เจ้าหน้าที่เก็บเสี้ยววิญญาณ [Yaoi]

ตอนที่ 20 : [3]พันธะความรู้สึก 01 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,845
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,167 ครั้ง
    9 ต.ค. 62

 

พันธะความรู้สึก (01) 

 
  

            ความหนาวเย็นแพร่กระจายไปทั่วทั้งร่างกาย แขนและขาชาจนเคลื่อนไหวลำบาก เปลือกตาหนักอึ้งยากที่จะลืมขึ้นมามองความเป็นไปของโลกใบใหม่ ออทัมตัดสินใจอยู่เฉยๆให้ชินกับร่างที่รองรับวิญญาณของเขา  

 

ระหว่างที่รอก็ทำความเข้าใจกับข้อมูลที่ระบบส่งมาให้ ถึงช่วงเวลานี้จะทำให้ปวดหัวทุกครั้งแต่หลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะข้อมูลอ้างอิงเป็นสิ่งจำเป็นว่าเขาจะต้องดำเนินชีวิตไปในทิศทางไหนกันแน่  

 

‘ซาอัน’ เป็นชื่อเจ้าของร่างที่ออทัมแทรกแซงเข้ามาอยู่  

 

ซึ่งเป็นความบังเอิญที่ร่างนี้ก็โดนระบบ 3.0 ยึดร่างมาทำลายเนื้อเรื่องเดิมจนราบคาบเช่นเดียวกัน ไม่อยากจะคิดเลยว่าพอลืมตาตื่นขึ้นมาแล้วจะต้องเจอกับอะไรบ้าง... 

 

ในโลกนี้ถ้าจะสรุปเนื้อเรื่องอ้างอิงให้เข้าใจง่ายๆก็ต้องแบ่งแยกเป็น 3 เมืองใหญ่ๆ คือ เมืองไฮเดเรีย เมืองบิสทราน และเมืองวาลาริล พระเอกของโลกนี้‘อดัมเป็นลูกชายของเจ้าเมืองบิสทราน นางเอกของเรื่องคือฟีโอน่า’หญิงสาวสูงศักดิ์ในเมืองวาลาริลทางฝั่งตะวันตก ทั้งคู่พบรักกันที่งานเทศกาลประจำปีซึ่งจัดที่เมืองไฮเดเรีย ซึ่งพี่ชายของซาอันเป็นเจ้าภาพ 

 

ด้วยความเป็นสุภาพบุรุษของอดัมและความอ่อนโยนของเลดี้ฟีโอน่าทำให้ทั้งคู่มีความรู้สึกดีๆให้แก่กัน จนนานวันเข้าก็เริ่มก่อเกิดเป็นความรัก ถึงแม้ระยะทางจะห่างไกล แต่ทั้งคู่เขียนจดหมายถึงกันอาทิตย์ละครั้ง ความสัมพันธ์จึงดำเนินต่อไปอย่างราบรื่น 

 

มันคงเป็นนิทานก่อนนอนแสนหวานที่เจ้าชายและเจ้าหญิงตกหลุมรักซึ่งกันและกัน ไม่หวั่นต่ออุปสรรค ขวากหนานมากมายที่ต้องเผชิญ เพราะทั้งคู่จะจับมือก้าวไปพร้อมกัน ทุกอย่างจะจบลงด้วยความสวยงาม.. 

 

ซึ่งมันตรงข้ามกับความเป็นจริงอย่างสิ้นเชิง 

 

เพราะว่าเดิมทีนั้นอดัมกับซาอันถูกเจ้าเมืองแดนเหนือและแดนใต้หมายหมั้นให้ตั้งแต่ยังอยู่ในครรภ์ของมารดา ทุกอย่างไม่ใช่คำพูดปากเปล่า เพราะมีการทำสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษรลงชื่อรับรู้กันทั้งสองฝ่าย เจ้าเมืองแดนใต้ได้ทำการคัดลอกส่องมอบให้แก่เจ้าเมืองแดนเหนือ 1 ฉบับ อยู่ที่ตนเอง 1 ฉบับ 

 

เมื่อซาอันอายุได้ 10 ขวบปีก็รับรู้ว่าตนเองนั้นมีคู่หมายแล้ว แม้จะขัดใจไปบ้างแต่ก็ต้องทำตามคำมั่นสัญญาของผู้เป็นบิดา เมื่อคำนึงถึงผลประโยชน์ที่จะตามมานั้นก็ทำใจเพราะการแต่งงานทางธุรกิจมีให้เห็นอยู่ร่ำไป 

 

ซาอันตั้งใจเรียนและเตรียมความพร้อมในการเป็นภรรยา ถึงจะรู้สึกแปลกๆที่ผู้ชายอย่างเขาต้องแต่งเข้าบ้านของคนอื่น แต่ซาอันก็ตั้งใจทำทุกๆอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง พออายุได้ 13 ปีจึงได้เข้าเรียนที่โรงเรียนเดียวกับอดัม ซาอันเป็นรุ่นน้องที่ค่อนข้างใฝ่รู้จึงเป็นที่ถูกใจของอดัม อดัมจึงมักจะติววิชาเรียนกับซาอันอยู่บ่อยครั้งจนกลายเป็นรุ่นพี่คนสนิทของซาอัน  

 

ทั้งคู่ไม่เคยเห็นหน้าค่าตาของคู่หมั้นตนเองมาก่อน ได้รับรู้ว่าอีกคนเป็นใครก็ไม่เกิดอาการต่อต้านมากมาย เพราะคิดว่าน่าจะอยู่เป็นคู่คิดในการปกครองด้วยกันได้ โดยไม่มีเรื่องบนเตียงเข้ามาเกี่ยวข้องเสมือนแต่งกันเพียงในนาม ซึ่งทั้งคู่ก็ได้ตกลงกันแล้วเรียบร้อยว่าจะเป็นเพื่อนสนิทกันต่อไปถึงแม้ว่าจะแต่งงานกันไปแล้วก็ตาม 

 

จนเมื่อซาอันอายุ 16ปี ก็ต้องกลับไปช่วยงานพี่ชายที่แดนเหนือเพื่อศึกษาดูงาน อดัมก็ตามกลับไปด้วย แต่เพราะเป็นแขกจึงไม่มีงานให้เขาช่วยมากนัก ซาอันก็มัวแต่ยุ่งวุ่นวายยิ่งวันงานใกล้เข้ามาถึงยิ่งไม่มีเวลาให้พัก จนงานเสร็จตามกำหนดร่างกายก็เกิดการประท้วงเพราะทนไม่ไหวที่ทำงานหักโหมมากเกินไป 

 

วันงานจึงนอนพักแล้วให้อดัมเดินเล่นคนเดียว เอ่ยปากขอโทษอย่างรู้สึกผิดที่ไปเดินเล่นด้วยไม่ได้ แต่ก็อยากทานของหวานขึ้นชื่อของร้านที่มาเปิดจึงได้เอ่ยปากฝากอดัมให้ซื้อมาให้ อดัมไม่ถือโทษเพราะมันเป็นเหตุสุดวิสัยพร้อมรับปากว่าจะซื้อมาฝาก จึงปล่อยให้รุ่นน้องคนสนิทนอนพักไปแล้วตนเองเดินเล่นซื้อของทานเล่นมาให้อีกฝ่ายทานด้วยกัน 

 

อดัมที่กำลังจะเดินกลับไปดูคนป่วยก็โดนกระแทกเข้าอย่างจังจนล้มลงไปกองกับพื้น เมื่อหันกลับมามองก็เห็นสตรีนางหนึ่งลนลานเอ่ยขอโทษเป็นพัลวัน เพราะความซุ่มซ่ามของตนเองทำให้อดัมบาดเจ็บจึงได้อาสารับผิดชอบด้วยการรักษาบาดแผลให้  

 

นั่นเป็นครั้งแรกที่อดัมได้เจอความงดงามของสตรีนามว่า ‘ฟีโอน่า’ 

 

ความน่ารักเป็นกันเองทำให้หัวสมองว่างเปล่า จนลืมไปว่าตนเองกำลังจะไปอยู่ดูแลคนป่วย อดัมอยู่พูดคุยเรื่องราวต่างๆกับฟีโอน่าเป็นเวลานาน ยิ่งรู้ว่ามาจากเมืองที่ห่างไกลอย่างวาลาริล ด้วยความใคร่รู้จึงถามเกี่ยวกับเมืองท่าที่อุดมสมบูรณ์แดนตะวันตก  

 

ทั้งคู่พูดคุยกันอย่างถูกคอจนเวลาล่วงเลยมายังยามดึกดื่น กว่าจะรู้ตัวก็ได้ยินเสียงระฆังบอกเวลาเลิกงานเสียแล้ว ฟีโอน่าจึงขอตัวลาเพื่อนกลับไปหาพี่เลี้ยงของตนเอง อดัมเดินไปส่งหน้างาน ยืนรอจนพบว่าอีกฝ่ายปลอดภัยจึงหันหลังกลับ ก่อนที่จะนึกได้ว่ามีอีกคนที่กำลังรอตนอยู่  

 

ด้วยเรื่องนี้ทำให้ซาอันไม่พูดกับอดัมเกือบอาทิตย์ เพราะความผิดที่ได้ก่อทำให้อดัมต้องตามขอคืนดีอยู่นานจน สตรีที่ชื่อฟีโอน่าแทบเลือนลางไปจากใจ จนทั้งคู่ได้บังเอิญพบเจอกันที่ชายแดนของเมืองแดนเหนืออีกครั้ง 

 

หญิงสาวอุทานอย่างแปลกใจที่เจออีกฝ่ายที่นี่ ก่อนจะบอกว่ารถม้าของนางโดนปล้น อดัมจึงได้ทำการช่วยเหลือ ซึ่งครั้งนี้ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่ทั้งคู่ได้เจอกัน ทั้งสองยังคงบังเอิญเจอกันจนแทบจะกลายเป็นปกติ ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เดินหน้าไปอย่างรวดเร็ว ความสุขที่ได้อยู่กับฟีโอน่าทำให้อดัมผิดนัดกับซาอันบ่อยครั้ง 

 

แต่ซาอันไม่ถือโทษโกรธอีกฝ่าย กลับกันซาอันให้อิสระเต็มที่กับอดัม ถึงแม้ว่าทุกครั้งที่เจอทั้งคู่อยู่ด้วยกันจะคันยิบๆข้างในใจแต่ซาอันคิดเพียงแต่ว่าอาจจะเป็นอาการหวงเพื่อนจึงไม่คิดอะไรให้มากความ กลับมาตั้งใจเตรียมความพร้อมกับงานแต่งงานในอีก 1 ปีข้างหน้า 

 

แต่ทุกอย่างกลับผิดพลาดไปหมดเพราะอยู่มาวันหนึ่งก่อนถึงงานแต่งในอีก 3 เดือน อดัมดันจูงมือหญิงสาวแสนสวยเข้ามาหาท่านเจ้าเมืองแดนใต้หรือพ่อของตนเองว่า เขามีความต้องการที่จะแต่งงานกับฟีโอน่า เมื่อข่าวนี้ถึงหูของซาอันเหมือนฟ้าผ่าลงกลางขั้วหัวใจ ตัวชาวาบจนทำอะไรไม่ถูก พูดไม่ออกราวกับใบ้กิน  

 

เกิดอะไรขึ้นกันแน่? นั้นคือสิ่งที่คิด  

 

ข่าวเรื่องอดัมปฏิเสธการแต่งงานกระชับสัมพันธ์ในครั้งนี้แพร่กระจายไปทุกหย่อมหญ้า เป็นข่าวที่ทำให้เจ้าเมืองแดนเหนือ พ่อของซาอันโกรธจนตัวสั่น เพราะคนที่ให้สัญญาคืออีกฝ่ายแท้ๆ แต่กลับเป็นคนตระบัดสัตย์เสียเอง  

 

เจ้าเมืองแดนใต้หัวหมุนไปหมดว่าควรจะแก้ปัญหาในเรื่องนี้อย่างไรดี จนคนสนิทให้คำปรึกษาว่าควรจะเจรจากับอีกฝ่ายโดยเร็วก่อนที่จะเกิดสงครามความขัดแย้งขึ้น ถึงจะโกรธกับความหุนหันพลันแล่นของลูกชายตัวดีแต่ด้วยความดื้อรั้นในแววตานั้น ตนเองไม่รู้จะทำยังไงจริงๆถึงจะผ่านเหตุการณ์นี้ไปได้ 

 

เดิมทีซาอันนั้นเป็นคนไม่ค่อยพูด ย้ำคิดย้ำทำ ล่องลอยไปมาไม่ยึดติดกับใคร เพราะหวาดกลัวกับสิ่งที่เรียกว่าความรู้สึกดี ด้วยความเป็นน้องเล็กที่เกิดจากภรรยารองทำให้ไม่ได้รับการใส่ใจจากบิดาเท่าที่ควร  

 

เมื่อลืมตาดูโลกได้ไม่นาน ท่านแม่ก็มาจากไป พร้อมกับนำเอาความรู้สึกของเขาไปด้วย ความสูญเสียในครั้งนั้นช่างแสนสาหัสต่อเด็กตัวเล็กๆคนหนึ่งที่โลกทั้งใบมีแต่มารดาเพียงคนเดียว 

 

พอทำใจกับความเสียใจได้ก็ได้พบเจอพี่ชายต่างมารดาของตนเอง จากที่ได้ยินเพียงแค่ชื่อมานาน วันนี้ได้ยลโฉมถึงกับตะลึง ใบหน้าได้รูปที่เหมือนถูกปั้นแต่งนั้นบ่งบอกได้ว่าโตมาจะต้องหล่อเหลาจนเป็นที่ต้องตาต้องใจของเหล่าหญิงสาวอย่างแน่นอน ตอนแรกก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะไม่ชอบตนเอง แต่นานวันเข้าก็กลายเป็นเด็กติดพี่ไปในทันที

 

พี่ซิม่อนเป็นแรงบันดาลใจและตัวอย่างที่ดีในการทำงานของซาอัน 

 

แต่พอระบบ 3.0 ได้แทรกแซงเข้ามา ซาอันก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากคนเงียบๆก็เริ่มก้าวร้าว เนื้อเรื่องเดิมถูกสลับปรับเปลี่ยนจนยากที่จะแก้ไข  

 

บทสรุปของโลกนี้ต้องจบลงด้วยการที่อดัมและฟิโอน่าได้หลอมรวมอาณาจักรทั้งสามเข้าด้วยกันและปกครองอย่างร่มเย็นเป็นสุข ซาอันได้อุทิศทั้งกายและใจเพื่อเมืองทั้งสาม ทำงานในราชสำนักเป็นคู่คิดที่ดีให้แก่ทั้งคู่ตามความตั้งใจเดิม 

 

เจ้าเมืองเหนือได้เสียชีวิตจากสงครามที่เกิดจากความเข้าใจผิด ส่วนเจ้าเมืองแดนใต้ก็ออกเดินทางตามหาสถานที่สงบสุขห่างไกลจากผู้คนเพื่อใช้ชีวิตบั้นปลายที่นั่น 

 

ซิม่อนได้สมรสกับสาวน้อยจากดินแดนที่ห่างไกล ย้ายไปอยู่กับเจ้าสาวเพื่อช่วยบริหารเมืองนั้น ทุกอย่างจบลงด้วยความสุขและรอยยิ้ม 

 

แต่ซาอันที่โดนระบบ 3.0 เข้าครอบงำนั้นไม่ต้องการความสงบสุข เขาได้วางแผนทำสงครามด้วยตนเองอย่างลับๆโดยมีคนให้ความช่วยเหลืออยู่เบื้องหลัง เมืองเล็กๆที่กระจายอยู่ทั่วทุกที่นั้นต้องการความมั่งคั่งของดินแดนทั้งสาม จึงไม่ยากเลยที่จะมีคนคอยสนับสนุน

 

นั่นก่อให้เกิดการปล้นระดมทรัพย์สินของผู้คนที่เดินทางเข้าออกเมืองใหญ่ ส่งผลให้อดัมต้องรีบลงมาจัดการโดยเร็ว  

 

มุ่งสู่กับดักที่ซาอันได้วางเอาไว้ การไล่ล่าจับกุมเป็นไปอย่างเชื่องช้า เพราะเหล่าโจรต่างรู้ที่หลบซ่อนตัวเป็นอย่างดีเหมือนได้เตรียมการเอาไว้แล้ว ทำให้การค้นหาเป็นไปอย่างยากลำบาก  

 

ในช่วงเวลาเดียวกันซาอันได้เป่าหูเจ้าเมืองแดนเหนือยุยงให้ก่อสงครามชิงความเป็นใหญ่จากดินแดนทางใต้ ร้อยเรียงคำพูดแสนหวานถึงผลประโยชน์ที่เราจะได้หากชนะสงครามด้วยสายตาเย็นเยียบ  

 

ฝ่ายเจ้าเมืองเหนือเมื่อได้ยินดังนั้นเสมือนถูกความโลภเข้าครอบงำ เริ่มลงมือวางแผนตามที่ลูกคนเล็กเสนออย่างไม่รีรอ พลางกล่าวชมเชยพอเป็นพิธี 

 

แผนในครั้งนี้ซิม่อนไม่ได้รับรู้ด้วย เพราะว่าถูกบิดาใช้ให้ไปสานสัมพันธ์และร่วมฝึกฝนฝีมือกับทหารจากอีกอีกฟากหนึ่งของภูเขา  

 

ทุกอย่างเริ่มแย่ลงเมื่อเกิดสงคราม กลิ่นคาวเลือด เสียงร่ำไห้ของผู้คน น้ำตาที่ไหลอาบแก้ม เนื้อตัวมอมแมมจากเศษดินเศษหญ้าไม่น่ามอง ผู้คนที่ไม่ได้รับรู้อะไรต่างพากันวิ่งหนีตาย ทุกอย่างชุลมุนวุ่นวายจนไม่เหลือเค้าเดิมของบ้านเมืองที่แสนสวยงาม 

 

อดัมรีบควบม้านำไพล่พลกลับมาช่วยได้อย่างทันท่วงทีทำให้สงครามกินเวลาไม่นานนัก ความเสียหายยังมีแค่บ้านเรือนและการบาดเจ็บของผู้คนเพียงเล็กน้อย กองทัพของเมืองเหนือได้ถอยร่นเคลื่อนพลกลับไปตั้งหลักก่อนเมื่อเห็นว่าท่าไม่ดีแล้ว 

 

เรื่องราวที่ได้รับรู้มาทำให้อดัมแทบไม่อยากจะเชื่อ ว่าต้นตอของสงครามเป็นซาอันที่เป็นคนริเริ่ม แต่เมื่อมองดูความเสียหายที่เกิดขึ้นของคนในปกครองแล้วก็เกิดโมโหขึ้นมาอย่างมิอาจห้ามได้ 

 

คนบริสุทธิ์ต้องบาดเจ็บตั้งมากมายเพียงเพราะความสะใจของใครบางคน.. 

 

ยิ่งมารับรู้ว่านางในดวงใจถูกจับตัวไปก็ยิ่งเดือดดาล เห็นทีว่าการเจรจาอย่างที่ท่านพ่อต้องการคงไม่จำเป็นแล้ว ในเมื่ออีกฝ่ายกระหายสงความเสียเหลือเกิน สันติในมือเขาก็พร้อมที่จะโยนทิ้ง 

 

เพราะความบ้าคลั่งของอดัม และความชอบใจของระบบ 3.0 ทำให้ทุกอย่างเลยเถิดจนยากที่จะผสานให้กลับมาเป็นดังเดิม สงความจบลงด้วยการที่คนในราชวงศ์แดนเหนือถูกประหารทุกคนไม่เว้นแม้กระทั่งบ่าวรับใช้ 

 

อดัมแทบกลายเป็นบ้าเมื่อได้ยินประโยคหนึ่งจากซาอันการที่กำลังจะโดนตัดคอ คำที่ทำให้หัใจชายหนุ่มแหลกสลาย 

 

‘แย่จริง หากวันตายของข้ามาเร็วถึงเพียงนี้ ข้าคงจะเป็นคนที่ปลิดชีพนางเองกับมือ’ 

 

ฟิโอน่า...ตายแล้ว? 

 

สายตาเคียดแค้นชิงชังที่มองลงมาสบตาของซาอันเป็นสิ่งสุดท้ายในความทรงจำของร่างนี้ ก่อนที่วิสัยทัศน์ของซาอันจะเอนเอียงและจบลงด้วยความมืดมิด  

 

สายตานั้นช่าง.. ไม่น่ามองเอาเสียเลย... 

 

ออทัมทบทวนทุกอย่างในใจ ก่อนจะขมวดคิ้วแน่น ถ้าอย่างนั้นหมายความว่า....? 

 

เปลือกตาขยับขึ้นลงถี่เพื่อปรับแสง ดวงตาสีอำพันมองสำรวจพื้นที่โดยรอบ ก่อนจะเหลือบลงสังเกตุร่างกายตนเอง “ก็ไม่ได้แปลกอไรเลยนี่...” แต่ไว้ใจได้ที่ไหนกันล่ะ ออทัมค่อยๆดันตัวลุกขึ้นจากพื้นแข็งๆ ก่อนจะค้ำยันกำแพงเดินไปนอกประตูที่เปิดอ้าไว้ออกไปสู่ลำธารใสที่เห็นอยู่ไม่ไกล  

 

เมื่อสายตามองเห็นภาพที่สะท้อนรูปร่างของตนเองออกมาถึงกับอยากจะเป็นลม ไอ้ระบบเฮงซวย ทักษะหน้าตายที่ว่านี่คืออะไรกัน?! ถึงว่าในระหว่างที่ฝึกนั้นใช้เวลาแปปเดียว เพราะในความเป็นจริงนั้นเขาทำได้โดยไม่ต้องฝึกเลยเมื่อมาอยู่ในโลกนี้ 

 

ทักษะหน้าตายงั้นหรือ? ตลกเถอะ ตายไปแค่หน้าก็พอไหม นี่ล่อทั้งตัวเลยเรอะ?!  

 

ก็พอเข้าใจว่าโลกนี้ถูกระบบ 3.0 ยำเล่นเสียสนุก จนซาอันต้องตายเพราะโดนตัดคอ แต่คงเป็นเพราะออทัมได้เข้ามาแทรกแซงทันทีหลังจากนั้นไม่นาน ทักษะรักษาตัวเองที่มีจึงค่อยๆฟื้นฟูร่างกายของซาอันให้กลับมาเหมือนเดิม 

 

เป็นเพียงร่างที่เย็นเยียบไร้ความอบอุ่น ลมหายใจก็ไม่มีแต่กลับมีชีวิต นี่มันเรื่องบ้าอะไรเนี่ย นิ้วมือเรียวแตะที่ลำคออย่างแผ่วเบา เมื่อเพ่งมองลงไปในแม่น้ำดีๆแล้ว นี่มัน...รอยเย็บนี่? 

 

แต่ศพของซาอันนั้นได้ถูกนำมาทิ้งไว้ในป่าเพราะไม่มีแผ่นดินให้กลบหน้า เป็นเพียงอาหารของสัตว์ แต่ทำไมถึงมีรอยเย็บที่แสนปราณีตแบบนี้ได้กัน? อ๊ะ..ที่จริง พื้นแข็งๆที่ได้สัมผัสตอนตื่นมานั่นมัน.. 

 

“หายมาอยู่นี่เอง..” 

 

เสียงทุ้มต่ำไร้อารมณ์ดังขึ้นจากด้านหลัง ออทัมสะดุ้งตกใจจนหน้าคว่ำลงไปในแม่น้ำ ทั้งที่ไม่หายใจแต่กลับสำลักจนแสบคอไปหมด มือได้แต่ตะเกียกตะกายพยายามดันตัวให้ขึ้นเหนือน้ำ แต่ก็ล้มเหลว 

 

จนต้นแขนถูกดึงขึ้นไปด้านบนนั่นแหละ ถึงได้สำลักน้ำออกมาหมด ดวงตาสีอำพันเหมือนสัตว์ป่าแดงก่ำ ปากก็ไอไม่หยุด จนบุคคลนิรนามลากเข้าฝั่งเขาถึงได้กลับมาหายใจหายคอได้เหมือนเดิม แต่เอ..ร่างนี้ไม่มีลมหายใจนี่นา? 

 

ร่างกายนี้ไม่มีลมหายใจแต่กลไกของร่างกายยังคงทำงานปกติสินะ หายใจได้ตามปกติแค่ไม่มีออกซิเจนหมุนเวียนเข้าออก ขนลุกนิดๆ..  

 

ออทัมเหลือบตาขึ้นมองต้นเหตุที่ทำให้เขาลงไปดำน้ำเล่นอย่างสำรวจ ตัวสูงจนต้องเงยหน้ามอง กล้ามเนื้อคงไม่ต้องพูดถึง แขนที่ถูกดึงจับยังเจ็บไม่หาย คนอะไรแรงเยอะชะมัด ผมสีดำสนิทเป็นคลื่นยาวปรกหน้าจนมองไม่ออกว่าหน้าตาเป็นเช่นไร สีผิวแทนสวยกับเสียงทุ้มต่ำแบบนั้น  

 

อาให้ตายสิ.. โดนคนประหลาดเก็บมาซะได้ 

 

“มองพอแล้วก็ตามมา” 

 

ออทัมลังเลว่าควรทำอย่างไรดี เพราะตอนนี้ซาอันนั้นไม่มีที่ให้กลับไปแล้ว ไหนจะคนที่มีท่าทางไม่น่าไว้ใจแบบนี้อีก แต่มีทางให้เลือกมากนักหรือ? ออทัมเดินตามหลังชายนิรนามที่มีผ้าคลุมสีทึบดูวังเวงไป โดยเว้นระยะห่างจนคิดว่าอีกฝ่ายหันกลับมาคว้าเขาไม่ได้แน่นอน 

 

เดินมาไม่นานก็มาถึงกระท่อมโทรมๆ ดูเหมือนไม่มีคนมาเยือนนานแล้วจนร้างไป เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้าไปจึงจำใจเดินตาม แต่เมื่อเข้ามาถึงด้านในแล้วกลับต้องตกตะลึง ทำไมมันต่างจากข้างนอกคนละขั้วแบบนี้ล่ะ? 

 

ในกระท่อมมีพื้นที่กว้างขวาง มีห้องครัวอยู่หน้าสุดของสวน มีห้องนอนเรียบๆ ห้องนั่งเล่นที่มีเตาผิง ของตกแต่งมีน้อยประปรายจนแทบนับชิ้นได้ ส่วนมากจะเป็นตู้ เป็นชั้นวางของ ที่ทั้งชั้นเต็มไปด้วยขวดโหลมากมาย กลิ่นอายของบ้านหลังนี้ราวกับหลุดมาจากภาพยนต์ขวัญผวาสักเรื่องที่เคยดูฆ่าเวลาที่ห้องพักกับระบบ

 

“นั่ง” 

 

ออทัมมองหาเสียงก่อนจะเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับอีกฝ่ายในห้องครัว ลูกแก้วกลมใสมองถ้วยที่มีไอร้อนพวยพุ่งขึ้นมาอย่างสนใจ กลิ่นนี้มัน..โกโก้ร้อนหรือ?  

 

เอื้อมมือไปยกถ้วยโกโก้ร้อนขึ้นจิบเบาๆ กลิ่นหอมหวานติดที่ปลายลิ้นจนเคลิ้ม หอมมาก รสขมเข้มข้นแบบนี้อีก อา.. ชงได้ดีทีเดียว ไม่นานน้ำในถ้วยก็หมดลง เมื่อวางถ้วยแล้วจึงมองคนประหลาดอีกครั้ง 

 

“เจ้ามีนามว่าอะไร?” 

 

หืม? ก่อนที่จะถามชื่อคนอื่นมันต้องบอกชื่อตัวเองก่อนเป็นมารยาทมั้ยล่ะ? เป็นคนแบบไหนกันแน่ ศพของซาอันที่ต้องโดนสัตว์ป่าขย้ำเป็นอาหารกลับมาโผล่ที่นี่พร้อมกับรอยต่อของหัวกับลำตัว ช่วยมาตั้งขนาดนี้กับคนที่ไม่รู้จักเลยเนี่ยนะ?.. 

 

'เฮ้อ ข้ามีนามว่าซาอัน..'

 

ขยับปากพูดออกไปแล้ว.. แต่ไม่มีเสียงอะไรเปล่งออกมาเลย เอาจริงดิ? พูดไม่ได้เนี่ยนะ!! จะอะไรกันนักกันหนาเนี่ย ตั้งแต่ไม่ได้เลือกทักษะเอง จนแทรกแซงเข้ามาปรับเนื้อเรื่องของโลกในร่างของศพ ไหนจะพูดไม่ได้อีก  

 

ออทัมอ้าปากพะงาบๆเหมือนพยายามจะพูดแต่เมื่อไม่มีเสียงออกมาน้ำตาก็คลอหน่วยทันที ทั้งที่สีหน้าไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย 

 

ระบบไม่ได้เกลียดเขาใช่มั้ย? จะร้องให้แล้วนะ  


 

[บันทึกของระบบ] 

อ๋าาาา อะไรกันเนี่ย เนื้อเรื่องที่โดนขยำแล้วกลืนลงท้องจนย่อยออกมาแบบนี้มันแย่เกินไปแล้ววว เจ้าหน้าที่เหมือนโดนตัดแข้งตัดขาเลย พูดไม่ได้ ร่างกายเป็นศพที่สามารถรักษาตนเองได้อย่างรวดเร็ว ศพที่ผู้คนสาปแช่ง บุคคลที่โดนฆ่าแต่ไม่ตายที่ต้องคอยหลบซ่อนตัว แล้วแบบนี้จะแก้ปมเนื้อเรื่องอันยุ่งเหยิงนี้ยังไงเล่า โอ๊ยปวดหัว  ระบบต้องคอยให้คำปรึกษา แจ้งเงื่อนไขข้อกำหนดและซื้อของที่เจ้าหน้าที่ต้องการ เรื่องการแก้ไขให้เจ้าหน้าที่จัดการแล้วกัน เจ้าหน้าที่ออทัมสู้ๆน้า ระบบเป็นกำลังใจให้ ฮึบบบ 

 

----------------- 

มาแบบเต็มตอนแล้วว ออทัมผู้น่าสงสารกับทักษะหน้าตายที่ไม่ได้ตายแค่ที่หน้าแต่ตายทั้งตัว มาเอาใจช่วยน้องกันเตอะ มาลุ้นกันว่าสัตว์ร้ายจะมาใบบทบาทอะไร ><

เดี๋ยวมาแก้คำผิดน้าาา ฝันดีจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.167K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

712 ความคิดเห็น

  1. #682 มากิริจัง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 13:59
    ดูโลกนี้ยากกว่าโลกที่แล้วที่โดนทำโทษซะอีก
    #682
    0
  2. #657 nicharipaen04 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 เมษายน 2562 / 16:12
    ฮื่ออ

    มาโลกนี้แล้วน่าสงสารเลยย
    #657
    0
  3. #522 เผาไฟ. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 18:51
    ไรท์อัพบ่อยๆหน่อยได้ไหม นักอ่านอย่างพวกเรารอไรท์มาอัพอยู่นะค่ะ
    #522
    0
  4. #521 KARENA (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 22:55
    ค้างมาก 555 สู้ๆค่ะไรท์
    #521
    0
  5. #520 ku_ro (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 01:43
    วงวารรร
    #520
    0
  6. #517 Say. (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 18:23
    ทำไมน้องน่าสงสารรรร

    สู้ๆนะลูกกกก
    #517
    0
  7. #516 saitgong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 22:24
    ระบบลอยตัวไปแล้ววววววว
    #516
    0
  8. #514 MR_Amiss (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 10:10

    โลกนี้น่าสนใจๆ
    #514
    0
  9. #513 นู๋ฝ้าย จร๊าาาาา (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 07:06
    ระบบ!!!!! อย่าทิ้งกันอย่างงี้เซ่!!!
    #513
    0
  10. #512 ning :3 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 02:17
    โอ้ย พูดก็ไม่ได้ ออทั๊มมม
    #512
    0
  11. #511 Konrafah (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 23:32
    สงสารออทัม เข้าระบบน่าตี หาทางช่วยออทัมด้วยนะ
    #511
    0
  12. #509 ห่ะเหลืองงง (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 16:39
    พล็อตดีมากอะค่ะ คิกๆ
    #509
    0
  13. #508 Mysterygrey (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 16:11
    จะทำภารกิจยังไงเนี่ยยย
    #508
    0
  14. #507 LachitaChadow (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 14:47

    น้องเป็นอันเดด...?
    #507
    0
  15. #506 inwater (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 13:35
    มาแบบนี้ ไปไม่เป็นเลยละ
    #506
    0
  16. #505 Blood colored gems (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 11:05
    ระบบบบบบบ
    #505
    0
  17. #504 moshimoshiiiii (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 10:23
    ขอให้น้องรอดจากโลกนี้นะ สาธุ
    #504
    0
  18. #503 nuang1 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 10:04
    สัตว์ร้ายคือคนนี้เปล่า? ตื่นมาก็เจอไง
    #503
    0
  19. #502 JokerJung (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 09:48
    ระบบ! พูดจาน่าหมั่นไส้
    #502
    0
  20. #501 TD.Spain312 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 08:50

    พระเอกหน้าตาย นายเอกหน้าตาย ... ดีจรุม เร้าใจ~
    #501
    0
  21. #500 gimondel2004 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 08:29
    ผิดมั้ยที่อ่านแล้วเหนื่อยใจกับระบบแล้วทำให้เวลาจะอ่านเรื่องนี้แล้วแบบ ไม่อยากเจอระบบเลยหรือเลี่ยงๆได้แทบไม่อยากอ่านตอนแรกเลยอ่า
    #500
    0
  22. #499 BLOODY BABY (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 08:01

    ไว้อาลัยแด่เจ้าหน้าที่ อาเมน
    #499
    0
  23. #498 Ting0616563257 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 08:01

    (อี)ระบบ~!!!น่าฆ่าให้ตายจริงๆ!เพราะใครกันล่ะที่ทำให้ออทัมมีทักษะแบบนั้นน่ะ!!??
    #498
    0
  24. #497 เจ้ากิ้งก่าสีฟ้า (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 07:41
    ระบบนั่นคู่หูนายไง...
    #497
    0
  25. #496 ununchuahong (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 06:56
    ไหนบอกภารกิจนี้ง่ายไงระบบ หลอกลวงกันชัดๆ
    #496
    0