ตอนที่ 1 : Wailing 1 The demon of curse and swearing

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    6 พ.ค. 62


ยามจับจ้องมองผ่านสิ่งโปร่งใสทะลุออกไปยังแดนลับแลมืดมิด ผมได้แต่สบหินสลักตัวอักษรประหลาดบนแท่นจมดินแห่งการล่วงลับของคนโง่เขลา พวกเขาเลือนหายไปจากสถานที่อันสูงสุดแห่งนี้ที่ผมยังคงหายใจรินรดจรดสั่นไหวชั่วกาล


ทันทีร่างกายของผมราวกับถูกตรึงรัดแน่นไปด้วยเกลียวโพลงหนามว่างเปล่า ไม่อาจเอื้อมแตะต้อง สัมผัสเพียงความไร้ตะวันของรุ่งอรุณแห่งคำสาป แดนที่ซึ่งพระเจ้าทอดทิ้ง ยกมอบให้แก่เซราฟแห่งการหลับใหล ที่ซึ่งชั่วร้ายทว่ามอบความปิติยินดีแก่มนุษย์ในสถานที่อันสิ้นหวังรกร้าง ไร้ซึ่งความมีชีวิตชีวาและลมหายใจของแพะรับบาป และท่านเทพธิดาไม่อาจมองลงมายังคนบาปเหล่านี้


นานนับ ไม่อาจเข้าถึงช่วงเวลาที่ซึ่งพระเจ้าบันดาลเปลี่ยนผัน นานเพียงใดที่เหล่าคนบาปไม่ได้เชยชมแพะรับบาปในคอกอย่างรื่นเริง และแล้วปีศาจก็สรรหาเจ้าตัวขนปุกปุยนุ่ม ทว่าเปี่ยมความชั่วร้าย ผมจ้องมองปีศาจอย่างสัตว์ในคอกไร้ข้อต่าง


ความเวทนาต่อปศุสัตว์ย่อมสนใจมันเป็นพิเศษ อา...มันขยับเขยื้อนร่างกายอย่างอิสระ พร่าลาย เริ่มก่อกวนการทำงานคำสั่งของผมอีกครั้ง แพะบาปโง่เขลาสุดหยั่งเคลื่อนตัวผ่านรั้วกั้นท่ามกลางความทะมึนทึงมืดหม่น เหยียบย่ำกองพะเนินขาวโพลนเข้าไปยังสิ่งปลูกสร้างไม้น่าหวาดกลัว ขอบเขตที่ไม่ควรย่างกราย แต่จอมโง่เขลาติดกับเข้าอย่างง่ายดาย ยิ่งกว่าการไล่จับกับปีศาจขนาดเล็ก นั่นเป็นอีกครั้งที่แพะรับบาปสังเวยชีวิตอันด้อยค่า ไร้ปัญญาของมันแด่ปีศาจ เพื่อความสงบ ในสถานที่ลับแลชั่วกาล


ร่างกายของผมยังคงสั่นสะท้าน เสียงลมหายใจแผ่วเบา บ่งบอกว่าตัวเองอาจเป็นดั่งแกะน้อยตัวนั้น ช่างไร้ค่าเสียจริง...


เปรียบเหมือนหยาดหิมะข้างรั้วกั้นซึ่งมักถูกทรราชจอมทรหดเหยียบย่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า พากลับเข้าสู่ความสิ้นหวังของฤดูกาลแล้วงอกงามอีกคราเพื่อถูกปีศาจเหล่านั้นกระทำแบบเดิมซ้ำแล้วซ้ำเล่า


ผมได้แต่เฝ้ามองการจบสิ้นลงของชะตากรรม ว่าแล้วว่ามันต้องเป็นเช่นนั้น ใช่ มันต้องเป็นอย่างนั้น ไม่อาจหลบหนีจากสถานที่ลับแล กระทั่งมองผ่านความโปร่งใสสลัวจากไอยังพบเจอแต่แท่นสลักอักษรจมดินอยู่ร่ำไป แล้วยิ่งปล่อยให้ความสิ้นหวังเข้าครอบงำ บางทีอาจหลงทาง ติดอยู่ในห้วงความมืดมิดแบบนี้ไปตลอดกาลแล้วก็ได้


ดวงตาของผมสามารถกลับมามองเห็นแจ่มชัดมากยิ่งขึ้นหากแลกเปลี่ยนกับปีศาจ ทว่าตอนนี้ไม่จำเป็นอีกต่อไป แม้ว่าเลือนรางหรือไม่อาจหลบหนีออกไปจากดินแดนความมืด ตอนนี้ผมสามารถมองเห็นหยาดหิมะ แท่นสลักจมดิน หรือแม้กระทั่งลำต้นของไม้แห้งตาย เป็นดั่งความหวังริบหรี่ที่ซึ่งไม่ถูกทำลาย


ภายนอกสิ่งโปร่งใสของฤดูกาลถัดไป หยาดหิมะยังคงเติบโตบนเนินทางเดินโพลน หัวใจของผมรัว กลับมามีชีวิตชีวาและรู้สึกได้มากขึ้น แต่คนโง่เขลายังคงเคลื่อนผ่านรั้วกั้นปีแล้วปีเล่า พวกเขาลาลับไป ไม่หวนกลับมาเยือน


อา... ลาก่อน...แพะรับบาปผู้โง่เขลา


ปีศาจช่วงชิงทุกอย่างของแพะรับบาป หลับตาอย่างสบายเถิด ช่างน่าเวทนา ...คำภาวนาก่อนเสียงกรีดร้องคือสิ่งที่ผมได้ยินมาตลอด แต่ผมภาวนาแทนพวกแกะเหล่านั้น จนกระทั่งภาพสะท้อนโปร่งจากอีกฟากฝั่งของความหวาดกลัวมีหยาดน้ำฝนไหลริน ชะล้างหัวใจที่ตายชาใกล้จบสิ้น


เมื่อผมลืมตาที่พร่าลาย สัมผัสไออุ่นจากอากาศที่เปลี่ยนแปลง ฝันร้ายได้จบลงแล้ว... ก้อนน้ำแข็งขนาดเล็กเกาะกุมขอบรั้วกำลังละลาย หยาดหิมะเบ่งบาน แต่ในไม่ช้าคงร่วงโรย... ร่างกายของผมเต็มไปด้วยบาดแผล รู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ


ใบหน้าของผมที่สะท้อนอยู่ในเงากระจกกำลังกลายเป็นดั่งที่หวั่นกลัว เสียงกรีดร้องของแพะรับบาปโง่เง่ายังคงก้องแจ่มชัดอยู่ในหัว...เบื้องลึกข้างในใจที่ไม่เข้าใจ นานเท่าไรที่คอยเฝ้ามองพวกมันจากไปไม่หวนคืน ไม่ได้พบอีกแล้ว พอสักทีเถอะ พอสักทีเถอะ ทำไมยังรู้สึกถึงพวกมันที่น่าสมเพช


ผมเหยียบเท้าลงยังพื้นเย็นเยียบ เอี๊ยด... แล้วเดินโซเซออกไปแตะไม้ซอมซ่อ ตรงหน้าช่างพร่าลาย กึก...เมื่อเปิดออก ด้านนอกเต็มไปด้วยหมอกหนาทึบปกคลุมบรรยากาศ กลิ่นอายสะอิดสะเอียนกำลังคละคลุ้ง แต่เพราะสภาพอากาศที่ไม่ได้ย่ำแย่ เวลานี้จึงเป็นเวลาที่ดีแล้ว


แต่ว่า...แต่ว่าตอนนี้... ไม่สามารถไปหาปีศาจได้ ไม่สามารถขยับเขยื้อนไปไกลเกินกว่านี้ได้เลย ตุ้บ! ไม่มีแรงแม้แต่จะหายใจด้วยซ้ำ 'ราตรีสวัสดิ์พระเจ้า...' เพียงทุกอย่างดับวูบหายไป เพียงเท่านั้นจริงๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

1 ความคิดเห็น

  1. #1 ปล่อยอึ่ง (@WonderTales) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2562 / 21:37

    ว้าว อะไรวะเนี่ย

    รูปแบบการบรรยายนี่มันอะไรกัน

    โดยส่วนตัวแล้ว ผมชอบอะไรแบบนี้นะ แบบเนี้ยะๆ

    แต่ว่านะ เนื้อเรื่องมันไม่ไปไหนอะ หรือตอนแรกเพียงแค่ต้องการให้เรารับรู้ถึงสิ่งที่ตัวเอกกำลังเผชิญอยู่งั้นเหรอ

    #1
    4
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(