โซ่รักบ่วงพันธนาการ (e-book)

ตอนที่ 15 : บทที่ 5 เปลี่ยนไปชั่วพริบตา(2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 357
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 24 ครั้ง
    24 ต.ค. 63

ต่อจ้า...  


ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

            เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนที่ประตูห้องทำงานจะถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของลูกน้องคนสนิทที่ควบตำแหน่งเลขาฯ เดินเข้ามาหยุดหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ 

            “ผมเอาเอกสารมาให้เซ็นครับ” เวนเดอร์เอ่ยบอกพร้อมกับวางแฟ้มสีดำลงบนโต๊ะพลางเลื่อนส่งให้

            “ด่วนไหม ฉันกำลังยุ่งอยู่” แมทธิวเงยหน้าขึ้นถาม

            “ไม่ครับ ว่าแต่เจ้านายกำลังทำอะไรอยู่เหรอครับ” 

            “วางแผนยั่วยวนเมียอยู่” 

            “หา! อะไรนะครับ” ลูกน้องถึงกับอุทานเสียงหลงด้วยความตกใจ ไม่อยากจะเชื่อหูของตัวเองจนต้องถามย้ำอีกครั้ง “เจ้านาย�กำลังวางแผนยั่วยวนนายหญิงอย่างนั้นเหรอครับ”

            “อืม จะตกใจทำไม”

            “ก็ตกใจสิครับ เมื่อวานยังเถียงกันเรื่องพ่อของลูก แม่ของลูกอยู่ไม่ใช่เหรอครับ ทำไมถึงจะวางแผนยั่วยวนได้ล่ะครับ” 

            เล่นเอาเขาตามไม่ทันเลย เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นหรือ เช้ามาเจ้านายถึงเปลี่ยนไปในชั่วพริบตาแบบนี้ ยอมที่จะทำให้นายหญิงยอมรับเป็นสามีแทนความตั้งใจเดิมของเมื่อวานเสียได้

             “ต้องขอบคุณประตู ถึงดีกันได้”

            “อ้อ นายหญิงไม่โกรธเหรอครับ” 

            “ไม่ บอกให้ฉันพยายามทำให้ยอมรับเป็นสามี ฉันเลยวางแผนนี่ไง” เมื่อเช้าเขาได้รู้อะไรมาบางอย่าง เวลาที่เขาเข้าแนบชิด เธอจะสั่นๆไม่เป็นตัวของตัวเอง เขาจะกระตุ้นตรงจุดอ่อนตรงนี้ละ

            “แล้วเจ้านายวางแผนไว้ยังไงล่ะครับ” ลูกน้องเอ่ยถาม แม้จะงงนิดๆ ว่าการยั่วยวนเกี่ยวอะไรกับที่ยอมรับเป็นสามีก็ตาม

            “นั่งลงสิ เดี๋ยวความลับหลุด” แมทธิวยิ้มมุมปาก ก่อนจะกระซิบบอกให้รู้เบาๆ “เป็นไง แผนฉันยิ่งใหญ่เนอะ” 

            “เอิ่ม…” ลูกน้องหนุ่มไปไม่เป็นเลย มันไม่ใช่แผนระดับประเทศเสียหน่อย จะได้ดูยิ่งใหญ่ แต่จะว่าไปเจ้านายใช้วิธีนี้ก็ยิ่งใหญ่สำหรับเพลย์บอยตัวร้ายที่มีแต่ผู้หญิงวิ่งเข้าหาอยู่เหมือนกันนะ ถ้าเรื่องนี้หลุดไปถึงบรรดาเพื่อนๆ ของเจ้านาย รับรองมีแซวไม่เลิกแน่ ทุกคนคงจะลงความเห็นกันว่า คิดได้อย่างไร เหมือนเขาแน่ๆ ตั้งแต่มีเมียนี่ เจ้านายเพี้ยนเข้าไปทุกที

            “อะไร ทำไมนายทำหน้าแบบนั้น” ผู้เป็นนายยกมือขึ้นกอดอก

            “เปล่าครับ แค่คิดว่ามันจะได้ผลเหรอ” รีบตอบเสียงรัวเร็ว

            “นี่ใคร แมทธิว ฟาร์แลนด์ นะ สโลแกนแพ้ไม่เป็นอยู่แล้ว” เขาเอ่ยเสียงหนักพร้อมกับทำหน้าจริงจัง “เชื่อเถอะ ฉันจะทำทุกอย่างให้เมียยอมรับเป็นสามีให้ได้”

            “ครับ ถ้ามีอะไรให้ผมช่วยบอกได้นะครับ” เวนเดอร์ยิ้มส่งให้ ‘เอาตามสบายเลยครับ เจอหน้ากันทุกวัน นอนด้วยกัน จัดหนักจัดเต็มไปเลยครับเจ้านาย’

            เสียงอินเตอร์คอมบนโต๊ะทำงานใหญ่ดังขึ้น แมทธิวเอื้อมมือไปกดรับ แล้วกรอกเสียงลงไปตามสาย

            “ว่าไง” 

            “ท่านประธานคะ นายหญิงขอเข้าพบค่ะ” 

            “ให้เข้ามาได้ ต่อไปไม่ต้องโทร.บอก ให้นายหญิงเข้ามาได้เลย”

            “ค่ะท่านประธาน” 

            เจ้านายหนุ่มกดปุ่มปิด คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันอย่างสงสัยว่าเหตุใดภรรยาสาวถึงลงมาหา ทั้งที่เมื่อเช้าเขาก็ชวนลงมาด้วย แต่เธอก็ไม่ยอม หรือว่าเปลี่ยนใจ เขาเก็บแผ่นกระดาษแผนการสำคัญใส่ในลิ้นชัก จากนั้นก็ขยับลุกขึ้น เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนที่ประตูจะเปิดออกพร้อมกับร่างอรชรของนีรชาเดินแทรกประตูเข้ามาในห้อง

            “คุณแมทธิว ฉันมากวนหรือเปล่าคะ” หญิงสาวเอ่ยถามทันทีที่เข้ามาข้างในและเห็นลูกน้องคนสนิทอยู่ด้วย

            “เปล่าครับ” แมทธิวเอ่ยตอบก่อนจะโบกมือให้ลูกน้องออกไปจากห้อง 

            “ผมขอตัวก่อนนะครับ” เวนเดอร์ก้มศีรษะลง�ทำความเคารพแล้วก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้อง

            “นั่งก่อนสิครับ” เขาเดินเข้าไปโอบเอวของเธอพาเดินไปนั่งบนโซฟาตัวยาวกลางห้อง

            “ฉันเดินเองได้ค่ะ” เธอบ่น แต่ก็ยอมให้เขาพาไปนั่ง ร่างบางขยับออกห่างจากร่างสูงที่นั่งลงเสียชิด 

            “คิดถึงสามีเหรอครับ ถึงได้ลงมาหา” 

            “บ้า!” นีรชาค้อนควัก “ฉันลงมาบอกว่าจะออกไปข้างนอกต่างหาก”

            “ออกไปข้างนอก ไปที่ไหน กับใคร” 

            “ออกไปหาเพื่อนค่ะ ห้างใกล้ๆ นี่แหละ” 

            “เพื่อนผู้หญิงหรือผู้ชาย” เขายังคงถามต่อ ซึ่งเธอก็ไม่คิดจะปิดบังอะไร เลยตอบไปตามความจริง

            “เพื่อนผู้หญิงค่ะ วีวี่ที่ทำงานที่สโมสรไงคะ”

            “ไม่ให้ไปหรอก” ชายหนุ่มตอบกลับโดยไม่คิดสักนิด

            “ได้ไงล่ะคะ ฉันนัดเพื่อนไว้แล้วนะ” ใบหน้าสวยเริ่มตึงกับความไม่มีเหตุผลของเขา นี่เธอมาบอกนะ ไม่ได้มาขออนุญาตจากเขาเสียหน่อย 

            “ฉันไม่ได้มาขออนุญาตจากคุณนะคะ แค่มาบอกเฉยๆ ความจริงฉันไม่�จำเป็นต้องมาบอกคุณด้วยซ้ำ”

            “งั้นผมขอสั่งเลยก็แล้วกัน ต่อไปเวลาจะออกไปไหน ต้องมาขออนุญาตจากผมก่อนทุกครั้ง” 

            “คุณแมทธิว มันไม่มากไปหน่อยเหรอคะ” 

            “ไม่มากหรอก สามีมีสิทธิ์ที่จะเป็นห่วงภรรยากับลูกไม่ใช่เหรอ คุณกำลังท้องอยู่นะ สามีเป็นห่วง” แมทธิวเริ่มแผนข้อแรกด้วยการแทนตัวเองว่าสามี เธอจะได้ซึมซับเข้าสู่หัวสมองบ้าง 

            “สามีที่ไหน ก็แค่พ่อของลูก” เธอยังยืนยันคำเดิมพร้อมกับยิ้มนิดๆ “คุณพ่อของลูกไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ คุณแม่โตแล้ว ดูแลตัวเองได้”

            “พูดไม่เข้าหู งั้นไม่ต้องไปเลย” พูดจบก็สะบัดหน้าพรืดไปอีกทาง จนคนที่ได้เห็นกลั้นขำแทบไม่อยู่ เมื่อเห็นท่าทางของคนงอน 

            “คุณพ่องอนแล้ว คุณแม่จะทำยังไงดีน้า” เสียงหวานเอ่ยขึ้น เล่นไปตามบทของนักแสดงมากความสามารถ 

            “ถ้าคุณแม่อยากไปจริงๆ ก็ลองหาวิธีที่ทำให้คุณพ่อยอมดูสิ” ชายหนุ่มหันไปกระตุกยิ้มมุมปากส่งให้ “ยอมรับผมเป็นสามีสิ แล้วจะยอมให้ไป”

            “ชิ ไม่หลงกลหรอก ฉันต้องไปแล้วนะคะ จะรีบไปรีบกลับค่ะ” หญิงสาวเอ่ยจริงจังพลางขยับลุกขึ้น

            “เดี๋ยวสิครับ” แมทธิวลุกตามพลางฉุดแขนเรียวของเธอเอาไว้ก่อน 

            “ให้ลูกน้องไปด้วย และกลับมาก่อนกินมื้อเที่ยงด้วย”

            “ก่อนเที่ยงไม่ได้หรอกค่ะ ฉันนัดกินข้าวเที่ยงกับวีวี่ด้วย”

            “อะไร นี่คุณเมียจะปล่อยให้สามีกินข้าวคนเดียวอย่างนั้นเหรอ ไม่ยอม สามีไม่ให้คุณเมียไปเด็ดขาดแบบนี้” เขาโวยวายขึ้นอีกครั้งเมื่อรู้ว่าเธอจะไม่อยู่กินข้าวด้วย 

            นีรชามองอีกฝ่ายอย่างคาดไม่ถึงว่าเขาจะเปลี่ยนไปรวดเร็วแบบนี้ เมื่อวานยังเรียกแม่ของลูกอยู่เลย แต่พอเปิดอกคุยกัน พ่อคุณก็พร้อมที่จะทำให้เธอยอมรับเป็นสามีเลยหรือ ไวจนตั้งรับไม่ทัน จะมาไม้ไหนอีกเนี่ย “ฉันจะไปแล้วนะคะ ถ้าจะให้ลูกน้องไปด้วยก็เร็วๆ เลย” 

            “ก็ได้ เมียใจร้าย จะทิ้งสามีให้กินข้าวคนเดียว” ชายหนุ่มยอม แต่ก็ยังมิวายบ่นอีก เขาเดินไปที่โต๊ะ ยกหูโทรศัพท์ขึ้นโทร.หาลูกน้องอีกคนเพื่อสั่งให้ตามไปดูแลนายหญิง

            “รู้นะว่าต้องทำยังไง” เมื่อปลายสายขานรับเขาก็วางหูโทรศัพท์ลงที่เดิม ก่อนจะเดินกลับไปหาหญิงสาว

            “ฉันไปนะคะ” นีรชายิ้มส่งให้ก่อนจะหมุนตัว กำลังจะก้าวเดิน แต่ก็ถูกฉุดแขนเอาไว้อีกครั้ง “มีอะไรอีกล่ะคะ”

            แมทธิวฝังจมูกลงหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างแทนคำตอบ แล้วก็ยิ้มกริ่มส่งให้ เลยได้รับค้อนวงใหญ่จากสาวเจ้า

            “ฉวยโอกาส” เธอพึมพำพลางหมุนตัวจะก้าวเดิน คราวนี้ก็ติดที่เสียงทุ้มเรียกอีกจนได้

            “เดี๋ยวก่อน ยังไม่ขอบคุณสามีเลย”

            “เมื่อครู่ก็จะน่าแทนคำขอบคุณแล้ว” 

            “ไม่ใช่ ที่หอมแก้มเป็นค่าตอบแทนที่สามียอมให้ไปเฉยๆ”

            “ขอบคุณค่ะ พอใจไหมคะ” ใบหน้าสวยง้ำงอขณะเอ่ย

            “ไม่เอาเป็นคำพูดสิ ชอบการกระทำมากกว่า” 

            ชายหนุ่มชี้ที่แก้มทั้งสองข้างของตัวเอง ต้องการให้เธอหอมแก้มแทนคำขอบคุณ

            “คนเจ้าเล่ห์” นีรชาว่าให้ แต่ก็ยอมทำตาม เพราะรู้ว่าถ้าไม่ทำเธอคงไม่ได้ไปแน่ๆ หญิงสาวเขย่งปลายเท้าขึ้นหอมแก้มสากทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็รีบหมุนตัวเดินออกจากห้องอย่างไว ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้เรียกไว้อีก

            “ค่อยๆ เดินสิ สามีเป็นห่วงรู้ไหม” 

            แมทธิวตะโกนตามหลังภรรยาสาว ตามด้วยหัวเราะอย่างชอบใจ ร่างสูงหมุนตัวไปนั่งหลังโต๊ะทำงานใหญ่อีกครั้ง ก่อนจะเปิดลิ้นชักหยิบแผ่นกระดาษแผนลับขึ้นมาเขียนอะไรบางอย่างเพิ่มลงไป 

            รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปากหยัก เขาอยากให้ถึงตอนเย็นเร็วๆ จัง จะได้ทำตามแผนที่วางเอาไว้ เจอวิธีนี้เข้าไปรับรองยอมรับเขาเป็นสามีอย่างแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 24 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น

  1. #2 WongdueanManee (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2563 / 20:44

    ร้ายมากคุณแมทธิว

    #2
    0