มาเฟียร้ายพ่ายแผนรัก (อีบุ๊ค)

ตอนที่ 21 : บทที่ 11 หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    13 พ.ค. 63

จบตอนค่า... ฝากอุดหนุนด้วยนะคะ  


       ขวัญข้าวนั่งทำงานตามที่ได้รับคำสั่งอย่างตั้งใจ ถึงจะแปลกใจ ว่าทำไมเธอจะต้องมาทำงานกับอลันก็ตาม หลังจากที่นายจ้างของเธอรู้ความจริง ก็ตั้งเงื่อนไขให้คุณหมอ จะว่าไปเงื่อนไขมันแปลกๆ อยู่นะ เธออยากจะรู้ว่าจะเอาอย่างไรต่อไป จะได้เตรียมตัวถูก แต่จนถึงวันนี้ กลับยังไม่ได้คำตอบ ก็คุณหมอเล่นเก็บตัวไม่สนใจใคร ส่วนนายจ้างก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมา สิ่งที่เธอทำได้ตอนนี้คือการรอเพียงเท่านั้น บางครั้งเธอก็แอบภาวนาให้ทุกอย่างจบลง ความรู้สึกไม่อยากทำมันเกิดขึ้นกับเธอ เพียงแค่รู้ว่าตัวเองรู้สึกอย่างไรกับน้องชายนายจ้าง ถึงแม้จะเป็นเพียงระยะเวลาไม่นานก็ตาม มันคงจะจริงอย่างเขาว่าผู้หญิงจะตกหลุมรักผู้ชายที่ได้จูบแรกของตัวเอง
“บ้าๆๆ เลิกคิดเรื่องที่มันไม่มีทางเป็นความจริงได้แล้ว” 
ขวัญข้าวพึมพำเบาๆ กับตัวเอง ส่ายหัวไปมาเพื่อสลัดภาพของ ชายหนุ่มให้ออกไปจากสมอง
“ขวัญข้าว เป็นอะไรหรือเปล่า” อลันถามอย่างแปลกใจกับ ท่าทางของหญิงสาว ก่อนจะเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยความเป็นห่วง
“เอ่อ...เปล่าค่ะ” ขวัญข้าวปฏิเสธ หน้าแดงอย่างเขินอายกับท่าทางของตัวเองที่แสดงออกมาอย่างลืมตัว นึกว่าอยู่คนเดียว
“แน่ใจนะ ฉันเห็นเธอส่ายหัวไปมาจนมันจะหลุดออกมาแล้วมั้ง” เอ่ยถามย้ำอีกครั้ง
“ไม่ถึงขนาดนั้นมั้งคะ” ขวัญข้าวยิ้มแหยๆ
“ทำไม เธอไม่อยากทำงานกับฉันเหรอ” ดวงตาสีอำพันหรี่ลงอย่างจับผิด มันต้องมีอะไรสักอย่างที่ขวัญข้าวปิดบังเขาอยู่
“เปล่าค่ะ...ฉันรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ของตัวเองอยู่แล้ว”
“ถ้าไม่เกี่ยวกับหน้าที่ เธออยากจะมาทำงานกับฉันหรือเปล่า” อลันถามด้วยความอยากรู้ว่าถ้าพี่ชายไม่สั่งให้ขวัญข้าวมาทำงานกับเขา หญิงสาวจะยอมมากับเขาตามที่เขาต้องการไหม มาถึงตอนนี้เขาเริ่มจะซึมซับทุกอย่างที่เป็นตัวเธอเข้ามาในหัวใจเข้าให้แล้ว
“ก็ไม่รู้สิคะ” ขวัญข้าวไม่กล้าบอกว่าเธอเต็มใจอย่างยิ่งที่ จะได้อยู่ใกล้ชิดกับชายหนุ่ม
“ฉันเข้าใจแล้ว ถ้าพี่ใหญ่ไม่สั่ง เธอก็คงจะไม่มากับฉันสินะ”
อลันพูดขึ้นด้วยความน้อยใจ นัยน์ตาสีอำพันจ้องมองอย่าง ตัดพ้อ ขวัญข้าวช่างเป็นผู้หญิงที่ ใจร้ายยิ่งนักหล่อนช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าตอนนี้เขารู้สึกอย่างไร ใช่สิ เขาไม่ใช่พี่ใหญ่นี่นาถ้าได้ไปทำงานกับพี่ชาย คงจะเต็มใจสินะ ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ยอมอุ้มท้องลูกของพี่ชายเขาหรอก
“คุณลูฟ” ขวัญข้าวเรียกชื่อชายหนุ่มเสียงแผ่วเบา พลางเอื้อมมือไปแตะแขนแกร่งเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินหนี 
“ช่างเถอะ...เธอมันก็เห็นเงินดีกว่าทุกอย่างอยู่แล้ว” อลันบอกออกมาอย่างไม่ใส่ใจ 
“ทำไมคุณถึงชอบดูถูกฉันจังเลย ความจำเป็นของคนเรามันไม่เหมือนกันหรอกนะ คนที่เกิดมาบนกองเงินกองทองแบบคุณจะไปรู้ อะไร” ใบหน้าสวยหวานบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ
“งั้นเธอก็บอกมาสิ ถ้าเธอไม่บอก ฉันจะไปรู้ได้ยังไง” อลันเริ่มเสียงดัง พลางถอนหายใจอย่างยอมแพ้
“แล้วทำไมฉันจะต้องบอกคุณด้วย”
“งั้นฉันก็จะดูถูกเธออยู่แบบนี้แหละ”
“เชิญตามสบายเถอะค่ะ” ขวัญข้าวก้มหน้าทำงานของตัวเองต่อ เลิกสนใจคนตรงหน้า
“แล้วอย่ามาทำหน้าบึ้งตึงใส่ฉันก็แล้วกัน” อลันหายใจฟึดฟัด อย่างไม่ค่อยพอใจ
“ค่ะ”
คนที่ได้ฟังหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างไม่สบอารมณ์กับความไม่สนใจของหญิงสาว
“เล่าเรื่องที่เมืองไทยให้ฉันฟังหน่อยสิ”
เงียบได้ไม่นานคนเจ้าอารมณ์ก็พูดขึ้น เขาอยากจะรู้เรื่องการ ดำเนินชีวิตของขวัญข้าวจากปากของเธอเอง
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ ฉันอยู่กับพ่อสองคน ใช้ชีวิตกันตามปกติ หาเช้ากินค่ำ” ขวัญข้าวเงยหน้าบอก
“อยู่ที่โน่นเธอทำอะไรกันเหรอ” อลันถามต่อ
“ครอบครัวเราเปิดร้านอาหารตามสั่งค่ะ ส่วนฉันเป็นหมอดู”
ขวัญข้าวเอ่ยบอกพลางลอบมองหน้าชายหนุ่มว่าจะมีปฏิกิริยาอย่างไร บิดาเธอรับราชการเป็นทหาร ส่วนมารดาเปิดร้านอาหารตามสั่ง พอเกษียณแล้วก็ออกมาเป็นพ่อค้าแทนมารดาที่เสียชีวิตด้วยโรคประจำตัว
“ถึงว่าทำไมเธอถึงทำอาหารอร่อย” อลันเอ่ยชมด้วยความจริงใจ
“ก็ฉันช่วยพวกท่านตั้งแต่มัธยมแล้วนี่นา”
ขวัญข้าวยิ้มเต็มใบหน้ายามเอ่ยถึงบิดาและมารดา เธอหวังว่าผู้เป็นบิดาจะกลับมาเดินได้อีกครั้งหนึ่ง
“เธอดูดวงเป็นด้วยเหรอ”
“ไม่รู้สิคะ ฉันก็ดูตามตำราที่มันบอกไว้” หญิงสาวส่ายหัว เธอได้ตำรามาจากมารดาที่มีความสามารถพิเศษในด้านนี้ เธอเลยพยายามศึกษา จนสามารถทำเป็นอาชีพหลัก บิดาของเธอไม่ค่อยจะเห็นด้วย แต่ก็ขัดมารดาไม่ได้
“งั้นก็แสดงว่ามันอาจจะไม่ตรงก็ได้”
“คงงั้นมั้งคะ เรื่องแบบนี้มันอยู่ที่ความเชื่อส่วนบุคคล”
ขวัญข้าวย่นจมูกใส่ชายหนุ่มอย่างงอนๆ มันเป็นความเชื่อส่วนบุคคล ไม่เชื่ออย่าลบหลู่
“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้นเลยนะ” อลันส่ายหัวพัลวัน กลัวหญิงสาวเข้าใจผิด
“ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่คะ ถ้าคุณไม่เชื่อ แต่อย่าลบหลู่ก็พอ”
“ฉันรู้น่า”
“คุณรู้เรื่องพวกนี้ด้วยเหรอคะ” ขวัญข้าวถามด้วยความแปลกใจ
“ทำไมฉันจะไม่รู้ ความเชื่อแบบนี้มันก็มีกันเกือบทุกประเทศ นั่นแหละขวัญข้าว” อลันยิ้มเอ็นดู 
“นั่นสิ...ฉันลืมได้ไงกันนะ” ขวัญข้าวระบายยิ้ม กับความขี้หลงขี้ลืมของตัวเอง
“ตอนเย็นเธอทำอาหารไทยให้ฉันกินอีกนะ” จู่ๆ ชายหนุ่มก็เปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย
“ก็ได้ค่ะ แต่คุณต้องเป็นคนจัดเตรียมของนะคะ เดี๋ยวฉันจด รายการที่จะต้องซื้อให้” หญิงสาวตอบตกลง
“ได้สิ ฉันจะให้ลูกน้องไปจัดการให้”
ขวัญข้าวลงมือจดรายการส่วนประกอบต่างๆ สำหรับเมนูที่เธอจะทำเย็นนี้ทันที พอเสร็จแล้วก็ส่งให้เขาเพื่อที่จะได้สั่งลูกน้องไปจัดหามาให้ หลังจากนั้นทั้งสองก็นั่งทำงานของตัวเอง รอให้เวลาเลิกงานจะได้กลับบ้าน
อลันดีใจจนออกนอกหน้าอยากจะเร่งเวลาให้ถึงตอนเย็นโดยเร็ว ส่วนขวัญข้าวก็แอบยิ้มอยู่คนเดียวด้วยความสุขใจกับความต้องการของชายหนุ่ม เธอจะเก็บความสุขเล็กน้อยๆ เอาไว้เติมเต็มหัวใจของตัวเอง ให้แข็งแรง เพื่อที่จะได้ต่อสู้กับหน้าที่ของตัวเอง ที่ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น