โซ่รักบ่วงพันธนาการ (e-book)

ตอนที่ 13 : บทที่ 4 เรื่องงานจบไป...ปัญหาใหม่ตามมา (3)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 368
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    16 ต.ค. 63

จบตอนจ้า... ไรท์ลงขายที่เว็บเมพแล้วนะคะ  ฝากอุดหนุนด้วยจ้า 


 

           หญิงสาวสะดุ้งตื่นเมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เธอค่อยๆ ขยับตัวออกจากอ้อมแขนแกร่งเพราะกลัวไปรบกวนการนอนของเจ้าของอ้อมกอดที่ให้ความอบอุ่นกับเธอตลอดทั้งคืน ทำให้เธอหลับสบายอย่างไม่น่าเชื่อ ร่างบางลุกขึ้นมานั่งบนขอบเตียงช้าๆ ก่อนจะเอื้อมหยิบโทรศัพท์มาดู เมื่อเห็นเป็นญาติผู้พี่ก็สไลด์รับพร้อมกับกรอกเสียงลงไปตามสาย

            “ค่ะ พี่เคล” 

            “ตื่นหรือยัง พี่โทร.ไปปลุกหรือเปล่า” 

            “ไม่เป็นไรค่ะ คุยได้”

            “เราโทร.มาหาพี่เมื่อคืนมีอะไรหรือเปล่า” 

            “นิกกี้จะถามพี่เคลน่ะค่ะว่ามีปัญหาอะไรกับวีวี่หรือเปล่า” 

            “ไม่นี่ ถามทำไม หรือเพื่อนเราโทร.ไปฟ้องอะไรล่ะ” ปลายสายเอ่ยถามเสียงหงุดหงิด

            “เปล่าค่ะ วีวี่แค่โทร.มาบอกว่าจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว นิกกี้ก็เลยถามดูเฉยๆ ถ้าไม่มีอะไรก็แล้วไป ว่าแต่แน่ใจนะคะว่าไม่มีอะไรกัน” ถามย้ำอีกครั้ง

            “เคยเห็นพี่คุยกับเพื่อนของเราหรือไง” ปลายสายย้อนกลับ 

            “ค่ะ ยังไงพี่เคลก็อย่าเก๊กหน้าดุให้มากนัก เวลาเจอหน้าวีวี่ยิ้มบ้าง ไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบบ้างก็ดี วีวี่จะได้คิดว่าเจ้าของบ้านเต็มใจให้อยู่ด้วย” 

            “รู้แล้วน่า แล้วหลานรักของพี่เป็นยังไงบ้าง ดื้อกับแม่หรือยังเช้านี้”

            “ยังเลยค่ะ สงสัยจะดีใจที่คุณลุงโทร.มา” คุณแม่มือใหม่นึกแปลกใจเหมือนกันว่าวันนี้ตื่นมาทำไมถึงไม่รู้สึกคลื่นไส้กับอาเจียน เธอหันไปมองคนหลับ แต่ก็ต้องตกใจที่เห็นคนที่เธอคิดว่ายังไม่ตื่นกำลังมองมาตาแป๋ว

            “นิกกี้ ได้ยินพี่ไหม” เสียงร้องถามดังมาตามสาย ทำให้เธอได้สติ 

            “คะ พี่เคลว่าไงนะคะ” 

            “พี่ถามว่าศุกร์หน้าจะมาดูพี่เล่นหรือเปล่า”

            “ยังไม่แน่ใจค่ะ ไว้จะบอกอีกทีนะคะ”

            “โอเค มีอะไรอีกหรือเปล่า ถ้าไม่มีพี่วางนะ”

            “ค่ะ ดูแลตัวเองด้วยนะคะ” เมื่อปลายสายขานรับ หญิงสาวก็กดวางสาย แล้วก็วางโทรศัพท์ไว้ที่เดิม จากนั้นก็หันไปเอ่ยถามคนที่ยังนอนมองเธอไม่ละสายตา 

            “ตื่นแล้วเหรอคะ ฉันรบกวนคุณหรือเปล่า”

            “เปล่าครับ” เขาตื่นตั้งแต่เสียงโทรศัพท์ขึ้นดังขึ้นเพียงครั้งแรกแล้วละ แต่แกล้งทำเป็นหลับต่อ “คุณเป็นยังไงบ้าง เช้านี้ยังอาเจียนหรือเวียนหัวอีกหรือเปล่า” 

            “เช้านี้ปกติดีค่ะ ไม่มีอาการเลย” สงสัยเมื่อคืนอาเจียนออกมาจนหมดแล้ว

             “สงสัยได้นอนกับพ่อเลยไม่เกเร” เขายิ้มกริ่ม

            “มั่ว ไม่ใช่สักหน่อย เมื่อคืนฉันอาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุงแล้วต่างหาก” หรือไม่บางทีอาจจะเป็นเพราะเธอหลับสนิทตลอดทั้งคืนก็ได้ 

            “ปากแข็งจริงๆ เลยนะ แม่ของลูก” ร่างสูงเด้งตัวลุกขึ้นพลางขยับเข้าไปใกล้ๆ “ไหนมาให้พิสูจน์หน่อยซิว่าจะทำเป็นปากแข็งได้นานแค่ไหน”

            “ยะ...อื้อ” เสียงร้องถามถูกกลืนหายเข้าไปใน�ลำคอ เมื่อถูกริมฝีปากร้อนผ่าวทาบทับลงมาอย่างไว สอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปในโพรงปากนุ่ม กวาดเอาความหวานอย่างช่ำชองและเนิ่นนาน เมื่อเห็นเธอเริ่มขาดอากาศหายใจ ชายหนุ่มถอนริมฝีปากออกเล็กน้อยเพื่อต่อลมหายใจให้กับคนตัวเล็ก แล้วก็จุมพิตต่ออีกครั้งอย่างดูดดื่ม

            “หวานสุดๆ” เขาถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่งพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม

            “บ้า!” นีรชาค้อนควักส่งให้ก่อนจะผลักหน้าอกแกร่งให้ถอยออกไปห่างๆ “คุณจะอาบน้ำก่อนหรือให้ฉันอาบก่อน”

            “ถ้าตอบว่าอาบพร้อมกันได้ไหมล่ะ” 

            “ไม่ งั้นฉันไปอาบก่อนก็แล้วกัน” พูดจบก็ขยับลุกขึ้นจากเตียง เดินเข้าไปในห้องแต่งตัว

            “ครับ ผมก็จะออกไปดูยายตัวแสบว่าตื่นหรือยัง วันนี้ไปทำงานวันแรกด้วย” แมทธิวเดินตามเข้ามาในห้อง ก่อนจะหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับชุดนอน แล้วขยับไปยืนซ้อนหลังคนตัวเล็ก

            “แน่ใจนะว่าไม่อาบพร้อมกัน” 

            “มะ...ไม่” นีรชาปฏิเสธตะกุกตะกัก 

            เขาพลิกร่างบางให้หันมาเผชิญหน้าแล้วสอดมือรวบเอวเล็กคอดรั้งให้มาแนบชิด ดวงตาคู่คมมองคนปฏิเสธไม่เต็มเสียงอย่างขบขัน

            “ไม่ จริงเหรอ” 

            “จะ...จริงสิ ปล่อยได้แล้ว” นีรชายกมือดันหน้าอกกว้างให้ถอยห่าง แต่พละกำลังอันน้อยนิดก็ไม่สามารถทำอะไรเขาได้ ดูเหมือนมือเล็กจะวางแหมะลงบนหน้าอกแกร่งเสียมากกว่า

            “แล้วทำไมปฏิเสธไม่เต็มเสียงล่ะ” 

            “คุณแมทธิว ไหนบอกจะออกไปดูคุณเมนี่ไม่ใช่เหรอ ปล่อยได้แล้ว” เธอเปลี่ยนเรื่อง นั่นสิ ทำไมถึงปฏิเสธไม่เต็มเสียงด้วย 

            แมทธิวยอมปล่อยแต่โดยดีเมื่อรับรู้อะไรได้บางอย่าง “ให้ผมผสมน้ำให้ไหม”

            “ไม่ต้องหรอกค่ะ อาบฝักบัวเร็วกว่า” หญิงสาวเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบชุดที่จะใส่วันนี้ออกจากตู้และผ้าเช็ดตัว แล้วก็หมุนตัวเดินออกไปจากห้องแต่งตัว โดยมีร่างสูงที่สาวเท้าตามออกไปติดๆ 

            แมทธิวมองคนที่หายเข้าไปในห้องน้ำด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไปดูน้องสาวว่าตื่นไปทำงานหรือยัง พร้อมกับดูแม่บ้านด้วย

            หายไปไม่นานก็กลับเข้ามาในห้องนอน เมื่อเห็นว่าแม่บ้านตั้งโต๊ะพร้อมแล้ว และรู้จากแม่บ้านด้วยว่าน้องสาวก็ออกไปทำงานแล้วเช่นกัน

            ชายหนุ่มเดินเข้าไปในห้องแต่งตัว จัดหาชุด�สำหรับตัวเอง จากนั้นก็ออกมารอภรรยาอาบน้ำเสร็จ

            “เป็นไงบ้างคะ คุณเมนี่ตื่นหรือยัง” นีรชาเอ่ยถามทันทีที่เดินออกจากห้องน้ำ เมื่อชำระร่างกายเสร็จ ใช้เวลาไม่ถึงยี่สิบนาทีด้วยซ้ำ

            “ออกไปทำงานแล้วครับ” 

            “ขยันตั้งแต่วันแรกเลยนะคะเนี่ย” 

            “ลองได้ทำอะไรที่เต็มใจทำแล้วละก็ ทุ่มสุดตัวแบบนี้แหละ” เขายิ้มน้อยๆ ยายตัวแสบเจ็บไม่รู้จักจำ หวังว่าครั้งนี้จะสามารถทลายหัวใจแข็งดังหินผาของเพื่อนสนิทของเขาได้นะ “ผมอาบน้ำก่อนนะครับ ถ้าคุณหิวก็ออกไปกินข้าวก่อนได้เลย แม่บ้านตั้งโต๊ะพร้อมแล้ว”

            “ค่ะ” ได้ยินแบบนั้นร่างสูงก็เดินเข้าไปในห้องน้ำเพื่อชำระร่างกายบ้าง ส่วนนีรชาก็เดินไปนั่งที่โซฟาตัวยาวมุมห้อง รอเขาอาบน้ำเสร็จ ไม่คิดจะออกไปกินข้าวก่อน พ่อกับลูกจะได้กินข้าวพร้อมกัน ใช่หรือ แม่อยากกินข้าวกับพ่อมากกว่ากระมัง

            รอไม่นานแมทธิวก็อาบน้ำเสร็จ เขาแปลกใจไม่น้อยที่เห็นภรรยายังไม่ออกไปจากห้อง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร รีบไปแต่งตัว พอเสร็จแล้วก็พาเธอออกไปกินข้าว หญิงสาวหยิบถุงที่มีวิตามินและแคลเซียมสำหรับกินหลังอาหารออกไปด้วย
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2 ความคิดเห็น