โซ่รักบ่วงพันธนาการ (e-book)

ตอนที่ 17 : บทที่ 5 เปลี่ยนไปชั่วพริบตา (4)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 353
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 ธ.ค. 63

จบตอนจ้า.... 


 

          ายหนุ่มที่นั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความหงุดหงิดตัวเองที่ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาเผลอไปจูบน้องสาวของเพื่อนเข้าให้ ที่น่าโมโหเห็นจะเป็นเพราะเขาไม่สามารถที่จะลบความหอมหวานของเธอออกไปได้ จนต้องสั่งเลิกประชุมกลางคัน เพราะเขาไม่มีสมาธิเอาเสียเลย มัวแต่คิดถึงรสจูบที่เขาได้เป็นคนแรก ความดีใจก่อเกิดขึ้นมาหน้าตาเฉย เห็นแบบนั้นเขาเลยปล่อยเวลาให้ผ่านไปเกือบครึ่งวันเพื่อจะได้ลืม แต่มันก็ไม่หายไปหมด พอว่างก็นึก

ขึ้นมาอีก

            “ให้ตายสิ เมลานี” 

            แพทริกสบถออกมาเสียงดัง เขาโทษเป็นความผิดของเธอที่ยั่วยวนจนเขาอดที่จะลงโทษไม่ได้ นี่ถ้าแมทธิวรู้ต้องเป็นเรื่องวุ่นวายแน่ๆ หมอนั่นคงไม่คิดจับเขาแต่งงานเพียงเพราะแค่เขาจูบน้องสาวหรอกนะ โอ๊ย อยากจะบ้าตายจริงๆ แล้วนี่ยายตัวแสบช่างยั่วหายไปไหนเสีย บอกให้รออยู่ในห้องไม่ใช่หรือ นี่กล้าขัดคำสั่งของเขาอย่างนั้นหรือ ใส่ชุดล่อเสือล่อตะเข้แล้วยังจะออกไปข้างนอกอีก กลับมาจะลงโทษเสียให้เข็ด 

            ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นสามครั้งก่อนที่ประตูจะถูกเปิดออก ร่างสูงของลูกน้องคนสนิทเดินแทรกประตูเข้ามาในห้องก่อนจะมาหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่

            “นายมาก็ดี เมนี่ไปไหน” แพทริกชิงถามขึ้นก่อนที่ลูกน้องจะทันได้รายงานถึงเรื่องที่เข้ามาในห้อง 

            “คุณเมนี่ทิ้งโน้ตไว้ครับว่าออกไปกินข้าว”

            “นี่มันกี่โมงแล้ว ทำไมถึงยังไม่กลับมาอีก” เอ่ยอย่างหัวเสียนิดๆ บ่ายโมงครึ่งแล้วยังไม่กลับ มาทำงานวันแรกก็ไม่ทำตามกฎแล้ว ยังจะทำให้เจ้านายต้องหงุดหงิดอีกด้วย 

            “ผมจะโทร.ตามให้ครับ” 

            “ไม่ต้อง ว่าแต่นายมีอะไรหรือเปล่า” บอสหนุ่มเอ่ยเปลี่ยนเรื่อง 

            “ผมเอาสรุปการประชุมเข้ามาให้ครับ” เวลล์เอ่ยตอบพร้อมกับวางเอกสารลงบนโต๊ะอย่างสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับผู้เป็นนาย ที่ปกติแล้วเวลามีประชุมไม่มีอาการใจลอยแบบนี้ และการประชุมไม่เคยจะล่มสักครั้ง แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป เจ้านายดูไม่มีสมาธิเอาเสียเลย มันเกิดอะไรขึ้น จะเกี่ยวกับเมลานีหรือเปล่านะ อีกฝ่ายก็หายไปยังไม่กลับเข้ามาเลย

            “ขอบใจ ถ้าเมนี่มาแล้วบอกให้เข้ามาหา...” แพทริกหยุดพูดไปเสียดื้อๆ “ไม่ต้อง แค่โทร.เข้ามาบอกก็พอ”

            “ครับ เอ่อ มีอะไรหรือเปล่าครับ” ลูกน้องคนสนิทตัดสินใจเอ่ยถามออกมาเมื่อเห็นอาการลังเลของผู้เป็นนาย ก็เลยอยากรู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น 

            “ไม่มีอะไร ออกไปทำงานเถอะ แล้วอย่าลืมถ้าเมนี่มาแล้วบอกฉันด้วย”

            “ครับ” เวลล์ขานรับพลางก้มศีรษะลงเล็กน้อย แล้วก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องทำงานทันที 

            แพทริกพ่นลมหายใจแรงๆ แล้วเขาก็ยังกลับมาสนใจน้องสาวของแมทธิวอีกจนได้ ทำไมนะ ทั้งที่เมื่อก่อนเขาไม่เคยคิดจะสนใจเมลานีเลยด้วยซ้ำ แล้วดูตอนนี้สิ แค่จูบเดียวเขาก็สลัดหล่อนออกไปไม่ได้เสียแล้ว ใช่ว่าเขาเป็นหนุ่มน้อยเสียเมื่อไร เรื่องแค่นี้ไม่น่าจะมีผลกับคนมากประสบการณ์แบบเขานะ 

            เสียงอินเตอร์คอมดังขึ้น ทำให้ชายหนุ่มเอื้อมมือไปกดปุ่มรับ เสียงหวานใสดังขึ้นรายงาน

            “ดิฉันกลับมาแล้วค่ะบอส ขอโทษนะคะที่มาช้า พอดีเจอพี่สะใภ้ก็เลยคุยกันนานไปหน่อยค่ะ” 

            แพทริกทำหน้ายุ่งเมื่อได้ยินเสียงรายงานตัวของเลขาฯ คนใหม่ ยังยั่วอีกสินะ บอกว่าไม่ชอบให้พูดห่างเหินก็ยังจะทำ เขาได้แต่คาดโทษไว้ในใจ รวมไปถึงลูกน้องคนสนิทด้วยอีกคน แทนที่จะบอกเอง ดันปล่อยให้ยายจอมแสบเป็นคนมารายงานตัวเองแบบนี้ ดีหน่อยไม่เข้ามาเอง ไม่งั้นไม่รู้ว่าจะปั้นหน้าแบบไหนดี 

            “บอสคะ ได้ยินไหมคะ” เสียงเรียกถามดังมาตามสาย

            “อืม ว่าไง” “ดิฉันขอตัวทำงานก่อนนะคะ สวัสดีค่ะคุณบอส” แล้วเสียงก็เงียบไป สร้างความไม่พอใจให้กับบอสหนุ่มไม่น้อย ใบหน้าคมคายเริ่มตึง ถ้าอยู่ใกล้ๆ นะ จะจับมาจูบลงโทษเสียให้เข็ด 

            “ให้ตายเถอะ แพท” อีกครั้งที่ต้องสบถออกมาเสียงดัง ก่อนที่จะเป็นบ้ากับเรื่องนี้ เขาควรตัดไฟแต่ต้นลม ป้องกันตัวเองไว้ก่อนดีกว่า ไม่งั้นละชีวิตไม่สงบแน่นอน ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ หายไปไม่นานก็กลับออกมาเมื่อทำธุระเสร็จ แทนที่จะเดินกลับไปหลังโต๊ะ แต่กลับก้าวเท้าไปที่ประตู เขาค่อยๆ แง้มประตูให้เปิดออกพอที่จะแอบดูเลขาฯ คนใหม่ว่าทำงานจริงอย่างที่ปากว่าไหม ใบหน้าของคนแอบดูบึ้งตึงอีกครั้งเมื่อเห็นหญิงสาวยิ้มแย้ม

และหัวเราะอย่างมีความสุขกับลูกน้องคนสนิท คนได้เห็นคิดอย่างพาลๆ ไหนบอกทำงานอย่างไรล่ะ ไม่เห็นจะทำอะไรเลย นอกจากคุยอย่างสนุกสนานกับเจ้าเวลล์

            แพทริกปิดประตูเสียงดัง ไม่สนใจว่าทั้งสองจะได้ยิน แล้วก็หมุนตัวเดินกลับไปกระแทกตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวใหญ่ จากนั้นก็ยกหูโทรศัพท์กดออกหาลูกน้องสนิท ถ่ายทอดคำสั่งเร่งด่วนลงไป ไม่สนใจเรื่องที่จะตัดไฟตั้งแต่ต้นลมอีก และไม่สนใจว่าคำสั่งของตนจะสร้างความวุ่นวายมากมายตามมา คำสั่งเร่งด่วนจากคนปากแข็งและใจแข็งนั้นสร้างความงุนงงปะปนกับความสงสัยให้กับลูกน้องเป็นอย่างมาก

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น