มาเฟียร้ายพ่ายแผนรัก (อีบุ๊ค)

ตอนที่ 14 : บทที่ 7 หลงกล (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 445
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    3 เม.ย. 63

จบตอนค่า...


 



         ประเทศไทย ณ โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง

 

            เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงใหญ่ของชายหนุ่มคนหนึ่งก็ก้าวเดินเข้าไปทันที ชายหนุ่มกดหมายเลขชั้นที่ต้องการ ขณะที่ประตูกำลังจะปิดลงก็ มีเสียงของหญิงสาวคนหนึ่งดังขึ้นมือหนาจึงกดปุ่มเปิดเพื่อรอคนที่เรียก

            “ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณในขณะที่ยังถือโทรศัพท์แนบหู แล้วก็เดินไปชิดอีกฝั่ง ยืนหอบหายใจด้วยความเหนื่อย ถ้าไม่ทันขึ้นลิฟต์ตัวนี้เธอต้องไปทำงานสายแน่ๆ

            “คุณฝนยังอยู่ไหมครับ” เสียงแว่วเรียกมาตามสาย

            ฝนกำลังฟังอยู่ค่ะ”

            “ครับ...พอดีผมโทร.หาคุณแพรไม่ติด ก็เลยโทร.หาคุณฝนเพื่อที่จะแจ้งเรื่องให้ทราบน่ะครับ” ปลายสายบอก 

            “ยายแพรไปรัสเซียค่ะ”

            “ผมได้ที่อยู่ล่าสุดของคุณอภิภูแล้วครับ จะให้ผมทำยังไงต่อครับ”

            “ได้ที่อยู่พี่ภูแล้วเหรอคะ” หญิงสาวร้องถามอย่างตื่นเต้น

            “ครับ...จะให้ผมทำยังไง”

            “คงต้องรอยายแพรกลับมาก่อนค่ะ...ยังไงคุณก็ช่วยให้ลูกน้อง เฝ้าเอาไว้ก่อนด้วยนะคะ”

            “ได้ครับ”

            “ขอบคุณค่ะ...ถ้ามีอะไรก็โทร.หาฝนได้ตลอดนะคะ” 

            หญิงสาวกดวางสายทันทีที่คุยกันรู้เรื่อง แล้วก็ยิ้มออกมาเต็มใบหน้า เมื่อได้รับรู้ข้อมูลที่พวกเธอพยายามค้นหามาตั้งเกือบปี ในที่สุดก็เป็นความจริง ยายแพรต้องดีใจมากๆ แน่เลย ที่ความพยายามของตัวเองกำลังจะบรรลุผล

            “ชั้นไหนครับ” ชายหนุ่มถามหญิงสาวที่ยังยืนยิ้มไม่ยอมกดหมายเลขชั้นเสียที

            “ชั้นสิบสองค่ะ” หญิงสาวหันไปบอก “เอ๊ะ...คุณก็ไปชั้นสิบสองเหมือนกันเหรอคะ”

            ‘สงสัยจะเป็นแขกของผอ. แต่ว่าวันนี้ท่านผอ.ไม่มีนัดกับใคร นี่นา หรือว่าเธอลืม’ เลขาฯ ส่วนตัวเริ่มคิด

            “ผมมาพบคุณกวินน่ะครับ” 

            “อ๋อค่ะ...คุณคงต้องรอสักครู่นะคะ วันนี้ผอ.ท่านเข้าสาย” หญิงสาวแจ้งให้ชายหนุ่มร่างสูงทราบ

            “คุณเป็นเลขาฯ คุณกวินเหรอ” ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างขบคิด ยายนี่เองที่ทำให้เขาต้องมาจัดการงานที่ได้รับมอบหมายจากทางไกลด้วยตัวเองแบบนี้

            “ค่ะ...”

            ติ๊ง! 

            เสียงลิฟต์เปิดออกเมื่อถึงชั้นที่ต้องการ ชายหนุ่มผายมือเชิญหญิงสาวที่กำลังอ้าปากถามอะไรสักอย่างให้เดินออกมาก่อน แล้วร่างสูงก็เดินตามหญิงสาวออกมาติดๆ

            “จะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ” หญิงสาวเดินนำชายหนุ่มไปยังห้องรับรองแขก

            “ไม่ต้อง...ผมไม่จำเป็นต้องพบผอ.แล้ว” 

            “ทำไมคะ” หญิ งสาวหยุดเดิน หันกลับมาถามด้วยความอยากรู้

            “เพราะคุณน่าจะรู้เรื่องดี เท่ากับผอ. เป็นถึงเพื่อนสนิทคุณหมอแพรไหมกับนายกวินด้วยนี่นา”

            “คุณ!” หญิงสาวอุทานอย่างตกใจ สิ่งที่เธอกังวลกำลังจะเกิดขึ้น หลังจากแพรไหมไปรัสเซียได้เพียงไม่กี่วัน ก็มีจดหมายปริศนาและผู้ชายแปลกหน้าเข้ามาในโรงพยาบาลทุกวัน จนเธอไม่มีกะจิตกะใจจะทำงาน เมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นมันเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของโรงพยาบาล เธอรู้เรื่องจดหมายดี แต่ผอ.ยังไม่รู้

            “ส่งมันมาให้ผม...ไม่งั้นก็เตรียมบอกลาโรงพยาบาลนี้ได้เลย”

            ชายหนุ่มเอ่ยสั่งเสียงห้วนพร้อมยื่นแฟ้มเอกสารส่งให้

            “ส่งอะไร” หญิงสาวย้อนถามกลับ ไม่ยอมรับแฟ้มที่เขาส่งให้

            “ภาพจากกล้องวงจรปิดห้องคุณหมอ...ลูกน้องผมสืบรู้ความจริงหมดแล้ว”

            “เราลบมันไปหมดแล้ว” หญิงสาวโกหก

            “คิดว่าผมจะเชื่อเหรอ ถึงจะเป็นโรงพยาบาลเอกชน แต่ก็ต้องได้รับการอนุมัติจากผอ.คุณก่อนอยู่ดี”

            ชายหนุ่มยิ้มมุมปากเล็กน้อย สายสืบเขาเข้ามาแฝงตัวอยู่ในโรงพยาบาลรายงานให้ทราบว่ายังไม่มีคำสั่งให้ลบภาพจากกล้องวงจรปิด ห้องตรวจของคุณหมอ อีกอย่างเขาก็ทำให้ผอ.นั้นยุ่งเกี่ยวกับการกอบกู้กิจการ จนไม่มีเวลาคิดถึงเรื่องนี้ได้หรอก

            “ไม่เชื่อก็ตามใจ” 

            หญิงสาวพยายามหาทางหนี แต่สายตาเหลือบไปเห็นผอ.ที่กำลัง ก้าวออกจากลิฟต์เดินเข้ามาหาเธอ ไหนบอกจะเข้าสายไง รีบมาทำไม เธอรู้นิสัยกวินดี ว่าจะทำทุกทางเพื่อปกป้องโรงพยาบาล ถึงแม้จะต้องหักหลังแพรไหมก็ตาม มันเป็นความผิดของเธอที่ไม่บอกให้เพื่อนรู้ เพราะเห็นเขากำลังยุ่งเกี่ยวกับโรงพยาบาล ก็เลยไม่อยากนำเรื่องนี้ ไปทำให้อีกฝ่าย ต้องเครียดหนักกว่าเดิม

            “มีอะไรหรือเปล่าฝน” กวินเอ่ยถามเลขาฯ สาว

            “คุณมาก็ดีแล้วคุณกวิน ผมเบื่อที่จะเจรจากับเลขาฯ คุณเต็มที” ชายหนุ่มร่างสูงชิงพูดขึ้นก่อน เขามีงานต้องทำมากมาย ไม่มีเวลามาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอก

            “คุณจะไม่แนะนำตัวเองหน่อยเหรอครับ” กวินถามด้วยรอยยิ้ม ยังไม่รู้เรื่องราวที่เกิดขึ้น

            “ผมโรมันครับ” ชายหนุ่มร่างสูงยื่นมือออกไปทักทายอย่างเสียมิได้ และกวินก็ยื่นมือมาจับเพื่อทักทายเช่นกัน

            “ดูเหมือนคุณจะมีธุระกับผม” กวินถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นว่าหน้าตาของชายหนุ่มร่างสูงไม่ค่อยอยากจะสนทนาเท่าไร

            “ใช่ครับ...ผมต้องการภาพจากกล้องวงจรปิดห้องตรวจของคุณหมอตามที่ได้แจ้งมาเมื่อหลายวันก่อนผ่านทางเลขาฯ คุณ”

            “เอ่อ...ผมคงให้ไม่ได้หรอกครับ” กวินเริ่มจะเข้าใจอะไรขึ้นมาบ้าง ยายเลขาฯ ตัวแสบสร้างเรื่องให้เขาอีกแล้วใช่ไหม

             “งั้นนี่อาจจะทำให้คุณตัดสินใจใหม่ได้”

            โรมันส่งแฟ้มให้ชายหนุ่มหน้ามน กวินรับเอกสารไปเปิดดู ก็ถึงกับหน้าซีดเผือด ร่างหนาถึงกับแทบจะพยุงตัวไม่ได้ไปชั่วขณะ จึงต้องพึ่งบ่าบอบบางของเลขาฯ สาวช่วยยึดเอาไว้

            “ทำอะไรของคุณเนี่ย” เสียงเล็กตำหนิ พลางมองเพื่อนชายด้วยความเป็นห่วง

            “ก็แค่ช่วยให้เจ้านายคุณได้คิดใหม่เท่านั้น” โรมันตอบอย่างไม่ยี่หระ จ้องมองร่างบางด้วยความไม่พอใจที่กล้าขึ้นเสียงใส่ตน

            “ถ้าผมช่วย คุณสัญญากับผมได้ไหมว่าแพรไหมจะปลอดภัย” กวินเอ่ยถามเสียงแผ่วเบา‘ขอโทษนะเพื่อนรัก ที่ต้องทำแบบนี้’ 

            “เจ้านายผมท่านเป็นคนมีเหตุผลครับ” โรมันยิ้มเล็กน้อย ‘เฉพาะกับสิ่งที่ให้ผลประโยชน์แก่เจ้านายเท่านั้น’

ชายหนุ่มนึกต่อในใจ

            “ฝน เอาให้คุณโรมันไปซะ” กวินหันไปสั่งลูกน้องเหมือนกับรู้ว่าของนั้นต้องอยู่ในมือเลขาฯ แล้วแน่นอน 

            “แต่ว่า...” เลขาฯ สาวลังเล

            “หยาดฝน” 

            “ก็ได้” เลขาฯ สาวยอมอย่างเสียมิได้

            หญิงสาวเดินไปเปิดลิ้นชักโต๊ะทำงานของตัวเอง มือบางหยิบแผ่นซีดีที่เป็นภาพจากกล้องวงจรปิดที่เธอไปขอมาจากห้องคอนโทรล พลางนึกในใจ ‘ฉันขอโทษนะยายแพร หวังว่าแกคงจะไม่เป็นอะไรนะ’ 

            “รับไปสิ” มือบางยื่นส่งให้

            “ขอบคุณครับ” โรมันถึงกับระบายยิ้มกับท่าทางของเลขาฯ สาว 

            “เอกสารแผ่นนี้ผมขอนะครับ...แต่ที่เหลือคุณเอาไปอ่านศึกษาดู ตัดสินใจยังไงก็โทร.หาผมได้เลยครับ” ชายหนุ่มดึงกระดาษแผ่นแรกออกจากมือเจ้าของโรงพยาบาล

            “เอกสารอะไรอีก” เลขาฯ สาวถามอย่างไม่พอใจ 

            “เรื่องของเจ้านาย ลูกน้องไม่เกี่ยว” บอกเสร็จก็เดินจากไปทันที ไม่สนใจเสียงต่อว่าที่ดังแว่วมาตามหลัง เขาต้องรีบไปจัดการส่งผลการสืบให้เจ้านาย เรื่องอื่นค่อยจัดการทีหลัง เพราะว่าถึงอย่างไรเขาก็ต้องมาที่นี่ อีกหลายครั้งอย่างแน่นอน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

14 ความคิดเห็น