มาเฟียร้ายพ่ายแผนรัก (อีบุ๊ค)

ตอนที่ 16 : บทที่ 9 เริ่มเกม (50%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    12 เม.ย. 63

ต่อค่ะ... ไรท์จะพยายามมาอัปให้อ่านทุกอาทิตย์นะคะ ฝากอุดหนุนด้วยจ้า


 

         แพรไหมนั่งพิงขอบเตียง ถอนหายใจออกมาเป็นครั้งที่เท่าไร ก็ไม่อาจจะนับได้ ความคิดสับสนปนเปกันไปหมด หัวสมองพยายามลำดับเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้น แผนยั่วยวนก็ไม่สำเร็จ แผนเผด็จศึกที่คิดไว้ ก็ยังไม่ได้ทำ เพราะไม่กล้าเสี่ยง เรื่องกามเทพนั้นไม่ต้องพูดถึง เรียกว่างานหินสุดๆ ฉากเด็ดที่เธอเห็นเมื่อวานเล่นเอาเธอนอนไม่หลับ ไม่รู้จะเป็นกามเทพให้คนพี่หรือคนน้องดี หรือว่าเธอควรจะปล่อยวางให้เป็นไปตามลิขิตฟ้า ทำใจยอมรับความผิดพลาดที่ตัวเองเป็นคนก่อ จะว่าไป มาเฟียวายร้ายก็ไม่เห็นจะน่ากลัวเท่าไรเลย เธอทำผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังไม่เห็นเขาจะลงโทษอะไร นอกจากตำหนิเพียงเล็กน้อย แถมยังพาเธอ ไปดินเนอร์สุดหรูอีก แต่คำพูดแปลกๆ ของเขามันก็น่าสงสัยเหมือนกัน หรือว่าเขาจะรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว 

            “ฉันอยากรู้ว่าทำไมคุณถึงพาคุณพาฉันมาดินเนอร์”

            “รางวัล...สำหรับความน่ารัก”

            ประสาท เธอไปทำอะไรน่ารักตั้งแต่ตอนไหน พอถามก็ไม่ยอมบอก หรือว่าจะเป็นแผนการของมาเฟียวายร้าย ทำมาเป็นเอาใจใส่ ที่แท้กำลังจะหลอกให้เธอหลงตายใจสินะ

            “คุณกล้าพาฉันมาดินเนอร์ในชุดแบบนี้ได้ยังไง”

            “ทำไม...สวยออก”

            สวยกับผีน่ะสิ ดินเนอร์สุดหรูกับการที่แต่งตัวเพียงเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงขาสั้นแสนธรรมดา ไม่เหมือนชายหนุ่มที่แต่งตัวดูดีตั้งแต่หัว จนถึงปลายเท้า จนเธอกลายเป็นตัวอะไรก็ไม่รู้ เมื่อเอาไปเทียบกับคู่ควง ที่หล่อเหลาราวกับเทพบุตรลงมาจุติ

            “ดินเนอร์ครั้งแรกน่าประทับใจสุดๆ” เสียงหวานพึมพำเผลอยิ้มออกมาด้วยความขบขัน คงไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าแต่งตัวไปดินเนอร์สุดหรูกับหนุ่มสุดหล่อแบบที่เธอทำ

            ก๊อก...ก๊อก...ก๊อก...

             เสียงเคาะประตูดังขึ้นปลุกเจ้าของห้องที่กำลังตกอยู่ในห้วงความคิดสะดุ้งเล็กน้อย ร่างบางก้าวลงจากเตียงไปเปิดประตูเมื่อได้ยินเสียงใสของขวัญข้าวส่งเสียงเรียก 

            “ขวัญเองค่ะ คุณแพร”

            แพรไหมเปิดประตูให้อีกฝ่ายเข้ามาก่อนจะพาเดินไปนั่งตรงระเบียงห้องนอน

            “น้องขวัญมีอะไรหรือเปล่าคะ”

            “ขวัญไม่กล้าทำต่อแล้วค่ะ” ขวัญข้าวระบายสิ่งที่อัดอั้นอยู่ในใจออกมา เธอทำไม่ได้แล้ว หัวใจของเธอคอยแต่จะคัดค้านอยู่ร่ำไป

            “อย่าคิดมากสิคะ” แพรไหมปลอบเสียงอ่อนโยน ก่อนจะกุมมือบางพร้อมทั้งตบเบาๆ อย่างให้กำลังใจ

            ‘ขวัญข้าวรู้สึกดีกับอลันสินะ’

            “ขวัญกลัวว่าคุณเดนิสจะไม่ยอมยกเลิก” เอ่ยบอกเสียงสั่นเครือ นึกย้อนถึงเรื่องเมื่อวาน หลังจากออกจากสวนสาธารณะ น้องชายนายจ้างก็พาเธอไปทานข้าว เสร็จแล้วชายหนุ่มก็พาไปเดินเล่นต่อ เขาทำเหมือนเธอเป็นคู่รักกันก็ไม่ปาน จนเธอถึงกับนอนไม่หลับ คอยแต่จะคิดเข้าข้าง ตัวเองอยู่ร่ำไป และดูเหมือนว่าตอนนี้ความคิดของเธอกำลังจะสวนทาง กับหน้าที่ความรับผิดชอบ

            “ไม่ต้องห่วงนะคะ...พี่จะช่วยเอง” แพรไหมเอ่ยออกมาอย่างแน่วแน่ ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับขวัญข้าว แค่นี้ เธอก็คิดได้แล้ว ว่าจะเป็นกามเทพให้ใคร ถึงแม้มันจะยากเย็นแสนเข็ญเพียงใด เธอก็จะช่วยอีกฝ่ายให้จงได้

            “ขวัญหาเรื่องให้คุณแพรอีกแล้ว” ดวงตาดำขลับฉายชัดถึงความรู้สึกละอายใจที่สร้างแต่เรื่องแทบจะทุกครั้งไป 

            “น้องขวัญอย่าคิดแบบนั้นสิคะ จำคำพูดของตัวเองไม่ได้แล้วเหรอ เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว จะไม่ทอดทิ้งกัน”

            “ขอบคุณมากค่ะ” ขวัญข้าวยิ้มทั้งน้ำตา

            “พี่ว่าเราออกไปเที่ยวใช้ชีวิตให้คุ้มค่าก่อนที่จะไม่มีชีวิตดีกว่าค่ะ”

            แพรไหมเอ่ยชวนทีเล่นทีจริง จะมัวมานั่งคิดมากทำไม อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด สัตว์โลกย่อมเป็นไปตามกรรม

            “จะดีเหรอคะ” ขวัญข้าวเอ่ยถามด้วยความไม่แน่ใจ ก็ตอนนี้ พวกเธอสองคนโดนกักบริเวณอยู่ ผลพวงก็มาจากการออกไปเดินเล่นที่สวนสาธารณะ โดยไม่ได้รับอนุญาต คุณหมอต้มเธอเสียเปื่อย ไหนบอกว่าขออนุญาตแล้วอย่างไร 

            “พี่เจ็บแล้วจำค่ะ อย่าห่วงไปเลย คราวนี้จะขออนุญาตก่อนไป อย่างแน่นอน” คุณหมอคนสวยรู้แล้วว่าทำไม เดนิสถึงไม่ชอบให้พวกเธอออกไปข้างนอก เพราะกลัวเสียชื่อเสียงเทพบุตรสุดหล่อที่เพียบพร้อมไปด้วยทุกอย่างน่ะสิ ถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอทั้งสองเป็นใคร ความลับไม่มีในโลกหรอก สักวันหนึ่งก็ต้องมีคนรู้ เฮ้อ แล้วความลับของเธอล่ะ จะมีคนรู้แล้วหรือยัง แพรไหมสลัดความกังวลใจนั้นออกไป

            “ไปช็อปปิ้งกันดีกว่า”

            “ก็ได้ค่ะ” ขวัญข้าวตกปากรับคำพลางจ้องมองชุดที่คุณหมอใส่

            “คุณแพรจะเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไหมคะ”

            ไม่นึกเลยว่าคุณหมอจะกล้าแต่งตัวล่อเสือล่อจระเข้แบบนี้ ไหนบอกเจ็บแล้วจำ แต่ทำไมยังคิดจะแต่งแบบนี้ออกไปอีก ประโยคแสบสัน ที่ได้รับจากนายจ้างเมื่อคราวก่อนยังทำให้เธอหน้าชามาจนถึงทุกวันนี้

            “ไปชุดนี้แหละค่ะ”

            แพรไหมเดินไปหยิบเสื้อสเวตเตอร์ถักสีแดงที่แขวนอยู่ในตู้ พอได้แล้วก็หันไปชวนเสียงใส

            “ไปกันเถอะค่ะ”

            ขวัญข้าวเดินตามคุณหมอคนสวยออกจากห้องลงไปข้างล่าง

            “จะออกไปไหนกันเหรอครับ” เสียงเอ่ยถามของพ่อบ้านดังขึ้น

            “ฉันจะออกไปห้างสรรพสินค้าน่ะค่ะ” แพรไหมเอ่ยตอบ

            “ต้องขอโทษด้วยนะครับ ผมคงจะให้คุณสองคนออกไปไม่ได้” พ่อบ้านพูดขึ้น หญิงสาวทั้งสองไม่รู้ตัวเลยหรือไรว่ากำลังจะสร้างงานใหญ่ให้กับพวกเขา

            “ฉันไม่ใช่นักโทษนะ มีสิทธิ์ที่จะออกไปไหนมาไหนก็ได้”

            คุณหมอคนสวยเอ่ยด้วยความไม่พอใจ

            “ผมทราบครับ แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่ ต้องเคารพกฎของที่นี่นะครั บ” พ่อบ้านบอกแกมขอร้อง ทุกคนต้องปฏิบัติตามกฎอย่างเคร่งครัด

            “กฎที่เจ้านายคุณตั้งคือกฎหมายใช่ไหม”

            “ใช่ครับ”

            “แล้วฉันต้องทำยังไงถึงจะออกไปได้”

            “ผมจะโทร.แจ้งนายใหญ่ให้ทราบก่อนครับ” พ่อบ้านถอนหายใจออกม

            “ดีค่ะ ช่วยบอกเจ้านายคุณด้วยนะคะ ว่าเวลาผู้หญิงมีวันนั้นของเดือนเขาจะสิงสถิตอยู่กับที่ ไม่ได้หรอก อีกอย่าง อารมณ์ก็แปรปรวนด้วย เห็นอะไรก็อยากทำลายไปเสียหมด” แพรไหมกัดฟันบอกให้อีกฝ่าย ทราบถึงเหตุผลว่าทำไมถึงต้องออกจากบ้าน

            “ครับ ผมจะรายงานนายใหญ่ทุกประโยคไม่มีตกหล่นอย่างแน่นอน” พ่อบ้านพูดจบก็เดินเลี่ยงออกไปโทรศัพท์หาผู้เป็นนาย

            “คุณแพรมีประจำเดือนเหรอคะ เอาของขวัญก่อนก็ได้ค่ะ ขวัญพกมาด้วย” ขวัญข้าวพาซื่อเอ่ยออกไป

            “พี่ไม่ได้เป็นหรอกค่ะ พูดเผื่อไว้ เดี๋ยวอดไป” แพรไหมพูดขึ้น มาเฟียวายร้ายต้องถามหาเหตุผลแน่นอนว่าจะออกไปที่ไหน ไปทำอะไร นอกจากจะเถียงคำไม่ตกฟากแล้ว ยังเจ้ากี้เจ้าการ จู้จี้จุกจิกอีกด้วย นิสัยผู้หญิงชัดๆ

            “ค่ะ” ขวัญข้าวไม่รู้จะพูดอะไรต่อ

            “ว่าไง เจ้านายคุณคงจะไม่ปิดกั้นอิสรภาพของคนอื่นหรอกนะ” แพรไหมเอ่ยถามทันทีที่เห็นพ่อบ้านเดินเข้ามา

            “ครับ รอสักครู่ ผมจะให้คนขับรถไปส่ง” พ่อบ้านยิ้มเล็กน้อยกับคำพูดของคุณหมอ เขารายงานนายใหญ่ตามที่คุณหมอบอกทุกประโยค อย่างไม่มีตกหล่น อดรู้สึกแปลกใจไม่ได้ที่ได้ยินเสียงหัวเราะของผู้เป็นนาย แถมยังกำชับให้เขาอำนวยความสะดวกให้ทั้งสองอีกด้วย

            “ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวเรานั่งแท็กซี่ไปเอง”

            “แต่ว่า...” พ่อบ้านอ้าปากค้าน แต่คุณหมอคนสวยชิงพูดขึ้นเสียก่อน 

            “ฉันจะกลับมาก่อนที่เจ้านายคุณจะกลับมาถึงบ้าน พอใจไหม” แพรไหมไม่รอฟังคำตอบ จูงมือขวัญข้าวเดินจ้ำอ้าวออกไปทันที จุดมุ่งหมายคือถนนเนฟสกี้ ถนนสายหลักของเมือง ที่รายล้อมไปด้วย พระราชวัง สำนักงานต่างๆ โรงแรม สวนสาธารณะ และห้างสรรพสินค้าที่มีทั้งสินค้าพื้นเมืองและสินค้าแบรนด์เนม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น