โซ่รักบ่วงพันธนาการ รอตีพิมพ์ สนพ.ไลต์

ตอนที่ 3 : บทที่ 2 ทำตามสไตล์ตัวเอง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,166
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 21 ครั้ง
    31 ม.ค. 60

ต่อค่า...ตอนนี้เป็นเนื้อหาที่เพิ่มใหม่นะคะ ยังไงก็ฝากติดตามต่อด้วยค่า 
 
 

บทที่ 2 ทำตามสไตล์ตัวเอง

                ร่างสูงในชุดแสนสบายเดินเข้าไปหาเพื่อนหนุ่มที่นั่งในโซนวีไอพี ในผับสุดหรูที่ทั้งสองรวมหุ้นกันเป็นเจ้าของ แมทธิวทรุดนั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนที่บาร์เทนเดอร์จะทำหน้าที่รินเครื่องดื่มสุดโปรดให้กับเจ้านายอย่างรู้หน้าที่

                “ฉันงดแอลกอฮอล์ ขอเป็นน้ำกี่วี่ปั่นก็แล้วกัน”

                “น้ำกี่วี่!” แพทริกแทบสำลักบรั่นดีที่ดื่มเข้าไป เมื่อได้ยินเครื่องดื่มที่เพื่อนต้องการ

                “อืม ทำไมต้องตกใจด้วย” 

                แมทธิวยกแก้วน้ำส้มที่บาร์เทนเดอร์เสิร์ฟให้ขึ้นดื่มหน้าตาเฉย ช่วงนี้ไม่อยากแตะแอลกอฮอล์เลย อยากดื่มแต่น้ำเปรี้ยวๆ ไม่รู้เป็นอะไรเหมือนกัน ตั้งแต่รู้ว่ามีลูกก็ไม่มีความต้องการบรรดาเหล้าเลย

                “ชวนมาดื่ม แต่ดันสั่งน้ำผลไม้ จะไม่ให้ตกใจได้ไง”

                “ก็มันไม่อยาก แค่จะมาเอาบรรยากาศเฉยๆ” ช่วงนี้รู้สึกเหนื่อยๆเลยโทร.ชวนมานั่งดื่ม เอาบรรยากาศที่คุ้นเคย ทุกคืนที่ผ่านมาเขากับแพทริก ต้องพากันมาคลุกอยู่ที่นี่ แต่พอกลายเป็นพ่อคนก็งดดื่มไปเสียอย่างงั้นเลย

                “ยังตกลงกับนิกกี้ไม่ได้อีกเหรอ ฉันก็บอกให้ไปคุยดีๆ ทำไมถึงไม่ไป”

                “ไปมาแล้ว แต่โดนไล่ หมดอารมณ์จะคุยแล้ว” แมทธิวเอนกายพิงพนักโชฟา ต่อจากนี้จะใช้วิธีตามสไตล์ของตัวเอง

                “ให้ฉันไปคุยให้ไหมล่ะ” 

                แพทริกอาสา เห็นแล้วก็อึดอัดตาม จะเป็นพ่อคนแม่คนกันแล้ว ยังจะเล่นเป็นเด็กๆกันอยู่ได้ แบบนี้มันไม่เป็นผลดีกับใครเลย โดยเฉพาะกับลูกน้อย

                “ไม่ต้อง ฉันจัดการเองได้ นายหาเลขาฯ คนใหม่ไว้เลย” เขากระตุกยิ้มมุมปาก คราวนี้ไม่พลาดอีกแน่

                “ดูมั่นใจจังนะ นายคิดจะทำอะไรกันแน่” เห็นท่าทางที่มั่นใจของอีกฝ่ายก็อดที่จะถามไม่ได้ แค่นี้ก็ชวนปวดหัวตามแล้ว มันจะสร้างเรื่องเพิ่มอีกหรือไร

                “นายไม่ต้องเป็นห่วงหรอก เอาดื่มๆ” แมทธิวยกแก้วของตัวเองยื่นไปตรงหน้าเพื่อนเพื่อชนแก้ว

                “โอ๊ย ฉันจะบ้าตาย” แพทริกเห็นเพลย์บอยตัวร้ายสิ้นลายก็รู้สึกรับไม่ได้ แต่ก็ยอมยกแก้วของตัวเองชนกับเพื่อน แล้วก็สาดเหล้าเข้าปากรวดเดียวจนหมด ขออย่าให้เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับตัวเองเลย

                “ฉันกลับละ พรุ่งนี้ต้องตื่นแต่เช้า” แมทธิวเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นว่าสมควรแก่เวลา

                “อะไรวะ โทรงชวนมาแท้ๆ จะรีบไปไหน” เพื่อนหนุ่มโวยวายใส่ มาไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำดันจะกลับซะแล้ว อาการซักจะหนักขึ้นทุกวัน

                “พรุ่งนี้ฉันจะไปเมืองไทย”

                “ไปทำไม หรือว่า...” แพทริกยังไม่ทันจบประโยค เสียงทุ้มของเพื่อนก็แทรกขึ้นก่อน

                “ใช่แล้ว ฉันไปละ” แมทธิวไม่คิดจะขยายความอะไรก็ขยับลุกขึ้น หมุนตัวเดินจากไปเสียดื้อๆ ทิ้งให้เพื่อนรักบ่นพึมพำตามหลัง

                “อะไรว่ะ ไม่คิดจะบอกหน่อยว่าเข้าใจตรงกันไหม มาไว เคลมไวจริงๆ” แพทริกไล่สายตามไปรอบๆบริเวณ คิ้วคมเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อสายตาไปปะทะเข้ากับใครบางคนที่ห่างออกไปพอสมควร  สับรางเก่งจริงๆ กลางวันอีกคน กลางคืนก็อีกคน หรือนี่จะเป็นแผนเรียกร้องความสนใจจากเขา คิดเหรอว่าจะสำเร็จ เมลานี ฟาร์แลนด์

________________

               

               “คุณแมทคะ” เสียงหวานที่ร้องเรียก ทำให้ร่างสูงของแมทธิวที่กำลังก้าวพรวดๆไปยังประตูทางออก หันกลับไปมอง

                “แวนด้า”

                “จะรีบไปไหนคะ คืนนี้แวนด้าว่างนะคะ” ร่างบอบบางในชุดรัดรูปแสนสั้นขยับเข้าไปชิด มือบางลูบไล้หน้าอกแกร่ง ส่งสายตาเชิญชวนให้อย่างเปิดเผย

                “แต่ผมไม่ว่าง ขอตัวก่อน” แมทธิวผละตัวออกห่าง รู้สึกเหม็นฉุนกลิ่นน้ำหอมของเจ้าหล่อนเหลือเกิน ร่างสูงทำท่าจะหมุนตัว แต่กลับถูกฉุดแขนเอาไว้เสียก่อน

                “เดี๋ยวก่อนสิคะ...เอ่อ ขอโทษค่ะ” นางแบบสาวรีบปล่อยมือจากแขนแกร่ง เมื่อสบเข้ากับสายตาดุๆที่ส่งให้

                “มีอะไร”

                “แวนด้าได้ยินมาว่า คุณมีเมียกับลูกแล้ว จริงเหรอคะ” เพื่อความมั่นใจว่าเป็นความจริง ถึงแม้จะได้ยินข่าวมาจากน้องสาวของเขาก็ตาม แต่เธอก็อยากจะได้ยินคำยืนยันจากปากของเขา

                “ใช่ ผมมีเมียกับลูกแล้วนี้ ขอตัวก่อน” คราวนี้แมทธิวไม่คิดจะปล่อยให้ตัวเองต้องถูกรั้งไว้อีก รีบสาวเท้าสาวๆไปยังประตูอย่างรวดเร็ว เมื่อรู้สึกคลื่นไส้

                “เสียดายจัง” หล่อนพึมพำตามหลัง ก่อนจะมองหาเป้าหมายต่อไปของตัวเอง ไม่ใช่ใครที่ไหน เพื่อนสนิทของชายหนุ่มที่ออกไปนั่นเอง เมื่อเห็นแล้วก็เดินนวยนาดเข้าไปหา

                “ผมไม่มีอารมณ์...” แพทริกพูดกับไฮโซสาว แต่สายตาดันอยู่ที่หญิงสาวอีกคนที่เผลอมองมาเพียงแว่บเดียวก็หันกลับไปสนใจคู่สนทนาต่อ “นั่งสิ”

                “ขอบคุณค่ะ” หล่อนรีบนั่งลงข้างกายของเป้าหมายในคืนนี้ ก่อนจะเบียดกายเข้าซบอย่างไม่อายสายตาใคร เอาอกเอาใจ เพื่อคืนนี้จะได้จบลงที่เตียงของแพทริก โมเรโน่

                จนกระทั่งผ่านไปเกือบชั่วโมง แต่เป้าหมายกลับไม่สนใจตัวเอง เอาแต่มองหญิงสาวที่หล่อนรู้จักดีว่าเป็นใคร เมลานี ฟาร์แลนด์ ทำไมใครๆถึงได้สนใจผู้หญิงคนนั้นกันเสียหมด แต่อย่าหวังว่าคืนนี้เธอจะพลาดละ ไม่มีทางหรอก

                “แวนด้าว่าเราไปที่ห้องแวนด้าดีกว่านะคะ” หล่อนกระซิบข้างหูพร้อมกับลูบไล้หน้าอกแกร่งอย่างต้องการปลุกเร้า

                “เอาสิ” แพทริกขยับลุกขึ้น เห็นแบบนั้นนางแบบสาวเลยขยับลุกตาม แล้วควงแขนแกร่งประกาศให้คนอื่นรู้ว่าคืนนี้เป็นของเธอ จากนั้นทั้งก็พากันเดินออกจากโซนวีไอพีไปที่ประตู  โดยมีสายตาของหญิงสาวหน้าหวานที่มองตามหลังทั้งคู่ไปจนลับสายตา หัวใจของคนมองเจ็บปวดไม่น้อย จนน้ำตาพานจะไหลออกมา

                “เมนี่ อย่าร้องเด็ดขาดนะ” เธอบอกตัวเองเบาๆ รู้ว่ามาที่นี่ไม่พ้นจะต้องเจ็บปวดกับภาพของเขากับบรรดาผู้หญิง แต่เธอก็ห้ามใจไม่ได้ที่จะต้องขอมาเห็นหน้าของชายหนุ่มที่ตนแอบรักมานานหลายปี อย่าง แพทริก โมเรโน่ เพื่อนสนิทของพี่ชาย

                “เรากลับกันเลยไหม” เสียงชายหนุ่มที่เดินกลับมาที่โต๊ะ หลังจากขอตัวไปเข้าห้องน้ำ

                “เอาสิ ขอบใจนะแจ็คกี้ที่มาเป็นเพื่อน”

                “ขอเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหมเมนี่ ผู้ชายคนนั้น...”

                “ไปกันเถอะ” เมลานีแทรกขึ้น ก่อนที่จะได้ยินประโยคขอร้องเดิมๆ จากเพื่อนหนุ่ม ที่ขอให้เธอตัดใจจากคนที่แอบรัก แต่เธอทำไม่ได้ เธอเคยลองแล้ว แต่ก็ไม่สำเร็จ ตอนที่รู้ว่าเขาเป็นแฟนกับเลขาฯสาว เธอก็ว่าจะตัดใจ แต่ก็ทำไม่ได้ ยิ่งรู้ว่าเขากับเลขาฯ เป็นแฟนกันหลอกๆ เพราะไม่อยากหมั้นกับเธอ มันทำให้เธอทั้งโกรธทั้งน้อยใจ เลยพยายามจะตัดใจ สุดท้ายก็ทำไม่ได้

 

                เพื่อนหนุ่มถอนหายใจหนักหน่วง มันยากจริงๆแหละที่จะตัดใจจากคนที่แอบรัก เพราะเขาก็ทำไม่ได้ที่จะตัดใจจากเธอ ได้แต่เฝ้ารอให้เธอตัดใจ และหันมามองเขาบ้าง และนี่ก็คงจะเป็นความต้องการของเธอเช่นเดียวกันสินะ 

เจอกันวันพฤหัสค่า เกณิกา 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 21 ครั้ง

104 ความคิดเห็น