โซ่รักบ่วงพันธนาการ รอตีพิมพ์ สนพ.ไลต์

ตอนที่ 25 : บทที่ 9 สามีหรือแมว (น่ารักจัง) 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,683
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    16 มี.ค. 60

ต่อค่า... ย้ำๆ ใกล้จะได้จับจองรูปเล่มสวยๆกันแล้วนะคะ ฝากสองหนุ่มสองสาวด้วยค่า




บทที่ 9 สามีหรือแมว (น่ารักจัง)

                แมทธิวพาภรรยากลับโรงแรมทันทีที่รับประทานอาหารกลางวันเสร็จ โดยไม่ได้แวะที่ไหนต่อ เมื่อคุณแม่มีอาการหนังท้องตึงหนังตาก็เริ่มหย่อน เห็นแบบนั้นชายหนุ่มเลยชวนกลับเลย

                “แวะไปที่ห้างมาด้วยเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยขึ้นถาม เมื่อขึ้นมาบนรถแล้วเจอกับหนังสือเกี่ยวกับการตั้งครรภ์วางบนเบาะซ้อนกันอยู่สามเล่มและในถุงอีกหลายเล่ม

                “ครับ ทำธุระที่นั่น เสร็จแล้วเลยหาซื้อมาด้วย”

                “ซื้อมาซะเยอะเลยนะคะ” เธอหยิบเล่มแรกขึ้นมาดู ก่อนจะยิ้มออกมา เมื่อเห็นรูปเด็กน้อยแสนน่ารัก ยิ้มจนเห็นลักยิ้มข้างแก้มทั้งสอง เจ้าตัวเล็กของเธอจะมีลักยิ้มแบบนี้หรือเปล่านะ

                “ก็จะเอามาเปิดหาว่าเขาห้ามไหม ถ้าพ่อจะเข้าไปทักทายลูกอย่างใกล้ชิด” ชายหนุ่มยิ้มกรุ้มกริ่ม “ผมเปิดดูสองสามเล่ม ไม่มีเล่มไหนบอกเลยว่าห้าม”

                “บ้า! คิดเป็นแต่เรื่องนี้หรือไง” เธอว่าให้แล้วเปลี่ยนเรื่องพูด “คุณแมทดูสิคะ ตัวเล็กมีลักยิ้มด้วย น่าเกลียดน่าชังสุดๆ”

                “น่ารักน่าเอ็นดูต่างหาก ไม่เห็นจะน่าเกลียดสักหน่อย” เขาแย้งกลับ เมื่อมองนายแบบตัวน้อยที่อยู่บนปก

                “คนไทยเขามักจะชมเด็กว่าน่าเกลียดน่าชังค่ะ เพราะกลัวผีจะมาเอาลูกไป เชื่อตามกันมาตั้งนมนานแล้ว” คนเป็นแม่อธิบาย

                “แบบนั้นเหรอครับ แล้วคุณว่าเจ้าตัวเล็กของเขาจะมีลักยิ้มแบบนี้หรือเปล่า” นิ้วชี้จิ้มบนหยักยิ้มบนแก้มเด็กน้อย

                “ไม่รู้สิคะ คุณไม่มี ฉันก็ไม่มี อาจจะไม่มีก็ได้” นีรชาเงยหน้ามองใบหน้าหล่อเหลาพลางตอบไปตามความไม่รู้ของตัวเอง

                “ผมอยากจะเจอเจ้าตัวเล็กของเราแล้วสิครับ เมื่อไรลูกจะโตเนี่ย” ชายหนุ่มแนบหน้าลงกับหน้าท้องของภรรยา “ลูกรักรีบโตเร็วๆนะครับ แด็ดดี้อยากเจอหนูแล้ว”

                “ลูกยังเล็กอยู่ ยังไม่ได้ยินเสียงของแด็ดดี้หรอกค่ะ คุณหมอบอกว่าเด็กจะรับรู้เมื่อมีอายุครรภ์ประมาณสี่ ห้าเดือนและลูกจะเริ่มดิ้นด้วย” เธออภิบายให้เขาฟัง ที่ได้รับรู้ข้อมูลมาจากคุณหมอประจำตัว

                “ครับ เมื่อตอนนั้นผมจะคุยกับลูกทุกวันเลย ได้ไหม” เขาผละออกจากหน้าท้องของคุณแม่แล้วมองใบหน้าสวยของภรรยา

                “ได้สิคะ ถ้าเกิดคุณไม่เบื่อเสียก่อน”

                “ไม่มีวันเบื่อแน่นอนครับ ใครจะเบื่อเมียกับลูกได้ลงคอ รักมากขนาดนี้” เกิดความเงียบขึ้นมาในทันทีที่จบประโยค เจ้าของคำพูดชะงักไปเพียงเล็กน้อย ก่อนจะหยิบหนังสืออีกเล่มขึ้นมาพลิกดู

                ฝ่ายคุณแม่ถึงกับนิ่งงั้น ‘ใครจะเบื่อเมียกับลูกได้ลงคอ รักมากขนาดนี้’ เขาพูดว่ารักเหรอ ไม่อยากจะเชื่อเลย ที่ไม่อยากเชื่อมากกว่าคือ เธอดันรู้สึกดีกับความรักที่เขาพูด ถึงแม้จะกังขาในคำว่ารักก็ตาม

                “นิกกี้ ทำไมเงียบไปล่ะครับ ได้ยินไหม” เสียงทุ้มร้องเรียก เมื่อจู่ๆเธอก็เงียบไป

                “คะ คุณว่าอะไรนะคะ”

                “ผมถามว่าจะให้ขึ้นไปกล่อมนอนด้วยไหมครับ” ชายหนุ่มถามอีกครั้งพร้อมกับทำหน้าอ้อนคลายลูกแมวไม่ผิด “อยากกล่อมเมียกับลูกนอนจัง”

                “ตามใจสิคะ ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” เธออุบอิบไม่เต็มเสียง เอางานมาพูดอ้างไปงั้น ในใจน่ะ อย่านะ อย่าคิดที่จะไปทำงานนะ ไม่งั้นมีงอน “แล้วไม่มีงานต้องเคลียร์เหรอคะ”

                “กล่อมเมียกับลูกนอนก่อน แล้วค่อยลงมาจัดการทีหลัง”

                นีรชาพยักหน้านิดๆ ก็เขานั่นแหละที่ทำให้เธอติดนิสัยนะ เวลานอนต้องมีอ้อมกอดอบอุ่นเกือบร้อนของเขามานอนให้กอด ถึงจะนอนหลับสบาย

                ไม่นานรถยนต์ยี่ห้อดังก็มาถึงจุดหมายปลายทาง เวนเดอร์ก้าวลงจากเบาะด้านข้างคนขับมาเปิดประตูให้กับเจ้านายทั้งสอง

                “ฉันจะขึ้นไปข้างบนก่อน แล้วเดี๋ยวลงมา นายไปเตรียมเอกสารไว้รอก็แล้วกัน” ผู้เป็นนายเอ่ยบอกขณะลงจากรถ แล้วยื่นมือส่งให้ภรรยาจับเพื่อตามลงจากรถ

                “ครับ” เลขาหนุ่มขานรับพลางก้มศีรษะลงเล็กน้อย จากนั้นแมทธิวก็ประคองร่างเล็กพาเดินเข้าไปในลิฟต์ ที่มีลูกน้องอีกคนอำนวยความสะดวกให้ ใช้เวลาเพียงเล็กน้อยก็มาถึงชั้นบน ชายหนุ่มจูงมือเล็กพาเดินเข้าห้อง ตรงไปยังห้องนอนทันที

                “อาบน้ำก่อนไหมครับ” เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นถาม เมื่อเข้ามาในห้องนอน

                “จะอาบให้อีกเหรอคะ” นีรชาถามถามกลั้วหัวเราะ ขณะเดินไปวางกระเป๋าลงบนโต๊ะข้างเตียง

                “ถ้ายอมให้ผมอาบให้”

                “ยังไม่เข็ดอีก ไม่ต้องเลยค่ะ เดี๋ยวฉันอาบเองดีกว่า จะได้เสร็จเร็วๆ” หญิงสาวเดินไปยังห้องแต่งตัวเพื่อผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างสูงตามหลังเข้ามาติดๆ

                “อ้าว ตามเข้ามาทำไมกันคะ”

                “ก็ผมจะให้คุณอาบน้ำให้ รางวัลที่ติดไว้ไงครับ”

                “คุณจะให้ฉันอาบน้ำให้เป็นรางวัลเนี่ยนะ” ช่างคิดได้เนอะ พ่อคุ๊ณ ตามสไตล์เลยสินะ

                “ครับ” ชายหนุ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต แล้วถอดเสื้อออกโยนลงตระกร้า ตามด้วยทำท่าจะปลดกางเกง แต่เสียงหวานดังขึ้นห้ามเสียก่อน

                “เดี๋ยวค่ะ อย่าเพิ่ง ไว้ตอนเย็นนะคะ ตอนนี้ฉันง่วงมากเลยค่ะ” เธอแกล้งหาวออกมา จะให้อาบน้ำให้เขาเนี่ยนะ มันไม่ใช่สไตล์เธอเสียหน่อย

                “ก็ได้ แต่ห้ามผลัดอีกนะ ไม่งั้นได้ทบต้นทบดอกแน่” เขายอม ตามด้วยขู่นิดๆตบท้าย

                “รู้แล้วค่ะ” นีรชาย่นจมูกใส่ จะหลีกเลี่ยงได้ไหมล่ะเนี่ย หญิงสาวหันไปเปิดประตูตู้บานใหญ่ หยิบชุดใหม่ที่ใส่สบายมาถือ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกไปเพื่ออาบน้ำ

                แมทธิวมองตามหลังภรรยา คิดเหรอว่าเขาไม่รู้ จะเบี้ยวกันล่ะสิ ชายหนุ่มปลดกางเกงออก เขาล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกงก่อนจะโยนทิ้งตามเสื้อ แล้วก็หยิบเสื้อคลุมมาสวม ก่อนจะเดินออกจากห้องแต่งกาย ไปทรุดนั่งบนเตียงใหญ่รอภรรยา

                ตู๊ด...ตู๊ด...ตู๊ด... เสียงโทรศัพท์ในมือดังขึ้น เขายกขึ้นดูก่อนจะพึมพำออกมา

                “แองจี้”

                “คุณแมทคะ” ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้กดรับ คนที่อยู่ในห้องน้ำก็โผล่หัวเล็กๆออกมาจากประตู “ช่วงหยิบหมวกคลุมผมบนโต๊ะแป้งให้หน่อยค่ะ ฉันลืม”

                “ครับ” ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง แล้วหยิบหมวดคลุมผมไปให้ “นี่ครับ”

                “ขอบคุณค่ะ” เธอยิ้ม แล้วปิดประตู หายเข้าไปในห้องน้ำอีกครั้ง

                แมทธิวก้มมองโทรศัพท์ที่เสียงเงียบไปแล้ว เขาเลยกดโทร.ออกหาคนที่โทร.เข้ามา แต่อีกฝ่ายคงจะปิดเครื่องไปหรือไรไม่ทราบ เพราะมันเป็นระบบฝากข้อความ เขาเลยกดวาง เดินกลับที่ไปนั่งบนเตียงเหมือนก่อนหน้า จัดการปิดโทรศัพท์ แล้ววางบนโต๊ะข้างเตียง จากนั้นก็ล้มตัวลงนอน อดที่จะคิดไม่ได้ว่า แองจี้โทร.หาเขาทำไหมกัน

                จนกระทั่งผ่านไปยี่สิบนาที ประตูห้องน้ำก็เปิดออก ร่างอรในชุดเสื้อยืดตัวหลวมกับกางเกงผ้ายืดขาห้าส่วนเดินออกมาจากห้องน้ำ

                “เสร็จแล้วเหรอครับ” เขาเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง

                “ค่ะ ได้อาบน้ำแล้วสดชื่นขึ้น คุณจะลงไปทำงานเลยก็ได้นะคะ”

                “อะไรกัน มาไล่กันแบบนี้ได้ยังไง” คนอยากอยู่กับเมียพูดขึ้น

                “ไม่ได้ไล่สักหน่อย แค่ไม่ง่วงแล้วตอนนี้” ถ้าให้เขารอเธอง่วง เกรงว่าอาจจะเป็นชั่วโมง หรือนานกว่านั้น จะให้เขารอกล่อมเธอเข้านอน ก็เกรงใจ เพิ่งรู้ตัวว่าควรจะเกรงใจ

                “แกล้งไม่อยากจะอาบน้ำให้ผมหรือเปล่า” เขาถามอย่างรู้ทัน

                “ไม่ใช่นะ” เธอรีบปฏิเสธเสียงรัวเร็ว

                “ไม่ใช่ก็ไม่ใช่” เขายิ้มนิดๆพร้อมกับตบมือลงข้างๆตัว “มาครับ เดี๋ยวผมกล่อมก็หลับเอง”

                “ขออ่านหนังสือที่คุณซื้อมาก่อนนะคะ อยู่ไหนล่ะคะ ในรถหรือเปล่า”

                “แจ็คน่าจะเอาขึ้นมาให้แล้ว คงอยู่ข้างนอก เดี๋ยวผมออกไปเอามาให้” จากนั้นเขาก็ลุกจากเตียง ออกไปเอาหนังสือที่ข้างนอก เป็นอย่างที่เจ้าตัวว่าลูกน้องคนสนิทวางหนังสือตรงโต๊ะในห้องรับแขก ชายหนุ่มก้มลงหยิบถุงที่บรรจุหนังสือ แล้วก็เดินกลับเข้าไปในห้องนอน “มาแล้วครับ จะให้วางตรงไหน”

                “เอาวางบนเตียงก็ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”

                แมทธิวทำตามที่เธอบอก เสร็จแล้วก็เดินมายืนใกล้ๆกับคนตัวเล็ก “แน่ใจนะครับ ว่าจะอ่านหนังสือก่อน”

                “ค่ะ คุณไปอาบน้ำ แล้วลงไปทำงานได้แล้ว”

                “ก็ได้” ชายหนุ่มทำหน้ายุ่งๆ หมุนตัวเดินเข้าไปในห้องน้ำ ส่วนหญิงสาวก็เดินไปขึ้นเตียง จับหมอนพิงกับหัวเตียงแล้วก็เอนตัวพิงตาม เธอหยิบหนังสือมาเปิดอ่านอย่างเพลิดเพลิน จนกระทั่งชายหนุ่มอาบน้ำและแต่งตัวเสร็จ

                “ผมจะลงไปทำงานแล้วนะครับ” เขาส่งเสียงบอก เมื่อเห็นว่าเธอยั่ง สนใจแต่หนังสือ

                “ค่ะ” เอ่ยบอกทั้งที่ไม่ละสายตาไปจากหนังสือ

                แมทธิวทำหน้ายุ่งเดินเข้าไปหา “จะไม่ทำหน้าภรรยาก่อนเหรอไง”

                “คะ อ่อ จะให้ออกไปส่งข้างนอกใช่ไหมคะ” หญิงสาววางหนังสือลง ทำท่าจะลุก แต่เขาพูดขึ้นก่อน

                “ไม่รบกวนคุณภรรยาต้องออกไปหรอก แค่หอมแก้มให้กำลังใจสามีก็พอใจแล้ว”

                “บ้า นั่งลงสิคะ ไม่งั้นจะให้กำลังใจได้ไง” เอ่ยออกไปอย่างอายๆ ไม่ต้องบอกซ้ำ แมทธิวทรุดตัวลงนั่งข้างๆ พลางยื่นแก้มส่งให้เธอหอมทั้งสองข้าง ก่อนจะหอมแก้มภรรยากลับด้วยเช่นกัน

                “จะรีบขึ้นมานะครับ” จากนั้นร่างสูงก็ลุกขึ้น หมุนตัวออกไปจากห้อง ลงไปข่างล่าง เพื่อเคลียร์งานเล็กน้อยเท่านั้น

                “คุณแพทโทร.มาบอกว่าเย็นนี้ขอพาคุณหนูเมนี่ไปดินเนอร์นะครับ” เมื่อเห็นเจ้านาย เวนเดอร์ก็รีบรายงานให้ทราบ

                “แล้วทำไมมันไม่บอกตอนที่เจอหน้ากัน” เสียงทุ้มบ่นอย่างไม่จริงจัง “แล้วเอกสารที่ต้องเซ็นล่ะ”

                “ผมวางบนโต๊ะให้แล้วครับ”

                “อืม อย่าลืมเรื่องที่ฉันสั่งเสียละ”

                “ครับผม”

                แมทธิวเดินเข้าไปในห้องทันทีที่ได้ยินเสียงขานรับจากลูกน้อง ชายหนุ่มเดินไปนั่งหลังโต๊ะทำงานเพื่อเคลียร์งานตัวเองให้เรียบร้อย จากนั้นก็เฝ้าคอยให้ถึงช่วงค่ำเพราะเจ้าตัวก็มีเซอร์ไพรส์ให้กับภรรยาด้วยเช่นกัน

____________

             ขอฝากเรื่องใหม่ในรูปแบบอีบุ๊คด้วยนะคะ เรื่อง วิมานรักบำเรอเสน่หา นามจีรญา จะจำหน่ายในรูปแบบอีบุ๊ค เร็วๆนี้ ไปอ่านตัวอย่างได้ตามลิงก์ค่า https://my.dek-d.com/5006108608/writer/view.php?id=1486428

เจอกันพรุ่งนี้ค่า เกณิกา

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

104 ความคิดเห็น

  1. #98 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 06:24
    ขยันเอาใจเมีย...หนักมาก
    #98
    0
  2. #97 ploynis (@ployniss) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:01
    แองจี้นางต้องการไร อย่านะยะ ปล่อยเค้ารักกันไป
    #97
    0
  3. #61 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มกราคม 2560 / 01:50
    ชื่อผิดค่ะ น่าจะเป็นพี่แมท ไม่ใช่พี่แพท
    #61
    0
  4. #60 Paiky Klongluang (@paiky2557) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 22:43
    โอ้ย...เล่าไปฟินไปซินะ
    #60
    0