คัดลอกลิงก์เเล้ว

[Laflora]หนุ่มนักสังหารกับสาวน้อยไร้เดียงสา

โดย ฮินะ

โลกแห่งนักฆ่ามันทั้งดำมืด....มันไม่คู่ควรกับเธอที่ไร้เดียงสาเลยซะนิด

ยอดวิวรวม

1,582

ยอดวิวเดือนนี้

19

ยอดวิวรวม


1,582

ความคิดเห็น


1

คนติดตาม


8
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  10 พ.ย. 60 / 21:11 น.

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
 
เย้~ยินดีที่ได้รู้จักจ้าฮินะเองน่ะเรื่องใหม่มาเรื่องเก่าดอง(?)555+เดี๋ยวว่างๆมาแต่งให้น่ะ
เนื้อเรื่องส่วนใหญ่จะเด่นๆแค่ทิวากับกียุลนั้นล่ะ(แอบมีเนื้อเรื่องของฮอรัสกับเหมยฮัวด้วยอาจจะมาแต่งอีก)
เพราะงั้นขอให้สนุกกับเนื้อเรื่องน่ะ

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 10 พ.ย. 60 / 21:11

บันทึกเป็น Favorite


ความรักของเธอกับฉันคงเป็นไปไม่ได้เพราะเส้นทางของเธอกับฉันมันต่างกันเธอชั่งไร้เดียงสาแต่ฉันมัน.....ไม่คู่ควรกันซะนิด
"เหวอ!!สายแล้วๆๆๆๆ"สาวน้อยผมน้ำตาลอมแดงรีบวิ่งพลางมองนาฬิกา"เหวอ!จะแปดโมงแล้วอ่ะ!!"สาวน้อยคนนั้นวิ่งมาจนถึงหน้าโรงเรีนนานาชาติแห่งนึงที่มีครูกำลังจะปิดประตูรั้วอยู่
"ครูค่ะ!!!!อย่าพึ่งปิดค่า!!!"สาวน้อยรีบวิ่งเข้าประตูรั้วทันที
"มาสายอีกแล้วน่ะ"ทิวา""ครูสาวพูดพลางดีดหน้าผากของเด็กสาวนามว่า"ทิวา"
"มันเจ็บน่ะค่ะ"ครูแอริณ"...มือหนักอย่างกับอะไร"ทิวาพูดพึมพำมันไม่พ้นหูผีอย่างครูแอริณแน่นอน
"ว่าไงน่ะเดี๋ยวน้าฟ้องพี่ไอริณซะเลย"ครูแอริณพูดออกมาอย่างไม่พอใจนิดหน่อยกับคำพูดของนักเรียนและหลานสาว
"อย่าฟ้องแม่น่ะค่ะ"
"จ๊ะๆๆแต่ถ้าไม่รีบขึ้นห้องล่ะก็เรื่องนี้ถึงหูของพี่ก็ไม่รู้ด้วยน่ะ"
"เหวอ!!แย่แล้วคาบแรกเรียนกับแม่ซะด้วยไปก่อนน่ะค่ะ"ทิวาก็รีบวิ่งขึ้นห้องทันที
"ให้ตายสิหลานคนนี้อ้าว!!เด็กคนนั้นน่ะรีบเดินหน่อยสิคนอื่นเขาเข้าเรียนกันหมดแล้วน่ะ"
"เอ่อ...ขอบโทษครับพอดีพึ่งย้ายมาใหม่ก็เลยหลงทางนิดหน่อยครับ"เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้มพูดขึ้น
"เธอคงเป็นเด็กแลกเปลี่ยนสิน่ะ"
"ครับ"
"ตามมาสิเดี๋ยวนำทางไปห้องเรียนเอง"
"ครับ"
ณ ห้องเรียนม.4ห้องA
"อ้าวๆเด็กๆเงียบหน่อยสิคาบโฮมรูทจะเริ่มแล้วน่ะ"ครูสาวไอริณพูดขึ้นทำให้เด็กเงียบกันทันที"วันนี้จะมีเด็กแลกเปลี่ยนด้วยเพราะงั้นทำความรู้จักกันด้วยไว้ด้วยน่ะ"
"ว้าวๆเด็กใหม่ล่ะๆ"
"จะเป็นชายหรือหญิงน่ะเนี่ย"
"คงจะเป็นหญิงล่ะมั้ง"
"เอ้าๆเด็กๆเงียบหน่อยสิแล้วก่อนทิวาที่พึ่งมาก็อย่าเนียนสิ"
"อึก...ขอโทษค่ะที่มาสาย"
"งั้นคัดกวีหน้าที่50ของวรรณกรรมที่จะเรียนวันนี้มา30จบน่ะ"
"ค่ะ...."ทิวาก็รีบเดินไปนั่งที่ทันที
"ทำไมมาสายล่ะทิวา"สาวน้อยผมฟ้ายาวแซมปลายผมสีเหลืองหันมาพูดถามเพื่อนตัวเองที่นั่งอยู่ข้างหลัง
"พอดีหาโบไม่เจอน่ะโรสจัง"ทิวาตอบของโรซารี่ เกรย์เด็กสาวแลกเปลี่ยนจากอังกฤษ
"ให้ตายสิน่ะ"
"ว่าแต่มีเรื่องอะไรกันหรอ"
"คือว่า...มีเด็กแลกเปลี่ยนน่ะสิ"
"งั้นหรอมีเด็กแลกเปลี่ยนแยะจังเลยน่ะ"
"อืมนั่นสิ"
"ทิวา พุดพิชญากับโรซารี่ เกรย์ถ้ายังไม่หยุดพูดจะให้คัดกวีคนละ100บทเลยน่ะ"เสียงเรียบๆดังออกมาจากครูสาวที่ยืนอยู่หน้าห้อง
"ค่ะ"สองสาวตอบรับและหันมาสนใจกับเด็กแลกเปลี่ยนทันที
"เข้ามาได้จ๊ะ"พอสินเสียงของไอริณทั้งห้องก็หันไปสนใจกับประตูหน้าทันที
ครืน ตึก ตึก ตึก
"ผมชื่อ คิม กียุล ครับเป็นนักเรียนแลกเปลี่ยนจากเกาหลีใต้ของฝากตัวด้วยครับ"เด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลเข้าที่สวมแว่นตาลายก้นหอยหนาเตอะพูดแนะนำตัวเอง
"ผู้ชายล่ะแต่ไม่หล่อเลย"
"นั่นจิๆ"
"เสียดายจริงๆ"คำพูดวิพากวิจาญดังขึ้นทันให้ไอริณต้องเอ่ยปากให้เงียบพอเห็นห้องเงียบอีกครั้งครูไอริณก็ถามกียุลเลย
"เอ่อ...ขอโทษน่ะจ๊ะพอดีใบสมัครไม่เห็นเธอใส่แว่นเลยที่เธอใส่แว่นแบบนี้เพราะสายตาแย่หรอจ๊ะ"
"เปล่าครับ"กียุลพูดพลางถอดแว่นออกทำให้เห็นใบหน้าชัดยิ่งขึ้นใบหน้าคมจมูกสันโด่งปากชมพูออกขาวหน้าเข้มนิดๆแต่ก็ขาวอยู่ดวงตาสีน้ำเงินเข้มดูรวมๆแล้วก็หล่อนโดนใจสาวๆเลยล่ะ
"กริ๊ดๆๆๆๆหล่ออ่า!!!!"
"อย่างกับโอปป้าเลยไม่สินี้เป็นโอปป้าตัวจริงแน่เลยกริ๊ด!!!!"เสียงกริ๊ดลั่นห้องทำเอาพวกผู้ชาย(รวมทิวากับโรซารี่กับผู้หญิงอีก2-3คน)ถึงกับเกือบปิดหูไม่ทันเลย
"เอ่อ....ช่วยอยู่ในความสงบด้วย!!!"ครูไอริณตะโกนอีกรอบทำให้ห้องเงียบลงไปก็จะหันไปพูดกับกียุล"ครูเข้าใจแล้วทำไมเธอถึงใส่แว่น...แล้วก็นั่งขอเธอนั่งข้างๆกับทิวาน่ะ"ครูไอริณชี้ไปยังที่นั่งให้กียุลเห็น"ทิวาฝากดูแลกียุลด้วยน่ะ"
"ค่ะ"กียุลก็รีบเดินไปนั่งที่นั่งของตัวเองทันที
"ฉันชื่อ ทิวา พุดพิชญาน่ะยินดีที่ได้รู้จักน่ะกียุล"
"อืมเช่นกัน"
หลายเดือนต่อมา
"อ้าก!!!แกเป็นใครกันน่ะ"ชายแก่กุมอกของตัวเองพลางเอ่ยถามชายปริศนา
"ฉันเป็นนักฆ่าที่โดนรับจ้างมาไงล่ะ"
ฉึก!!!
ชายปริศนาได้ใช้มีดที่ปักคาหน้าอกของชายแก่แทงซ้ำอีกครั้งก่อนจะดึงมีดออกและทำความสะอาดมันและลบร่องรอยทั้งหมดที่เคยเหมือนมีใครบุกรุกมา
"เป็นไงบ้างครับนายน้อยกียุล"ชายแก่อายุประมาณ50-60ได้ยืนเปิดประตูรถให้นายน้อยขึ้นรถ
"ก็ดีจริงสิซอนจินพรุ่งนี้มีคำสั่งจากพ่ออีกหรือเปล่า"กียุลหันไปถามซอนจินที่ยื่นเสื้อให้ตัวเองอยู่กียุลถามพลางรับเสื้อมาเปลื่ยนเสื้อเปื้อนเลือดที่ตัวเองใส่อยู่
"ไม่มีขอรับนายท่านบอกว่าให้ท่านได้พักบ้างน่ะครับ"
"งั้นหรอ" 
"จริงสิขอรับปีใหม่นี้นายน้อยมีแผนจะไปเที่ยวไหนหรอขอรับ"ซอนจินถามพลางเดินขึ้นมานั่งตรงคนขับรถ
"พวกทิวาจะไปที่ลอนดอนกันน่ะ"
"งั้นหรอขอรับ...นายน้อยผมอยากจะเตือนว่า......"
"รู้แล้วน่า....การเป็นนักฆ่าจงอย่าไปสนิทกับคนที่เดินเส้นทางที่ธรรมดา....และอย่าได้รักกับคนที่ไม่ได้อยู่ในวงการนักฆ่า...ฉันจำได้ดีน่า"
"ถึงผมจะเตือนไปแบบนั้นแต่ผมก็รู้ครับว่านายน้อยได้หลงรักคุณทิวาไปแล้ว...."
"ยังไงหน้าที่ของฉันก็คือการฆ่าคน....และคำสอนที่พ่อสอนมาฉันจะทำตามจะไม่ออกนอกเส้นทางเด็ดขาด"
"นายน้อยถึงผมจะเป็นคนใช้แต่....ผมก็เป็นคนดูแลนายน้อยมาตั้งแต่เล็กผมคอยเฝ้ามองท่านมาตลอดผมไม่เคยเห็นนายน้อยเดินออกนอกเส้นทางที่นายท่านกำหนดให้สักครั้งเลย"
"เพราะว่านั้น....เป็นพ่อฉันสั่งนี้น่าจะให้เสียศักดิ์ศรีของตละกูลได้ไงที่ไม่ทำตามคำสั่งของผู้นำ"
"แต่ว่าผมก็อยากให้นายน้อยทำตามใจตัวเองบ้างไม่ให้ศักดิ์ศรีของตละกูลมาผูกมัดนายน้อยเลยน่ะครับ"ซอนจินพูดพลางขับรถออกไปทันที
ณ บ้านของกียุล
"อยากรับอะไรก่อนนอนมั้ยครับ"ซอนจินถามพลางเปิดประตูให้กียุลลงจากรถ
"ขอนมร้อนแก้วนึงน่ะ"
"ครับ"กียุลรีบเดินขึ้นไปที่ห้องทันที
ครืน~ครืน~
"ใครโทรมาน่ะ"กียุลดูโทรศัพท์ของตัวเองทันที"ทิวา?"กียุลกดรับทันทีที่เห็นเบอร์
[ดีจ้าโอปป้าคุง~~~]
"อย่าเรียกแบบนั้นสิยัยบ๊อง"
[อย่าเรียกวาว่ายัยบ๊องน่ะ]
"ยัยบ๊องๆๆๆๆ"
[บู่~งอนกียุลแล้ว]
"อย่างอนฉันเลยน่ะทิวาว่าแต่โทรมามีเรื่องอะไรหรอ"
[พรุ่งนี้วันอะไร]
"27ไง....เฮ้ย!!!!ไปเที่ยวลอนดอนนี้น่า!!"กียุลถึงกับสะดุ้งที่พึ่งนึกได้ว่าวันพรุ่งนี้เป็นวันอะไร
[แถมวันมะรืนนี้คือวันอะไรเอ่ย~]
"วันที่28ธันวาคมไง"
[จำไม่ได้หรอว่าเป็นวันพิเศษของใครน่ะ]
"เอ....ของใครน่า~จำไม่ได้เลย"
[ถ้าจำไม่ได้วางอนน่ะ]
"จำได้น่า...วันเกิดของทิวาไง"
[ถูกต้องค่า~เพราะงั้นขอให้เที่ยวกันสนุกๆในวันเกิดฉันน่ะจะได้มีความทรงจำดีๆ]
"คำพูดนั่นเหมือนอวยพรแล้วน่ะแถมคำพูดนั่นต้องเป็นฉันด้วย"
[แง้ๆๆๆใจร้ายอ่า~~~~พรุ่งนี้เจอกันตรงหน้าสนามบินน่ะ]
"อืม....ฝันดีน่ะทิวา"
[กียุลก็เช่นกันน่ะฝันดีล่ะ]กียุลพูดบอกลาเสร็จก็กดวางสายทันที
"จะเอาของขวัญอะไรให้ดีน่ะ"กียุลพูดพลางยิ้มยิ้มแบบที่ทำให้สาวที่เห็นต้องละลาย
ก๊อก ก๊อก
"เข้ามาได้"พอสิ้นเสียงก็มีคนเปิดประตูเข้ามาทันที
"ไง กียุล"
"คริส.....นายมาทำอะไรบ้านฉัน"กียุลพูดอย่างไม่สบอารมณ์สุดๆ
"ก็มาบอกข่าวไง"
"ถ้าเรื่องเกี่ยวกับข่าวสารเบื้องหลังมันเป็นงานของอเล็กเซไม่ใช่หรือไง"
"ก็น่ะ....แต่ว่าพอดีอเล็กเซนั่นโดนเลดี้โรซารี่ดึงไปกินข้าวเย็นด้วยกันเรียบร้อย"คริสโตเฟอร์เดินเข้ามานั่งบนที่นอนของกียุลทันที
"แล้วมีข่าวอะไร"
"ก่อนอื่นยูน่ะชอบเลดี้ทิวาใช่มั้ย"คำพูดนี้เล่นเอากียุลเงียบไปทันทีและแผ่รังสีอำมหิตใส่ด้วย
"ถามทำไม"
"ยูช่วยหยุดปล่อยรังสีนั่นก่อนสิ!!!"คริสพูดเตือนกียุลทันทีรังสีอำมหิตที่พร้อมจะฆ่าเขาได้ทุกเมื่อชั่งหน้ากลัว
"ก็ตอบมาสิ"
"ก็ได้ยินนายคุยกับเลดี้ทิวาแบบมีความสุขมากเลยนี้ก็เลย..."
"แล้วมันเกี่ยวกับข่าวที่จะบอกหรือไง"
"ไม่แต่อาจจะนิดๆ"
"จะเอาไงกัน"
"ก็ข่าวนี้น่ะได้ยินว่ามีคนจ้างมาเฟียมาฆ่านายน่ะสิ"
"แล้วไง"
"นายก็รู้นักฆ่าจะฆ่าแต่เป้าหมายและทำให้เรียบง่ายไม่ให้ใครเห็นแบบนินจาแต่มาเฟียต่างกันมันกล้าที่จะยิงนายได้ทุกเมื่อเลยน่ะไม่ว่าที่ไหนแถมชอบใช่คนรอบข้างเป็นตัวประกันอีกไม่คิดว่าทิวาจะโดนไปด้วยหรอ"
"คำสอนของพ่อ"การเป็นนักฆ่าจงอย่าไปสนิทกับคนที่เดินเส้นทางที่ธรรมดา....และอย่าได้รักใครกับคนที่ไม่ได้อยู่ในวงการนักฆ่า"
"ยูก็จะทำตามนั้นจริงๆหรอ"
"อืมฉันจะไม่รักทิวาเด็ดขาด....จะทำให้ได้"
"หน้าสงสารยูจังไอกับยูริจังก็เป็นคนในวงการทั้งคู่เสียด้วยสิ"คริสโตเฟอร์ลูกชายของตละกูลนักฆ่าแบบเดียวกับกียุลกำลังพูดถึงลูกสาวของยากูซ่าของญี่ปุ่น"ฟูจิวาระ ยูริ"คนรักและคู่หมั้นของคริส
"นั่นสิเฮ้อ~ถ้ามีธุระแค่นี้ก็กลับไปได้แล้วไป"
"เย็นชาเสียจริงน่ะยูเนี่ย"คริสก็เดินออกจากห้องไปทันทีพอดีกับซอนจินที่ยกถาดนมร้อนขึ้นมาให้กียุลพอดี
"ซอนจินวางแก้วไว้บนโต๊ะนี้เลยน่ะเดี๋ยวฉันขอไปจัดกระเป๋าเดินทางสำหรับพรุ่งนี้แปป"
"ครับ"
"อ้อไปหยิบกระเป๋าเดินทางในห้องเก็บของขึ้นมาให้ฉันด้วยล่ะ"
"ครับ"ซอนจินก็วางแก้วลงบนโต๊ะก่อนเดินออกจากห้องไปทันที
"ขอให้เที่ยวอย่างปลอดภัยเถอะน่ะ"
วันต่อมา ณ ลอนดอน
"ว้าว~สุดยอด!!!"ทิวาที่พึ่งเคยมาลอนดอนครั้งแรกพูดอย่างตื่นเต้น
"พูดอย่างกับไม่เคยเห็นมาก่อนเลยน่ะยัยบ๊อง"กียุลพูดขึ้นทำเอาทิวาทำหน้าบูดบึ้งใส่
"ใจร้าย!!"
"เอาน่าๆมาเที่ยวทั้งทีอย่ามาแกล้งกันเลยน่ะ"โรซารี่รีบเดินมาห้ามทัพทั้งสองคนทันที
"แต่ว่ากียุลมาว่าวาก่อนน่ะโรสจัง"
"แค่คำว่ายัยบ๊องเอง"โรซารี่เองก็เผลอพูด"ยัยบ๊อง"ออกมายิ่งทำให้ทิวางอนหนักไปอีก
"โรสจังก็ด้วยใจร้าย"
"ขอโทษๆๆๆฉันขอโทษน่ะทิวา"โรซารี่ต้องรีบมาปลอบใจทิวายกใหญ่
"หึหึ"เสียงหัวเราะดังจึ้นทำให้ทั้งสามต้องมองทันทีทำให้คนที่หัวเราะต้องหยุดทันที"ขอโทษขอรับที่หัวเราะพอดีเห็นท่าทีของพวกคุณแล้วมันอดขำไม่ได้น่ะขอรับ"
"งั้นหรอค่ะ....ไม่ทราบว่าคุณชื่ออะไรค่ะ"โรซารี่รีบถามทันทีเพราะเธอรู้สึกคุ้นๆหน้าแปลกๆ
"กระผมชื่อฮอรัส....ฮอรัส โปโตเลมีขอรับ"การแนะนำตัวนั้นทำให้กียุลถึงกับมองด้วยสาตตาไม่เป็นมิตรกันทันที
'โปโตเลมี?.....ตละกูลมาเฟียชื่อดังในอียิปนี้น่า.....หรือว่าพวกนี้จ้องเล่นงานจะฆ่าเราน่ะ'กียุลคิดในใจพลางสังเกตท่าทีของฮอรัสไปด้วย
"ฮอรัสงั้นหรออืม~คนอิยิปสิน่ะ"ทิวาถามขึ้น
"ขอรับ"
"หือ~~~คนอิยิปงั้นหรอ......ฮอรัส......"ทิวาทำท่าคิดเหมือนเคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน
"ฉันก็คุ้นๆน่ะ"โรซารี่ก็คิดเหมือนกับทิวา
"ฮอรัส....อาฮอรัส.....อ้อ...คนที่เหมยฮัวพูดถึงคือเธอเองสิน่ะ"ทิวาพูดถึงชื่อเพื่อนสาวทันทีใบหน้าสาวหมวยจีนผมสีน้ำเงิน"หยาง เหมยฮัว"เพื่อนสนิทของทิวานั้นเอง
"รู้จักคุณเหมยฮัวด้วยหรอขอรับ?"ฮอรัสพูดอย่างตกใจเล็กน้อย
"อืม...เหมยฮัวเป็นเพื่อนสุดรักของฉันเลยล่ะ"
"เหมยฮัว....ใครหรอ"กียุลที่เงียบอยู่นานถามขึ้นมา
"จริงสิกียุลไม่ก็ไม่แปลกเหมยฮัวเคยเรียนอยู่ที่เดียวกับพวกเราแต่โดนแลกเปลื่ยนให้มาเรียนที่ลอนดอนน่ะนายไม่รู้จักก็คงไม่แปลกใจเลย"
"งั้นหรองั้นอย่าบอกน่ะว่าที่มาลอนดอนนี้..."
"มาหาเหมยฮัวไงล่ะ"สองสาวตอบทันที
"อ้อหรอ...."
"งั้นไปด้วยกันเลยมั้ยครับกระผมคิดจะไปหาคุณเหมยฮัวอยู่เลย"
"ไปด้วยค่า~"ทิวารีบตอบทันที
"งั้นตกลงตามนี้น่ะขอรับเดี๋ยวผมถือกระเป๋าให้น่ะขอรับ"ฮอรัสถือวิสาสะหยิบกระเป๋าโรซารี่ทันที
"ส่วนกระเป๋าของฉันไม่ต้อง....."ทิวากำลังปฏิเสธอยู่นั้นก็มีคนแย่งกระเป๋าไปทันที
"จะให้ผู้หญิงถือของหนักได้ไงใช่มั้ย?ฮอรัส"กียุลหันไปถามอีกฝ่ายที่เอ่ยปากขอยกกระเป๋าให้สองสาว
"นั่นสิขอรับไปกันเถอะขอรับ"
"อืม"
ณ โรงแรมแห่งนึงที่ล็อบบี้
"เอ๊ะ....อาฮอรัส อาโรส อาทิวา!!!"สาวน้อยผมยาวสลวยวิ่งตรงมาหาพวกทิวาทันที
"เอ๋~ใครอ่ะ"ทิวาพูดขึ้นทำเอาคนวิ่งมาเกือบสะดุดอากาศ
"อั๊วเหมยฮัวไงลื้อลืมอั๊วไปแล้วหรออาทิวา!!!"
"แหม~ฉันไม่ค่อยเห็นเหมยฮัวปล่อยผมนี้น่าเห็นแต่มัดหมวยสองอันตลอดมิเอเล่ก็ชอบเล่นบ่อยๆด้วย"
"เชอะว่าแต่ผู้ชายคนนี้ใครหรอน่อ"เหมยฮัวสังเกตเห็นกียุลที่ยืนเงียบอยู่ข้างหลังทิวา
"อ้อ...ชื่อ คิม กียุลน่ะ นักเรียนแลกเปลื่ยนจากเกาหลีใต้น่ะ กียุลนี้หยาง เหมยฮัวน่ะ"
"ยินดีที่ได้รู้จักน่ะอากียุล"
"อืม...เช่นกันเหมยฮัว"
"จริงสิลื้อได้ห้องกันหรือยังล่ะ"
"ยังเลยกะจะมาเลือกอยู่เนี่ยโรสจังช่วยไปติดต่อให้หน่อยสิน่ะ"
"จ๊ะๆๆได้จ๊ะ"โรซารี่ก็ไปหาพนักงานทันที
"มีที่เที่ยวกันหรือยังจริงสิพรุ่งนี้วันเกิดลื้อนี้น่าพรุ่งนี้ไปเลือกของขวัญกันเถอะน่ะไม่ว่าอะไรใช่มั้ยอาฮอรัส"
"ขอรับ"
"จริงสิอาทิวาเค้กของโรงแรมเนี่ยอร่อยมากเลยไปซื้อกันมั้ยซื้อเผื่ออาโรสด้วยเลย"
"ดีสิๆ"ทิวากับเหมยฮัวก็เดินไปร้านเค้กทันทีทิ้งให้กียุลยืนอยู่กับฮอรัสสองคน
"คุณเป็นคนของตละกูลคิมงั้นหรอขอรับ"ฮอรัสเปิดบทสนทนาทันที
"แล้วไงคุณโปโตเลมี"
"หึ....แต่หน้าเสียดายจังน่ะขอรับที่เที่ยวครั้งนี้ของกระผมต้องมาทำงานด้วยแบบนี้"
"ถ้าไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำสิ"
"ถ้าไม่ทำก็เสียชื่อของกระผมหมดสิขอรับ"
"เฮ้อ~"
"พรุ่งนี้ดูแลของรักของคุณไว้ให้ดีเถอะขอรับ"คำพูดนี้เล่นเอากียุลถึงกับอึ้ง
'หมอนี่.....'
"ทั้งสองคนได้กุญแจแล้วน่ะ"โรซารี่วิ่งมาหาทั้งคู่ทันที
"ขอโทษขอรับพอดีกระผมมีบ้านพักอยู่ที่ลอนดอนอยู่แล้วเพราะงั้นคง...."
"งั้นกียุลนอนคนเดียวได้สิน่ะ"
"อืม"กียุลรับคีย์การ์ดมาจากโรซารี่ทันที
"โรสจัง...นี้เค้กบลูเบอรี่กับเชอรี่ล่ะซื้อมาฝากล่ะ"ทิวาเอาเค้กจ่อหน้าโรซารี่ทันทีก่อนที่โรซารี่จะรับ
"ขอบใจน่ะ"ทิวารีบเดินไปหากียุลทันที
"เอ้า!!"ทิวายื่นกล่องเค้กกล่องนึงให้กียุล
"เอ่อ....คือว่า...ฉันไม่กิน"
"ไม่กินของหวาน...ฉันซื้อดาร์กช็อกโกแลตให้เลยน่ะเนี่ย"ทิวากำลังจะชักมือกลับกียุลก็รีบมาจับมือไว้ทันที
"กินสิใครว่าไม่กินล่ะ"กียุลก็รีบหยิบออกจากมือทิวาทันทีพลางเบือนหน้าหนีทันทีเพื่อไม่ให้ใครเห็นใบหน้าแดงก่ำของตัวเอง
"อะ....อืม"ทิวาเองก็เขินที่ถูกกียุลจับมือเมื่อกี้
"อาโรสทั้งสองคนนั้นชอบกันหรอน่อ"เหมยฮัวกระซิบกับโรซารี่
"ไม่รู้แต่เที่ยวทริปนี้จะรู้เอง"
"ขอร้องอาฮอรัสที่เป็นมาเฟียกับอาคริสที่เป็นนักสังหารเช่นกันกับกียุล.....จะออกมาเป็นยังไงน่ะแผนนี้น่ะ"
"ฉันวางแผนซะอย่างไม่พลาดคืนพรุ่งนี้เดี๋ยวก็รู้"
"จะดีหรอที่ดึงอาทิวามายุ่งกับพวกเราน่ะแค่เพื่อนไม่เท่าไรแต่อากียุล..."
"ทิวารู้ตั้งนานแล้วล่ะเพราะข่าวสารกับการสืบหาข่าวไม่ว่าเก่าหรือใหม่ก็ต้องยกให้ตละกูลพุดพิชญานี้ล่ะ"
"งั้นอาการไร้เดียงสาของอาทิวาคือแกล้งทำหรือน่อ?"
"เปล่าฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน"
"อ้าว?"
"รีบเอากระเป๋าไปเก็บกันเถอะแล้วไปเที่ยวกัน"ทิวารีบเสนอมาทันทำให้ทุกคนต้องรีบไปเก็บกระเป๋าทันที
ณ บิ๊กแบน
"ว้าว~สมกันเป็นาฬิกาชื่อดังของโลกเลยน่ะเนี่ย"
"มาถ่ายรูปกันเถอะน่อ"เหมยฮัวชวนทิวากับโรซารี่ไปนู่นไปนี่ทันที
"ให้ตายสิผู้หญิงเนี่ยน่า~"กียุลบ่นพึมพำทันที
"อย่าบ่นสิครับคุณกียุลมันไม่ดีน่ะที่พูดถึงเลดี้แบบนั้น"เสียงปริศนาพูดขึ้นทำให้กียุลหันไปมองทันที
"อเล็กเซ?"
"ดีครับคุณกียุล"
"ว่าแต่นายทำไมถึงอยู่นี้ได้ล่ะ"
"คุณโรซารี่ชวนมาน่ะครับ"อเล็กเซพูดพลางมองไปยังโรซารี่
"งั้นหรอ.....ไม่ใช่มาจีบกันตอนปีใหม่น่ะ"กียุลพูดพลางจับผิดอเล็กเซ
"555+จับได้แล้วหรอครับเนี่ยสมกับเป็นคุณกียุลจริงๆ"
"เรื่องนี้ใครๆก็รู้กันอยู่น่ะ"
"อ้าว!คุณอเล็กเซ?"ฮอรัสพูดเหมือนรู้จักอเล็กเซที่ยืนคุยกับฮอรัสอยู่
"เอ๋~คุณฮอรัสเองหรอครับเนี่ยไม่ได้เจอกันนานเลยน่ะครับ"
"พวกนายรู้จักกันหรอ"
"ใช่ครับคุณกียุล....เพราะว่าพวกเราน่ะเคยเจอ...."
"อเล็กเซ!!!!"โรซารี่วิ่งมากระโดดกอดอเล็กเซทันทีที่เห็น
"คุณโรซารี่ครับผมหายใจไม่ออกครับ"
"ขะ....ขอโทษน่ะฉันเผลอตัวไปหน่อย"
"ว้าว~มีเพื่อนเพิ่มมาอีกแล้วหรอเนี่ยดีจริงๆวันนี้ไปเที่ยวกันให้มันส์สุดๆไปเลยดีกว่า"ทิวาพูดอย่างดีใจเมื่อมีคนมาเพิ่มในคณะเที่ยวของเขา
ตอนเที่ยงคืน
"วันที่28ธันวาคม....วันเกิดทิวา......"กียุลพูดพลางมองของที่เขาวางไว้บนเตียงของพวกนี้ทิวาเลือกให้เขาโดยเฉพาะ
"หึ....ทั้งๆที่เป็นวันเกิดทิวาฉันยังจะต้องมาโดนมาเฟียตามฆ่าเนี่ยน่ะ....."กียุลพูดก่อนจะเดินไปที่เตียงเพื่อนหลับพักผ่อน
"ขอให้เจ้าฮอรัสอย่าทำอะไรต่อหน้าทิวาล่ะกัน"กียุลพูดพลางหลับไป
ณ ล็อบบี้
"ตามนี้ใช่มั้ยน่อ"
"ขอรับผมติดต่อกับพวกลูกน้องให้รู้แผนการแล้วขอรับ"
"แต่แบบนั้นจะดีหรอครับ"อเล็กเซถามเพราะเขาเป็นห่วงกียุลกับทิวาสุดๆๆ
"ดีสิน่ออาป๋ากับอาม่าของอั๊วก็เคยทำกับฮอรัสมาแล้วใช่มั้ยน่อ"
"ขอรับตอนนั้นเลือกยากจริงๆเลยล่ะขอรับ"
"โห~ขนาดนั้นเลยหรอ"
"ขอรับศักดิ์ศรีน่ะมันสำคัญมากสำหรับผู้ชายมากเลยน่ะขอรับ"ฮอรัสพูดพลางนึกถึงเหตุการเมื่อตอนที่เขาอยากช่วยเหมยฮัว
"หืม~แต่นั้นคุณกียุลน่ะครับจะได้ผลเหรอ"อเล็กเซถามขึ้นอีกครั้งทำเอาทุกคนถึงกับวิตกกังวล
"ลืมคิดถึงข้อนี้ไปเลยน่อ"
"แล้วแบบนี้จะมีความเป็นไปได้หรอครับ"
"ไม่ต้องหวังฉันซะอย่างไม่มีพลาด"โรซารี่พูดอย่างมั่นใจก่อนจะเอากระดาษที่เธอเตรียมมาบอกแผนสำรองกับทุกคน
ณ มิวสิกฮอล 08.00 น.
"เพลงเพราะจัง"ทิวาพูดพลางเคลิ้มกับเพลงที่กำลังเล่น
"รอบนี้น่ะเป็นรอบพิเศษใช่มั้ยจะให้คนที่โดนเลือกไปเล่นเพลงที่ตัวเองอยากเล่นหรือขอให้นักร้องร้องเพลงอะไรก็ได้"
"อยากให้เป็นกียุลจัง"ทิวาพูดพลางมองไปยังกียุล
"ทำไมล่ะ?"
"ก็ฉันเห็นเธอเล่นไวโอลินนี้น่าแถมเพราะมากเลยน่ะเพลงนั้นน่ะเพลงอะไรหรอ"ทิวาถามพลางยิ้มหวานอย่างใสซื่อใส่กียุลจนทำเอาคนที่โดนรอยยิ้มนั่นถึงกับหน้าแดงและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น
"Love story ของเกาหลีน่ะ"(พอดีฮินะชอบเพลงนี้Love story มันมาจากซี่รีย์หนุ่มตัวร้ายกับสาวต้มตุ๋นดูซี่รีย์จนติดเพลงไปด้วย555)
"หรอเพราะมากน่ะฉันชอบจริงๆใครสอนหรอ"
"คุณแม่น่ะ"
"งั้นหรออยากฟังจริงๆเลยอิอิ"ทิวาหัวเราะก่อนจะหันไปสนใจเพลงต่อ
ผ่านไป10นาที
"เอ้าล่ะครับต่อไปนี้ถึงเวลาช่วงพิเศษของเราแล้วครับเอาล่ะใครจะเป็นผู้โชคดีเอ่ย"พิธีกรหนุ่มพูดพลางเอามือล้วงเข้าไปในกล่องฉลาก
"หมายเลขผู้โชคดีคือ แถว N เก้าอี้ 16 ครับ"
"เราแถวNฉันเกาอี้15งั้นก็... "ทิวามองไปยังคนด้านขวาของตนซึ่งนั้นคือ....กียุล!!! กียุลไม่พูดไม่จาก่อนเดินไปบนเวที
"ไม่ทราบว่าชื่ออะไรครับมาจากไหน"
"ผมชื่อ คิม กียุล มาจาดเกาหลีใต้ครับ"
"โห~นี้เป็นครั้งแรกที่ผู้โชคดีจะเป็นชาวต่างชาติคุณคงรู้กฎของที่นี้น่ะครับ"
"ครับเพื่อนของผมอะบายแล้วครับว่านี้เป็นช่วงพิเศษสามารถเลือกจะเล่นเพลงที่อยากเล่นหรือขอให้นักร้องร้องเพลงที่ตัวเองขอ"
"ถูกต้องครับจะเลือกอะไรครับ"
"ขอเล่นไวโอลินครับ"
"สตาฟเอาไวโอลินมาอันนึงด้วยครับ"จากนั้นสตาฟก้เอาไวโอลินขึ้นมาให้กียุล"ขอทราบด้วยครับทำไมถึงเลือกอันนี้"
"พอดีวันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนผมครับเขาพูดถึงเรื่องที่ผมเล่นไวโอลินผมก็เลยอยากเล่นเพลงที่เขาพูดนั่นเล่นให้เป็นของขวัญ"
"อย่างนี้นี่เองเพลงอะไรหรอครับ"
"Love story ของเกาหลีครับ"พอพูดจบกียุลก็สีไวโอลินทันที
'เพราะจัง'ทิวาคิดในใจพลางยิ้มเธอเองก็รู้จักเพลงนี้เพราะแม่ของเธอสอนเธอเล่นกับมือเลยแต่เธอคงสู้กียุลไม่ได้
"ขอรับของขวัญไปน่ะตาตี๋แว่น"ทิวาพึมพำเบาก่นนั่งฟังเพลงต่อ
ผ่านไป20นาที ณ ห้างแห่งนึง
"ว้าว~ของหวานเยอะไปหมดเลย"ทิวาตาประกายพลางมองร้านขนมหวานที่เธอเห็น
"ลื้อนี้ชอบของหวานจริงๆเลยน่อ"
"นั่นสิน่ะ"
"ไปดูร้านนู่นมั้ยครับมีของชอบของคุณกียุลด้วย"อเล็กเซเสนอแนะเพราะแต่ละร้านที่ผ่านมาไม่มีขนมหวานแบบช็อกโกแลตขมๆหวานๆเลยทิวาก็เลยไม่อยากเข้า
"จริงด้วยสิไปเถอะๆๆๆ"ทิวาลากกียุลเข้าไปทันที
"จะรับอะไรดีค่ะ"
"ขออันนี้กับอันนี้และก็อันนี้ค่ะ"
"3อย่างสิน่ะค่ะ"
"คนอื่นละค่ะ"
"งั้นหรอขอเอานี้3ชิ้นและช็อกโกแลตลาวาน่ะค่ะ"
"ทราบแล้วค่ะรอสักครู่น่ะค่ะ"พนักงานก็จากไปทันทีกียุลก็ทำท่าจะลุกออกจากที่นั่งก็....
"คุณกียุลจะไปไหนหรอครับ"
"เข้าห้องน้ำจบมั้ยอเล็กเซ"พูดจบกียุลก็เดินออกจากโต๊ะไปทันทีพร้อมกับท่าทีที่หงุดหงิด
"หงุดหงิดอะไรของเขาน่ะ"
"นั่นสิน่อ"
ทางด้านกียุล
กียุลเดินมาจนถึงที่ลับตาคนก็เอากระดาษขึ้นมาอ่านทันทีเพราะเขาตอนเดินเลือกร้านเค้กอยู่ก็มีคนยัดกระดาษใส่กระเป๋าเสื้อของเขามันคงไม่หงุดหงิดมากหรอกถ้าไม่ใช่วันนี้!!!
กียุลคลี่กระดาษออกมาพลางอ่านข้อความทันทีเนื้อหาที่เขียนอยู่ข้างในคือ.....
"ระวังไว้ให้ดีคนสำคัญของคุณที่เกิดวันนี้จะได้ไปที่สบายๆก่อนคุณเป็นแน่"
"เจ้าพวกนี้......"กียุลฉีกกระดาษนั่นทันทีเพื่อระบายอารมณ์ของตัวเองก็เอาเศษไปทิ้งถังขยะก็เดินไปที่ร้านเค้กที่พวกทิวาอยู่ทันที
"กียุลรีบมานั่งเร็วๆเข้ามีเรื่องจะบอกด้วย"ทิวาพูดออกมาทำให้กียุลรีบเดินมานั่งที่ทันที
"มีเรื่องอะไรหรอ"
"อานาซิสซ่าน่ะสิชวนพวกเราไปปาร์ตี้ที่โรงแรมคืนนี้มีคนดังไปด้วยล่ะเฮ้อ~"
"ใครหรอนาซิสซ่าเนี่ย?"กียุลพูดอย่างงงๆทำเอาคนทั้งโต๊ะถึงกับอึ้ง
"นี้กียุลไม่รู้จักนาซิสซ่าหรอ"ทิวาถามอย่างใจจริง
"อืม"
"อะแฮ่มๆงั้นฉันอธิบายเองนาซิสซ่า เลเฟบเวอร์เป็นสตรีเบอร์1ของฝรั่งเศสเลยน่ะเพราะเธอชอบออกงานสังคมแทนแม่ของเธอบ่อยๆเลยล่ะก็เลยเป็นคนดังในวงสังคม"
"ทำไมเธอถึงรู้ลึกขนาดนั้นล่ะทิวา"ทิวาถึงกับชะงักทันที
"ก็นาซิสซ่าเคยเรียนโรงเรียนเดียวกับฉันตอนม.ต้นน่ะเลยรู้เยอะนิดนึง"
"งั้นหรอแล้วไปกันกี่โมงล่ะ"
"6โมงเย็นน่ะ"โรซารี่พูดพลางมองเวลาอีกตั้ง4ชั่วโมงแน่ะไม่ต้องรีบงั้นตอนนี้ไปเลือกชุดกันเถอะ"
"งั้นพวกผมไปดูชุดสูทน่ะครับ"ฮอรัสพูดขึ้น
"นั่นสิน่ะงั้นแยกกันไปซื้อและกันตอนนี้กินเค้กกันก่อนเถอะ"พอสิ้นคำพูดของโรซารี่ทิวาก็หยิบเค้กมากินทันที
"อร่อย!!!!"
"อย่ากินเลอะสิ"กียุลพูดพลางใช่นิ้วลูบครีมตรงมุมปากแล้วใช้ลิ้นเลียครีมที่ติดนิ้วนั้น"หวานแฮะ"พอสิ้นคำทิวาถึงกับหน้าแดงพลางกินเค้กแบบเรียบร้อยขึ้น
"หวานครับหวานมากเลย"สักขีพยาน4หน่อมองกันยกใหญ่หวานจนแทบไม่อยากกินของหวานตรงหน้า
"รีบกินเถอะขอรับจะได้มีเวลาซื้อของ"
"นั่นสิน่อ"
ผ่านไป20นาที
"ถ้าซื้อเสร็จแล้วเจอกันตรงหน้าร้านเค้กนี้น่ะ"
"ครับ"ทุกคนต่างแยกย้ายไปซื้อของกันทันทีพอพวกกียุลเดินได้ไม่ทันไรก็ไปชนกับ...
"โอ๊ย!!เจ็บจัง...."หนุ่มผมทองปริศนาที่เดินชนกียุลพูดขึ้น
"ไม่เป็นอะไรน่ะ"กียุลถามพลางยืนมือเพื่ช่วยให้ลุกขึ้นสะดวก
"ไม่เป็นไรเท่าไรครับ"
"เอ๊ะ.. คุณคือลีโอนาโด ดันเต้ใช่หรือเปล่าครับ"
"ใช่ครับคุณคือ....."
"อเล็กเซ คอนสแตนตินครับ"
"อ้อ!!พวกคุณจะไปไหนหรอครับ"
"ไปซื้อสูทน่ะขอรับ"
"งั้นหรอครับงั้นผมไปด้วยคนผมจะไปซื้อสูทอยู่พอดีเลยครับพอดีต้องใส่ไปงานเลี้ยง"
"งานเลี้ยงของคุณนาซิสซ่าใช่มั้ยครับ"
"อืมใช่แล้วล่ะครับ"
"พวกเราก็ด้วย"
"ดีจังงั้นพวกเราไปซื้อเสื้อกันเถอะครับ"
"อืม"
เวลาผ่านไปจน6โมงเย็น ณ งานเลี้ยง
"หรูจัง"
"นั่นสิน่อ~"
"ทิวา~"
"นาซิสซ่า~"สองสาวรีบวิ่งไปกอดกันอย่างดีใจ
"ไม่ได้เจอกันนานเลยน่ะ"
"ใช่ๆๆๆ"
"เป็นไงบ้างสบายดีมั้ยแล้วมีอะไรสนุกจะเล่าบ้างทางฉันน่ะนะ$_#$£(^#@=€()/#@@£€$&:'#*:"@_&"นาซิสซ่าเล่าซะยาวจนคนฟังเกือบจะเดินหนีทันทีแต่ไม่ใช่กับทิวา
"งั้นหรอๆๆฉันเองก็₩^^@:;×%£*"=÷!$&£¥;'%€#*÷€;:%£¥=^&"คนคนนี้ก็ไม่แพ้กัน
"จริงสินี้ไลลาน่ะเพื่อนของฉันเอง"
"สวัสดีค่ะ"
"ดีจ้า"
"จริงสิเต้นรำก่อนสิจะได้สนุกๆ"
"งั้นอเล็กเซไปเต้นกัน"โรซารี่ชวนทันที
"ผมต้องเป็นคนชวนน่ะ"
"โทษที"
"คุณเหมยฮัวผมช่วยเต้นรำกับผมสักเพลงได้มั้ยขอรับ"
"ยินดีน่อ"
"เอ่อ...ทิวาคือว่า"กียุลกำลังจะช่วยไลลาอยู่นั้น
"คุณคือกียุลหรอค่ะ"ไลลาเดินเข้ามาทักทันที
"อืมใช่"
"งั้นช่วยเต้นด้วนกันสักเพลงได้มั้ยค่ะ"
"เอ่อ.......อืม"กียุลไม่กล้าปฏิเสททิวาที่ยืนมองก็ถอนหายใจและเดินออกไปจากงานทันที
"ให้ตายสิตาบ้า"ทิวาพึมพำเล็กน้อยก่อนจะเดินกลับโรงแรมแต่ว่า....
"อ้าวเลดี้ทิวา"
"คริสโตเฟอร์!?"
"จะไปไหนหรอ"
"จะกลับโรงแรม"
"ทำไมล่ะ"
"ก็....."
"งั้น....ช่วยเต้นกับไอสักเพลงสิ"คริสชวนพลางยื่นมือออกไป
"ก็ได้"ทิวาก็จับมือของคริสและทั้งสองก็เดินเข้างานอีกครั้งและไปเต้นรำ
"นั่นทิวาใช่หรือเปล่าค่ะ"
"เอ๊ะ..."ไลลาที่กำลังเต้นรำกับกียุลก็มองไปยังคู่ทิวาทำเอากียุลหันไปมองทันทีทำเอากียุลปวดในมากเพราะภาพตรงหน้าคือคริสโตเฟอร์กับทิวาที่เต้นรำด้วยด้วยกันและพูดคุยอย่างสนิทสนมกียุลทำได้แต่มองอย่างเดียว
"ทิวา......."กียุลเต้นไปสักพักก่อนขอตัวไปอยู่ที่ระเบียงเพียงลำพัง
"เฮ้อ~ใกล้จะเที่ยงคืนแล้วสิ....จะเอาเจ้านี้ให้ทิวายังไงเนี่ย"กียุลพูดพลางถืออะไรบ้างอย่าง
"ไม่จับตาดูคุณทิวาไว้จะดีหรอครับ"
"เอ๊ะ.....ดันเต้"
"ดีครับกียุล"ดันเต้ยิ้มให้กียุลพลางเดินเข้าไปหาทันที
"เมื่อกี้ทำไมนายถึงได้....พูดแบบนั้น"
"ก็ผมเองก็เป็นมาเฟียเช่นกันน่ะครับ.... เป็นมาเฟียอิตาลีแต่ไม่ดังเท่ากับคุณมาริโอน่าหรอกครับคุณคงรู้จักน่ะครับ"
"อืม...ทำไมนายอยากจะฆ่าฉัน"
"ก็โดนไหว้วานมาไงเหมือนกับคุณนั่นล่ะ"
"........."
"ไม่เป็นห่วงคุณทิวาบ้างหรอครับ"
"อึก...นายทำอะไรกับยัยนั่น"
"ไม่รู้สิ.....ลองไปขอร้องคุณฮอรัสเอาก็แล้วกันน่ะ"
"ฮอรัสเกี่ยวอะไรด้วย"
"ก็เขาก็ถูกจ้างเหมือนกันนี้น่าเราเลยร่วมมือกัน"
"หมาหมู่"
"อาจจะใช่ก็ได้ครับลองทบทวนดีๆน่ะครับถ้าไม่ลองขอร้องต่อหน้าคุณฮอรัสแล้วล่ะก็.....คุณคงรู้น่ะครับว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับคุณทิวา"
"อึก.....แก"
"ไปก่อนน่ะครับ~~"ดันเต้รีบเดินหนีไปทันที
"จะเอาไงดีล่ะ.....ไม่อยากให้ยัยนั่นมาเกี่ยวข้องด้วยเลย.....แต่ว่าเอาไงเอากัน"กียุลพูดเหมือนตัดสินใจได้บางอย่างก่อนเดินไปหาฮอรัส
"เป็นไงขอรับคุณกียุลเลือกได้ยังขอรับ"
"ขอร้องล่ะช่วยบอกทีว่านายจับทิวาไปไหน"
"คุณดันเต้พูดว่าจับตัวไปเลยหรอขอรับ"
"เปล่าน่ะผมแค่ตอบว่า"ไม่รู้สิ....ลองมาถามคุณฮอรัสเอง"แค่นี้เองน่ะคุณกียุลคิดเองเออเองน่ะครับ"
"เฮ้อ~คุณเนี่ยน่ะ"ฮอรัสทำอะไรไม่ได้นอกจากกุมขมับตัวเองพลางส่ายหน้าไปมาก่อนจะเอ่ยออกมาอีกครั้งแบบเหนื่อยใจ"ถ้างั้นเราต้องไปคุยกันที่อื่นขอรับ"
"ที่ไหน"กียุลพูดอย่างระแวง
"ไม่ต้องระแวงขนาดนั้นหรอกแค่คุยกันตรงสวนข้างนอกเองขอรับ"ฮอรัวยิ้มเหมือนว่ามันไว้วางใจได้
"จริงน่ะ"
"ขอรับ"
"ก็ได้"ทั้ง3คนก็เดินออกไปยังสวนทันทีแต่พอทั้งสามมาถึงก็มีคนอยู่ก่อนแล้วนั่นคือเหมยฮัว นาซิสซ่า โรซารี่ คริสโตเฟอร์ อเล็กเซ
"ทำไมพวกนายถึงอยู่นี้"
"คุณกียุลขอรับถ้าคุณอยากรู้ว่าคุณทิวาอยู่ไหนคุณต้องคุกเข่าขอร้องผมก่อน"
"ว่าไงน่ะ!!!นายก็รู้ว่าการคุกเข่าเท่ากับเสียศักดิ์ศรีตัวเองเลยน่ะแถมฉันยังเป็น......"กียุลหยุดพูดแค่นั้นทันทีเมื่อนึกได้ว่ายังมีพวกนาซิสซ่าอยู่
"กระผมรู้ขอรับเพราะงั้นคุณต้องเลือกระหว่างศักดิ์ศรีกับความรักขอรับ"
"ความรัก....ฉัน.....ฉันไม่ได้....."[ฉันไม่ได้รักทิวา]คำๆนี้มันจุกตรงลำคอทำให้กียุลพูดไม่ออกถึงจะพยายามพูดก็มีภาพทิวาหลอกหลอนตามมาเสมอ
"ถ้าไม่ได้รักแล้วจะห่วงเขาทำไมขอรับ"
"คือว่าฉัน...."
"เพราะงั้นคุณต้องคุกเข่าขอร้องเขาน่ะครับคุณคิม กียุล"เสียงปริศนาพูดขึ้นทำให้ทุกคนหันไปมองกันทันทีก็ผมกับหนุ่มใส่หมวกและแว่นตาสีดำผมสีทองยาวสลวยยืนอยู่
"คุณเป็นใครน่ะขอรับ"
"อเล็กเซรู้จักมั้ย"โรซารี่หันไปถามผู้ที่ควรจะรู้
"ไม่ครับผมไม่คุ้นเลย"พอสิ้นคำตอบนั้นทำเอาทุกคนต้องเงียบ
"ถ้าคุณไม่คุกเข่าขอร้องผมหรือคุณฮอรัสล่ะก็.....ผู้หญิงที่ขื่อทิวานั้นคงต้องมีรูกระสุนเจาะที่สมองเสียแล้วมั้ง"คำพูดโหดร้ายสำหรับสาวๆหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มที่ดูท่าจะสุขุมรอบคอบคนนี้
"อึก...."กียุลเริ่มทำหน้าซีดทันทีที่ได้ยินกับคำพูดนั้นตอนนี้ในหัวสมองของกียุลมันตีกันเองให้ยุ่งกันไปหมดแต่ใจเขาตะโกนว่า"อยากช่วยทิวา"แต่ศักดิ์ศรีของตละกูลจะต้องมาเสียเพราะเขาแบบนี้กียุลกำหมัดแน่นแต่คำพูดของซอนจินก็ดังขึ้นมาในหัวของเขาทันที
'แต่ว่าผมก็อยากให้นายน้อยทำตามใจตัวเองบ้างไม่ให้ศักดิ์ศรีของตละกูลมาผูกมัดนายน้อยเลยน่ะครับ'ตอนนี้คำพูดของซอนจินเต็มหัวไปหมดทำให้กียุลหันมาคิด
'ลองทำตามใจตัวเอง......งั้นหรอ.....'กียุลยืนเงียบก่อนมีภาพเข้ามาในหัวและเสียงหวานใสของทิวา
'กียุลๆๆๆ'
'กียุลดูนั่นสิ'
'ว้าว~เธอนี้เก่งจริงๆนั่นล่ะน่ะ'
'วางอนกียุลแล้วชิ!!'
'กียุล......'
"ทิวา....."กียุลพูดพึมพำก็จะยิ้มมุมปากนิดๆ'นี้สิน่ะที่เลือกว่าความรักน่ะ'กียุลนั่งคุกเข่าพลางพูดขอร้องฮอรัสอย่างมั่นใจ
"ฮอรัสช่วยบอกทีเถอะว่าทิวาอยู่ไหน"สายตามุ่งมั่นทำเอาฮอรัสกับชายปริศนายืนนิ้มกันทันที
"อยู่แถมบิ๊กแบนขอรับใช่มั้ยครับคุณคนนั้นน่ะ"ฮอรัสหันไปถามเพื่อความมั่นใจ
"อืมคนของฉันเฝ้าไว้อยู่คงรออยู่ตรงนั้นแหละ"ชายปริศนาพูดตอบกียุลก็รีบวิ่งไปทันที
"ไปซะแล้วน่อ"
"นั่นสิน่ะ"
"ว่าแต่ยูเป็นใครน่ะ"คริสชี้หน้าชายปริศนาทันทีคนให้คนที่สงสัยเรื่องนี้กันก็อดลุ้นไปด้วยไม่ได้
"ผมก็คือ......"ชายปริศนาถอดหมวกกับแว่นออกทันที"มิเอเล่ไงล่ะจ๊ะทุกคน"
"อะ......องค์หญิง!!!!"
ณ บิ๊กแบน
กียุลที่วิ่งมาถึงก็หอบแฮ่กๆก็หันไปมองรอบจนไปสะดุดกับสาวผมสีน้ำตาลอมน้ำที่ยืนมองเวลาบนบิ๊กแบนอย่างใจจดใจจอ
"ทิวา!!"กียุลรีบวิ่งมาทางที่ทิวายืนอยู่ทันที
"อ้าว!!กียุลทำไมถึงได้...."
หมับ
กียุลที่วิ่งมาถึงทิวาก็สวมกอดทิวาทันทีทำเอาร่างบางหน้าแดงอย่างกับมะเขือเทศ
"โล่งอกไปทีที่เธอปลอดภัย"
"อะ....อืม"
"เธอมาอยู่ที่นี้ได้ไง"กียุลถอดกอดทิวาทันทีเมื่อรู้ว่าทำอะไรอยู่
"ก็คริสโตเฟอร์เขาพามาที่นี้แล้วบอกว่าให้รอที่นี้จนกว่ากียุลจะมารับ"กียุลที่ได้ฟังแบบนั้นก็เริ่มคิดในใจว่านี้คงเป็นแผนของเจ้าพวกนั้นสิน่ะ
"เฮ้อ~"
"เป็นอะไรหรอ"
"ไม่เป็นอะไรเธอไม่ต้องรู้หรอก"พอสิ้นคำพูดนั้นทิวาเอานิ้วชี้มาจ่อปากกียุลทันที
"อย่าพูดแบบนั้นน่ะขอให้ฉันรู้ด้วยเถอะน่ะ"
"ทำไม...."
"เพราะว่าที่ฉันทำตัวไร้เดียงสาแบบนี้ก็เพราะไม่อยากรับรู้ข่าวสารเบื้องหลังฉันตึงต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นแกล้งทำเป็นคนตัวร่าเริงไร้เดียงสาเพื่อกลบเกลื่อนความในใจ"
"ทำไมต้องกลบเกลื่อน"
"เพราะตละกูลของฉันเป็นตละกูลสืบหาข่าวสารหรือได้ข่าวสารใหม่อยู่ตลอดเวลาเพราะรู้หมดว่าเกิดอะไรขึ้นในเรื่องเบื้องหลัง"
"เธอก็คงรู้ว่าฉันเป็น......."
"ใช่รู้....รู้มาตลอดตั้งแต่เจอกันวันแรกแต่ตั้งแต่เจอกันฉันก็หลงรักเธอไปซะแล้วรักไปหมดใจเลย"ทิวาพูดพลางซบไหล่กียุล
"....."
"ถึงฉันจะไม่ชอบเรื่องการฆ่าฟันกันแต่ฉันก็หลงรักเธอไปแแล้วถึงเธอจะเป็นนักฆ่าก็เถอะ"
"ทิวา....."
"ฉันรัก....คิม กียุล"คำพูดนี้มันก้องอยู่ในหัวของกียุลทัน  กียุลโอบกอดทิวาที่กำลังร้องไห้อยู่นิดๆ
"ฉันก็...รักเธอน่ะทิวา"
"หา!?"ทิวาถึงกับตกใจรีบเงยหน้าขึ้นมามองกียุลอย่างไม่เชื่อว่าตัวเองได้ยินคำพูดแบบนั้น
"จะตกใจทำไมกันล่ะฉันน่ะรักเธอไง"
"อะ.....เอ่อ....แต่ฉันได้ยินมาว่าคนของตละกูลของนายจะยึดถือศักดิ์ศรีเป็นอย่างแรกและจะไม่ยอมรักใครนอกจากคนในวงการไม่ใช่หรอ"
"ใช่....แต่ว่าเพื่อเธอแล้วฉันทำทุกอย่าง...ถ้าฉันบอกพ่อไปว่าเธอเป็นคนของพุดพิชญาเขาคงจะไม่ว่าอะไรหรอกน่ะ"ตละกูลของทิวาทำงานให้ทั้งเบื้องหน้าและเบื้องเลยก็เลยเป็นที่รู้จักกันอยู่(แต่ขอยกเว้นกียุลไว้1คนล่ะน่ะ)
"อะ....เอ่อ..."
"คุณทิวาครับช่วยเป็นแฟนกับผมหน่อยได้มั้ยครับ"กียุลกระซิบข้างหูของทิวาทำเอาร่างบางหน้าแดงอีกรอบ
"ตาตี๋บ้า......อืม....ตกลงค่ะ"กียุลก็ถอดกอดพลางหาอะไรในกระเป๋าทิวาก็ใช้เช็ดน้ำตาออกทันที
"เอ้านี้"กียุลชูสร้อยเงินที่มีจี้รูปหัวใจสีแดงที่ทำมาจากทัมทิมที่เข้ากับสีตาของทิวามาก"สุขสันต์วันเกิดน่ะทิวา"
"ขอบใจน่ะ...คิดว่าจะมีแค่เพลงไวโอลินนั่นอย่างเดียวซักอีกน่ะ"
"แหม~จะทำแบบนั้นได้ไงกันเล่า"
"คิกๆ"
"ทิวา...."
"อะไรหรอ"
"ไม่ว่าจากนี้หรือตลอดไปเธอจะให้โอกาสฉันยืนอยู่เคียงข้างเธอได้มั้ย"
"อืมได้สิ"พอสิ้นเสียงของทิวาเข็มนาฬิกาก็ชี้ตรงเที่ยงคืนทันทีเหมือนเป็นสักขีพยานให้ทั้งสองเลย
ผ่านไป5ปี
"ขอเชิญเจ้าสาวครับ"บาทหลวงพูดประตูทางเข้าห้องพิธีแต่งงานก็เปิดขึ้นชายหนุ่มผู้มีศักดิ์เป็นพ่อของเจ้าสาวก็พาเจ้าสาวเดินจนถึงที่บาทหลวงและเจ้าบ่าวยืนอยู่
"ถ้ามาพร้อมแล้วจะเริ่มพิธีเลยน่ะครับ.....คุณกียุลคุณจะรับคุณทิวาเป็นเจ้าสาวของคุณหรือไม่"
"รับครับ"
"คุณทิวาคุณจะรับคุณกียุลเป็นเจ้าบ่าวหรือไม่"
"รับค่ะ"
"งั้นนับตั้งแต่วันนี้พวกคุณทั้งสองคนนับเป็นสามีและภรรยากันแล้วเจ้าบ่าวใส่แหวนให้เจ้าสาวได้ครับ"กียุลหยิบแหวนมาสวมนิ้วนางด้านซ้ายให้ทิวาทันที
"และจุตพิษสาบานได้เลย"
"เอ่อ...."ทิวาหน้าแดงอย่างเขินอาย
"จูบเลย!!!จูบเลย!!!"คนที่มาร่วมงานก็เชียร์กันยกใหญ่
"ไม่ต้องอายหรอกน่าทิวา"
"แต่ว่ามันก็.....เอ่อ"
ฟอดด~
"ทำอะไรน่ะ////"ทิวาเอามือมาจับตรงแก้มทันทีกียุลก็อาศัยตังหวะนั้นจับข้อมือและบรรจงจูบทิวาทันที
"วิ้ว~~~~~"
"ยินดีด้วยน่ะทั้งสองคน!!!!"วันนั้นเป็นวันที่มีความสุขที่สุดของทั้งคู่เลย
หลายปีต่อมา
"ทิวาเป็นไงบ้าง"กียุลที่คอยอยู่หน้าห้องทำคลอดวิ่งเข้ามาด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรจ๊ะทั้งฉันและลูกทั้งสองปลอดภัยดีจ๊ะ"
"ยินดีด้วยน่ะครับที่คุณได้ลูกแฝด"กียุลยืนอึ้งอย่างดีใจสุดๆ
"แต่ว่าจะชื่ออะไรดีล่ะเนี่ยคิดไว้ชื่อเดียวด้วย"
"ผู้ชายก็ชื่อ ซึลกี(แปลว่าสุขุม รอบคอบ ฉลากหลักแหลม) ส่วนผู้หญิงก็ชื่อ ยอนฮวา (แปลว่าดอกบัว)ดีมั้ย"
"ดีค่ะ"
"จากนี้ไปเราจะได้มีครอบครัวสมบูรณ์กันจริงเสียทีฉันจะปกป้องเธอกับลูกๆให้ได้ไม่ว่ายังไง"
"นั่นสิน่ะเพราะงานของคุณก็คงนักหนากว่านี้แน่"
"ไม่ต้องห่วงหรอกน่ะ"
"อืม"
"อย่างทำหน้าเศร้าสิ"
"จ๊ะ"
"จากนี้ไปเราจะอยู่ด้วยกัน4คนมีพ่อ แม่ ลูก ลูกน่ะ"
"จ๊ะฉันรักคุณน่ะค่ะ"
"ฉันเองก็เช่นกัน"

The End

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ ฮินะ จากทั้งหมด 8 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

1 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 มกราคม 2561 / 23:02
    สะ...สุดยอด..แต่งายวมาก- -"
    #1
    0