เจ้าหน้าที่เก็บเสี้ยววิญญาณ [Yaoi]

ตอนที่ 22 : [3]พันธะความรู้สึก 03 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,350
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,034 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

 

 

พันธะความรู้สึก (03) 

 
  

            กว่าจะทันได้รู้สึกตัว ร่างกายก็ขยับเข้าหาเด็กตรงหน้า คล้ายกับหลุดออกจากการควบคุมของสมองเสียแล้ว การยื่นมือไปรับไม้แทนเด็กตัวน้อยนั้นสั่นระริก ความเจ็บแล่นริ้วขึ้นมาจนต้องขมวดคิ้ว 

 

ออทัมไม่ได้ให้ความสนใจแก่ชายหนุ่มที่แหกปากร้องโวยวายเลยสักนิด ยังคงทำหูทวนลม ก่อนจะโยนถุงผ้าที่บรรจุเงินจำนวนหนึ่งไปทางชายคนนั้นก่อนจะหันกลับมามองเด็กมอมแมมที่กอดเจ้าหมูเจ้าปัญหาเอาไว้แน่นอย่าระแวดระวัง 

 

คาดว่าหากขาไม่เจ็บคงลุกขึ้นวิ่งหนีเขาไปแล้วเสียด้วยซ้ำ หึ 

 

ตัดสินใจหิ้วคอเสื้อเจ้าตัวขึ้นมาโดยไม่สนใจเสียงเล็กที่ร้องโวยวายลากออกจากเหตุการณ์วุ่นวายไป หางตาปรายมองชายที่จิตใจคับแคบที่กำลังยื่นนับเงินด้วยสีหน้าพออกพอใจกับเม็ดเงินที่ได้จนลืมความขุ่นเคืองที่เคยมีมาไปจนหมดสิ้น 

 

มนุษย์นี่มีโลภที่ไม่สิ้นสุดเสียจริงนะ.. 

 

เมื่อหลบออกมาจากสถานที่แออัดได้ก็ปล่อยสิ่งที่หยิบติดมือมา อา ให้ตายสิ จะทำยังไงกับเจ้านี่ดี ออทัมกวาดตามองเด็กชายที่เนื้อตัวมอมแมม ขาเล็กเริ่มขึ้นสีเขียวและมีรอยถลอกอยู่ตามร่างกาย ดวงตาสั่นไหวแต่ก็แฝงไปด้วยความไม่ยอมคน ทั้งที่น้ำตาก็ยังคงไหลเอื่ยๆอาบสองแก้ม  

 

จะว่ายังไงดี น่าเอ็นดู? ก็ไม่เชิง.. น่าหมั่นเขี้ยวเสียมากกว่า 

 

ออทัมยกเท้าเหยียบชายกางเกงขายาวเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะหนี ก่อนจะถอนหายใจ ก้มลงเขียนตัวอักษรลงบนพื้นดินด้วยนิ้วมือ เป็นคำถามง่ายๆที่ต้องการคำตอบ  

 

เด็กแล้วไงล่ะ? หน้าคล้ายกับสัตว์ร้ายของเขาแล้วไงล่ะ? เขารู้อยู่แล้วว่าคนล่ะคน ไม่เอามารวมกันหรอก ซันซัสน่ะน่าเอ็นดูกว่าเจ้าเด็กดื้อและหมูอ้วนตัวนี้เป็นไหนๆ 

 

‘ชื่ออะไร’ ทว่า แม้จะเขียนเสร็จแล้วโดนอ่านเรียบร้อย แต่กลับไม่มีเสียงตอบกลับมา จนเขาเริ่มจะโมโหเข้าจริงๆ ด้วยความหงุดหงิดที่ไม่ได้ข่าวอะไรกลับมา อีกทั้งยังบังเอิญไปสนใจเจ้าตัวแสบจนเผลอหิ้วติดมือมาอีก เงินค่ายาที่เสียไปคงต้องโดนลูปินบ่นแน่ๆไหนจะใกล้ได้เวลากลับแล้วอีก 

 

เสียเวลาจริงๆ แต่ตอนนี้ก็เท่ากับว่าเขาได้ไถ่ตัวเด็กมอมแมมและเจ้าหมูอ้วนเอาไว้แล้ว จะปล่อยกลับไปก็ใช่เรื่อง สู้นำมาใช้งานให้คุมค่าเงินที่เสียไปดีกว่า ถึงเงินส่วนนั้นจะเป็นเงินของลูปินก็เถอะ.. 

 

เมื่อตกลงกับความคิดของตัวเองได้ก็จับทั้งเด็กและหมูซ่อนไว้ใต้เสื้อคลุมของตนเองและเดินเข้าเมืองอีกครั้งเพื่อซื้อวัตถุดิบเข้าบ้าน แม้ว่าเสียงของสิ่งมีชีวิตทั้งสองดังอู้อี้จะน่ารำคาญไปบ้าง แต่เขาคิดว่าเขาทนได้ คิดเสียว่าเสียงนกเสียงกาแล้วกัน 

 

เกือบลืมไปแล้วถ้าไม่เผอิญเหลือบไปเห็นแผงขายซาลาเปาร้อนๆที่เพิ่งนำออกมาจากหม้อนึ่ง เงินวันนี้คงหมดไปกับของกินเสียแล้ว ก็นะ ดันได้ปากท้องมาให้เลี้ยงเพิ่มถึงสอง จะซื้อของเท่าเดิมที่ลูปินกำชับมาก็กระไรอยู่  

 

ซื้อซาลาเปาไส้หมูสับมา 3 ชิ้นส่งให้คนใต้ผ้าคลุม ซึ่งคงเป็นความคิดที่ดี เพราะหลังจากได้ซาลาเปาก้อนใหญ่ร้อนๆไปถึง 3 ลูก เสียงโวยวายอู้อี้ก็เงียบหายไป สบายหูเลยทีเดียว 

 

ดูท่าคงหิวสินะ หึ 

 

แวะซื้อน้ำส่งให้อีกหนึ่งแก้วก่อนจะเดินจับจ่ายซื้อวัตถุดิบในการทำอาหาร ของสด เมล็ดพันธุ์พืชต่างๆ และของใช้ส่วนตัวอีกหน่อยก่อนจะเดินทางกลับบ้านของลูปินเมื่อคิดว่าได้ของครบแล้ว 

 

อา ลืมไปได้อย่างไรกันนะ.. สงสัยคงเพราะทำตามคำสั่งของลูปินจนเคยตัว บอกให้เลี้ยวขวาก็เลี้ยว สั่งให้เดินไปข้างหน้าก็เดิน นี่ขนาดเจ้าตัวเดินหายเข้าป่าไปแล้วนะเนี่ย คงไม่กลับมาในเร็ววันหรอก แต่ดันรีบกลับมาเสียได้ รู้งี้เที่ยวเล่นอีกหน่อยก็ดี เหอะ 

 

แต่ทำไงได้ล่ะ ก็กลับมาแล้วนี่ ออทัมหอบสิ่งมีชีวิตที่เข้าสู่ห้วงนิทราไปแล้วเข้ามาในห้องของตนเอง แล้ววางไว้บนเตียง อ๊ะ เขาไม่ใจดีที่จะให้นอนบนเตียงหรอก อย่างมากก็ในห้องนี่แหละ แต่ไม่ใช่เตียง ออทัมยังคงเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว จัดหาที่หลับที่นอนให้กับเด็กและลูกหมู แล้ววางทั้งสองลงไป 

 

อืม คงต้องเสริมความแข็งแรงของหน้าต่างและประตูเพิ่งเพื่อกันคนแถวนี้หลบหนีสินะ ลูปินคงไม่ว่าหรอก บ้านหลังนี้เหมือนสร้างขึ้นมาเพื่ออยู่พักพิงแค่เพียงชั่วคราวและเอาไว้ปรุงยาเท่านั้น สังเกตุได้จากสิ่งของเครื่องใช้ที่ไม่ค่อยจะมีติดบ้านสักเท่าไหร่ ถึงแม้จะอยู่ตัวคนเดียวก็ตามที 

 

เมื่อจัดของเข้าที่เรียบร้อยแล้วก็เริ่มขี้เกียจ อยากจะนอนขึ้นมาดื้อๆทั้งๆที่ฟ้ายังไม่ทันมืดแต่อากาศหนาวเย็นสบายแบบนี้ชวนให้เคลิ้มหลับเสียจริง แต่ออทัมก็ยังคงเบิกตาให้กว้างเข้าไว้เพื่อทำการตอกไม้เข้ากับหน้าต่างกันเด็กหนี สร้างกลอนล็อคประตูไม้แบบง่ายๆแต่อยู่สูงจนเด็กเอื้อมไม่ถึง ส่วนประตูช่วงล่างก็นำไม้มาตอกตะปูเพิ่มเข้าไปอีกกันเจ้าหมูวิ่งชน 

 

เมื่อทุกอย่างเป็นไปได้ด้วยดี ก็ถึงคราวพักผ่อน ออทัมถอดผ้าคลุมสีทึบออกพาดไว้กับเก้าอี้ในห้อง ถอดกำไลเชือกสีแดงคล้ำออกจากข้อมือขาวซีด ก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างเหนื่อยล้า 

 

ให้ตายสิ ครั้งหน้าคงต้องขอม้าสักตัวกับลูปินแล้วล่ะ ขาไปใช้เท้าเดินยังพอว่าแต่มันไม่หนักหนาอะไรเพราะเราไปตัวเปล่า แต่ขากลับนี่สิ หึ ของที่ซื้อมามันเยอะและหนักจนทำให้กลับมาล่าช้า ไหนจะน้ำหนักตัวของหมูและเด็กอีก ถึงจะตายไปแล้วแต่ยังตายไม่สุดนะเฮ้ย ถนอมกันหน่อยเถอะ... 

 

ระบบก็เหมือนกัน หายหัวไปเลย ปล่อยให้เจอเรื่องนี้อยู่เพียงลำพังจะใจจืดใจดำกับเพื่อนร่วมงานเกินไปแล้ว!  

 

[ฮัดชิ้วเอ๋ หรือระบบจะเป็นหวัดกันนะ? ฟืดดด ว่าแต่ระบบเป็นหวัดได้ด้วยหรือ? ช่างมันเถอะ ทำงานต่อดีกว่า] 

 

ในเวลาเดียวกันนั้น ระบบที่หายหน้าหายตาไปก็กำลังขยันขันแข็งอุทิศร่างกายทำงานอย่างเต็มที่ เนื่องจากความผิดพลาดในครั้งก่อนที่ความเลิ่นเล่อของตนเองนั้นส่งผลให้เจ้าหน้าที่ออทัมต้องเผชิญกับความยากลำบากและส่งผลกระทบต่อตัวของระบบเองด้วย จึงต้องมาแก้ปัญหาอยู่อย่างนี้ 

 

ฮืออ ระบบอยากพักบ้าง อยากไปหาเจ้าหน้าที่แล้ว ทำไมรายงานและโค้ดมันเยอะลายตาแบบนี้ ถ้าขืนทำไม่เสร็จนี่คงต้องเจอไปอีกยาว ไม่เอานะ ระบบไม่อยากเห็นพวกตัวเลขพวกนี้แล้ว...  

 

เสียงงุ้งงิ้งของระบบโอดครวญดังขึ้นเป็นระลอกตามตัวเลขที่รันบนหน้าจอสีดำเรื่อยๆอย่างไม่มีหยุด ขอบตาคล้ำจนไม่รู้ว่าสีเดิมเป็นเช่นไร ตาแดงก่ำจากการจดจ่ออยู่กับพวกรายงานและตัวเลข เจ้าหน้าที่ออทัมจะต้องหลั่งน้ำตาในความเสียสละครั้งนี้ของระบบ ฮือ 



ในที่สุดความพยายามในครั้งนี้ของระบบก็สำเร็จ ด้วยการเป็นทา...ช่วยเหลือเพื่อนร่วมอาชีพนั้นเป็นไปอย่างราบรื่นทำให้ในตอนนี้ระบบสามารถกู้ทักษะ(โกง)ให้เจ้าหน้าที่ได้อีกหนึ่งอย่างโดยไม่ต้องสุ่ม แต่ระบบต้องเลือกให้นี่สิ 


[อืมม อันไหนจำเป็นต่อเจ้าหน้าที่ที่สุดนะ ระหว่างความรู้สึกไวกับความแข็งแกร่ง แต่เอ..ตอนนี้เจ้าหน้าที่ก็แข็งแกร่งมากเลยนี่นาเพราะฆ่าไม่ตาย งั้นเอาความรู้สึกไวนี่แหละเหมาะสุดแล้ว]


ระบบยิ้มกริ่มกับตัวเอง ก่อนจะรีบกลับไปหาคู่หูในการทำงานด้วยความคิดถึง


ตะวันโพล่พ้นภูเขาไล่ความหนาวเหน็บจนทำให้ออทัมค่อยๆรู้สึกตัวตื่น ด้วยความเคยชินจึงเดินเข้าครัวไปทำอาหารเตรียมไว้ให้กับเจ้าของกระท่อมที่ตอนนี้ออทัมเรียกว่าบ้านได้เต็มปาก กฌแหมเจ้าของคือคนที่อยู่นี่นา แล้วตอนนี้เขาก็อยู่ที่บ้านคนเดียวด้วย


กึก กึก


ก็ได้ ตอนนี้มีเพิ่มมาสองหน่อ.. ออทัมที่เริ่มตาสว่างก็จำได้ว่าตอนนี้ลูปินเดินเข้าป่าไปหลายวันแล้ว แต่ออทัมดันหิ้วสิ่งที่เรียกว่าเด็กกับลูกหมูกลับบ้านมาด้วย ก็ถือเสียว่าอาหารที่ทำไว้ไม่เสียเปล่าล่ะนะ


ออทัมเดินไปแงะประตูห้องที่ตนเองต่อเติมไปเมื่อวานอย่างระมัดระวัง ก่อนจะเจอกับอะไรแข็งๆพุ่งเข้าชนกลางลำตัว แต่แรกแค่นี้ไม่ทำให้เราเจ็บหรอกนะ


"ไม่เห็นจะขยับเลย ตาย ต้องตายแน่ๆ"


ซันซัสของเขาน่ารักกว่าเป็นไหนๆ.. ออทัมมองด้วยหางตาก่อนจะหิ้วทั้งคนทั้งหมูมานั่งในครัวก่อนจะตักอาหารให้แก่เด็กที่นั่งจ้องเขาด้วยสายตาสงสัยปนระแวง เป็นมื้อเช้าง่ายๆแค่ต้มจืดผักใส่ไข่ ส่วนหมูก็ผักในสวนนั่นแหละ 


บรรยากาศเงียบสงบน่านอนอีกรอบจริงๆ งานบ้านทั้งหมดถูกเขาจัดการไปตั้งแต่สองวันก่อนแล้ว เหลือเพียงแค่กวาดบ้าน ล้างจาน รดน้ำต้นไม่ในสวนอีกเล็กน้อย ขอขี้เกียจสักวันนะ ไหนๆลูปินก็ไม่อยู่ทั้งที


กลายเป็นว่าทั้งวันได้แค่ทำความรู้จักกับ'กิง'และ'ราวี่' สั้งสองอยู่กับน้าแต่ก็ไม่ต่างจากทาสคอยรองมือรองเท้าให้กับลูกชายของน้าคนนี้จึงหาเรื่องออกมาข้างนอกบ่อยๆไม่ยอมกลับบ้านเพราะมักจะโดนทำร้ายร่างกาย กิงเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวที่ราวี่มี 


แต่ทุกอย่างก็ต้องสิ้นสุดลงเมื่อน้าคิดขายราวี่ให้กับพ่อค้าที่เดินทางผ่านเมืองนี้แต่เขาไม่ยอม จึงได้หนีหัวซุกหัวซุนหลบออกมาได้ อาหารไม่ตกถึงท้องมาทั้งวันเจ้ากิงถึงได้ไปขโมยผักที่แผงกิน แล้วก็ได้เจอกับออทัม


เรื่องราวที่เด็กคนคนนี้เจอมานับได้ว่าแทบจะเป็นเรื่องปกติในสังคมที่น่าเศร้า แต่ก็ดีแล้วที่ไม่เป็นไรมาก พูดคุยกันไปมาก็ตกลงให้ราวี่กับกิงอยู่ที่นี่ได้ บอกกฎของบ้านและระเบียบงานที่ต้องช่วยเขาทำจนนิ้วมือเริ่มด้านเพราะเอาแต่เขียนๆลบๆบนพื้นบ้าน


ทำไมขากลับไม่แวะซื้อแผ่นกระดานและถ่านกันนะ น่าจะสะดวกกว่านี้แท้ๆ ไว้คราวหน้าละกัน


บ้านเงียบๆที่มีเด็กมาคอยวิ่งเล่นนี่ก็ไม่ได้แย่เท่าไหร่ล่ะนะ อีกไม่กี่วันลูปินก็คงจะกลับมาแล้ว สองคนนี้น่าจะเข้ากันได้อยู่ แต่เจ้าหมูกิงนี่สิ หวังว่าจะไม่ไปขุดคุ้ยดินในสวนนะ แค่ที่เป็นอยู่นี่ก็เหมือนชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายแล้ว เขาไม่อยากเสี่ยงชีวิตไปกับลูปินทั้งที่ยังหาหลักฐานอะไรไม่ได้เลย


ไหนจะต้องคอยมองหาซันซัสอีก ให้ตายสิ สิ่งที่ต้องหาเยอะแยะไปหมด พูดแล้วก็พูดเถอะ ระบบ เอ็งหายไปไหน...


[คิดถึงระบบละซิเจ้าหน้าที่ออทัมมม] ระบบยิ้มแป้นใส่ออทัมพลางคลอเคลียไปรอบๆคอของเจ้าหน้าที่สุดที่รักอย่างคิดถึง


'ถ้าไม่เรียกนี่คือจะไม่มาใช่มั้ย?' ออทัมกลอกตามองบนอย่างระอา ทำตัวเหมือนหมาเข้าไปทุกวัน ช่วยทำตัวให้มีความน่านับถือบ้างได้มั้ย 


[ฮื่อ ระบบทำเพื่อเจ้าหน้าที่นะ นี่ดูสิๆระบบไปรับทำงานเพิ่มมาล่ะ เพื่อแก้ไขความผิดพลาดที่เจ้าหน้าที่ต้องซวยเพราะระบบ ตอนนี้ระบบได้เพิ่มทักษะให้เจ้าหน้าที่อีกหนึ่งทักษะด้วยกันล่ะ] ระบบพูดด้วยตาเป็นประกายอย่างตื่นเต้น


'ขอให้มันใช้ประโยชน์ได้จริงๆเถอะ แต่จะพยายามไม่หวังกับมันมากนะ ตอนนี้ก็เหมือนเอาชีวิตรอดอยู่ด้วยความยากที่เพิ่มมากขึ้นก็เท่านั้นเอง' อดที่จะประชดออกมาไม่ได้ เพราะทั้งทักษะหน้าเดียวและทักษะรักษาตัวเองก็ไม่ได้เป็นคนเลือก แถมโลกใบนี้ไม่สามารถอ้างอิงจากเนื้อเรื่องหลักได้อีก เจ้าหน้าที่อยากลาออก..


[งื้ออ ระบบว่ามันต้องมีประโยชน์ต่อเจ้าหน้าที่แน่ๆ ทักษะที่ระบบเลือกให้ก็คือ ทักษะความรู้สึกไวนั่นเองง ทีนี้เจ้าหน้าที่ก็จะมีทั้งร่างกายที่แข็งแกร่ง เคลื่อนไหวได้รวดเร็วปราดเปรียว]


'....'


[เพราะทักษะความรู้สึกไวทำให้เจ้าหน้าที่เหมือนมีออร่ารับความรู้สึกอยู่ทุกทิศทาง เมื่ออันตรายใกล้เข้ามาก็สามารถหลบได้ทันท่วงที เป็นไง แจ่มเลยใช่ม้าา]


'....'


[อ้าว เจ้าหน้าที่จะเงียบทำไมล่ะ? ไม่ดีใจเหรอ ระบบทำเพื่อเจ้าหน้าที่เลยนะ -3-]


'....' ออทัมได้แต่ปลงตกเมื่อเห็นสายตาคาดหวังจากก้อนขนนามว่าระบบที่ต้องอยู่ด้วยกันไปอีกนาน จะร้องให้ แต่ก็ไม่โทษระบบหรอก ดูก็รู้ว่าเหนื่อยกับงานนี้มากแค่ไหน 


สุดท้ายออทัมก็ได้แต่น้ำตาตกใน แต่ก็ยังไม่วายลูบหัวลูบหางระบบให้เจ้าตัวหายคิดถึง ให้กำลังใจหน่อยล่ะกัน ระบบที่โ.. ซื่อๆแบบนี้ยังตายไม่ได้นะ จะทิ้งให้เขาเผชิญกับเรื่องน่าปวดหัวคนเดียวไม่ได้ 


แต่ระบบนะระบบ ไอ้ทักษะความรู้สึกไวเนี่ยมันจะดีถ้าเราหลบทัน แต่ถ้าหลบไม่ทันนี่คือผลกระทบจากแรงกระแทกทำให้บาดเจ็บคูณสองเลยนะครับ.. ถ้ารอดก็ดีแต่ถ้าโดนทำร้ายมีเจ็บหนัก เอาเถอะ เดี๋ยวถ้าใกล้ตายจริงๆค่อยละลายแต้มซื้อของมาบรรเทาเอา ไหนๆระบบก็อยู่นี่แล้ว


อีกด้านหนึ่งของอาณาจักรบิสทราน แดนใต้

"ไปได้แล้วอดัม วันนี้เจ้าต้องเกณฑ์ทหารไปช่วยชาวบ้านซ่อมแซมอาคารบ้านเรือนริมแม่น้ำสายหลัก" เสียงแหบพร่าของเจ้าเมืองแดนใต้ปลุกให้อดัมตื่นจากภวังค์ ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้อดัมจัดการกับสติของตนเองเสียก่อนที่จะเริ่มงาน


นี่ก็ผ่านมาหลายอาทิตย์แล้ว แต่อดัม ชายหนุ่มที่ได้ชื่อว่าเป็นวีรบุรุษของแดนใต้นั้นยังคงมีแววตาที่โศกเศร้า ทั้งคนรักที่ได้ตายไปแล้ว และมือคู่นี้ที่ปลิดชีพเพื่อนรัก ช่างขมขื่นเมื่อสมองยังจดจำรายละเอียดภายในวันนั้นไม่มีลืม


อีกทั้งแววตาของซาอันที่มองเขาด้วยความผิดหวังอีก นั่นมันอะไรกัน เขาต่างหากที่ต้องเป็นคนผิดหวัง หาใช่ซาอันไม่ เหตุใดถึงมองมาที่เขาด้วยสายตาแบบนั้นกัน


ก่อนที่จะฟุ้งซ่านหนักกว่านี้ อดัมจำต้องรีบออกจากสุสานให้เร็วที่สุด ตาโศกมองป้ายหินอ่อนที่แกะสลักเป็นชื่อของคนรักเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวออกมาจากสุสานหลังวัง สายตากลับมาราบเรียบดุดันเช่มเดิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



[บันทึกของระบบ]

            เฮ้อ ในที่สุดงานนอกก็เสร็จแล้ว ทีนี้ก็จะได้กลับมาทุ่มเทให้กับเจ้าหน้าที่อย่างเดียวซะที ว่าแต่ตอนนี้เนื้อเรื่องดำเนินไปถึงไหนแล้วนะ ไม่ได้อยู่นานเจ้าหน้าที่ทำอะไรลงไปบ้างเนี่ย ค่อยถามพรุ่งนี้ดีกว่า ร่างกายของระบบมันน่วมไปหมดเลย ต้องการพักผ่อน งืมม แต่เอ๊ะ.. ระบบเบื้องบนแปรปรวนแบบนี้เจ้าหน้าที่จะได้เจอกันสัตว์ร้ายหรือยังนะ? 


---------------------------- 

กราบสวัสดีนักอ่านที่รักยิ่ง ศิไม่มีข้อแก้ตัวที่หายไปนานค่ะ ฮืออ

มาต่อแล้วน้าา คือช่วงที่หายไปศิยอมรับเลยค่ะว่าค่อนข้างหมดไฟ ย้อนอ่านดูแล้วคิดว่ายังมีติดขัดอีกหลายอย่างเพราะกลัวเนื้อเรื่องไม่สอดคล้องกัน จนกลับมาคิดเล่นๆว่า หรือเราจะไม่เหมาะกับการแต่งนิยายเรื่องสั้น เพราะเวลาเผลอๆศิมักจะเขียนบรรยายยาวมาก จนเนื้อเรื่องเดินไปไม่ถึงไหน แต่จะพยายามปรับปรุงนะคะ จะไม่กำหนดตอนว่าต้องเท่านั้นเท่านี้แต่จะแต่งไปเรื่อยๆจนจบโลกนั้นๆแทนค่ะ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.034K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #711 Mindchth_Y (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2563 / 22:07
    อยากอ่านต่ออ่าาาาา ไรท์~~ กลับมาได้หรือป่าวววว แต่งต่อเถอะน้า~
    #711
    0
  2. #706 Kozbod (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2563 / 11:01

    ต่อนะ๐อยากอ่านแล้วววววววว เมื่อไรจะมาอ่ะ

    #706
    0
  3. #705 Rikajung67 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 18:41
    ต่อน้าๆรท์ อยากอ่าน
    #705
    0
  4. #702 pimnapat3101 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2563 / 06:36
    ไรท์ทททอัพเถอะะะพรีสสสส
    #702
    0
  5. #700 สาวน้อยโลลิ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 22:19
    ไรท์มาต่อได้มั้ยฮือ คือค้างมาก ต่อเถอะนะรอๆ
    #700
    0
  6. #699 Minmin_075 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 เมษายน 2563 / 22:38
    คิดถึงไรท์~~~
    #699
    0
  7. #698 Lalaland332221 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 18:25
    อ่านมารวดเดียวเลยยย รอตอนต่อไปค่าา
    #698
    0
  8. #696 Aomin Juichi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2563 / 20:15

    โอ้โหหห เพิ่งมาเจอเรื่องนี้ สนุกมากก อยากอ่านต่ออะ
    #696
    0
  9. #692 Kornkanoklemsa (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2562 / 11:14
    Please come back to me

    🙏
    #692
    0
  10. #689 Yamasaki Yumiko (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 22:57

    ปม...ค่ะ กลับมาเถอะค่ะไรต์~! Please!!//ก้มกราบ

    #689
    0
  11. #685 lowlow-Lyn (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 08:47

    กลับมาได้รึกลับป่าว~~~กลับมาหาฉานนนนนได้ไหมมคนดี~~
    #685
    0
  12. #684 KingKin (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 20:47

    อ๊าาาาาา มันค้างนะค่ะ
    #684
    0
  13. #683 มากิริจัง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 17:14
    อ่านจนถึงตอนนี้...อยากอ่านต่อแล้ววววว
    #683
    0
  14. #679 Sskpr (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 21:08
    กลับมาาาาา
    #679
    0
  15. #676 Ayumi-III (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2562 / 09:54

    สนุกมากกกก
    #676
    0
  16. #672 ♣hotchoc♣ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2562 / 12:52
    ระบบ.........
    #672
    0
  17. #669 kanjana Klinsukon (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2562 / 09:16
    ไรท์จ๋าาาาา กลับมาเถอะ พลีสสสสส สั้นก็ได้ยาวก็ดีนะนะนะนะ
    #669
    0
  18. #667 mirinoxx (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2562 / 19:00

    กลับมาเถอะ
    #667
    0
  19. #666 rattawadee48 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 03:32

    กลับมาเถอะ
    #666
    0
  20. #661 got-pink (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 20:11
    ไรท์จ้า ไม่ทราบว่าเป็นอะไร แต่ช่วยมาต่อทีเถอะ please
    #661
    0
  21. #659 nicharipaen04 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 16:42
    ไรท์หาย...
    #659
    0
  22. #636 ebony967 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 18:25
    ไม่กล้ากดตามเบยคนแต่งหายยาวเกิน
    #636
    1
    • #636-1 Yuve(จากตอนที่ 22)
      31 มีนาคม 2562 / 01:21
      เหมือนกัน5555
      #636-1
  23. #634 Kn_nann (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 23:08
    ไรทททท์ มาต่อออออออ
    #634
    0
  24. #624 kamonwanss (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 มีนาคม 2562 / 13:05

    ค่อยๆๆเขียนก้ได้คะไรท์
    #624
    0
  25. #618 Mysterygrey (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2562 / 12:32
    ค่อย ๆ เขียนไปนะคะ ยาวก็ไม่เป็นไรค่ะ
    #618
    0