เจ้าหน้าที่เก็บเสี้ยววิญญาณ [Yaoi]

ตอนที่ 5 : สัตว์ร้ายที่ถูกทอดทิ้ง 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,034
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,358 ครั้ง
    11 ส.ค. 61


สัตว์ร้ายที่ถูกทอดทิ้ง (04)

 

นับตั้งแต่ที่ออทัมได้เข้ามาทำภารกิจในโลกนี้ก็ผ่านมาได้ 7 ปีแล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับระบบถือว่าดีกว่าเดิมขึ้นเล็กน้อย เพราะเขามักจะสอบถามความเป็นไปของโลกใบนี้อยู่เสมอ 


เนื่องจากเนื้อเรื่องเดิมเปลี่ยนแปลงไปเพราะเขาเข้ามาแทรกแซง ออทัมได้พูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดและจิกกัดกับระบบกันเล็กน้อยพอหอมปากหอมคอ


ส่วนเจรัลก็เกาะติดเขาหนึบเชียว ช่วงเช้าก็จะยิ่งงอแงไม่อยากออกไปทำการทำงานจนต้องเต.. แฮ่ม ลากออกจากบ้านอยู่เรื่อยๆ 


เจ้าก้อนขนสีน้ำตาลยังคงลับคมเขี้ยวและเล็บอันแหลมคมกับมือเขาเป็นประจำ มือข้างซ้ายกลายเป็นมือเน่าๆที่เจ้าเชสหวงแหน ดูดเลือดก็จากนิ้วมือซ้าย ฟัดซะจะออทัมมีแผลเป็นทั่วทั้งมือ


อืม..ก็ดูสมเป็นชายขึ้นมาหน่อยล่ะนะ ก็บุรุษกับแผลเป็นเป็นของคู่กันนี่นา 


[แต่ผู้ชายเหล่านั้นมีแผลเป็นจากการทำศึกสงครามนะ เป็นแผลแห่งเกียรติยศ ส่วนของเจ้ามันแค่..] ออทัมเมินระบบที่ค้านความคิดและมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามทันที.. 


หลายปีมานี้เนื้อเรื่องเปลี่ยนไปไม่น้อยถึงแม้ยังคงอยู่ในพื้นฐานเดิมๆแต่ก็ถือว่าเปลี่ยน


ตัวเอกมีนิสัยหยิ่งทระนง ออทัมได้ลิ้มรสความเย่อหยิ่งของเจ้าตัวมาแล้ว เอือมระอามากด้วย ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมซันซัสถึงรักและเทิดทูนปานนั้น ต่างจากเนื้อเรื่องที่ตัวเอกชอบอยู่เงียบๆไม่หาเรื่องใครก่อนเพื่อความปลอดภัยของตนเองจริงๆ


เรื่องมันเริ่มต้นที่ อิล เดินมาชนเขาจนของตกหล่นลงกองอยู่กับพื้นทั้งคู่ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาต้องจ่ายค่าเสียหายให้แก่อิลเพราะทำของเสียหาย 


แล้วของของข้าเล่าไอ้หนู.. หน้าของออทัมดำมืดไปครึ่งแถบจนระบบต้องออกมาปรามว่าตัวเอกนั้นไม่อยู่ในภารกิจ ไม่ต้องไปสนใจ 


ก็ได้แต่ยอมให้เงินเก็บอันน้อยนิดของตัวเองให้แก่อิลไปด้วยสายตาอาฆาต


เป็นการพบกันที่ไม่น่าพิสมัยเอาเสียเลย ตัวเอกกลายเป็นนักเลงที่ชอบรีดไถชาวบ้านเสียอย่างนั้น... 


บางทีถ้าไม่มีระบบเขาคงอยู่ไม่รอดยันตอนนี้หรอก เนื้อเรื่องเปลี่ยนจนแทบจะไม่มีเค้าโครงเรื่องเดิมเลย สงสารตัวเองชะมัด 


ทำไมเจ้าหน้าที่คนอื่นได้ทำงานธรรมดากันเล่า ทำไมเขาต้องมาเป็นเจ้าหน้าที่ฝึกหัดกับระบบใหม่ด้วยเนี่ย


ส่วนชาลีนั้นก็กลายมาเป็นเพื่อนสนิทของเขา เนื่องจากเป็นคนช่างสังเกตทำให้ออทัมไม่ต้องพูดอะไรมากมาย อยู่กับชาลีนั้นเขาค่อนข้างที่จะสงบและสบายเพราะชาลีชอบตามใจเขาอยู่เรื่อย


ชาลีเปรียบเสมือนเป็นคนรู้ใจไปแล้ว จนเจรัลมองด้วยสายตาน้อยใจและตัดพ้อออทัมบ่อยๆว่าเห็นเพื่อนดีกว่าพ่อ สองคนนี้ชอบจิกกัดกันเสมอเขาที่เป็นคนกลางเลยต้องคอยห้ามทัพตลอด เฮ้อ..


ปัจจุบันร่างกายของเจแจ็คได้แข็งแรงขึ้นมากเพราะชาลีชอบบังคับเขาออกกำลังกายบ่อยๆ อายุที่เพิ่มขึ้นทำให้หนุ่มน้อยน่ารักในวันวานกลายเป็นชายหนุ่มหน้าคมสวย 


ผิวที่ขาวซีดจากโรคประจำตัวไม่ได้ทำให้ตัวชายหนุ่มดูด้อย ผมสีน้ำตาลที่ปล่อยให้ยาวถูกรวบเอาไว้ที่ท้ายทอยอย่างเป็นระเบียบ แขนขามีกล้ามเนื้อเล็กน้อยตามประสาเด็กซนที่ชอบแอบออกไปเล่นผาดโผนกับชาลี


ในสมัยนี้เงินทองไม่ใช่ปัจจัยหลักในการดำเนินชีวิตของสองพ่อลูก อาหารการกินสามารถหาได้ตามธรรมชาติ แต่ที่เจรัลออกไปหาฟืนทุกวันนั้นเป็นเพราะอยากฟิตหุ่นเพื่ออวดสาวมากกว่า 


โดยเฉพาะน้าเบลล์ แม่ของชาลี สาวสวยผมสีทอง ตาสีน้ำทะเล สาวแกร่งที่เลี้ยงลูกมาด้วยตัวคนเดียว สามีหนีไปกับสาวอื่นในตอนที่น้าเบลล์ท้องอยู่ 


จิตใจแทบแตกสลายเมื่อรู้ว่าเพื่อนสนิทคือหญิงสาวคนนั้น หญิงท้องแก่ได้ออกเดินทางละทิ้งอดีตแล้วมาเริ่มต้นใหม่ที่เมืองแห่งนี้ 


เรื่องนี้ไม่ใช่ความลับเพราะน้าเบลล์ได้บอกชาลีทุกอย่างเพื่อให้รับรู้ความจริงดีกว่าไปได้ยินคนนินทาข้างนอกจนจิตใจบอบช้ำกับเรื่องที่ถูกใส่สีตีใข่ไม่ใช่เรื่องจริง


ทำไมออทัมจะไม่รู้ว่าพอลับหลังเขา เจรัลก็ไปเทียวไล่เทียวจีบน้าเบลล์อยู่บ่อยครั้ง จนชาลีมาบ่นให้ฟังแทบทุกวันว่าเบื่อหน้าพ่อข้าที่ไปจีบแม่เขา จนต้องหอบข้าหนีเข้าป่าไปเล่นข้ามวันจนเจรัลหาไม่เจอ


ซึ่งก็ได้ผล ทะเลาะกันจนจะฆ่ากันตาย คนหนึ่งก็หวงลูก คนหนึ่งก็หวงแม่ เอากับพวกเขาสิ แกล้งกันเป็นเด็ก ก็หวังว่าจะมีข่าวดีเร็วๆนี้ล่ะนะ 


จีบกันจะ 10 ปีอยู่แล้ว ตอนนี้ก็เหมือนครอบครัวเดียวกันกลายๆเพราะชาลีทำตัวเสมือนเป็นพี่ชายของข้า คอยคุมนั่นนี่ไปหมด แถมยังเป็นไม้เบื่อไม้เมากับอิลอีก เจอกันที่ไรจะฆ่ากันตายทุกที


ชาลีหวงออทัมรองมาจากพ่อแถมอิลก็ชอบแหย่ชอบแกล้งเขา เฮ้อ.. ไม่นึกว่าจะมีเรื่องที่เจรัลและชาลีปรองดองกันได้เลยยกเว้นเรื่องนี้


ข้าก็ไม่ได้บอบบางเป็นสาวน้อยนะ แถมสูงกว่าชาลีอีก แค่กล้ามเนื้อไม่เยอะเท่าแค่นั่นเอง อย่าทำเหมือนข้าเป็นสาวน้อยน่ารักนะ...” น้ำเสียงเอือมระอาออกมาจากปากของออทัม เจรัลที่ได้ยินก็ขมวดคิ้ว


เอาไว้เจ้างัดข้อชนะเบลล์ก่อนนะแล้วข้าจะไม่ไปวุ่นวายกับเจ้าอีกเลย” เป็นข้อตกลงที่น่าสนใจมาก แต่คงไม่ใช่กับเขา


น้าเบลล์นั้นแข็งแรงกว่าเขาอีก ใครจะไปรู้ว่าหญิงสาวบอบบางร่างน้อยคนนั้นจะสามารถช่วยเจรัลแบกฟืนไปขายและนำไม้มาแกะสลักเพื่อเพิ่มมูลค่าของมันได้ล่ะ


ครั้งแรกที่เขาได้ยินเจรัลพูดคำนี้ ก็ไปท้าน้าเบลล์บ่อยๆแต่ก็ไม่เคยชนะ แต่ข้าไม่ใช่คนที่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ยังแข่งงัดข้อกันมาเรื่อยๆ


แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่เคยชนะได้เลย.. ลองพยายามมา 7 ปีจนตอนนี้อายุ 15 ก็ไม่สามารถโค่นล้มหญิงสาวเจ้าของรอยยิ้มอ่อนโยนได้เลย ช้ำใจมาก...


 “ไม่ต้องไปสนใจผู้ใหญ่งี่เง่าหรอก พาก้อนขนออกไปเดินเล่นกันดีกว่าน่า วันนี้มันดูระริกระรี้ผิดปกตินะ ชาลีเข้ามาตบไหล่ปลอบเบาๆก่อนจะชี้นิ้วไปทางเจ้าของสัญญาทาสตรงประตู ท่าทางพร้อมออกไปท่องโลกกว้างเต็มที่


เพื่อหนีจากใบหน้าล้อเลียนของเจรัลทำให้ออทัมรีบลากชาลีกับเชสเดินหนีออกจากบ้านไปในทันที


สองคนหนึ่งสัตว์ปีศาจได้เดินทางลัดเลาะป่าด้านหลังบ้านมาเรื่อยๆเพื่อไปที่ฐานทัพลับที่เขาและชาลีได้เข้ามาพบโดยบังเอิญ เมื่อตอนที่(หลอก)พาข้ามาซ่อนให้ห่างจากสายตาของเจรัล


มันมีลักษณะคล้ายผืนดินยกตัวขึ้นสูง มีหญ้าคอยปกคลุมให้ความร่มเย็น ต้นไม้รอบด้านสูงใหญ่หนาทึบยากที่แสงจะลอดผ่านเข้ามาได้ แต่ก็ยังพอมีดอกไม้ที่ขึ้นอยู่ใต้เงาหนาทึบนั่น


เชสชอบที่จะมานอนเกลือกกลิ้งอยู่ที่เนินหญ้าตรงนี้ ส่วนชาลีก็ชอบที่จะลอบมองพฤติกรรมสัตว์จากที่ไกลๆ ก็เหมาะกับคนช่างสังเกตแบบเขาแล้วล่ะ 


ส่วนคนขี้เกียจแบบผมนั้นนอกจากนอนกลิ้งเล่นไปมาแล้วซึมซับบรรยากาศแบบเชสก็ไม่ทำอะไรอีกเลย อากาศดีๆแบบนี้นอนได้ทั้งวันเลยล่ะ 


เจ้าหน้าที่จอมขี้เกียจเริ่มตาปรือ มือซีดควานหาก้อนขนสีน้ำตาลนิ่มมากอด ก่อนที่ร่างโปร่งจะล้มตัวลงนอนตรงเนินหญ้าเย็นสบาย


[...นี่ไม่สนใจจะทำภารกิจเลยใช่มั้ยฮะเจ้าหน้าที่ฝึกหัดออทัม! 7 ปีที่ผ่านมาได้แต่เก็บคะแนนจากภารกิจย่อยเองนะ] ระบบเริ่มงอแงเพราะไม่เจอทั้งหุ่นเชิดของระบบ 3.0 และสัตว์ร้ายซันซัส


หายเข้ากลีบเมฆไปทั้งคู่แล้วเมื่อไหร่จะได้เก็บคะแนนจากภารกิจหลักเสียทีล่ะ ระบบอยากกลับไปพักผ่อนที่ห้องพักสีเทาแล้วนะ ช่วยเลิกทำตัวเอื่อยเฉื่อยทีเถอะเจ้าหน้าที่ ระบบร้องไห้อยู่บนลาดไหล่ของออทัมซึ่งเจ้าตัวได้หลับไหลหนีเสียงอันน่ารำคาญไปก่อนแล้ว


-ซันซัส-


มาอีกแล้ว....


สายตาสีอำพันคมดุจ้องมองลอดเขตอาคมเวทมนต์บังตาของมารดาไปยังมนุษย์ทั้งสองด้วยแววตาสงสัยแกมอยากรู้ตามประสาของเด็ก


มนุษย์กลุ่มนี้มักจะเข้ามาในป่าเดือนล่ะสองถึงสามครั้งเสมอ เพื่อมานอนกลิ้งและพูดคุยเล่นกัน ไร้สาระและช่างน่าประหลาดยิ่งนัก 


ทำไมไม่เหมือนมนุษย์ที่ท่านแม่เล่าให้ฟังเลย หรือมนุษย์กลุ่มนี้จะเป็นกลุ่มที่สองกันนะ? กลุ่มที่เป็นมิตรไม่ทำร้ายคนอื่น แววตาใสมองตามการขยับขึ้นลงบนร่างกายโปร่งบางนั่น


คนพวกนี้เป็นโรคร้ายแรงหรือ? ทำไมหน้าอกถึงขยับแบบนั้นกัน แล้วทำไมร่างกายจึงดูเล็กนักเมื่อเทียบกับภาพวาดที่ท่านแม่สร้างให้ข้าดู หรือจะเป็นเหมือนข้า!?


ไม่...ไม่ใช่หรอก ขนาดตัวแค่นี้ยังจับปีศาจโตเต็มวัยตัวนั้นได้เลย เจ้าก้อนขนนั่นน่าสงสารจริงๆที่ไปเจอมนุษย์แล้วโดนจับเข้า แล้วข้าจะช่วยได้ยังไง ก็เขตอาคมนี้นั้นมันพังไม่ได้ง่ายๆเลย.. 


ซันซัสน้อยสับสนกับตัวเองอยู่ครู่ใหญ่ ในหัวน้อยๆมีแต่คำว่าทำไม ทำไม และทำไมอยู่เต็มไปหมด แต่ไม่เคยมีคำถามไหนของเขาที่ได้คำตอบกลับมาเลยซักคำ..


แต่ปีศาจนั่นโดนจับเอาไว้จริงหรือ? ทำไมจึงดูมีความสุขและผ่อนคลายถึงเพียงนั้น ซันซัสทะเลาะกับตัวเอง แต่ก็ได้รวบรวมความกล้าแล้วได้ลองส่งกระแสจิตตรงไปยังเจ้าก้อนขนสีน้ำตาลเพื่อพูดคุยเป็นครั้งแรก จากปกติที่จะเงียบแล้วประเมินสถานการณ์อยู่ตลอดเวลา


เจ้าก้อน เจ้าโดนมนุษย์กลุ่มนี้จับได้หรือ มีอะไรให้ข้าช่วยหรือไม่ เสียงกระท่อนกระแท่นของลูกครึ่งปีศาจกล่าวออกมาไม่เต็มเสียงเพื่อพูดคุยกับเชส


ใครว่ากัน ปีศาจเก่งๆแบบข้าหรือจะโดนมนุษย์ที่แสนอ่อนแอเช่นนี้จับได้ เชสหาวอย่างเกียจคร้าน แต่สายตาคมกริบสีชาดยังคงจ้องตรงไปยังพื้นที่ว่างตรงหน้า


แล้วเจ้ายอมเปิดปากพูดคุยกับข้าแล้วหรือเด็กน้อย ไม่กลัวข้าหรือไง เขตเวทย์ที่คุ้มครองเจ้าอยู่แข็งแกร่งมากนะ ถ้าเจ้าไม่จับจ้องมายังเหยื่อของข้าอย่างเปิดเผยเช่นนี้ ข้าก็คงจับไอวิญญาณจางๆจากเจ้าได้แน่


ก้อนขนสีน้ำตาลแสนขี้เกียจไล้เลียขนตรงขาหน้าขณะที่ส่งกระแสจิตตอบกลับไปยังซันซัส มันรู้ได้ซักพักแล้วว่าที่ตรงนี้นั้นไม่ได้มีเพียงแค่เด็กพวกนี้อยู่ แต่ยังมีสิ่งที่มันเองยังบอกไม่ได้ว่าคืออะไรอยู่ด้วย


แต่ก็พอวางใจได้ล่ะนะที่ไม่ได้อันตรายอะไรมาก อีกฝ่ายยังคงเป็นแค่เด็กที่ไม่ประสีประสา เจ้าของเขตเวทย์นี้ก็คงปกป้องเจ้าตัวน้อยนั่นจากอันตรายภายนอกเช่นเดียวกัน


ลูกครึ่งปีศาจตัวน้อยลมหายใจสะดุด เจ้าก้อนขนนั่นรู้ว่าเขามีตัวตนอยู่ในระแวกนี้มาตลอด! แต่แค่ไม่พูดอะไรออกมาเท่านั้น รอเวลาที่เขาจะยอมปรากฏตัวออกมาเอง


เจ้ารู้ได้อย่างไรกัน ข้าว่าท่านแม่ซ่อนข้าได้ดีแล้วเชียวนะ ซันซัสกล่าวออกมาอย่างระแวง แต่ก็ไม่ได้รับรู้ถึงภัยคุกคามจากก้อนขนสีน้ำตาลนั่นได้เลย จึงได้คลายความกังวลลง 

เราจะเอาแต่พึ่งพลังของคนอื่นไม่ได้หรอก เราต้องแข็งแกร่งเพื่อปกป้องตนเอง คนอื่นปกป้องเราไม่ได้ตลอดรอดฝั่งหรอกนะ ก้อนขี้เกียจซบหน้าลงตรงช่วงท้องของเจแจ็คก่อนจะกล่าวสั่งสอนเด็กน้อยในเขตเวทย์


เจ้ายังต้องเรียนรู้อีกมากเจ้าหนู


แล้วที่ว่า เหยื่อ นี่เจ้าหมายถึง.. สายตาสีอำพันสวยจ้องมองไปยังร่างที่อยู่ภายใต้ขนหนานุ่มของเชส เหยื่อหรือ เจ้าไม่ได้โดนจับ แต่มนุษย์ผู้นั้นโดนเจ้าจับแทนสินะ


ใช่ ตามที่เจ้าเข้าใจ กลิ่นเลือดของมนุษย์นั้นจะแตกต่างกัน แต่ข้าชมชอบกลิ่นคาวเลือดของเจ้าเด็กคนนี้จึงได้จับทำสัญญาทา..ระหว่างกัน ข้าจะคอยช่วยเหลือในเรื่องที่พอช่วยได้แต่เด็กคนนี้ต้องคอยให้ข้าได้ลิ้มรสเลือดทุกวัน


สัญญาทาสจริงๆสินะ...


ข้าอยากแข็งแกร่งขึ้น ข้าอยากเป็นผู้ที่คอยคุ้มครองมากกว่าจะเป็นผู้ที่ถูกปกป้อง เด็กน้อยกล่าวออกมาเบาๆ ภาพที่ท่านแม่คอยพาเขาหนีให้พ้นเงื้อมมือของปีศาจอำมหิต และมนุษย์ที่ละโมบทั้งๆที่ร่างกายก็ย่ำแย่เต็มที ยังติดตราตรึงอยู่ในหัวสมองของซันซัส


เพราะเขายังเข้มแข็งไม่พอ ท่านแม่ถึงได้จากไป ตาคมดุเหลือบมองหลุมศพที่เขาเป็นผู้ขุดและสร้างให้เป็นที่อยู่ของมารดา สถานที่แห่งนี้มีไอวิญญาณของท่านพ่อที่หลงเหลืออยู่ในร่างกายเขาครอบคลุมอยู่ทำให้ไม่มีสัตว์หรือปีศาจตนใดกล้าก้าวเข้ามาใกล้


แต่มนุษย์กลุ่มนี้ถูกยกเว้น เพราะมีเจ้าก้อนขนคอยคุ้มครองอยู่จึงไม่เป็นอันตรายหรือได้รับผลกระทบใดๆจากไอวิญญาณนี้ เจ้าก้อนขนนี้เป็นใครกันแน่ ดูจะไม่ใช่สัตว์ปีศาจระดับ cแล้วสิ


เจ้าก็ออกมาจากเขตเวทย์แล้วลองตื้อเจ้าเด็กขี้เกียจคนนี้ดูสิ ตามข้ากลับให้ได้แล้วข้าจะสอนทุกอย่างที่จำเป็นให้แก่เจ้า เจ้าของเขี้ยวอันแหลมคมได้งับมือซ้ายของเจแจ็คเล่น กล่าวจบก็เมินลูกครึ่งปีศสจไปโดยสมบูรณ์


อยู่ที่เจ้าเด็กนั่นแล้วที่จะกล้าออกมาเผชิญโลกกว้างแล้วทิ้งอดีตหรือเรื่องราวก่อนหน้านี้ที่ได้ผจญมาไว้เบื้องหลัง เพื่อเติบโตขึ้นมาอย่างกล้าแข็งและพร้อมที่จะปกป้องสิ่งสำคัญไว้ให้ได้


เด็กน้อยประหลาดที่มีดวงตาสีอำพันใจเต้นระทึกจนตนเองยังตกใจ ตาใสเหล่มองไปยังคนที่หลับสนิทอีกครั้ง จากที่เคยได้เฝ้ามองจากที่ไกลๆมาบัดนี้ ซันซัสกำลังจะได้ก้าวเข้าใกล้เด็กคนนี้เข้าไปอีกก้าวแล้ว


ซันซัสปัดเหตุผลหรือกำแพงที่เจ้าตัวคอยสร้างขึ้นมาเพื่อกั้นไม่ให้เข้าใกล้หรือทำความเข้าใจกับมนุษย์เกินความจำเป็นออกไป ถ้าเขาไม่กล้าตอนนี้ แล้วจะเป็นเมื่อไหร่?


ไม่..เขาไม่อยากคอยแล้ว เขาไม่อยากให้เวลาแต่ล่ะวินาทีที่ผ่านมาแล้วก็ได้แต่ผ่านไป เขาจะลองลุกขึ้นสู้อีกซักครั้ง


เพื่อที่ได้จะเข้าใกล้เจ้าของรอยยิ้มหวานเมื่อ 3 ปีก่อน เขาจะไม่เฝ้ามองจากที่ไกลๆอีกแล้ว แต่เขาจะทำทุกอย่างเพื่อครอบครองและปกป้องรอยยิ้มนั้นให้คงอยู่ ตราบนานเท่านาน..

 

[บันทึกของระบบ]

          จากการที่ได้ร่วมงานกับเจ้าหน้าที่ฝึกหัดออทัม ก็ถือว่าเป็นงานหินอีกชิ้นหนึ่งที่ระบบได้รับมา การใช้ชีวิตในระยะเวลา 7 ปีที่ผ่านมานั้นได้ทำภารกิจย่อยไปเยอะมาก คะแนนรวบรวมล่าสุดนั้นเจ้าหน้าที่ได้คะแนนรวมทั้งหมด 63,025 คะแนน แต่ไม่รู้ว่าระบบได้คิดไปเองคนเดียวหรือเปล่านะ แต่ช่วงนี้รู้สึกถึงภัยคุกคามที่มาจากที่ไหนก็มิอาจทราบได้ส่งตรงมายังเจ้าหน้าที่ฝึกหัด แต่ไม่ต้องบอกก็ได้เนอะ ดูไม่น่าจะอันตรายเท่าไหร่ //ปาดเหงื่อ

 


—————————————

เจอกับครอบครัวขี้หวงกันก่อนนะคะ ตอนนี้ศิพยายามที่จะเขียนให้ยาวขึ้น จะพยายามเขียนแต่ล่ะตอนให้ถึง 2,500 คำขึ้นไป พรุ่งนี้ศิสอบของทางโรงเรียนแต่ก็ไม่อยากให้ค้างกันนานเลยรีบมาต่อค่ะ  ในที่สุดพระเอกก็มีบทแล้ววว ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ ทุกความคิดเห็นเป็นแรงใจให้เรารีบมาต่ออย่างไวเลยย 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.358K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #694 thonghan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 01:32
    คะแนนภารกิจย่อยยังขนาดนี้ คะแนนภารกิจหลัก 2 ภารกิจคงทะลุแสน 5555555
    #694
    0
  2. #677 พี่ทนได้ พี่โอเค (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2562 / 12:38
    คำว่าละไม่มีไม้เอกนะคะ เช่นคำว่าเดือนละ ไม่ใช่เดือนล่ะ
    #677
    0
  3. #643 nicharipaen04 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 13:38
    รวยกับแต้มภารกิจย่อยอะ5555
    #643
    0
  4. #629 pronatchaleerach (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 06:32
    รอยยิ้มหวานของใครกันนะ
    #629
    0
  5. #570 Ppjk0109 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 02:09
    น้อง ขี้เกียจจริงจังมาก 55
    #570
    0
  6. #419 กะเทย. (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2561 / 09:42
    แต้มภารกิจย่อยเยอะโครต555
    #419
    0
  7. #106 KuppaKP (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2561 / 23:30
    รวยแต้มมาก
    #106
    0
  8. #53 at2017 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2561 / 20:37
    แต้มโคตรเยอะ แต่คนที่ใช้เป็นคงมีแต่ระบบเท่านั้นแหละ
    #53
    0
  9. #13 คนผ่านมา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 10:45
    พระเอกผู้ที่ค่าตัวแพงโคตร
    #13
    0
  10. #12 Jeffuo< (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 06:54
    สนุกดีค่ะ มาอัพบ่อยๆน้า
    สอบก้สู้ๆค่ะ
    #12
    0
  11. #11 คุณคนนั้นที่สวยๆ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 02:49
    สนุกดีค่ะ เราชอบมากเลย ติดตามมม เป็นกำลังใจให้นะคะไรท์ โชคดีกับการสอบนะคะ
    #11
    0
  12. #9 Zethius (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2561 / 01:54

    สอบสู้ๆน้า~~~

    #9
    0