เจ้าหน้าที่เก็บเสี้ยววิญญาณ [Yaoi]

ตอนที่ 8 : สัตว์ร้ายที่ถูกทอดทิ้ง 07 จบโลก 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,118
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,297 ครั้ง
    2 ก.ย. 61

 

สัตว์ร้ายที่ถูกทอดทิ้ง (06)

 

            ภายในห้องนอนยังคงสะอาดเรียบร้อย แต่สิ่งที่ดึงดูดสายตากลายเป็นหญิงสาวในชุดกระโปรงสีอ่อนลายดอกไม้นานาชนิดดูสวยงาม

 

            แต่สิ่งที่ต้องทำกลับย้ำเตือนอยู่ในใจทำให้ออทัมมองผ่านทุกอย่าง เด็กหนุ่มที่เกรี้ยวกราดตลอดเวลากลับไม่มีแววตาสนุกสนานสมวัยดั่งเช่นเคย นัยน์ตาสวยฉายแววเด็ดเดี่ยว

 

ที่นี่คงไม่เหมาะ เราออกไปคุยกันตรงศาลาหลบฝนตรงท่าเรือทางเหนือ ออทัมพูดออกมาเรียบๆ ก่อนจะเดินนำออกไป เขาเชื่อว่ายังไงเคทก็ต้องตามมา เพราะถึงจะเข้ามาแทรกแซงภารกิจของเจ้าหน้าที่ได้แต่ก็ยังทำอะไรที่มากเกินกำลังไม่ได้มาก ระบบ 3.0 มีข้อเสียเปรียบตรงนี้ จึงต้องยอมเดินตามออทัมออกมา

 

ไม่นานทั้งคู่ก็มาถึงสถานที่ร้างลาผู้คน ศาลาทางเหนือของทะเลเป็นที่ที่ค่อนข้างอันตราย เพราะเป็นเขตที่มีหินแหลมคมมากมายยาวลงทะเลไป เรือจะเลี่ยงไม่ผ่านเส้นทางนี้แม้จะใกล้กว่าแต่ก็เสี่ยงที่เรือจะเกิดรอยรั่ว

 

แหม ช่างเป็นสถานที่ที่สวยงามมาก เหมาะที่จะเป็นภาพสุดท้ายที่แกจะได้เห็น ให้ข้าเถอะ แก่นวิญญาณของเจ้า!” เสียงหวานเริ่มเปลี่ยนกลายเป็นเสียงแหบแห้ง ร่างกายของหญิงสาวเริ่มบิดเบี้ยว หลังโก่งงอก่อนจะมีสิ่งแหลมๆสีดำยื่นออกมาหลายเส้น ดูคล้ายแมงมุมดำ

 

ตาเบิกโพลงสีแดงก่ำไร้ตาขาวภายใน เส้นเลือดบนหน้าปูดโปนเต้นตุบๆ ผิวเนียนเป็นประกายวาววับเคลือบพิษ ขาได้กลายเป็นขาสัตว์ดูแข็งแรง ฟังแหลมคมจนปากปิดไม่สนิท น้ำลายไหลเยิ้มลงมาดั่งสัตว์ที่กระหายเลือด และหางยาวปกคลุมไปกด้วยหนาม

 

ช่างเป็นภาพที่ไม่น่ามองเสียจริง...

 

ออทัมแตะกำไลแก้วที่ระบบให้มาก่อนแสงขาวนวลตาจะสว่างวาบขึ้น กลายเป็นเคียวยาวสีใสกระชับมือ..

 

ระบบ!! ทำไมมันกลายเป็นเคียว ไหนบอกว่าชื่อกำไลแก้วไง!” ออทัมตะโกนเรียกระบบเสีนงหลง อะไรฟะ ขึ้นชื่อว่ากำไลแก้วแต่กลายเป็นเคียว ก็พอเข้าใจว่าเป็นอาวุธ แต่ทำไมไม่ให้ดาบหรืออาวุธอื่นที่โจมตีแรงๆกับเขาแทนเล่า!

 

แล้วออทัมจอมโวยวายก็กลับมา

 

[ก็แต้มของเจ้าหน้าที่ฝึกหัดมันน้อยมากน่ะสิ ได้เท่านี้ก็บุญแล้ว!] ระบบเอ่ยแย้ง ก็เจ้าหน้าที่ฝึกหัดขี้เกียจทำงานแล้วจะมาร้องขอสิ่งดีๆแพงๆกับระบบทำไมเล่า ทำตัวเองแท้ๆ ใช้แค่เคียวจัดการระบบ 3.0 ให้ได้แล้วกัน!

 

ออทัมได้แต่กลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ สายตาเหลือบมองสาวสวยที่เปลี่ยนเป็นปีศาจดูน่าเกลียดน่ากลัวที่กำลังกลายร่างอย่างช้าๆก่อนจะตัดสินใจสั่งระบบเสียงดัง

 

มีแต้มซื้ออะไรที่เป็นประโยชน์ได้ก็ซื้อมาเลยระบบ ถ้ามีแค่เคียวก็ไม่รอดหรอก!” ลาก่อนนะแต้มที่สะสมมาด้วยความเหนื่อยยากนับ 10 ปี อยากจะร้องให้ สัญญาว่าโลกหน้าจะตั้งใจทำงาน

 

ระบบที่ได้ยินก็เชื่อมร้านค้าเลือกอาวุธที่แต้มของเจ้าหน้าที่ฝึกหัดถึงก่อนจะจิ้มเลือกมา 3 อย่าง อันได้แก่ มีดสั้นกระแสไฟฟ้าแรงสูง เกราะอากาศ และแว่นตาจับความเคลื่อนไหวให้แก่เจ้าหน้าที่ ระบบคิดว่ามันดูจำเป็นที่สุดแล้ว

 

เด็กหนุ่มรับของที่เพิ่งใช้แต้มภารกิจแลกมาด้วยความเหนื่อยยากอย่างทุลักทุเล มือข้างขวาก็กำเคียว แว่นตาสวมแล้วเรียบร้อย ส่วนเกราะอากาศนั้นหุ้มร่างกายเขาอยู่ ถึงจะเป็นเกราะอากาศแต่ก๋มีข้อดีมากมาย เพราะมันช่วยหักเหการโจมตีที่อีกฝ่ายส่งมาให้ออกห่างจากร่างกาย และช่วยลดความเจ็บปวดได้เล็กน้อย มีดสั้นเอาไว้ท้ายสุดละกันคิดไม่ออก...

 

ขอให้เจ้าหน้าที่ฝึกหัดออทัมโชคดี ระบบจะคอยดูแลอยู่ข้างสนามนะ สู้ๆ

 

ออทัมกรอกตาระอากับทาทางของก้อนปุกปุยชูกำปั้นน้อยๆขึ้นฟ้า สายตามองมาที่เขาด้วยความฮึกเหิม เอาวะ ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว ออทัมหลับตารวบรวมสมาธิก่อนจะลืมตาพุ่งเข้าหาร่างปีศาจที่ใกล้จะสมบูรณ์ ซึ่งเขาไม่อยากรับมือกับมันในขณะที่ร่างกายเต็มร้อยหรอก ก่อนอื่นต้องกาทางกำจัดไอ้เส้นดำๆ 4 เส้นที่งอกออกมาจากด้านหลังก่อน

 

คิดได้ดังนั้นก็ตวัดเคียวเกี่ยวเข้าที่คอระหงมันวาวทันที ส่งผลให้เคทคำรามออกมาเสียงดังกึกก้อง ออทัมใช้จังหวะที่อีกฝ่ายกำลังเสียสมดุลล้วงเอามีดสั้นออกมาปรับให้กระแสไฟฟ้าแรงที่สุดตัดเข้าที่เส้นสายแหลมคมไป 3 เส้น ยังเหลืออีก 3 แต่เสียงดังแบบนี้จะยิ่งเป็นที่สังเกต ต้องทำให้เงียบ

 

หมัดลุ่นๆชกเข้าที่ใบหน้าของอีกฝ่ายทันที แหมตอนแรกก็คิดอยู่ว่าจะทำยังไงดีเพราะอีกฝ่ายเป็นถึงพี่สะใภ้ของเขาแถมยังเป็นผู้หญิงด้วย แต่พอระบบบอกว่ามันเป็นแค่ภาพจำลองขึ้นมาของระบบ 3.0 เท่านั้นเขาถึงได้วางใจ

 

อีกทั้งยังได้กลายร่างเป็นปีศาจที่น่าเกลียดน่ากลัวแบบนี้เขาคงไม่ต้องออมมือเพราะไม่มีเค้าโครงความเป็นพี่เคทหลงเหลืออยู่เลย เจ้าของดวงตาสีแดงก่ำเสียท่าจนถอยหลังไปหลายก้าว ออทัมไม่ปล่อยให้เวลาที่มีนั้นว่างเปล่า วิ่งเข้าประชิดแล้วเตะออกไปเต็มแรง แต่มันก็รับได้ก่อนจะสะบัดหางใส่ออทัมจนกระเด็นไปไกล

 

จุก!! ออทัมตั้งสมาธิจดจ้องไปทางสัตว์ร้ายที่ดูเหมือนจะร้ายกาจกว่าที่คิด แรงเมื่อครู่อาจทำให้เขาช้ำในเพราะหนามบนหางของมัน สภาพร่างกายของออทัมไม่ได้ถนัดกับการต่อสู้แบบนี้ แต่สิ่งที่แสดงออกเหมือนกับว่าเป็นสัญชาตญาณดิบในตัวของเขาเอง

 

ก่อนที่ร่างกายนี้จะไม่ไหวต้องรีบจัดการต้วยความรวดเร็ว แว่นตาที่ระบบให้มามีประโยชน์ในการคำนวณระยะและการโจมตี ความคิดชะงักเมื่อความเจ็บแปล๊บที่สีข้างทำให้ออทัมต้องก้มมอง อา พิษที่เคลือบอยู่ตรงผิวของมันเป็นกรด! เสื้อบางส่วนเริ่มละลายหายไปพร้อมกับผิวหนังที่เป็นแผลใหญ่เพราะกรดมันกัดกร่อนผิวของเขา

 

ลางสังหรณ์ของออทัมบอกว่ากำลังจะมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น ตาขวากระตุกยิกๆแต่ก็ปัดมันทิ้งไป เขาต้องประคองสติไม่ให้หลับ พิษที่เข้ามาทางแผลลุกลามอย่างรวดเร็วจนเหงื่อไหลออกมาไม่หยุด ถ้าเป็นอย่างที่คิดก็ต้องกำจัดตรงนั้นก่อน!!

 

เจ้าหน้าที่ฝึกหัดกัดฟังพยุงตัวกระโจนเข้าหาปีศาจร้ายก่อนจะง้างมีดสั้นขึ้นแทงกลางหน้าผาก แต่เหมือนอีกฝ่ายจะรู้ทันจึงหลบพ้น เส้นสายสีดำแหลมรวมกันกับหางยาวทำให้มีขนาดใหญ่ขึ้นพุ่งตรงมาทางเด็กหนุ่มอย่างรวดเร็วจนระบบกรีดร้องเสียงดัง แต่เจ้าหน้าที่ฝึกหัดกลับเหยียดยิ้มยิ้มมีดสั้นผสานรวมกับเคียวแก้วจนเกิดประกายไฟสีฟ้าเข้มฟันเข้าที่หางของมันอย่างแรง

 

 แรงส่งที่ออทัมตวัดเข้าหาหางที่พุ่งเข้ามาอย่างแรงทำให้ฟันเข้าอย่างจัง แต่แรงมันก็ยังไม่หมดเพียงเท่านั้น หางของเคทที่ขาดออกเพราะเคียวไฟฟ้าได้พุ่งตรงมาทางออทัมอย่างเร็ว เจ้าหน้าที่ฝึกหัดส่งแรงไปที่ปลายเท้าเด้งตัวหลบ

 

เจค!!!!” เสียงทุ้มที่ดูตระหนกตกใจของซันซัสดังขึ้นทางด้านหลังของออทัมจนทำให้เด็กหนุ่มหันควับกลับมามองอย่างตกตะลึง 

 

มาที่นี่ได้ยังไงกัน!?

 

ฉึก!!

 

หางปีศาจสาวได้แทงเข้าที่ช่วงท้องของออทัมจนทะลุเนื่องจากเสียสมาธิที่จากการที่ซันซัสตะโกนเรียก ระบบเข้ามาเกาะอยู่บนไหล่ของเจ้าหน้าฝึกหัดเพื่อพยายามฟื้นฟูส่วนที่โดนทำลายอย่างสาหัส ถึงแม้ว่าจะมีเกราะอากาศก็ตามทีแต่มันเพียงช่วยลดแรงกระแทกเท่านั้น ถ้าไม่มีเกราะอากาศ คาดว่าร่างกายช่วงบนของออทัมคงได้ขาดออกจากกันไปแล้ว

 

ออทัมทรุดลงกับพื้น เขากระแทกอย่างแรงด้วยน้ำหนักของหางที่ยังคาอยู่ตรงหน้าท้อง ซันซัสที่เห็นคนสำคัญบาดเจ็บหนักก็รีบวิ่งมาหาอย่างรวดเร็ว ยิ่งเข้ามาใกล้ก็ยิ่งได้กลิ่นคาวเลือดอย่างชัดเจน มือหนารีบประคองร่างกายที่อ่อนปวกเปียกเข้าหาตัวเอง

 

ปีศาจสาวซึ่งบาดเจ็บหนักเช่นกันทำให้ตอนนี้กำลังหอบหายใจและรวบรวมพลังสร้างหางอันใหม่ขึ้นมา เป็นอย่างที่ออทัมคิดว่าหางนั้นเป็นจุดอ่อน เมื่อขาดหางไปร่างกายก็จะเสียสมดุล และคาดเดาทิศทางผิดพลาดเพราะเหตุนั้นมันถึงได้ปกป้องส่วนของหางที่สุด ไม่ค่อยได้ใช้ต่อสู้

 

-ซันซัส-

 

ร่างกายเด็กหนุ่มที่มีผิวสีขาวเริ่มขาวจนซีดเหมือนกระดาษ ร่างกายที่ค่อนข้างอ่อนแอหอบหายใจแผ่วเบา ริมฝีปากที่แตกระแหงพูดพึมพำกำลังจะเอ่ยบางอย่างจนซันซัสต้องค่อยก้มหน้าเอียงหูเพื่อฟังสิ่งที่เจคพูด

 

ไม่ใช่ความผิดของนายคำพูดแปลกหูไม่ได้ทำให้ลูกครึ่งปีศาจหนุ่มสนใจไปมากกว่าคำที่ไม่กล่าวโทษตนเอง เขารีบดมกลิ่นตามหาเจคจนแทบบ้าเมื่อกลับไปถึงบ้านแต่ก็ไม่พบใครซักคน ทำให้ซันซัสเสียมารยาทใช้ความสามารถที่มีดมกลิ่นตามหาตัว ถึงจะทำได้ยากแต่ก็พอได้กลิ่นจางๆจึงได้รีบตามมา

 

ยิ่งเข้าใกล้ กลิ่นที่ปะปนมากับเจคยิ่งทำให้เขาหวั่นใจ กลิ่นคาวเลือด ที่เขาไม่ได้กลิ่นมานานตั้งแต่ยังเด็กที่เสียแม่ไปทำให้แสบจมูก มันกลายเป็นกลิ่นไม่พึงประสงค์ของซันซัสซึ่งขอพรว่าไม่ให้เจคเป็นอะไรไป ถึงแม้ว่าความหวังจะเลือนลางเต็มที

 

เมื่อวิ่งมาจนพอที่จะเห็นร่างของเจคแต่ก็ยังวิ่งไปไม่ถึงเสียที สิ่งที่ทำให้เขาตกใจเป็นรอยช้ำตามตัวและเลือดที่ไหลเป็นทางยาวจากสีข้างอันบอบบางของคนสำคัญ เจคไม่เคยต้องบาดเจ็บหนักขนาดนี้นั่นคือสิ่งที่ซันซัสคิด ก่อนจะเห็นเงาลางๆตรงปลายสายตาที่พุ่งเข้าหาเจคอย่างแรงจนเขาต้องรีบตะโกนให้หลบ

 

ซึ่งมันคงช้าไป เขาพูดได้แค่ชื่อเจคแต่สิ่งนั้นได้แทงทะลุร่างคนที่เขารักจนร่างสูงโปร่งนั้นล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง เขาแทบสิ้นสะติ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาถึงจนประคองร่างอ่อนแรงไว้ในอ้อมแขนได้อย่างไร

 

ออทัมที่สังเกตเห็นสัตว์ร้ายที่กอดตนอยู่เงียบไปก็ขยับตัวขยุกขยิก เอ่ยเรียกชื่อเบาๆ ซันซัสเงยหน้ามองด้วยสายตารู้สึกผิด เพราะเขามาไม่ทัน ถ้า...ถ้าเขามาทัน ไม่สิ ถ้าเขาอยู่กับเจคตลอดเวลาคงไม่เกิดเรื่องแบบนี้ ใบหน้าที่มีรอยช้ำเป็นวงกว้างทำให้ต้องลูบปลอบเบาๆ ปากที่พูดเคยจ้อตลอดเวลามาคราวนี้กลับปิดเงียบสนิทเหมือนคนเป็นใบ้ เพราะเกิดอาการช็อคจนพูดไม่ออก

 

ซันซัสคิดว่าเจคได้ถูกสัตว์ปีศาจจู่โจม มันเป็นเรื่องปกติที่ปีศาจนั้นกระหายเลือดของมนุษย์แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเจคถึงมาโผล่ในที่ที่อันตรายเช่นนี้

 

ออทัมกำลังจะลุกออกจากตัวของซันซัสก่อนจะมีอะไรบางอย่างวาบผ่านดวงตามาอย่างรวดเร็ว เป้าหมายที่พุ่งมาคือทางนี้ เจ้าหน้าที่ฝึกหัดหนุ่มโยกตัวอีกฝ่ายหลบออกมาตามสัญชาตญาณ แต่ด้วยร่างกายที่เริ่มไม่ไหวทำให้มือที่ใช้พยุงตัวหลบพลันอ่อนแรงทำให้ฟุบจนกับพื้นทำให้เส้นสายแหลมคมสีดำเฉียดผ่านหัวไหล่ที่ระบบเกาะอยู่อย่างแรง

 

หัวไหล่ข้างซ้ายของออทัมใช้งานไม่ได้อย่างสิ้นเชิง..

 

ซันซัสตกตะลึงที่เจคดันตัวเขาหนีแต่ตนเองดันโดนลูกหลงแทน ร่างกายที่เปราะบางดูน่าสงสาร เลือดที่ไหลออกมาจากหน้าท้องเรื่อยๆทำให้เริ่มฉุกคิด หรือมันจะมีพิษ!? ขนาดเขาอยู่ยังปกป้องอะไรไม่ได้เลย.. ไหนเชสบอกว่าเราต้องแข็งแกร่งเพื่อปกป้องคนที่เรารักไง

 

ทำไมตอนนี้เขาทำไม่ได้? ทำไมเขาต้องเป็นคนที่ถูกปกป้องอยู่เรื่อยไปทุกครั้ง? พ่อที่ต้องตายเพราะปกป้องแม่และเขา แม่ที่ต้องตายเพราะปกป้องเขา เจค.. ความคิดสะดุด ความรู้สึกนึกคิดของซันซัสเริ่มแยกแยะเรื่องราวไม่ออก กำลังรวมเรื่องเจคเข้ากับครอบครัวของตนเองที่เสียชีวิตเพราะตนเองเป็นต้นเหตุ

 

แม้จะผ่านไปกี่ปีต่อกี่ปีข้าก็ไม่เคยเปลี่ยน ต้องให้เกิดความสูญเสียเท่าไหร่ถึงจะออกมา!! พลังอีกครึ่งหนึ่งในตัวของเขาทำไมยังไม่ตื่น!! เขาเชื่อมั่นว่าเขาแข็งแรงแต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับปีศาจทำไมเขาช่างอ่อนแอ

 

มือของเขาเต็มไปด้วยเลือดอุ่นๆของคนสำคัญ บาดหัวใจจนคิดอะไรไม่ออกแต่รังสีฆ่าฟันที่ส่งตรงมาทางนี้ทำให้ซันซัสกัดฟันกรอด มันต้องการจะฆ่าเจค! ไม่ใช่เพื่อกินแต่เพราะความกระหายเลือด หางที่งอกขึ้นมาใหม่มีขนาดเล็กกว่าเดิมเล็กน้อย มันยกหางขึ้นสูงและเล็งมาทางนี้ เจคไม่ยอมปล่อยเขา.. ซันซัสจะไม่ยอมให้คนข้างกายได้รับบาดเจ็บอีกต่อไป!!

 

ซันซัสได้ง้างมือขึ้นมาสร้างเกราะคุ้มกันชั้นสูงที่เชสถ่ายทอดมาให้เพื่อคุ้มครองเจคและหลับตาเพื่อรวบรวมสมาธิทั้งหมดมารวมกันที่มือขวา เหงื่อกาฬไหลอาบไปทั้งร่าง เส้นเลือดปูดขึ้นจากการกัดฟัน เลือดเริ่มไหลออกมาจากปากซันซัสเรื่อยๆ ออทัมเห็นท่าไม่ดีจึงพยายามเขย่าตัวเรียกแต่ก็ไม่เป็นผล

 

นอกเกราะคุ้มกัน ปีศาจสาวก็ทำกุกวิถีทางเพื่อที่จะพังเข้ามาฆ่าคนที่อยู่ภายใน มันโดนทำร้ายจนเจ็บไปแทบทั่วทั้งร่าง มันต้องชดใช้! สายตาสรแดงตวัดหางและเล็บแหลมเข้ากับเกราะคุ้มกันอย่างบ้าคลั่ง

 

เจ้าหน้าที่ฝึกหัดรู้ว่าซันซัสจะทำอะไรก็พยายามห้าม จะเป็นแบบนี้ไม่ได้! ถ้ายังฝืนดึงดันทำต่อไปจะเป็นผลร้ายต่อตัวซันซัสเอง ยิ่งพลังที่มีแบ่งให้กับเกราะอันแข็งแกร่งนี้ยิ่งทำให้อ่อนแรง ในเนื้อเรื่องเดิมที่สัตว์ร้ายเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาก็เพราะพยายามฟื้นพลังปีศาจอีกครึ่งหนึ่งในตัวที่ตื่นขึ้นมาก่อนที่จะครบอายุขัยที่จะใช้ได้!!

 

ซันซัสหยุดเดี๋ยวนี้!” คนเจ็บตะโกนใส่เสียงดังเพราะร่างกายเริ่มชา แต่ซันซัสก็ไม่สะทกสะท้าน ยังคงตามหาส่วนที่ขาดหายไป เขาต้องรีบ เกราะใกล้จะแตกเต็มทีแล้ว

 

-ออทัม-

 

ออทัมที่หัวเสียจากการที่อีกฝ่ายไม่ฟังตนเองจึงได้พยุงตัวเองแล้วจ้องมองไปข้างนอกที่มีสายตากินเลือดกินเนื้อจ้องมองอย่างกระหายอยู่ก่อนจะตัดสินใจ จะว่าเขาเสียสติไปแล้วก็ได้ เขาต้องรีบแก้ไขอย่างเร็ว เขาต้องเลือกอย่างเร่งด่วน หากต้องการที่จะเอาเสี้ยววิญญาณจากปีศาจสาวคงต้องฆ่าสถานเดียวเสียแล้ว

 

ซึ่งเขาในสภาพนี้ไม่สามารถทำได้อย่างแน่นอน เขาต้องทำให้ซันซัสช่วยแต่ก็ต้องทำให้คลั่งเสียก่อน ระบบที่รับรู้ความคิดนี้ค้านสุดตัวแต่ก็ห้ามอะไรไม่ได้เมื่อเจ้าหน้าที่คนเก่งปิดกั้นการรับรู้ทุกอย่าง ออทัมตัดสินใจที่จะเดิมพัน หากผูกพันกันมากพอคงจะสามารถทำให้ซันซัสมีสติได้บ้าง แล้วหลังจากนั้นเขาจะรอรับโทษโดยไม่อิดออดเพราะไม่สามารถทำภารกิจให้สำเร็จได้

 

มือขาวซีดที่สั่นระริกแตะเกราะสีใสแผ่วเบาก่อนจะส่งแรงจากมีดสั้นกระแสไปฟ้าเจาะเกราะพร้อมๆกับเล็บแหลมที่ฟาดฟันเข้ามา ทำให้เกราะที่แข็งแรงปริแตกออกจนเล็บแหลมฟันเข้ากลางลำตัวของออทัมอย่างแรง เจ้าหน้าที่หนุ่มกัดฟังข่มความเจ็บ นี่เป็นวิธีที่เร็วที่สุดในการทำให้สัตว์ร้ายคลั่ง

 

โดยการใช้ตัวเองเป็นเหยื่อ..เพื่อทำให้สัตว์ร้ายคลุ้มคลั่งขึ้นมา

 

ซันซัสที่เบิกตากว้างตั้งแต่ที่เกราะได้ปริแตกออกกำลังกัดฟันแน่น เลือดไหลทะลักออกมาจากปาก สายตาไม่เหลือแวว ร่างกายเริ่มปกคลุมไปด้วยเส้นขนสีครามเข้ม เขาแหลมคมสีเทาโค้งงอไปด้านหลัง ฟันแหลมงอกขึ้นมาแทนที่ฟันที่เรียงตัวสวย ร่างกายสูงใหญ่จนสูงเกือบเท่าต้นไม้ มัดกล้ามตึงแน่นขึ้นเป็นเส้นเลือดปูดโปน เสียงคำรามก้องจนเสียงคลื่นในทะเลกลบไม่มิด

 

สัตว์ร้ายได้ปลดผนึกสำเร็จแล้ว..

 

ออทัมล้มลงกับพื้น การหายใจในแต่ละครั้งช่างเจ็บปวด หัวไหล่ข้างซ้ายบิดงอผิดรูปแต่เขาไม่รู้สึกอีกต่อไป สายตาเริ่มพล่าเลือน แต่ก็ยังได้ยินเสียงคำรามที่ฟังดูแสนเศร้า เขาทำผิดเขารู้แต่เขาไม่อยากให้ซันซัสต้องตาย ถึงพลังจะตื่นแล้วแต่ก็ยังมีประโยชน์ต่อซันซัสในอนาคต ถ้าทำให้คลั่งตอนนี้อนาคตคงไม่ต้องเป็นห่วงว่าจะเป็นอันตรายร้ายแรงอันใด

 

เพราะเขาจะรับผลในตอนนี้ไว้ทั้งหมดเอง

 

ระบบ.. เสียงแหบพร่ากระซิบแผ่วเบา ระบบกำลังนั่งร้องไห้ข้างเขาจนขนฟูๆแนบไปกับลำตัวเล็กนั่น น่าเกลียดจริง.. ระบบมองค้อนอย่างแรงให้กับเจ้าหน้าที่ฝึกหัดในปกครอง

 

[ต้องการ ฮึก อะ..อะไรอีกเจ้าคนมุทะลุ ฮือ] ระบบปล่อยโฮใส่จนออทัมทำตัวไม่ถูก ไม่เข้ากับสถานการณ์ที่ดุเดือดอยู่ ณ ขณะนี้ซะเลยนะ

 

ขอยาเพิ่มแรงซัก 1 นาทีหน่อยสิ เสียงเริ่มเงียบแล้ว ต้องปลอบปีศาจขี้งอแงเสียหน่อย เจ้าหน้าที่หนุ่มหัวเราะในลำคอเมื่อพูดถึงซันซัส อา แต้มคะแนนคงจะมีพอนะ

 

เมื่อได้รับในสิ่งที่ต้องการก็เริ่มมีแรงขึ้นมา เขาต้องใช้เวลาให้คุ้มค่าที่สุด ก่อนอื่นก็ต้องหยุดเจ้าสัตว์ร้ายที่กำลังคลั่งเสียก่อน ร่างกายสูงโปร่งที่แผลเต็มตัวเดินกะเผลกเข้าหาสัตว์ร้ายที่หายใจฟืดฟาดเสียงดัง เสียงคำรามที่แสบแก้วหูแต่ทำให้หัวใจของเขาปวดหนึบ มือเรียวที่ใช้การได้เพียงข้างเดียวรวบเจ้าตัวใหญ่เข้ามากอดแน่น

 

ขอโทษนะ สัตว์ร้ายของฉัน เสียงแหบพร่าที่กล่าวอยู่ข้างใบหูทำให้มันค่อยๆสงบลง กลิ่นกายที่คุ้นเคยทำให้มือที่กำลังง้างจะตะปปให้ออกห่างกลับกอดรัดอีกฝ่ายแน่น ร่างกายเริ่มกลับเป็นมนุษย์เหมือนเคยเพียงแต่เสื้อผ้าที่มีกลับขาดวิ่นไปเสียหมด

 

ใช้การไม่ได้จนเจ้าหน้าที่ฝึกหัดดึงผ้าคลุมของตนเองคลุมร่างหนาไว้ ก่อนจะทาบมีดสั้นไฟฟ้าเข้ากับร่างกายของซันซัส ไฟฟ้าแรงสูงทำให้มนุษย์หนุ่มหมดสติในอ้อมกอดของออทัมในทันที

 

หลับให้สบายนะเด็กดี พอเจ้าตื่นมาเจ้าจะไม่เจ็บปวดอีกต่อไป ออทัมค่อยๆวางร่างที่อ่อนปวกเปียกลงพิงต้นไม้ข้างศาลาที่พังทลายลงเพราะการต่อสู้ที่รุนแรง ก่อนจะจดจ้องใบหน้าได้รูปที่กำลังหลับใหลด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย

 

ก่อนจะหันหลังให้แล้วเดินไปที่ปีศาจสาวซึ่งกำลังหายใจรวยรินอยู่ริมทะเล เวลาใกล้หมดแล้ว.. ออทัมแตะเคียวแก้วเบาๆก่อนที่มันจะกลายเป็นกำไลแก้วดังเดิมสวมที่ข้อมือขาวซีด เขานั่งลงข้างๆปีศาจสาวที่แสยะยิ้มให้ เจ้าหน้าที่หนุ่มมองด้วยสายตาว่างเปล่ามือบางล้วงเข้าไปในร่างกายของมันเพื่อหาเสี้ยววิญญาณ เสียงร้องโหยหวนไม่ได้ทำให้รำคายซักเท่าไหร่

 

เมื่อแตะเจอก็ชักมือกลับทันที เสี้ยววิญญาณคล้ายกับผลึกแก้วสีใสเม็ดเล็กๆในร่างนี้มันมีสีส้มอ่อนๆแซมอยู่ด้วยดูสวยงาม เมื่อเพ่งมองเรียบร้อยก็ส่งให้ระบบเก็บไว้ในโหลแก้วทันที

 

[ภารกิจเสร็จสิ้น เก็บเสี้ยววิญญาณระบบ 3.0 สำเร็จ เจ้าหน้าที่ฝึกหัดออทัมต้องการที่จะอยู่ในโลกใบนี้ต่อหรือไม่?] ระบบถาม มือเล็กๆปิดฝาแก้วอย่างแน่นหนา

 

กลับเลย เจ้าหน้าที่หนุ่มเอ่ยโดยไม่ต้องคิด เขาไม่ชอบการจากลา เขาไม่ต้องการให้ใครเห็นว่าเขาจะไปด้วยซ้ำนั่นเป็นเหตุผลที่ออทัมทำให้ซันซัสสลบไป สิ่งที่เขาทำนั้นโหดร้ายต่อซันซัสมากเขาไม่ต้องการให้คนคนนั้นเจ็บปวด สู้เขาจากไปเลยจะดีต่อทุกคน ทุกๆอย่างจะถูกรีเซ็ตใหม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพียงแต่ว่าตัวตนของเขาถูกลบไปจากความทรงจำของทุกคนด้วยก็เท่านั้น

 

ระบบที่เห็นความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของเจ้าหน้าที่ฝึกหัดก็ถอนหายใจ ตาแดงๆที่ผ่านการร้องไห้มามองบาดแผลด้วยความเสียใจ

 

ก่อนที่ทุกอย่างจะหายวับไปกับตา แล้วในสถานที่แห่งนี้ก็ไร้เงาของ เจแจ็ค ในทันที

 

...ลาก่อนสัตว์ร้ายของผม ตอนนี้คุณไม่ได้เป็นสัตว์ร้ายที่ถูกทอดทิ้งแล้วนะ เพราะยังมีผมอยู่ที่ไม่เคยทิ้งให้คุณอยู่เพียงลำพังเหมือนที่ตัวเอกในเนื้อเรื่องเดิมทิ้งให้คุณเดียวดายจนคุณคลั่งตายเพราะพยายามปกป้องเขา...

 

-ซันซัส-

 

อา ปวดหัวชะมัด มือหนากุมหัวของตัวเอง ก่อนจะลืมตาขึ้นเห็นแสงตะวันเกือบจะลับขอบฟ้า จนต้องเด้งตัวขึ้นจากโคนต้นไม้ แย่ล่ะน้าเบลล์ต้องด่าแน่เลยที่มาเถลไถลอยู่แถวนี้

 

มองไปรอบๆก็ต้องสงสัย ทำไมเขามาอยู่ในที่ที่อัตรายเช่นนี้?


แล้วทำไมทั้งเนื้อทั้งตัวของเขาถึงมีแค่ผ้าคลุมผืนเดียว?


แล้วทำไม..น้ำตาถึงไม่ยอมหยุดไหลเสียที? ทำไมกันนะ?


นิ้วมือยาวเรียวปาดน้ำตาออกจากใบหน้าไม่หยุด หัวใจที่เหมือนจะเต้นช้าลงทำให้ต้องกุมเอาไว้ เหมือนขาดอะไรที่สำคัญมากๆไป แล้วมันคืออะไรกัน? ทำไมเขาจำอะไรไม่ได้เลย?

 

ถึงความทรงจำจะว่างเปล่าไม่เหลืออะไรเลยแต่ร่างกายกลับตรงกันข้ามเมื่อน้ำตาไหลไม่ยอมหยุด ร่างกายสั่นเทาดูเปราะบางจนต้องกอดตัวเองไว้แล้วคำรามออกมาเสียงดังกึกก้อง ช่างเป็นเสียงคำรามที่แสนเศร้า


[ภารกิจโลกที่ 1]

...เสร็จสิ้น เจ้าหน้าที่ฝึกหัดออทัมได้รับแต้ม 5,000 คะแนน...


 

----------------

สงสารซันซัส ยังไม่ทันได้บอกรักน้องเลยยย TvT

วันนี้แต่งชดเชยให้น้า เพราะเมื่อวานศิสลบไปยาวเลยค่ะ 555 เหมือนรวบมาสองตอนเลย จบไปแล้วกับโลกแรก เย้ อย่าตีศิน้า น้องก็มีเหตุผลของน้องถึงจะเกรี้ยวกราดไปหน่อยก็ตาม น้องไม่ใช่นายเอกที่จะต้องดีเลิศในทุกอย่างทุกด้าน น้องเป็นแค่คนคนหนึ่งเท่านั้น มีความรู้สึกนึกคิดค่อนข้างแปลกไปบ้างแต่ก็อยากให้เปิดใจรับน้องเข้าสู่อ้อมกอดทุกคนนน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.297K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #710 GOT-MarkBam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2563 / 10:42
    ใจร้ายอะ
    #710
    0
  2. #708 bllam1880 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2563 / 19:46

    โอ้วเบบี้~ ทำกันด๊ายย!!
    #708
    0
  3. #680 มากิริจัง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 05:21
    ทำไม​เศร้า​แบบนี้.TTTT
    #680
    0
  4. #662 SUGA19 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 08:56

    ซันซัส~~~
    #662
    0
  5. #646 nicharipaen04 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 14:02
    ฮือ เศร้าาา
    #646
    0
  6. #638 El Dorado Bz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 มีนาคม 2562 / 12:36

    เศร้า งื อออออ
    #638
    0
  7. #635 100520 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:13
    รู้สึกอึนๆงงมันดูปุบปับแปลกๆ
    #635
    0
  8. #630 pronatchaleerach (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 07:07
    แม่คะ.... ㅜ.. ㅜ
    #630
    0
  9. #589 ppterakk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มกราคม 2562 / 08:40
    สงสารน้อง
    #589
    0
  10. #572 Ppjk0109 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 02:54
    รู้สึกเศร้า..
    #572
    0
  11. #518 ku_ro (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 00:35
    เดี๋ยวๆ ได้ข่าวว่ามีเเต้มีเยอะไม่ใช่หรอ?
    #518
    2
    • #518-1 Anone Chiho(จากตอนที่ 8)
      5 ธันวาคม 2561 / 21:47
      เอาไปแลกของหมดแล้วค่ะ จากองราคาหลักห้า
      #518-1
    • #518-2 Anone Chiho(จากตอนที่ 8)
      5 ธันวาคม 2561 / 21:48
      เอาไปแลกของหมดแล้วมั้งค่ะ จากำที่ว่า ถึงของจะราคาห้าหลักก็ตามที
      #518-2
  12. #515 Noir13_sj (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 16:30
    นางเอื่อยเฉื่อยเองอ่ะจริง
    #515
    0
  13. #479 ปลาทูทอดกรอบ3วิ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 13:43
    รู้สึกอารมณ์มาไม่ถึงอ่ะดงเพราะรู้สึกมันปุปปัปมาเร็วเคลมเร็วมากคือช่วงหลังมันดูอัดๆหลายอย่างน่าจะลองค่อยๆดำเนินเรื่องกว่านี้หน่อย
    #479
    0
  14. #435 まなみ. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 23:40
    จบแบบนี้ก็ดีอย่างน้อยก็ไม่ต้องจำนะลูก
    #435
    0
  15. #433 12345Mind (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2561 / 18:07
    โอ้ยย มาโลกแรกก็กินมาม่าไปหนึ่งลัง.. สงสารน้องอ่า ฮืออออ
    #433
    0
  16. #428 Klang_rk_ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 17:14

    สงสารน้องง่ะ ฮืออออ~~~
    #428
    0
  17. #422 jeerasuda0610 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2561 / 13:57

    สงสารไ
    #422
    0
  18. #395 Get out my heart 💕 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 06:14

    น้องงงงงง
    #395
    0
  19. #382 เหมียวน้อย (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 21:40
    เราว่าออทัมย้อนแย้งอ่ะ คือรีบออกจากโลกตอนภารกิจเสร็จ แต่ดันทำตัวเอื่อยเฉื่อยตั้งหลายปี งงกับนาง
    #382
    0
  20. #315 ยมทูตผู้ช่วงชิง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 16:01
    สงสารน้องงงง
    #315
    0
  21. #113 Phantom-Tsubaki (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2561 / 08:05
    เราว่าเหมือนไรต์ยัดตอนสำคัญๆไว้ในตอนสุดท้ายหมดเลย มันเลยแบบอารมณ์เศร้าไม่สุด ตอนแรกๆก็เสียเวลากับการที่ออทัมทำตัวขี้เกียจ พอมาตัดเข้าจริงจังก็จริงจังในช่วงท้ายๆ มันเลยดูตัดจบเหมือนหนังที่สร้างแล้วงบหมด
    #113
    0
  22. #108 KuppaKP (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:50
    สงสารอ่ะ ฮือออออออ เขายังไม่ได้สารภาพรักเลยนะ
    #108
    0
  23. #63 เฮกเซนเอง (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2561 / 00:15
    ละคือดันไปตอนจะสารภาพรักด้วยอ่ะ ฮืออออ
    #63
    0
  24. #54 at2017 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 21:23
    เสียดายเวลาที่เหลือชะมัด ถ้าอยู่ต่อละก็จะได้แต้ม(จากภารกิจย่อย)เพิ่มอีกเยอะเลยนะ... เหมือนจะผิดประเด็น
    #54
    0
  25. #47 rumiOwO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 12:29
    น้องงงงงงงงงงง ;;-;;
    #47
    0