มาเฟียร้ายพ่ายแผนรัก (อีบุ๊ค)

ตอนที่ 20 : บทที่ 11 หน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบ (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 390
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    8 พ.ค. 63

ต่อค่ะ...ฝากอุดหนุนด้วยนะคะ   


           แพรไหมไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี มันไม่ง่ายเลยจริงๆ ที่จะต่อกรกับมาเฟียวายร้าย เขาไม่ตระหนักเลยหรือว่าน้องชายตัวเองกับแม่อุ้มบุญรู้สึกดีๆ ต่อกัน ยังจะให้ขวัญข้าวเป็นแม่อุ้มบุญอีก เขาช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าตอนนี้เธอก็เริ่มรู้สึกว้าวุ่นใจแปลกๆ ชอบกล ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพียงแค่สบตาคมกริบที่พร้อมจะกรีดหัวใจผู้หญิงทั่วโลก ให้สยบลงแทบเท้าของเขา แต่จะทำอะไรได้ ในเมื่อเขายืนยันเต็มเสียงว่าอยากได้ ขวัญข้าว คิดว่ามันง่ายนักเหรอกับเงื่อนไขของเขา ตัวเองอยากจะได้แท้ๆ ยังจะทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่อีก ถ้าเธอไม่ทำเสียอย่าง ดูซิว่ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่จะทำอะไรได้

            “นึกว่าเธอจะมุดหัวอยู่แต่ในห้องเสียอีกนะ แพรไหม”

            เสียงห้วนของเดนิสร้องถามหญิงสาวที่กำลังก้าวออกจากห้อง เขาต้องอดทนเป็นอย่างมากกับการปล่อยให้แพรไหมได้อยู่กับตัวเอง ปล่อยให้หญิงสาวได้ใช้เวลาคิด ว่าเธอจะยอมรับเงื่อนไขของเขาหรือไม่ ความอดทนของเขาเกือบสิ้นสุดเมื่อสัมผัสกับคำว่าคิดถึงเป็นครั้งแรก เขาคิดถึงแพรไหม อยากกอด อยากจูบ แต่ก็ทำไม่ได้ ในเมื่อหล่อนเล่น เก็บตัวอยู่ในห้องทั้งวัน จะออกมาพบปะผู้คนก็ในช่วงเวลาทานอาหารเพียงเท่านั้น หลังจากนั้นเธอก็สิงสถิตเป็นนางห้อง ไม่ปล่อยโอกาสให้ เขาได้ทำตามแผนของตัวเองเลย

            “ไม่คิดที่จะให้ฉันได้หายใจหายคอบ้างหรือไง”

            แพรไหมถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยใจ เขาก็พูดเว่อร์ ปกติพอถึงเวลาอาหารเธอก็ออกจากห้องตลอด มีแค่ช่วงเช้าของวันนี้ เท่านั้นที่เธอตื่นสาย เลยไม่ได้ลงไปทานข้าว

            “ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรเสียหน่อย”

            เดนิสแกล้งทำหน้าใสซื่อ วิธีพักของแพรไหมมันทำให้เขาทรมาน ปกติผู้หญิงส่วนใหญ่เวลาเครียดจะไปเดินช็อปปิ้ง แต่แพรไหมเก็บตัวเงียบ ขังตัวเองอยู่ในห้อง

            “คุณไม่ไปทำงานเหรอคะ” แพรไหมเอ่ยถามอย่างแปลกใจ เวลานี้เป็นเวลาทำงานของเขา แล้วทำไมถึงมายืนเก๊กหาเรื่องเธอแบบนี้

            “ไปมาแล้ว” เสียงทุ้มเอ่ยบอก เขาเข้าไปที่บริษัทสองชั่วโมง เป็นเพราะแพรไหมนั่นละที่ไม่ยอมให้เขาได้เห็นหน้าพอไปถึงที่ทำงาน จิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว เลยรีบบึ่งรถกลับอย่างที่เห็น

            “คุณเดนิส คุณจะให้ฉันทำจริงๆ เหรอ” แพรไหมถามขึ้นเสียงเครียด

            “ทำไมล่ะ...มันเป็นหน้าที่ของเธอนะ” เดนิสย้อนถาม นึกไม่ถึงว่าจะเจอโหมดนี้ของหญิงสาว ปกติจะออกแนวรั่ว ไม่มีหรอกคำถาม ประชดประชันมากกว่า

            “ฉันรู้ว่ามันเป็นหน้าที่ แต่มันไม่เหมาะ คุณไม่ใช่เด็กแล้วนะ คุณเดนิส” ใบหน้านวลสวยยู่ยี่ ทำไมไม่นึกถึงความรู้สึกของเธอบ้างนะ ความต้องการของเขา มันไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลย

            “มันจะไปยากอะไร แพรไหม” เดนิสยักไหล่เล็กน้อย แค่ได้เห็นใบหน้านวลสวย เขาก็ของขึ้นแล้ว ลองยั่วเขาดูสิ รับรองว่าไม่เหนื่อยอย่างที่คิดหรอก บางทีอาจไม่ต้องได้ทำอะไรทั้งนั้น เขาจะจัดการเองทุกขั้นตอน เพียงแต่ต้องเป็นไปตามที่ใจเขาคิดเอาไว้ก็แค่นั้น

            “ฉันไม่ใช่เด็กอนุบาลนะ คุณเดนิส ถึงจะไม่รู้ว่าการที่จะได้มัน มาต้องทำยังไง” แพรไหมถอนหายใจด้วยความหนักใจ เธอไม่มีความกล้าหน้าด้านขนาดที่จะไปปลุกปล้ำเขาได้หรอก

            “เธอเป็นหมอไม่ใช่เหรอ”

            “ฉันเป็นหมอสูตินรี...ไม่ใช่หมอนวด” แพรไหมแว้ด เธอกำลังเครียดอยู่ ทำไมเขาต้องพูดให้มันตลกด้วยนะ ตลกหน้าตายเสียด้วย

            “มันก็หมอเหมือนกันไม่ใช่หรือไง”

            เดนิสยักคิ้ว หมอนวดมันก็รักษาผู้ชายให้หายได้เหมือนกับพวกหมอทั่วไปนั่นละ บางครั้งพวกหมอนวดก็ช่วยได้มากกว่าพวกหมอรักษาโรคทั่วไปเสียอีก โดยเฉพาะกับผู้ชาย

            “คนบ้า! ฉันไม่คุยกับคุณแล้ว” แพรไหมสะบัดหน้าเดินหนี ใบหน้านวลสวยบึ้งตึงอย่างไม่พอใจ เมื่อนึกถึงข่าวลือของชายหนุ่ม

            “เธอจะไปไหน แพรไหม” เดนิสฉุดแขนหญิงสาวเอาไว้ก่อนที่อีกฝ่ายจะเดินหนี

            “ฉันจะไปหาน้องขวัญ ปล่อยได้แล้ว” แพรไหมสะบัดแขนออกจากการเกาะกุม แต่ทว่าเขากลับจับเอาไว้แน่นอย่างไม่ยอมปล่อย

            “ขวัญข้าวไม่อยู่หรอก”

            “น้องขวัญไปไหน”

            “ขวัญข้าวเขาก็ไปทำหน้าที่ของตัวเองสิ เขาไม่ได้รับค่าจ้างแล้ว ต้องอยู่เฉยๆ เสียหน่อย” ท้ายประโยคอดที่จะค่อนขอดไม่ได้

            “นี่คุณ...ว่าฉันละเลยหน้าที่เหรอ” แพรไหมตวัดสายตาไม่พอใจส่งให้ มันเป็นเพราะเขานั่นละที่ตั้งเงื่อนไขบ้าบอ ไม่ใช่ความผิดของเธอ เสียหน่อยถ้าจะไม่ทำ

            “ฉันไม่ได้หมายความว่ายังงั้น” ชายหนุ่มส่ายหัวปฏิเสธอย่างไม่ยอมรับ

            “อยากให้ฉันทำหน้าที่มากใช่ไหม” แพรไหมลอบยิ้มที่มุมปาก ดวงตากลมโตเปล่งประกายวิบวับ

            “เธอคิดว่าไงล่ะ” เดนิสยิ้มเล็กน้อย แพรไหมคนเดิมกลับมาแล้ว มาดูซิว่าจะแผลงฤทธิ์อะไรออกมาอีก 

            “มานี่เลย” คุณหมอคนสวยลากแขนชายหนุ่มให้เดินตามเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง ซึ่งเดนิสก็ยอมเดินตามอย่างว่าง่าย

            “นั่งนิ่งๆ นะ” แพรไหมพาชายหนุ่มไปนั่งบนเตียง แล้วก็เดินไปเปิดลิ้นชักหยิบกระปุกสีขาวเล็กๆ ขึ้นมาก่อนจะเดินกลับไปหาชายหนุ่ม ที่นิ่งทำตามคำสั่งอย่างสมยอม

            “เอาไปถือไว้” มือบางยื่นกระปุกส่งให้

            เดนิสยอมรับกระปุกมาถือเอาไว้ แม่เจ้าไม่นึกว่าแพรไหม จะรุกเร็วแบบนี้ เขายอมรับว่าตั้งตัวไม่ทัน จนรู้สึกตื่นเต้น มือสั่น ตัวสั่น ไปหมด เมื่อนึกว่าหญิงสาวกำลังจะทำอะไรบางอย่างให้กับตัวเอง กระปุก น่ะไม่จำเป็นหรอก คิดได้ดังนั้นมือหนาจึงวางกระปุกลงบนเตียง

            “ในนี้...มีรูปนางแบบถ่ายชุดว่ายน้ำ เปิดดูเอง เสร็จแล้วก็เรียก ฉันจะได้เข้ามาเอา” แพรไหมเอ่ยซื่อๆ พยายามปั้นหน้านิ่งกลั้นขำเอาไว้สุดฤทธิ์ เมื่อได้เห็นหน้าตาเคลิ้มฝันคิดอะไรต่อมิอะไรของคนที่นั่งอยู่บนเตียง

            “เดี๋ยวก่อนแพรไหม” เดนิสเอ่ยเสียงดัง “นี่เธอจะให้ฉันช่วยตัวเองเหรอ”

            นัยน์ตาคมกริบเปล่งประกายวาวโรจน์ “เธอคิดว่ารูปนางแบบ ถ่ายชุดว่ายน้ำพวกนี้จะทำให้ฉันมีอารมณ์ได้ยังงั้นเหรอ”

            รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นที่มุมปาก รู้จักคนอย่างเขาน้อยไปเสียแล้ว เมื่ออยากได้อะไรแล้วก็ต้องได้

            “คุณอยากได้แบบไหนล่ะ หนังโป๊เหรอ ฉันไม่มีหรอกนะ”

            แพรไหมถามเสียงเรียบ แต่แววตานั้นซุกซนยิ่งนักในความคิดของชายหนุ่ม

            “แพรไหม ฉันรู้ว่าเธอฉลาด อย่ามาแกล้งโง่ ไม่เข้าใจความหมายของฉันหน่อยเลย”

            “คุณเป็นคนพูดเองนะว่าอยากได้ก็มาเอาเอง ฉันก็รอให้คุณเสร็จ แล้วก็จะเข้ามาเอาฉันทำไม่ถูกตรงไหน” แพรไหมย่นจมูกอย่างขัดใจ

            “หึ! อยากรู้ว่าไม่ถูกต้องตรงไหน ฉันก็จะบอกให้ เด็กแกล้งโง่ แบบเธอได้รู้” เดนิสลุกขึ้นกระชากร่างบางเข้ามาปะทะอกแกร่งอย่างรวดเร็ว

            “ว้าย...ปล่อยฉันนะ” แพรไหมร้องด้วยความตกใจ เมื่อตกอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม เธอคิดผิดเสียแล้วที่จะแกล้งมาเฟียวายร้าย

            “ไม่อยากรู้แล้วเหรอว่าให้มาเอาเองน่ะเป็นแบบไหน”

            เสียงทุ้มกระซิบถามข้างหู ฉวยโอกาสหอมแก้มนวลสวยฟอดใหญ่

            “ไม่...” หญิงสาวปฏิเสธเสียงแผ่วเบาพลางดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมกอดของชายหนุ่ม

            “แต่ฉันอยากบอก เธอจะได้ไม่เข้าใจผิดอีก”

            “ฉันรู้แล้ว เอ่อ...เราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่านะ” หญิงสาวเอ่ยต่อรองเสียงสั่น

            “รู้ว่าไงล่ะ คุณหมอคนสวย” เสียงทุ้มถามชิดพวงแก้มนุ่ม

            “เอ่อ...รู้ว่า...” แพรไหมอึกอัก เอาแล้วไง เวรกรรมมันตามทันจริงๆ เธอแค่จะแกล้งเขาเล่น แต่ตอนนี้เธอกำลังตกหลุมพรางของตัวเองเข้าให้แล้ว

            “เธอต้องเป็นคนทำให้ฉันมีอารมณ์ จากนั้นก็เธออีกนั่นแหละ ที่จะต้องปลดปล่อยมันด้วยตัวของเธอเอง” ชายหนุ่มกระซิบเสียงกระเส่าพลางกอดกระชับร่างเล็กแน่นขึ้น

            “คุณ!” แพรไหมอ้าปากค้างอย่างตกตะลึง นึกไม่ถึงว่าเขาจะ พูดออกมาอย่างไม่คิดที่จะปิดปัง

            “เธอจะได้บุญนะแพรไหม การปลดปล่อยให้ได้รับอิสรภาพ เป็นบุญอันยิ่งใหญ่”

            “ทุเรศ!” แพรไหมถึงกับหน้าแดงก่ำกับคำพูดตรงแสนตรงของคนที่กอด ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาว่าให้ นอกจากร้ายกาจ เจ้าเล่ห์แล้วยังลามกอีก

            “ฉันรู้ว่าเธอสัมผัสมันได้ แพรไหม” เดนิสกัดฟันพูดอย่างอดกลั้น ให้ตายสิ ทำไมความต้องการของเขามันถึงรุนแรงจนไม่สามารถยับยั้งชั่งใจเอาไว้ได้

            แพรไหมตกตะลึง หน้าแดงลามไปถึงลำคอและใบหู เมื่อได้สัมผัสความแข็งแกร่งของอะไรบางอย่างที่มันดันกางเกงราคาแพงออกมาทักทาย ดูเหมือนเขาจะจงใจทำแบบนั้น

            “แม่พระ ได้โปรด ทูนหัว” เสียงแหบพร่าถูกเปล่งออกมาอย่างไม่สามารถหักห้ามใจได้อีกต่อไป

            “อย่านะ” แพรไหมส่ายหัวพัลวัน ใจเต้นแรงจนจะทะลุออกมานอกอก พยายามสูดอากาศเข้าปอดเพื่อที่จะได้หายใจสะดวก

            “ทูนหัว ได้โปรด” กระซิบเรียกที่ข้างหูอย่างวิงวอน

            “คุณมีอารมณ์แล้ว...ช่วยตัวเองแล้วกันนะ เสร็จแล้วฉันจะได้ เข้ามาเอา” แพรไหมหลับตาปี๋ กลั้นลมหายใจเอ่ยบอก

            “ให้มันได้อย่างนี้สิแพรไหม ถ้าฉันเสร็จแล้วเธอจะเอากับฉันอีกได้ไง” เดนิสเหมือนถูกผลักลงจากสวรรค์ อารมณ์มากมายที่เกิดขึ้น หายไปในพริบตา เมื่อได้ยินประโยคที่ไม่เข้าหูออกมาจากริมฝีปากอิ่ม เขาไม่ได้อับจนขนาดต้องช่วยตัวเองอย่างที่เธอต้องการ

            “คุณเดนิส” แพรไหมร้องเรียกชื่อชายหนุ่ม หน้าแดงระเรื่อ 

            “มันเป็นเพราะเธอ แพรไหม ได้โอกาสแล้วไม่ฉวยเอาไว้ ต่อไปฉันจะไม่ง่ายกับเธออีกแล้ว” ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้ง อย่างขัดใจ

            “คุณเดนิส” แพรไหมครางเรียกชื่อชายหนุ่มด้วยความงุนงง

            “ฉันไม่มีอารมณ์แล้ว ไม่มีอะไรจะให้เธอเอาทั้งนั้น”

            เดนิสผละอ้อมแขนออกจากเอวบาง ปล่อยหญิงสาวให้เป็นอิสระ เดินหนีออกจากห้องด้วยความหงุดหงิด 

‘ใจเย็นๆ เจ้าลูกชาย อีกไม่นานหรอก ลูกของพ่อต้องสมหวัง รวมทั้งตัวพ่อด้วย’ 

            แพรไหมยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน เธอทำถูกต้องแล้วใช่ไหม ที่ป้องกันตัวเองจากชายหนุ่ม ถ้าหากว่าเดินหน้าต่อไป มันคงไม่มีอะไร เกิดขึ้นกับกระปุกหรอก ตัวเองต่างหากที่จะต้องเสียใจ

            “ฉันจำชื่อตัวเองได้แพรไหม รีบตามออกมาเลย”

            “อะไรของคุณอีก” แพรไหมพอได้สติ ก็เดินออกไปหาชายหนุ่มที่ยืนรออยู่หน้าห้องอย่างรวดเร็ว

            “เธอทำให้ฉันอารมณ์ไม่ดี เพราะฉะนั้นเธอต้องทำให้อารมณ์ ฉันกลับมาดีอีกครั้งหนึ่ง” เดนิสไม่ปล่อยให้หญิงสาวได้ปฏิเสธ มือแกร่งจูงมือบางพาเดินลงไปข้างล่าง แพรไหมเดินตามชายหนุ่มลงมาอย่างไม่รู้จะพูดอะไรกับความเอาแต่ใจของมาเฟียวายร้าย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น