื่อง ไม่รู้จะเกิดอะไรขึ้น คงไม่ใช่ห้ามเธอมาทำงานหรอกนะ หวังว่าพี่สะใภ้จะไม่ถูกคาดคั้นจนเผลอบอกออกไปหรอกนะ

            “ได้โอกาสแล้วก็อย่าปล่อยให้หลุดมือเลยครับ โอกาสไม่ได้มาง่ายๆ ด้วย ผมอยากจะได้คุณเมนี่เป็นนายหญิงนะครับ” 

            “พี่เวลล์!” เลขาฯ สาวทำหน้าตกใจก่อนที่ดวงหน้าสวยจะเห่อแดงขึ้นโดยอัตโนมัติ เห็นแบบนั้นเลขาฯ หนุ่มเลยหัวเราะออกมาเบาๆ 

            “ทำอะไรอยู่เวลล์ ทำไมไม่ทำตามที่ฉันสั่ง” เสียงทุ้มห้วนดังขึ้นค่อนข้างดัง ทำให้ลูกน้องคนสนิทรีบหันไปเอ่ยตอบผู้เป็นนายเสียงรัวเร็ว

            “ผมกำลังจะไปจัดการเดี๋ยวนี้แหละครับ” เห็นหน้าตาที่บึ้งตึงของผู้เป็นนายแล้วอยากจะหายตัวได้จริงๆ อะไรนะที่เป็นสาเหตุของความไม่พอใจนั่น มองเขาตาขวางแบบนี้ สาเหตุคงจะมาจากเลขาฯ สาวคนใหม่ โธ่ เจ้านาย เผยธาตุแท้ออกมาแล้วละสิ ทำเป็นปฏิเสธ ไม่สนใจมานานหลายปี แต่ตอนนี้ดันออกลายเสียแล้ว งานนี้มีสนุกแน่ๆ 

            “งั้นก็รีบไปสิ ยังยืนนิ่งอยู่อีกทำไม” 

            “ครับๆ” จากนั้นลูกน้องคนสนิทก็รีบหมุนตัว แทบจะวิ่งไปทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมายก่อนหน้า

            “เมนี่ขอตัวไปช่วย...ว้าย!” เมลานีจะขอตามเลขาฯ หนุ่มไป แต่ยังไม่ทันได้จบประโยคกลับถูกมือใหญ่ฉุดข้อมือเล็ก แล้วกึ่งจูงกึ่งลากพาเข้าไปในห้องทำงานใหญ่เสียก่อน 

            “บอสคะ ปล่อยดิฉันก่อนค่ะ...อุ๊ย” 

            อีกครั้งที่ต้องร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ก็ถูกพลิกตัวให้หันไปเผชิญหน้ากับชายหนุ่ม ท่อนแขนแกร่งสอดรัดเอวเล็กเข้ามาแนบชิด 

            “ไหนพูดใหม่ซิ” 

            “บะ...บอสคะ...ปะ...ปล่อย”

            หญิงสาวเอ่ยเสียงตะกุกตะกัก รู้ว่าชายหนุ่มคาดโทษเอาไว้แล้ว แต่ก็ไม่กลัวโดนลงโทษ เพราะชอบ ‘บ้า ไม่ใช่สักหน่อย’ 

            “อยากจะโดนลงโทษนักใช่ไหม” มุมปากหยักกระตุกนิดๆ 

            “ลงโทษแบบไหนคะ” หัวใจดวงน้อยเต้นแรงจนแทบกระดอน ครั้งที่สองของวันที่ตกอยู่ในอ้อมแขนจนสัมผัสถึงลมหายใจของกันและกัน

            “ไม่ใช่แบบเมื่อเช้าก็แล้วกัน” ดวงตาของคนพูดเป็นประกายแพรวพราว

            “อ้าว” คนคิดจะยั่วอุทานอย่างเสียดาย ก่อนจะย่นจมูกนิดๆ อย่างขัดใจ ‘โธ่เอ๊ย นึกว่าจะลงโทษด้วยจูบเสียอีก เสียดายจัง’ 

            “ยายเด็กใจแตก” เขางับจมูกเล็กอย่างมันเขี้ยว

            “อูย เจ็บนะคะ”

            “เจ็บแล้วจะยังยั่วอยู่อีกไหม ฮึ” 

            คนถูกถามส่ายหน้าน้อยๆ ‘เรื่องอะไรยั่วแล้วได้ใกล้ชิดแบบนี้ ชอบจะตาย’ อ๊าก นี่เธอเป็นเด็กใจแตกอย่างที่เขาพูดมาใช่ไหมเนี่ย 

            ใบหน้าหวานแดงระเรื่ออย่างเขินอาย ช่างสิ ถ้าได้ตามที่ใจต้องการ เธอยอมเป็นเด็กใจแตก

            “บอสคะ ทำไมต้องห้ามด้วย แล้วดิฉันก็เป็นคำเรียกขานที่พนักงานต้องแทนกับเจ้านาย พี่เวลล์ก็บอกว่าเมนี่ทำถูกต้องแล้ว” 

            “อยากเป็นแค่ลูกน้องเท่านั้นเองเหรอ” 

            “ค่ะ ก็เป็นลูกน้องแล้วได้ใกล้ชิด แต่เป็นพี่น้องไม่ได้ใกล้ชิดแบบนี้นี่คะ”

            “มักน้อยจัง พี่นึกว่าเราอยากได้มากกว่านี้เสียอีก” แพทริกเอ่ยยิ้มๆ

            “แล้วถ้ามากกว่านี้พี่แพทจะให้ไหมล่ะคะ” แววตาของคนถามเปี่ยมล้นไปด้วยความหวังและความรู้สึกที่อยู่ข้างใน

            “ต้องดูว่าเราอยากได้มากแบบไหน” ริมฝีปากหยักคลอเคลียตรงพวงแก้มนุ่มอย่างห้ามใจไม่ไหว ทำไมเมื่อก่อนเขาถึงเอาแต่หลบหนีเธอกันนะ ทั้งที่น้องสาวของเพื่อนสวยหวานเสียขนาดนี้ จูบก็หวาน ไม่ต้องพูดถึงส่วนอื่นเลยว่ามันต้องสวยเหมือนหน้าตาและจูบอย่างแน่นอน อีกทั้งหน้าอกหน้าใจที่ซ่อนภายใต้ชุดรัดรูปจนเอ่อล้นออกมาให้เห็นแวบๆ มันปลุกความต้องการของเขาขึ้นมาอย่างง่ายดาย อืม ถ้าเขาได้สัมผัสความอวบอิ่มที่น่าจะล้นมือและลูบไล้ไปตามเรือนกาย

ขาวนวลเนียน อา มันคงให้ความรู้สึกวิเศษสุดๆ ไปเลย

            “พี่แพทคะ ได้ยินเมนี่ไหม” เสียงหวานใสดังขึ้นปลุกคนแอบหื่นให้ตื่นจากภวังค์ความคิดไปไกล แต่ดูเหมือนว่ากายแกร่งตรงกลางลำตัวไม่ได้หลุดหายไปตามความคิด มันดันกางเกงสีดำออกมาทักทายจนหญิงสาวรับรู้ได้ เลยเอ่ยถามตะกุกตะกัก หน้าแดงก่ำขึ้นอีกครั้ง 

            “พะ...พี่แพท นี่ อะ...อะไร...” 

            “ยังมีหน้ามาถามอีก ยั่วเก่งนักไม่ใช่เหรอ” แพทริกกัดฟันพูด พยายามระงับความต้องการของตัวเองเต็มที่ แต่ก็ไม่คิดจะปล่อยร่างเล็กออกจากอ้อมแขน

            “ปล่อยเมนี่เถอะค่ะ” เธอไม่ได้ไร้เดียงสาจนไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์ไม่ดีต่อร่างกายเลยสักนิด ถึงจะรักและชอบจูบ แต่เรื่องที่ไกลเกินกว่านั้นเธอก็อยากจะมอบมันให้คนที่รักเธอด้วยเช่นกัน

            “ไม่ยั่วแล้วหรือไง” เขาแสยะยิ้มร้ายกาจ ให้บทเรียนสักหน่อยจะได้ไม่คิดยั่วเขาอีก

            “ไม่ค่ะ ปล่อยเมนี่นะคะ” เมลานีรีบส่ายหน้าพัลวัน ‘หัวใจจะวาย ทำไมพี่แพทถึงยังไม่เก็บอาวุธลับอีกนะ คงไม่คิดจะ...หรอกนะ’

            “หึๆ นึกว่าจะแน่” แพทริกหัวเราะในลำคอ ทำท่าจะปล่อย แต่ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ว่า “ยังไม่ได้ลงโทษเลย”

            “ลงโทษเหรอคะ ไม่ต้องก็ได้” ยังจะแกล้งอีก แค่นี้ก็ไม่ไหวจะเคลียร์แล้วนะ

            “อ้าว เมื่อกี้ยังอยากให้ลงโทษอยู่เลยนี่” 

            “ไม่ใช่สักหน่อย ปล่อยนะ” ร่างบางดิ้นเพื่อให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่ง

            “อย่าดิ้น เมนี่ อาวุธลับพี่มันพร้อมทุกสถานการณ์รู้ไหม” เอ่ยเตือนเสียงทุ้มต่ำ

            เมลานีหยุดดิ้นโดยพลัน พลางค้อนควักส่งให้ อีตาพี่แพทบ้า เรียกเหมือนเธออีก อาวุธลับ ตายแน่ยายเมนี่ จะรอดไหมล่ะเนี่ย

            “หึๆ” บอสหนุ่มหัวเราะในลำคออีกครั้งอย่างชอบใจ ก่อนจะยกมือข้างหนึ่งขึ้นเชยคางเล็กให้เงยขึ้น แล้วเคลื่อนใบหน้าลงต่ำ ริมฝีปากหยักประทับลงบนปากนุ่ม มอบจุมพิตที่แสนหวานทว่าปนเร่าร้อนให้เนิ่นนาน เมื่อพอใจแล้วก็ถอนปากออกอย่างอ้อยอิ่ง

            “จูบนี้ไม่ใช่ลงโทษ แต่เป็นจูบจับจอง”

            “คะ?” เธอมึนกับจุมพิตเกินกว่าจะตีประโยคของเขาได้ 

            แพทริกไม่พูดอะไรอีก ปล่อยร่างเล็กให้เป็นอิสระ แล้วหมุนตัวเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่‘ไอ้แพท แกพูดอะไรออกไปวะ จูบนี้ไม่ใช่ลงโทษ แต่เป็นจูบจับจอง ลิเกมาก แพทริก โมเรโน่ จอมปากแข็งและใจแข็งหายไปไหนเสียแล้ว แค่เห็นน้องสาวเพื่อนใส่ชุดเซ็กซี่มายั่ว แกเปลี่ยนไปหน้ามือเป็นหลังมือเลยหรือเนี่ย เวรแล้วไหมล่ะ’ ดันติดใจริมฝีปากอวบอิ่มเข้าให้เสียแล้ว ไม่ใช่แค่จูบนะ อยากครอบครองร่างกายด้วยอีก และหึงหวงโดยที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าแสดงออกมาแล้ว

            “พี่แพทหมายความว่า...” คนเพิ่งได้สติร้องถามยังไม่ทันได้จบประโยค ติดที่เสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดเสียก่อน พร้อมกับลูกน้องคนสนิทที่เปิดประตูออกกว้าง เพื่อให้ช่างยกโต๊ะทำงานเข้ามาในห้องตามคำสั่งของบอสหนุ่ม

            “จะให้วางไว้ตรงไหนดีครับบอส” เวลล์เอ่ยถามเมื่อเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของผู้เป็นนาย

            แพทริกชี้นิ้วไปยังตำแหน่งที่นั่งของเลขาฯ สาวที่อยู่ในระดับสายตาของเขาพอดิบพอดี เขาต้องการจะเห็นเธออยู่ในสายตาตลอด เมื่อพักสายตาจากเอกสารเขาก็จะได้เห็นเธอเป็นคนแรก

            ลูกน้องคนสนิทหันไปบอกช่างให้ยกโต๊ะไปยังตำแหน่งที่เจ้านายต้องการ สามหนุ่มช่วยกันยกโต๊ะไปตามคำบอก ส่วนเวลล์ก็เลื่อนเก้าอี้สีดำตามไปจัดวางให้เข้าที่ของมัน เมื่อเสร็จแล้วสามหนุ่มที่ยกโต๊ะก็ก้มศีรษะทำความเคารพก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง

            “เรียบร้อยนะครับ” เลขาฯ หนุ่มเอ่ยถามขึ้น 

            “อืม” เอ่ยตอบเพียงสั้นๆ พลางโบกมือไล่

            “อีกห้านาทีต้องลงไปข้างล่างนะครับ” เวลล์รายงานให้ทราบ เมื่อเห็นผู้เป็นนายพยักหน้าให้ก็ก้มหัวลงเล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัวจะเดินออกไปจากห้อง แต่ร่างบอบบางของเลขาฯ สาวเดินเข้ามาหาเสียก่อน

            “ขอบคุณมากนะคะพี่เวลล์” เมลานียิ้มหวานส่งให้

            “ด้วยความยินดีครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” เลขาฯ หนุ่มยิ้มเล็กน้อยส่งให้พร้อมเอ่ยขอตัว เมื่อหันไปปะเข้ากับสายตาดุๆ ของคนที่นั่งหลังโต๊ะ 

            ร่างสูงใหญ่ก้าวออกจากห้องทันที ไม่ลืมที่จะปิดประตูให้เหมือนก่อนหน้า แค่ได้รับยิ้มหวานๆ จากเลขาฯ คนใหม่ก็ทำตาดุใส่เสียแล้ว ฟอร์มหายไปหมดแล้วสินะเนี่ย

            แพทริกขยับลุกขึ้น ก่อนจะจัดสูทให้เข้าที่แล้วเดินเข้าไปหาหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม

            “จัดโต๊ะของตัวเองให้เรียบร้อย เดี๋ยวพี่มา”

            “ค่ะ” แล้วชายหนุ่มก็สาวเท้าออกไปจากห้อง เมลานีเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงานของตัวเอง ไม่มีกะจิตกะใจจะจัดโต๊ะทำงานตามที่เจ้านายสั่ง เพราะประโยคนั้นยังทำให้เธอคิดไม่ออกว่าเขาหมายความว่าอย่างไร

            “จูบนี้ไม่ใช่ลงโทษ แต่เป็นจูบจับจอง”

            “เฮ้อ” หญิงสาวถอนหายใจเบาๆ คงต้องไปปรึกษาพี่สะใภ้แล้วละ เพราะไม่อยากจะคิดเข้าข้างตัวเอง บางทีเขาอาจจะกำลังเคลิบเคลิ้มเหมือนเธอจนเผลอพูดออกมาโดยไม่รู้ตัวก็เป็นไปได้ แต่เธออยากจะให้ประโยคนั้นเป็นความต้องการของเขาจริงๆ จะได้มีกำลังใจในการยั่ว เอ๊ย ไม่ใช่ มาเติมเต็มให้มีกำลังใจในการทลายกำแพงน้ำแข็ง...หญิงสาวคงไม่รู้ว่าตอนนี้กำแพงน้ำแข็งกำลังถูกละลายลงไปเพียงแค่จูบเดียว และเธอคงจะตกใจกับการเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันของบอสหนุ่ม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น