OH My Voice! : ใช่เธอหรือเปล่าที่รัก?[โทริโกะ] [TORIKO FANFIC]

ตอนที่ 2 : Breaking point

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 19
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    18 ม.ค. 63

Zebra's Talk
ณ ศูนย์วิจัยกรูเม่ต์
     
     'ง่วงชะมัด....ให้ตายสิ' ซีบร้าบ่นในใจแล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กำลังพยายามคิดเรื่องอื่นเพื่อให้ลืมเรื่องที่เกิดขึ้น
     'ไปหาไอ้หนูนั่นดีมั้ยวะ' เขานึกถึงเชฟโคมัตสึ
     'จะทำอะไรดีวะ' เพราะยังไม่มีจุดมุ่งหมายจริง ๆ ซีบร้าจึงล้มเหลวในการพยายามลืมสิ่งที่เกิดขึ้น

     '...คิดไม่ออกแล้ว...' เขากลุ้มใจ
     'ไปเดินเล่นแล้วกัน' เมื่อนึกขึ้นได้จึงลุกออกไปจากห้องของตน

ณ สวนสาธารณะ , 18 : 45 น.
     จตุรเทพหนุ่มเดินรับลมเย็นสบาย มองดูพระอาทิตย์ค่อย ๆ ลับขอบฟ้า เขาไม่รู้ว่าตนเองในขณะนี้พยายามทำใจให้สงบหรือกำลังหาเรื่องยืดเส้นยืดสายกันแน่ แต่ในความคิดของเขาว่างเปล่าระคนสับสน สมองของเขาล้าจากการพยายามลืมภาพของคนรักในอดีต
     "คงเป็นเรื่องที่ทำใจยากเลยใช่ไหมคะ"
     "!" ซีบร้าตกใจเล็กน้อยเมื่อรู้สึกตัวตอนที่ตนกำลังนั่งอยู่ในบาร์ซึ่งไม่แน่ใจว่าเข้ามาตอนไหน
     "ถ้าไม่อยากเล่าก็ไม่ต้องเล่าหรอกนะคะ ฉันแค่อยากรู้เท่านั้นเอง" หล่อนจ้องมองซีบร้าสลับกับแก้วเหล้าในมือของเขา
     'ดื่มไปขนาดไหนกันเนี่ย' เขาสำรวจจำนวนขวดเหล้าที่อยู่เบื้องหน้า
     'เยอะไม่ใช่เล่นเลย...เมนูเหล้าลืมทุกข์' เหล้าพวกนี้เป็นคำตอบของคำถาม ซีบร้าพอเข้าใจแล้วที่เขาไม่รู้สึกตัวเมื่อสักครู่นี้ แต่ถึงจะดื่มเข้าไปมากมายก็ไม่สามารถลืมเรื่องของฮิเมมิโกะได้

     "ว่าแต่ซีบรัา"
     "อยากรู้ไหมคะว่าฮิเมมิโกะอยู่ที่ไหน" หล่อนยิ้มยะเยือก
     "ทำไม" ซีบร้าสวนกลับทันที
     "จะบอกอะไรดี ๆ ให้ฟังก็แล้วกันนะคะ" พูดจบก็กระแอมเล็กน้อย
     "ถึงนาฬิกาเรือนนี้จะตายแล้ว" หล่อนขยับนาฬิกาตลับสีเงินที่อยู่ในมือ
     "แต่ภายในนาฬิกามีพิกัดของที่ที่ฮิเมมิโกะเดินทางไป"
     "และแน่นอน...ที่อยู่ของฮิเมะจัง" หล่อนม้วนผมสีน้ำตาลของตนเองเล่นอย่างสบายใจ
     "ถ้า...ฉันเอาไปขายให้ตลาดมืดก็คงได้ราคาดีเชียว แต่นั่นคงลำบากฮิเมะจังอยู่ล่ะนะ" คำพูดของหล่อนดูจะเป็นการกระตุ้นให้ซีบร้าตอบโต้มากขึ้น

     '........' หัวซีบร้ายังคงว่างเปล่า แต่ที่มากขึ้นคือความลึกของแผลในใจ เขาตั้งตัวไม่ทันเมื่อได้ยินสิ่งที่ตนเองไม่คาดคิด แต่ด้วยสัญชาตญาณนั้นมีคำตอบแล้ว

     "ต้องการอะไร" สัญชาตญาณของเขากำลังพยายามทำอะไรนั้น เขาไม่อาจมีคำตอบให้
     "ฉันมีข้อเสนอ..." สิ่งที่เขากลัวใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ 
     
"ร่วมมือกับฉันสิคะ
แล้วฉันจะบอกว่าฮิเมมิโกะไปที่ไหน"

ความกลัวไหลท้วมท้นหัวใจของซีบร้า ภาพมากมายของฮิเมมิโกะปรากฏในหัวของเขา
ความในใจที่เคยฝังลึกเมื่อรวมตัวกับความกลัวซึ่งเป็นเชื้อเพลิงอย่างสมบูรณ์แล้ว จึงเกิดแรงผลักดันจากส่วนลึกที่สุดขึ้นมา

"ตกลง"

ซีบร้าอาจหยุดความคิดของเขาได้ แต่เขาไม่สามารถหยุดหัวใจของตนเองไว้ได้
เขาได้ล้มเลิกความพยายามในการลืมคนรักของเขาเป็นที่เรียบร้อย
ตอนนี้ความคิดของซีบร้าถูกควบคุมโดยหัวใจ ไม่ใช่สมองอีกต่อไป

"ดีค่ะ"

หล่อนพอใจกับคำตอบของซีบร้า

"ทะเลสาบจันทรา เที่ยงคืน"

"มาให้ทันล่ะ"

หล่อนพูดก่อนที่จะลุกขึ้นจากเก้าอี้สูง แต่ซีบร้ายังนั่งอยู่กับขวดเหล้ามากมายที่เขาสั่ง ความคิดว่างเปล่าเป็นครั้งที่เท่าไหร่เจ้าตัวก็จำไม่ได้

ขณะที่สมองและหัวใจของซีบร้ากำลังถกเถียงกัน
     "เจ้าโง่เอ๊ย ทำไมแกถึงทำอะไรโง่ ๆ แบบนั้นลงไปได้นะ" สมองเริ่มต่อว่าหัวใจ
     "นี่ นี่ แล้วที่แกทำเรียกว่าดีแล้วหรอ หา?" หัวใจสบถออกมาเสียงดัง
     "แบบไหน? ฉันทำสิ่งที่ดีที่สุดแล้วต่างหาก!" สมองทำท่าทีพยายามอธิบาย
     "แต่มันถูกต้องรึไง เอาแต่พยายามลบฮิเมะจังออกไปเนี่ยนะดีที่สุด?" หัวใจยังไม่ยอมแพ้สมอง
     "ไม่เคยคิดถึงความต้องการจริง ๆ ของซีบร้าน่ะหรอ! เหอะ แกนั่นแหละที่เป็นไอ้โง่!"
หัวใจใช้โอกาสพูดในสิ่งที่เขาไม่เคยได้พูด
     "ขะ...เขาเป็นคนที่ต้องการให้เป็นแบบนั้นเอง ฉันแค่อยากปกป้องความรู้สึกของเขา!"
สมองพูดอย่างตะกุกตะกัก
     "สุดท้ายเป็นยังไงล่ะ!! ก็ต้องเจ็บเพราะแกนั่นแหละ! ไอ้โง่ ไอ้โง่ ไอ้โง่!" หัวใจเริ่มโมโหมากขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็ระเบิดออกมา แม้แต่สมองก็หมดความสามารถในการบังคับหัวใจให้ปิดปากเงียบเหมือนกับที่ทำมาตลอดเวลาหลายปีที่ผ่านมานี้ ไม่สามารถหยุดหัวใจจากการแสดงอารมณ์ออกมาได้อีกต่อไป

     ตอนนี้ซีบร้าเริ่มรู้สึกว่าบางอย่างกำลังเอ่อล้นจากหลุมที่ลึกที่สุดในหัวใจของเขา นั่นคือทั้งคำพูดและการกระทำของฮิเมมิโกะตอนที่พวกเขายังอยู่ด้วยกัน ยังจำวันแรกที่ตกหลุมรักเธอได้ดี
     ซีบร้ารู้แล้วว่าเขารักฮิเมมิโกะมากแค่ไหน แม้ว่าเธอจะอยู่ไกลจากเขามากก็ตาม
     "เช็คบิล" เขารีบจ่ายเงินค่าเหล้าก่อนที่จะออกมายังถนนด้านนอกบาร์
     'ข้า...อา ความรู้สึกแบบไหนกัน'
     'อยากเจอฮิเมมิโกะ...ต้องทำอะไรให้ยัยนั่นกันแน่' เขาลองคำนึงถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้น เดาทางชะตากรรมที่ไม่แน่นอน
     'ยังไงซะ ถ้าเป็นฮิเมมิโกะล่ะก็ อะไรก็ได้ทั้งนั้น' ซีบร้าในขณะนี้เชื่อตัวเองอย่างสนิทใจแล้วว่าเขาจะทำทุกอย่างเพื่อได้พบฮิเมมิโกะ

ศูนย์วิจัยกรูเม่ต์, 19 : 10 น.

     "จับตามองรอบ ๆ ไว้ให้ดีล่ะ" กรีนออกคำสั่งจากห้องพักฟื้นของเธอ ด้วยสภาพที่ยังไม่แข็งแรงนัก หล่อนนั่งอยู่บนเตียงคนไข้พร้อมกับแลปท็อปบนโต๊ะคนไข้ที่ตั้งไว้คร่อมเตียง ดวงตาสีเขียวคู่นั้นกำลังสอดส่องบนจอภาพที่ถ่ายทอดจากโดรนจิ๋ว

     "คุณกรีนไม่ควรทำงานตอนนี้นะคะ หมอลูบอกว่าถ้าพักผ่อนไม่เพียงพอจะไม่หาย
นะคะ" เลขานุการสาวสวยพูดตักเตือนเมื่อหล่อนเปิดประตูเข้ามาในห้อง มือข้างหนึ่งถือถ้วยโกโก้ร้อน ส่วนอีกข้างหิ้วกระเป๋าน้ำร้อนเอาไว้
     "ฉันเอาโกโก้กับกระเป๋าน้ำร้อนมาค่ะ เผื่อว่าคุณกรีนจะหนาวน่ะค่ะ" หล่อนพูด
     "ขอโทษนะคะที่ฉันไม่ได้ชงกาแฟให้ตามที่คุณกรีนสั่ง คำสั่งหมอลูค่ะ" โดโรธีก้มหน้าลงเล็กน้อยแสดงความเคารพ
     "ทุกอย่างดูเรียบร้อยดีแล้ว ฉันขอตัวนะคะ" หล่อนกำลังเดินออกไปจากห้อง

     "โดโรธี" กรีนเรียกชื่อของเลขานุการสาว
     "คะ?" หล่อนหยุดเดินและหันกลับมาพูดกับกรีน
     "ทำอะไรให้ฉันอย่างนึงสิ ฉันไปที่นั่นเพื่อทำเองไม่ได้" กรีนขยับตัวเล็กน้อย
     "ปลุกยายปลาหมึกขี้เซานั่นให้ทีสิ" หล่อนพูดถึงทาโร่ที่กำลังนอนหลับอยู่ในห้องพักของตัวเอง
     "บอกทาโร่ว่ามาเตรียมตัวให้พร้อม" กรีนเอื้อมมือไปหยิบของบางอย่างแล้วส่งให้เลขานุการสาว
     "เอานี่ไปให้ยายปลาหมึกนั่นด้วย" พูดจบก็กระแอมไอ
     "นี่ค่ะ น้ำเปล่าค่ะ" โดโรธีขยับเข้าใกล้กรีน พร้อมส่งแก้วที่ถูกเติมน้ำจนเต็มไปยังมือ ของกรีน
     "คุณกรีนวางใจได้เลยค่ะ" หล่อนแสดงความเคารพเป็นครั้งที่สอง แล้วออกไปจากห้อง

ห้องพักของทาโร่

     "คุณทาโร่คะ คุณกรีนฝากให้ฉันมาบอกว่าไปเตรียมตัวให้พร้อมได้แล้วค่ะ" หล่อนย่อตัวลงพูดกับทาโร่ที่นอนอยู่บนเตียง
     "อ่า หืม? โอเค" ทาโร่ที่งัวเงียอยู่เมื่อได้เห็นสิ่งที่อยู่ในมือของโดโรธี ดูเหมือนจะตื่นตัวเต็มที่
     "นั่นคือที่กรีนฝากมาด้วยใช่มั้ย?" เจ้าของเส้นผมสีแดงเกาหัวของหล่อนเล็กน้อย แล้วรับสิ่งของที่ว่าจากมือของเลขานุการสาว

เมื่อเปิดซองออกก็ต้องตกใจ

     "ถ้าไม่มาปรากฎตัวที่ห้องของฉันภายในสิบนาที บำเพ็ญประโยชน์เพิ่มร้อยวัน" ทาโร่อ่านข้อความที่เขียนอยู่บนกระดาษโน้ตซึ่งหยิบออกมาจากซองที่อยู่ในมือของหล่อน

     "โอ้ว! ว่าแล้วเชียว!" หล่อนสบถออกมาเสียงดัง
     "ต้องรีบแล้ว! ต้องรีบแล้ว!" ทาโร่เริ่มที่จะลุกลี้ลุกลนมากขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่สวมเสื้อผ้าชุดประจำของหล่อน
     "ใจร้ายที่สุด!!" 
     "ฮืออออ กรีนนะกรีน บอกกันดี ๆ ก็ได้"
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

0 ความคิดเห็น