โซ่รักบ่วงพันธนาการ รอตีพิมพ์ สนพ.ไลต์

ตอนที่ 29 : บทที่ 10 ความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้น (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,531
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    22 มี.ค. 60

ต่อค่า... เมื่อวานยุ่งมาก เลยไม่ได้มาลง ก่อนไปอ่านกันต่อ มาแจ้งอีกครั้งค่ะ หนังสือใกล้ว่างแผนแล้วนะคะ  สั่งกับเว็บสนพ.ไลต์ออฟเลิฟ มีของแถมด้วยนะคะ ถ้าเปิดสั่งที่สำนักพิมพ์แล้วจะมาแจ้งอีกที ค่าตัวสองหนุ่มสองสาว 299 บาท สั่งกับสนพ.มีส่วนลดด้วยนะคะ 


บทที่ 10 ความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้น

               พทริกวางโทรศัพท์ทันทีที่เห็นร่างบอบบางของว่าที่คู่หมั้นสาวเดินตรงเข้ามาหา เขาหย่อนโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงพลางแกล้งทำหน้ายุ่งนิดๆส่งให้คนตัวเล็กที่ปล่อยให้เขารอ

                “ทำไมมาช้าจัง พี่รอตั้งหลายนาที” เสียงทุ้มบ่นอย่างไม่จริงจัง

                “มัวแต่แย่งของกินจากพี่แมทมาให้อยู่ค่ะ” หญิงสาวเอ่ยตอบพร้อมกับชูถุงที่บรรจุปิ่นโตให้ดู

                “อะไรครับ” เขารับถุงมือช่วยถือให้

                “ข้าวต้มหมูฝีมือพี่นิกกี้ค่ะ กว่าจะแย่งมาจากคนขี้หวงได้ เกือบไม่รอดออกมา” เธอหัวเราะเบาๆ “พี่แพทคิดดูสิคะ พี่แมทหวงแม้กระทั่งข้าวต้ม ทำอย่างกับตัวเองจะกินหมด”

                “นั่นแหละเจ้าแมทน่ะ ทำอย่างกับไม่รู้นิสัยพี่ชายของตัวเองไปได้” ตลอดยี่สิบกว่าปีที่เป็นเพื่อนกันมา เขากับแมทธิวรู้ไส้รู้พุงกันเป็นอย่างดี ขี้หวง เป็นหนึ่งในนิสัยของแมทธิวเลยก็ว่าได้ พอมีเมียอาการหนักขึ้นจากเมื่อก่อนมากเลยนะเนี่ย

                “ก็รู้ค่ะ แต่ไม่คิดว่าเป็นหนักขนาดนี้” เมลานีถามขึ้นเมื่อนึกได้ “อ่อ ว่าแต่เย็นนี้พี่แพทไปดูทีมแข่งด้วยไหมคะ”

                “ไปครับ ไปด้วยไหมล่ะเรา”

                “พี่แพทไป เมนี่ก็ต้องไปอยู่แล้วค่ะ” ชายหนุ่มยิ้มนิดๆก่อนจะเปลี่ยนเรื่อง

                “พี่โทร.บอกคุณแม่แล้วนะ”

                “คุณแม่ของพี่แพทว่ายังไงบ้างคะ” เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น

                “ตกใจอย่างที่พี่สันนิษฐานไว้เลย ใส่ร้ายพี่ใหญ่เลยว่ารังแกเรา เมนี่ท้องหรือเปล่า พอพี่บอกว่าเปล่าก็ไม่เชื่อ” เขาถอนหายใจเบาๆ “พี่พยายามอธิบายแล้ว แต่คุณแม่ก็ไม่เชื่อ พี่ก็เลยบอกให้โทร.มาถามเมนี่เอง”

                “ค่ะ” หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ออกจากกระเป๋าใบเล็กขึ้นมาดู “อุ๊ย! ท่านโทรมาจริงๆด้วย เมนี่ปิดเสียงไว้น่ะค่ะ เลยไม่รู้เรื่อง”

                “เดี๋ยวก็โทร.มาอีก เชื่อพี่เถอะ” เป็นอย่างที่ชายหนุ่มว่าจริงๆ ไม่ถึงนาทีด้วยซ้ำเสียงโทรศัพท์ของหญิงสาวก็ดังขึ้น

                เมลายิ้มเล็กน้อยขณะกดรับพร้อมกับกรอกเสียงทักทายลงไปตามสาย “สวัสดีค่ะ คุณป้า เมนี่ขอโทษนะคะที่ไม่ได้รับตั้งแต่ทีแรก เมนี่ลืมเปิดเสียงน่ะค่ะ”

                “ไม่เป็นไรจ้ะ เจ้าแพทโทร.มาบอกแม่ว่าจะหมั้นกับหนู มันเกิดอะไรขึ้นลูก หนูไม่ได้ท้องใช่ไหม ไม่ต้องคิดจะปิดบังความผิดของเจ้าตัวดีด้วยนะ บอกความจริงแม่มาให้หมด ที่เหลือปล่อยเป็นหน้าที่ของแม่จัดการ” ปลายสายเข้าเรื่องทันทีเช่นกัน

                “เมนี่ไม่ได้ท้องค่ะคุณป้า พี่แพทไม่ได้รังแกอะไรเลยค่ะ”

                “ไม่ท้องแล้ว ทำไมเจ้าแพทถึงเปลี่ยนใจล่ะ แม่คะยั้นคะยอแทบตายก็ปฏิเสธเสียงหนัก ทีแบบนี้ละมากลับคำของตัวเองเสียได้”

                “พี่แพทกำลังสนใจเมนี่อยู่ค่ะ” เธอตอบปลายสายขณะที่สายตามองชายหนุ่มแล้วอมยิ้ม “พี่แพทเปลี่ยนไปมากเลยนะคะ จากที่ไม่สนใจ ตอนนี้กลับมาสนใจมากๆเลยด้วยค่ะ”

                “สนใจจนถึงกับต้องหมั้นเลยเหรอ แม่ยังไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี คนเราจะเปลี่ยนใจกันง่ายๆได้ไง แน่ใจนะว่าไม่ได้ท้องน่ะ”

                “แน่ใจสิคะ เมนี่ไม่ได้ท้องจริงๆค่ะ พี่แพทกำลังหึงเมนี่น่ะค่ะ ก็เลยอยากจะจับจองไว้ก่อน จะได้ไม่มีหนุ่มๆที่ไหนมายุ่งกับเมนี่”

                “แม่จะพยายามเชื่อก็แล้ว” ปลายสายถอนหายใจ “น่าเสียดายที่หนูไม่ท้อง แม่ก็หลงดีใจ นึกว่าจะได้อุ้มหลานเสียแล้ว”

                “ขอบคุณนะคะคุณป้าที่เชื่อ”

                “หนูเมนี่ แม่อยากจะอุ้มหลานจริงๆนะ คุณป้าของหนูก็ด้วย ช่วยทำให้คนแก่ทั้งสองสมหวังหน่อยได้ไหมลูก หนูก็รักเจ้าแพท และแม่ก็เต็มใจมากๆที่จะได้หนูเป็นลูกสะใภ้ เดี๋ยวแม่กับคุณป้าของหนูจะช่วยและวางแผนให้เอง”

                “เอ่อ...เราค่อยคุยกันอีกทีวันที่เจอกันนะคะคุณป้า หนูสายแล้วค่ะ ต้องรีบเข้างาน” หญิงสาวหาทางตัดบทสนทนา

                “จ๊ะๆ เจอกันวันอาทิตย์นะลูก อ่อ ต่อไปเรียกคุณแม่นะ ไม่ใช่คุณป้า”

                “ค่ะ สวัสดีค่ะ คุณแม่” เมลายิ้มหน้าแดงขณะกดวางสาย พลางหันไปเอ่ยบอกให้คนที่รอฟังได้รู้ “คุณแม่ของพี่แพทเชื่อแล้วค่ะ ว่าเมนี่ไม่ได้ท้อง”

                “แค่นี้เหรอครับ เห็นคุยกันตั้งนาน”

                “ก็แค่นี้แหละค่ะ พี่แพทก็ได้ยินเมนี่อธิบายแล้วนี่ค่ะ กว่าคุณแม่จะเชื่อ”

                “แล้วทำไมถึงตัดบทและหน้าแดงล่ะ”

                “เอ่อ...ไม่มีอะไรจริงๆนะคะ” คนถูกถามไม่กล้าบอกเพราะเดี๋ยวเขาจะรู้ตัวเสียก่อน

                “พี่ไม่เชื่อ ตอบพี่มาเดี๋ยวนี้” เขาเร่งพลางขยับเข้าไปใกล้แล้วตวัดเอวเล็คคอดเข้ามาแนบชิด

                “อุ๊ย! พี่แพท อย่าสิคะ เดี๋ยวมีคนมาเห็น”

                “เห็นก็เห็นไปสิ เดี๋ยวเราก็จะหมั้นกันแล้ว จะกลัวทำไม พี่ทำแบบนี้ยังได้เลย” แบบนี้ของเขาคือก้มหน้าลงหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างของเธอ

                “พี่แพท หัดอายคนอื่นบ้างสิ” หญิงสาวทำหน้าง้ำงอ “ปล่อยเมนี่เลยนะ สายแล้ว รีบไปทำงานกันเถอะ”

                “ไม่ปล่อย บอกมาก่อนว่าคุยอะไรกับคุณแม่”

                “ขึ้นรถก่อนนะคะ เดี๋ยวเมนี่บอก” ถ้าจะคุยถึงเรื่องนี้ ก็ขอคุยกันในที่ลับหน่อย เกิดมีคนมาได้ยิน จะดูไม่ดี

                “ก็ได้ แต่ถ้าคิดจะตุกติก พี่จับปล้ำรถในรถแน่ๆ” เขายอมปล่อย แต่ก็ทิ้งคำขู่เอาไว้

                “บ้า! คิดเหรอเมนี่จะกลัว” เธออุบอิบเบาๆ ไม่ใช่ไม่กลัว แต่รู้ว่าชายหนุ่มเป็นสุภาพบุรุษมากพอที่จะไม่รังแกคนที่ไม่ยินยอม

                “จะลองดูก็ได้นะ ยายเด็กใจแตก คนยิ่งกลัดมันอยู่ด้วยตอนนี้”

                “บ้า!” หญิงค้อนตาคว่ำส่งให้ “เปิดประตูรถสิคะ เดี๋ยวเมนี่เปลี่ยนใจไม่บอกนะ”

                “จะลองดีก็ได้ ในรถพี่ชอบนะ มันคงวิเศษสุดๆไปเลย”

                “ทำมาบ่อยล่ะสิ” คนพูดตาลุกวาว คล้ายมีประกายไฟเปล่งออกมา

                “บ่อยไหม ก็ไม่นะ ครั้งสองครั้ง หรือสามครั้ง...”

                “พอๆไม่ต้องสาธยาย เมนี่ไม่อยากฟัง” ร่างบางขัดขึ้นก่อนจะถอยห่างจากตัวรถ “เมนี่จะเดินไปเอง เจอกันที่ทำงานค่ะ”

                แล้วคนหึงก็หมุนตัว ทำท่าจะเดินหนีไปยังถนนใหญ่ แต่ถูกฉุดแขนเอาไว้เสียก่อน

                “เดี๋ยวสิครับ พี่พูดเล่น เคยก็จริง แต่มันยังไม่ถึงขั้นนั้น เล้าโลมนิดๆหน่อยๆเองครับ” ท้ายประโยคอธิบายเสียงอ่อย เห็นอนาคตรำไรเลยว่า เข้าชมรมคนกลัวเมีย ไม่พ้นเพื่อนหนุ่มเป็นแน่

                “เล้าโลมนิดๆหน่อยๆบนรถเหรอพี่แพท” ถามขึ้นเสียงดัง

                “ครับ”

                “เมนี่จะไม่นั่งรถพี่แพทอีกแล้ว ต่อไปไม่ต้องมารับ เมนี่จะไปเอง” เธอสะบัดพรึบ รถที่เขากับผู้หญิงคนอื่นเกือบจะมีอะไรกัน เธอไม่มีวันจะขึ้นไปนั่งอีกหรอก

                “ไม่ใช่คันนี้นะครับ คันนี้พี่หวงมาก คนเดียวที่ได้นั่ง ว่าที่ภรรยาของคุณบอสเจ้าขาเท่านั้นนะคะ”

                “จริงเหรอคะ” ปลายตามองนิดๆว่าเขาจะโกหกไหม

                “จริงครับ เมนี่คนเดียวที่ได้นั่ง และมีพี่เป็นสารถีมารับมาส่งให้แบบนี้ด้วย” คนงอนยิ้มกว้างกับคำยืนยันของเขา

                “ขึ้นรถเถอะค่ะ เดี๋ยวเมนี่จะบอกว่าคุยอะไรกับคุณแม่บ้าง”

                ได้ยินแบบนั้น แพทริกเลยปล่อยคนตัวเล็ก ก่อนล้วงหยิบกุญแจมากดปุ่ม แล้วเปิดประตูให้ “เชิญครับ เจ้าหญิงของพี่แพท” เขาหยิบถุงผ้าที่วางไว้บนหลังคารถตอนที่เธอคุยโทรศัพท์มายื่นส่งให้

                “ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้มหวานส่งให้ ก่อนจะรับถุงผ้าจากเขามาวางบนตัก 

                ชายหนุ่มปิดประตูแล้วเดินอ้อมหน้ารถไปฝั่งคนขับ เขาเปิดประตูขึ้นไปนั่งแล้วปิดประตู ดึงสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดเอว

                “ไหนว่าจะบอกอะไรพี่ไม่ใช่เหรอ” เขาหันหน้าไปหาคนตัวเล็ก

                “คุณแม่อยากอุ้มหลานนะคะ เลยจะวางแผนให้เมนี่” ดวงหน้าหวานของคนพูดซับสีแดงระเรื่ออย่างเขินอาย

                “ไม่ต้องให้คุณแม่ต้องมาลำบากหรอก” เดี๋ยวพี่จัดเอง

                “พี่แพทพูดอะไร เมนี่ไม่เห็นจะเข้าใจเลย” แพทริกไม่ตอบหันไปสตาร์ทรถ จากนั้นก็พารถเคลื่อนตัวออกไปทางถนนใหญ่ พอถึงทางแยกก็ตรงไป แทนที่จะเลี้ยวขวาไปยังสโมสร จนคนโดยสารต้องร้องขึ้นถามอย่างสงสัย

                “พี่แพทจะไปไหนคะ ไม่ไปทำงานเหรอ”

                ชายหนุ่มกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอ่ยตอบโดยที่สายตาไม่ละไปจากถนน “ไปทำลูกให้คุณแม่”

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

104 ความคิดเห็น