คัดลอกลิงก์เเล้ว

What's the meaning of love? Lieutenant💕(speacial)

โดย 4916

" รักคืออะไรเหรอครับ ผู้หมวด" คอนเนอร์ถามผู้หมวดแอนเดอร์สัน "รักคือสิ่งที่สวยงามและอบอุ่นกว่าอะไรบนโลก รักคือสิ่งที่ทำให้นายมีความสุขคอนเนอร์" ผู้หมวดแอนเดอร์สันอธิบาย " ผมคิดว่าผมรักคุณครับ ผู้หมวด"

ยอดวิวรวม

224

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


224

ความคิดเห็น


2

คนติดตาม


11
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 มิ.ย. 61 / 14:09 น.
นิยาย What's the meaning of love? Lieutenant💕(speacial) What's the meaning of love? Lieutenant💕(speacial) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
"You brought me sunshine"

"When I only saw rain"

"You brought me laughter"

"When I only felt pain"

                  .DONNA DONATHAN.






Credit video : LOXX FOXX
t h e m e
? b l & w h ?

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 มิ.ย. 61 / 14:09


ความโกรธ
.
.
.

ความเกลียด
.
.
.
ความอิจฉาริษยา
.
.
.
ความรัก

             " ความรัก" เป็นคำที่แม้แต่หุ่นแอนดรอยส์ที่ประสิทธิภาพสูงอย่าง " คอนเนอร์ RK800" ยังไม่สามารถอธิบายได้ ในอารมณ์ของมนุษย์นั้นมักมีเหตุผลอธิบายได้เสมอ เช่น ความเกลียดชัง ความอิจฉาริษยา แต่ก็มีอารมณ์ๆหนึ่งเหมือนกันทีอธิบายไม่ได้ "รัก"  คือ อารมณ์ที่มนุษย์มอบให้กันเมื่อพวกเขามีความสุขโดยพวกเขาจะมอบความห่วงใยและโหยหาซึ่งกันและกันอย่างไร้เงื่อนไข แถมความรักยังสามารถแบ่งออกได้หลายอย่าง อาทิ รักแบบพ่อแม่มอบให้แก่ลูก รักแบบคนรัก รักแบบสหาย รักความเมตตาแบบครูบาอาจารย์ที่มีต่อลูกศิษย์ ซึ่งสิ่งเหล่านี้มันทำให้หุ่นแอนดรอยส์ร่างสูงโปร่งไม่เข้าใจ เขาจึงได้ขอความช่วยเหลือจากผู้หมวด " แฮงค์ แอนเดอร์สัน" คู่หูมนุษย์ที่เขาร่วมงานคดีสืบสวนด้วย ในบ่ายวันหนึ่ง ณ สวนสาธารณะใกล้บ้านผู้หมวดแอนเดอร์สัน

             " ผู้หมวดครับ ผมขอถามคุณเกี่ยวกับเรื่องอารมณ์ของมนุษย์หน่อยจะได้มั้ยครับ?" หุ่นแอนดรอยส์ร่างสูงเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ หลังจากที่เขาพาผู้หมวดแอนเดอร์สันมาออกกำลังกายที่สวนสาธารณะ เนื่องจากเขาเป็นห่วงในสุขภาพของผู้หมวด แม้เจ้าตัวจะบ่นกระปอดกระเเปดว่าเขาจู้จี้แต่ก็ยอมตามเขามาโดยดี ในตอนนี้พวกเขาก็มานั่งพักบนม้านั่งที่หันไปหาทะเลสาบสีครามที่ส่งประกายระยิบระยับราวกับอัญมณี ตัดกับสีส้มแดงของใบไม้ในฤดูใบไม้ร่วง

             " ไม่น่าเชื่อว่าหุ่นแอนดรอยส์รุ่นใหม่ล่าสุดของนายจะไม่รู้เรื่องอารมณ์ของมนุษย์ แต่ก็เอาเถอะ ถามมาชั้นฟังอยู่" เสียงทุ้มแหบพร่าตอบ พร้อมกับหันมาจ้องเจ้าหุ่นตัวปัญหาด้วยความสนใจ 

             " รักคืออะไรครับผู้หมวด?" เขาถามคำถามที่ค้างคาใจออกไป แววตาของผู้หมวดแอนเดอร์สันฉายแววงุนงงเล็กน้อย ก่อนที่จะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเรียบ

             " ชั้นไม่รู้ว่าคนอื่นจะคิดยังไง แต่ชั้นจะอธิบายในแบบของชั้นก็แล้วกัน ตั้งใจฟังก็แล้วกัน....." ผู้หมวดเว้นวรรคไปเล็กน้อยก่อนที่จะพูดต่อ

            " รักมันเกิดขึ้นจากในนี้" เขาชี้ไปที่หัวใจของตัวเอง พลางอธิบาย

            " ความรักเหมือนกับแสงอาทิตย์อันอบอุ่นที่ทอสาดลงมาบนตัวของมนุษย์ เหมือนกลิ่นหอมของดอกไม้ที่หอมที่สุดในโลก เหมือนกับน้ำผึ้งอันหอมหวาน มนุษย์ไม่มีทางที่จะขาดรักได้เลยคอนเนอร์ บางที่ความรักก็เหมือนกับหยาดฝนที่เย็นช่ำ และบางครั้งก็เหมือนดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมที่แม้จะมีกลิ่นหอมแต่ก็มีหนามที่แหลมคนพร้อมที่จะตำมือนาย ความรักมันไม่มีเหตุผลเลย ถึงแม้ว่ามันไม่มีเหตุผลแต่มนุษย์ก็ยังต้องการมัน โหยหามัน ปรารถณาที่จะได้มันมาครอบครอง ความรักคือสิ่งที่ไม่มีเงื่อนไข เป็นสิ่งที่สวยงามที่สุดในโลก เป็นสิ่งที่ปลอบประโลมใจในยามที่นายเศร้าโศก ความรักคือสิ่งที่ทำให้นายสบายใจและมีความสุขคอนเนอร์" ผู้หมวดแอนเดอร์สันอธิบายเสียยืดยาว เขาพยายามหาความหมายของคำว่ารักมาอธิบายแก่เจ้าหุ่นแอนดรอยส์จอมปัญหา คอนเนอร์นั่งฟังด้วยความตั้งใจ ก่อนที่จะเริ่มจับเค้าอะไรบ้างอย่างได้

            "แล้วเวลาคุณรู้สึกรักใครซักคนมันเป็นยังไงหรือครับ" คอนเนอร์ยังคนจ้อต่อไป จนทำให้ผู้หมวดสะอึก

            " บ๊ะ!!!! นายนี้ถามมากจังไอ้หุ่นยนต์ขี้สงสัย" ผู้หมวดหันมาว่าเขา พร้อมกับสบถด่าเขาในใจ "ไอ้หุ่นเวร!!! แค่ความหมายมันก็อุสาห์จะหามาตอบไม่ได้แล้ว ยังจะมาถามหาความรู้สึกอีก เวรกรรมของชั้นจริงๆ" ก่อนที่หันมาตอบคำถามแก่คอนเนอร์

            " เวลาที่นายมีความรัก นายจะรู้สึกอุ่นหวาบในอกและรู้สึกสบายใจเหมือนตัวนายลอยได้ รู้สึกมีความสุข" เขาพยายามหาคำอธิบายความรู้สึก ก่อนที่จะสังเกตุปฏิกิริยาของหุ่นตรงหน้า คอนเนอร์นิ่งเงียบไปก่อนที่จะประมวลผลข้อมูลที่ได้รับมา

           คอนเนอร์พยายามหาปฏิกิริยาที่ใกล้เคียงแบบที่ผู้หมวดบอก อาการที่แม้แต่โปรแกรมของเขาก็อธิบายไม่ได้ "อาการอุ่นวาบในอก"  " อาการที่ดีใจจนตัวลอย" " รู้สึกมีความสุข"  เขาว่าเขามีความรู้สึกเหล่านี้เวลาที่่เขาได้ดูแลผู้หมวด เวลาที่ได้หัวเราะมีความสุขไปกับผู้หมวด เวลาที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับผู้หมวด

           " ผมพอจะรู้แล้วครับว่ารักคืออะไร" คอนเนอร์ตอบกลับผู้หมวดแอนเดอร์สัน

          " งั้นเหรอ นายรู้แล้ว? " ผู้หมวดแอนเดอร์สันถามกลับด้วยความงุนงง "สมกับเป็นหุ่นรุ่นใหม่ ขนาดอธิบายแบบมึนๆไปให้มันยังเข้าใจ" เขาคิดในใจก่อนจะหยิบขวดน้ำขึ้นมาดื่มแก้กระหาย การพูดคุยครั้งนี้ทำเอาเขาคอแห้ง

          " ผมคิดว่าผมรักคุณครับ ผู้หมวด" คอนเนอร์พูดชัดถ้อยชัดคำ จนทำให้คนสูงอายุตรงหน้าแทบจะสำลักน้ำตาย

          
          "แค่กๆๆ เมื่อกี้นายว่าอะไรนะ? " คนสูงอายุถามออกมา พร้อมกับใบหน้าที่แดงแจ๋ไปจนถึงหู

          " ผมลองเอาอาการต่างๆที่คุณอธิบายมาประมวลผล ก่อนที่จะพบว่ามันตรงทุกอย่างกับความรู้สึกที่ผมมีให้กับคุณ" เขากล่าวพร้อมกับจ้องมาในดวงตาของคนตรงหน้า หารู้ไม่ว่าการทำแบบนี้แทบทำให้คนสูงอายุแทบจะตายเพราะความเขิน

        " ผมรักคุณครับผู้หมวด" เขาพูดก่อนที่จะน้อมตัวลงจุมพิตบนมือของผู้หมวดแอนเดอร์สันอย่างรักใคร่

        " ย-หยุดเลยนะโว้ยไอ้หุ่นบ้า!" เขาพูดก่อนที่จะยายามชักมือกลับจากเกาะกุมของคนเนอร์ 

        " แล้วคุณหล่ะครับรักผมบ้างรึเปล่า? " หุ่นแอนดรอยส์ยังคงถามต่อไปพร้อมกับส่งสายตาลูกหมาใส่ผู้หมวดแอนเดอร์สัน


นะจุดๆนี้ถามว่าผู้หมวดเขินจนสีตัวจะกลายมะเขือสุกเหรอไม่?

ไม่....

ไม่เหลือ!!! 

          
          แทนที่จะให้คำตอบผู้หมวดแอนเดอร์สันกลับรีบลุกขึ้นวิ่งจ้อกกิ้งเพื่อหนีให้ไกลจากไอ้หุ่นเวรคอนเนอร์และเพื่อที่จะซ่อนใบหน้าที่แดงเป็นมะเขือเทศสุก จะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าคนที่เกลียดแอนดรอยส์เข้าไส้จะเขินเมื่อถูกแอนดรอยส์บอกรัก แต่ทว่าแม้จะวิ่งหนีมาไกลแล้วกลับยังได้ยินเสียงคอนเนอร์วิ่งตามมาติดๆ

           " ผู้หมวดครับ!!! คุณยังไม่ได้ตอบผมเลยนะครับว่าคุณรักผมบ้างรึเปล่า?"  คอนเนอร์วิ่งตามผู้หมวดจนทัน ก่อนที่จะยิงคำถามที่เขาอยากรู้มากที่สุดใส่

           " ชั้นเกลียดนายที่สุดเลย ไอ้หุ่นกระป๋องบ้าเอ้ย!!!!" ผู้หมวดแอนเดอร์สันพูดออกมา ทั้งๆที่หน้ายังเป็นสีแดงก่ำ

           " รู้มั้ยผมชอบคุณตรงไหน? ผมชอบคุณตรงที่คุณหน้ารักแบบนี้ยังไงหล่ะครับผู้หมวด" คอนเนอร์พูดด้วยรอยยิ้ม และยังวิ่งตามผู้หมวดมาติดๆจนกระทั่งเห็นใบหน้าสีแดงก่ำสุดแสนหน้ารักของเขา

           " หุบปาก ไปเลยไอ้หุ่นเวรรรร" ผู้หมวดยังคงวิ่งต่อไปเรื่อยๆและตะโกนด่าคอนเนอร์แก้เขินไปตลอดทางจนกระทั่งมาหมดแรงที่ม้านั่งตัวหนึ่ง

           " แฮ่กๆๆ เหนื่อยเป็นบ้า" เขาพูดพลางหอบ เมื่อคอนเนอร์เห็นดังนั้นก็ยังผ้าขึ้นมาซับเหงื่อขอผู้หมวดอย่างเอ็นดู ก่อนที่จะมองไปยังวิวเบื้องหน้า

           " ดูวิวตรงหน้าสิครับผู้หมวด โรแมนติกสุดๆเลย" วิวท้องฟ้าสีม่วงครามเริ่มถูกฉายขึ้นมาหลังจากที่พระอาทิตย์คล้อยตกลาลับโลกไป สีสันต์ของ
เมืองก็ได้เริ่มต้นขึ้น มันเป็นบรรยากาศที่สวยที่สุดเท่าที่คอนเนอร์ได้พบเจอ เขาหันก่อนที่จะจุมพิศลงบนใบหน้าของผู้หมวดเบาๆ

          " อ๊ะ!!" ผู้หมวดอุทานก่อนที่ถูกหุ่นแอนดรอยส์จุมพิตไปที่แก้มสากที่เต็มไปด้วยเคราของเขา ผิวหนังสังเคราะห์ของคอนเนอร์ให้ความรู้สึกเย็นสบาย และ.... รู้สึกดี

         " ผมจะถือว่าคุณรับรักผมแล้วนะครับ แฮงค์" แอนดรอยส์ร่างโปร่งจงใจใช้สรรพนามที่เปลี่ยนไป เพราะว่าตอนนี้ผู้หมวดได้ถูกเลื่อนสถานะมาเป็น " คนรัก"ของเขาแล้วเรียบร้อย

         " หึ หุบปากไปเลย ไอ้หุ่นกระป๋องเอ้ย" ผู้หมวดแอนเดอร์สันพูด ก่อนที่จะหัวเราะน้อยๆออกมา และแล้วในเย็นวันนั้นเขากับผู้หมวดแอนเดอร์สันก็นั่งดูพระอาทิตย์ตกด้วยกันอย่างมีความสุข



1 คอมเมนต์ = 1 กำลังใจ


_____________________________________________________________

* ถ้าฟังเพลงประกอบฟิคที่อยู่หน้าฟิคไปด้วยจะได้อารมณ์มากขึ้น*

*นี้เป็น Short fic ตอนพิเศษที่แจ้งเอาไว้ใน ฟิค ผู้หมวดตัวร้ายกับนายแอนดรอยส์สุดหล่อ ค่ะ*

* ปุกาศๆ มีรูปวาดประกอบฟิคที่เราวาดเองอยู่ที่ ทวีตเตอร์ด้วยนะชื่อว่า
@Belle_คนขี้ชิป~~ ไปติดตามดูได้นาจา*

*สุดท้ายนี้ขอฝากนิยายเรื่องนี้ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ!!*



     

       




              

ผลงานอื่นๆ ของ 4916

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 0923876350 (@0923876350) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 21:57
    ง่าาาาาาาเรือนี้หายากมากกกกกก #แฮงค์นายไมาได้เขินคนเดียวววววววคนดูเขินนักมากค่ะ ีแม่มมมมมม หนูเขิน
    #2
    0
  2. #1 แอบรักคนมีเจ้าของ
    วันที่ 11 มิถุนายน 2561 / 19:57

    ชอบมาก! ไม่ใช่แค่ผู้หมวนนะคะที่เขิล คนอ่านก็เขิลค่ะ! ละมุนไปอีกกก

    #1
    0