OH My Voice! : ใช่เธอหรือเปล่าที่รัก?[โทริโกะ] [TORIKO FANFIC]

ตอนที่ 6 : จุดเริ่มต้นของจุดจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1 ครั้ง
    31 ธ.ค. 62

หลายสัปดาห์หลังเหตุการณ์ ซีบร้าเดินทางกลับกรูเม่ต์ทาวน์ รูบี้เข้ารับการรักษาตามขั้นตอน แต่ไม่มีใครรู้ว่าฮิเมมิโกะหายไปไหน

[ZEBRA TALK]
ในห้องพักของซีบร้า
     "ว่าไงไอ้เสือ กลับมาแล้วหรอ">ทาโร่
     "ได้ยินมาว่าไปไฝว้กับใครที่แซนด์การ์เดนมานี่นา">ทาโร่
     "อย่ายุ่งน่า">ซีบร้า
     "จะไม่ให้ยุ่งได้ยังไงกัน ก็แกเล่นหายหัวไปเป็นเดือนเนี่ย!">ทาโร่
     "รู้รึยังว่าเราจับตัวเบื้องหลังของกลุ่มธาตุได้แล้วน่ะ! ไม่นานคงได้ส่งตัวไปไต่สวนในศาลกรูเม่ต์">ทาโร่
     "รู้สึกว่าจะเป็นนักล่าอาหารอิสระชื่อริต้าน่ะ">ทาโร่

     ราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นเข้ามาในหัวของซีบร้า เมื่อเขาได้ยินชื่ออริเก่าออกมาจากปากของพี่เลี้ยงคนสนิท เรื่องราวต่าง ๆ เริ่มเชื่อมต่อกัน

     'ยัยบ้านั่นคงเป็นคนบงการให้ยัยรูทีเนียมทำเราเขวสินะ เจ็บใจเป็นบ้า!!' เขาขบคิด ในมือข้างซ้ายกำช่อดอกไม้สีสันสดใสช่อใหญ่ไว้แน่น เดินตึงตังไปตามโถง

ใช่แล้ว เขากำลังมุ่งหน้าไปเยี่ยมเยียนรูบี้ที่บาดเจ็บนั่นเอง

ก่อนหน้านั้น
     'ไอ้เสือ! รับดอกไม้นี่ไป'>ทาโร่/ยัดช่อดอกไม้ใหญ่อลังใส่มือซีบร้า
     'หา?'>ซีบร้า
     'รับ ๆ ไปเถอะน่า แล้วก็รีบ ๆ ไปเยี่ยมรูบี้จังได้แล้ว แกเป็นคนทำเค้าเจ็บ(?)ก็ช่วยสำนึกหน่อยเถอะ'>ทาโร่
     '???????'>ซีบร้า/ถูกทาโร่เตะออกจากห้อง

ถึงแม้อยู่ดี ๆ จะโดนสั่งให้ไปเยี่ยมรูบี้ น่าประหลาดใจมากที่ซีบร้ายอมทำโดยไม่มีข้อโต้แย้ง ปกติเขาไม่ทำตามคำสั่งใครหรอกนะ แต่คราวนี้...เพราะว่าทั้งคู่เป็นผู้หญิง ซีบร้าเลยขัดอะไรไม่ได้

เขาเดินย่ำเท้าอยู่หน้าห้องคนไข้มาสักพักแล้ว แต่ซีบร้าไม่รู้ว่าตัวเองต้องทำยังไงดี ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะบอกรูบี้ว่าอะไร

     "คุณ....ซีบร้า?" เสียงใส ๆ ทำซีบร้าแทบหัวใจวายตาย
     "ซีบร้า!" เมื่อเขาหันไป หล่อนเองก็ดูตกใจไม่แพ้กัน
     "เธอมาแล้ว" ซีบร้าตอบรับรูบี้ในทันที
     "ซีบร้ามาหาฉันมีอะไรหรือคะ?" รูบี้รีบเปิดโหมดสาวน้อยเพื่อกลบเกลื่อนสีหน้ายุ่งเหยิงของตัวเอง

     "เงียบไปเลยไอ้พวกอวดดี" ซีบร้าขู่ผู้คนที่กำลังซุบซิบอย่างวิตกกังวล เขาคงต่อยร่วงไปแล้วถ้าในมือไม่ได้ถือช่อดอกไม้กับของฝากให้รูบี้
     "ไปคุยกันข้างนอกดีกว่าค่ะ ซีบร้า(^ ^U)" รูบี้กึ่งลากกึ่งจูงเจ้ายักษ์อารมณ์ร้อนออกไปด้านนอกโซนผู้ป่วย

สวนดาดฟ้า, โรงพยาบาลกรูเม่ต์

     "คุณซีบร้า-"
     "รีบ ๆ หายเข้าล่ะ ฉันจะได้ไม่ต้องมาเยี่ยมเธออีก" ซีบร้าจู่โจมสายฟ้าแลบจนอีกฝ่ายแทบหงายหลัง เขายื่นดอกไม้กับของฝากส่งให้รูบี้ด้วยความเร็วแสง

     ทั้งพยาบาล คนไข้ เจ้าหน้าที่ แม่บ้านและคนอื่น ๆ ที่อยู่บริเวณนั้น (และพวกที่ตามขึ้นมาจากโซนผู้ป่วย) ต่างจับจ้องรูบี้และซีบร้าตาเป็นมัน บางพวกก็ล้วงมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเอาไว้
     จะไม่ให้ประหลาดใจได้ยังไงกัน? ก็ทุกคนเป็นพยานให้การเปิดตัว(อย่างไม่เป็นทางการ)ของจตุรเทพซีบร้ากับผู้หญิงจากไหนไม่รู้

     ถึงคราวลำบากของรูบี้แล้ว หล่อนพยายามอย่างยิ่งยวดที่จะไม่หันหลังไปหาคนเหล่านั้น

     "ซีบร้า!" รูบี้หน้าแดงผ่าว จ้องมองช่อดอกไม้ใหญ่อลังการสีสวยสดจากซีบร้า
     "ขอบคุณนะคะ" หล่อนโอบรับช่อดอกไม้นั้นเอาไว้ด้วยใบหน้าที่กลายเป็นสีชมพู ริมฝีปากไร้ลิปสติกคลี่ยิ้มปิติยินดี
     "ดอกไม้น่ะมีคนฝากมา แต่กล่องนี้ฉันซื้อมาเยี่ยม" ซีบร้าพลิกกล่องสี่เหลี่ยมห่อกระดาษลายหัวใจมุ้งมิ้งขึ้นมาดู แล้วส่งให้อีกฝ่ายโดยไม่คิดอะไร

ใช่ค่ะท่านผู้โช้มมมมม ซีบร้าเขาแวะซื้อกล่องห่อกระดาษลายหัวใจ(มีผ้าพันคอลายมุ้งมิ้งอยู่ข้างใน)กล่องนี้มาฝากรูบี้ด้วยตัวเองจ้าาาาา แงงงงงงงง

     "หายไว ๆ ล่ะยัยอวดดี" เขาพูดจบก็เดินออกไป
     "มองอะไรไอ้พวกแมลง อยากตายหรอ" ซีบร้าไม่วายต้องขู่คำรามใส่ฝูงไทยมุง ปล่อยให้รูบี้ยืนกระอักกระอ่วนอยู่คนเดียว

[RUBY TALK]

     "ตาย ๆๆๆๆๆ แล้ววว รูบี้เป็นอะไรมั้ยลูกกกก" หัวหน้าแผนกวูเมนถลาเข้ามาในห้องคนไข้อย่างรีบร้อน เพื่อมาถามไถ่ความเป็นสุขของว่าที่ลูกน้องในแผนก(ซึ่งก็คือฉันเอง)

     "ไม่มีอะไรค่ะ ซีบร้าเขาแค่มาเยี่ยมน่ะค่ะ" ฉันตอบอย่างไม่รีบร้อนหลังจากเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้หัวหน้าแผนกฟัง เขาดูแพนิคมากกว่าฉันเสียอีก ไม่รู้ว่าจะกังวลไปทำไมเหมือนกันเนอะ

     "ใจเย็นก่อนนะคะหัวหน้า ฉันว่ามันไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร---"
     "เย็นไม่ได้แล้วค่ะลูก หนูรู้ตัวมั้ยเนี่ยว่าตัวเองเพิ่งจะประกาศความสัมพันธ์กับซี...ซีบร้าไปน่ะลูก!" หัวหน้าแผนกดูหัวเสียอย่างเห็นได้ชัด
     "เอ่อ...ฉันว่ามันเป็นเรื่องเข้าใจผิดนะคะ ซีบร้าบอกว่ามีคนฝากดอกไม้มาเยี่ยมค่ะ เขาแค่รับฝากมาเฉย ๆ " มันไม่มีอะไรในกอไผ่จริง ๆ นะคะหัวหน้า จริงจริ๊ง (ฉันกำผ้าพันคอสีชมพูในมือแน่นมากตอนนี้ โอ๊ย เขิน(> <))
     "หนูอดทนหน่อยนะคะลูก อีกสักพักเดี๋ยวข่าวลือมันก็ซาไปเอง" หัวหน้าวูเมนทำหน้าตาจริงจังสุด ๆ ก่อนถอนหายใจสองสามที
     "ขอบคุณค่ะหัวหน้า" ยังไงซะ มันก็ดีที่มีคนให้กำลังใจล่ะนะ
     "กลับก่อนนะ แล้วจะมาหา" หัวหน้าวูเมนโบกมืออยู่หน้าประตู

แต่วูเมนยังไม่ทันได้ก้าวออกจากห้อง เสียงเมโลดี้รายการเม้ามอยร้อยแปดอย่าง "กูเม่ต์ซุบซิบ!" ก็ดังออกมาจากทีวี พิธีกรสาวร่างเตี้ยปรากฏตัวกลางหน้าจอ
     "สวัสดีค่ะท่านผู้ชม วันนี้มาพบกับนีน่าในรายการกูเม่ต์ซุบซิบ!อีกครั้งนะคะ" นีน่าหมุนตัวแล้วทำท่าน่ารักใส่กล้อง
     "เหตุการณ์สุดช็อกเพิ่งจะเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ บนสวนดาดฟ้าของรพ.กรูเม่ต์เองค่า" หล่อนเอามือปิดแก้มพร้อมบิดตัวไปมา

"ก็อยู่ ๆ จตุรเทพซีบร้าไปโผล่ที่รพ.กรูเม่ต์แบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ยน่ะสิ!"

"พีคไปกว่านั้นคือการเปิดตัวสายฟ้าแลบของเขากับ..กับ..กับบบบ กับสาวน้อยลึกลับในชุดคนไข้!!"

*รายการเปิดวิดีโอ*

"ในมือมีดอกไม้กับกล่องของขวัญส่งให้สาวน้อย....โอ้โห!!! มันเป็นไปได้จริง ๆ หรอคะ??!?!?!"

     'บ้าเอ๊ยยยย ก็ไม่นึกว่ามันจะมีคนถ่ายไว้ได้ทัน' ฉันจะบ้าตาย แค่นี้มันยังไม่พออีกหรอT T


อ๊ะ ลืมไปเลยว่าเคยเป็นนางเอก(?)
"สวัสดีอีกครั้งค่ะ(?) ฉันชื่อรูบี้ อายุ 23
ฝึกงานอยู่ที่แผนกธุรการของ IGO ค่ะ"
อย่างที่ทุกคนเห็น ฉันบังเอิญเจอคุณซีบร้าตอนทำงานส่งพัสดุเมื่อสามเดือนก่อน
และตอนนี้ทุกคนก็เข้าใจว่าฉันกับเขา....เรียกว่าเป็นแฟนกันแล้วกันเนอะ
แต่มันไม่ใช่ไงคะTT TTเขาแค่มาเยี่ยมฉันเฉย ๆ เอง ทำเหมือนเราสองคนขึ้นไปถ่ายพรีเวดดิ้งซะงั้น

"ทั้งสองคนสนิทกันมานานหรือยังคะ?" นีน่ายื่นไมโครโฟนของหล่อนเข้ามาใกล้ฉัน

ใช่.แล้ว.ค่ะ
ฉันกำลังให้สัมภาษณ์(อย่างไม่เต็มใจสุดๆ)ในร้านกาแฟเล็ก ๆ ใต้อาคารผู้ป่วย
ฉันสวมเดรสสีเขียวแก่สุดน่าเกลียดที่ไม่ได้พอดีตัวฉันเลยสักนิด ชุดบ้านี่มันหลวมโพรกจนจะหลุดลงไปกองบนพื้นแล้ว

"ไม่เท่าไหร่ค่ะ" ฉันตอบ พยายามฝืนยิ้มให้ดูธรรมชาติ
เจ็บข้อเท้าชะมัด! ใครมันอุตริเอาเบอร์ห้องของฉันไปโพนทะนากันนะ เดี๋ยวแม่จะซัดให้คว่ำเลย!

"แล้วไปรู้จักกันตอนไหนคะเนี่ย??" นีน่าถามต่อไป
"อ่า เรื่องนั้น---"
"อ้าว รูบี้ มาทำอะไรตรงนี้หรอ" ขอบคุณสวรรค์ คุณแมทช์เดินมาพอดี
"คุณแมทช์คะ!" ฉันรีบส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากชายหนุ่ม
"อ๊ะ กรูเม่ต์มาเฟีย! ขอโทษนะคะ แต่เรากำลังสัมภาษณ์เธอน่ะค่ะ" ยัยนีน่าเหมือนรู้งาน หล่อนหันไปปรามพี่การ์ดตัวโตหน้าตาถมึงทึง
"รบกวนรอจนสัมภาษณ์ด้วยค่ะ" ถึงยัยนีน่าจะทำตัวร้ายกาจในทีวี จริง ๆ ก็ไม่แย่ขนาดนั้น แค่อย่าจิ้มไมค์เข้าปากฉันก็พอ!
"อย่างนี้นี่เอง แต่ฉันคงต้องขอตัวแม่สาวน้อยคนนี้ไปก่อน" คุณแมทช์ดูชิลมาก เขาก้าวเข้ามาหาฉัน
"เธอเดินไหวมั้ย" เขาก้มตัวกระซิบข้างหูฉัน พี่การ์ดด้านหลังทำท่าจะดึงคุณแมทช์ออก แต่ยัยนีน่ารั้งไว้แล้วส่ายหัว
"พอไหวค่ะ อุ๊ย" ฉันลุกขึ้นยืน แต่เดรสเจ้ากรรมมันไปเกี่ยวเข้ากับที่เท้าแขนเข้า ฉันเลยเซไปข้าง ๆ
"ว่าแล้วเชียว ให้ฉันช่วยเถอะ โทษทีนะ" คุณแมทช์โอบเอวฉันไว้(แอร๊ย)แล้วเขาอุ้มฉันค่ะ!!!
"คุณแมทช์!" อันนี้ร้องเพราะเจ็บจริง ๆ นะ ฮ่าฮ่า ทีแรกก็ตกใจหรอก กลัวตกTT
"ขอโทษนะ เจ็บหรอ" เขาตกใจเหมือนกัน
"นิดหน่อยค่ะ(^ ^U)" แย่จัง เกือบซ่อนสีหน้าไม่มิดซะแล้ว คราวหลังคงต้องระวังให้มากกว่านี้ จะว่าไป.....ไหล่คุณแมทช์กว้างจัง~ ซบ ๆ ^^

คุณแมทช์เดินออกมาจากตรงนั้นอย่างช้า ๆ มาถึงหน้าห้องฉัน
     "ฉันรู้แกดูอยู่ ไอ้หมาซีบร้า">แมทช์/โน้มหน้าลงไปหารูบี้
     'เฮ้ย ๆ จะทำอะไรคะะะะ อย่าทำคนสวยได้ไหมTT'>รูบี้
     ".......">ซีบร้า/แผ่รังสีอำมหิต

หน้าห้องของฉัน:
ประตู>>ฉัน(ในอ้อมอกคุณแมทช์)>>คุณแมทช์>>ซีบร้า(กำลังเดือดจัด)

#อีพ่ออีแม่ #ซอยข่อยแน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1 ครั้ง

0 ความคิดเห็น