KrisYeol บ้านสวน

ตอนที่ 2 : First meet 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    27 ก.ย. 61



กลางแปลงผักในทุ่งนาต่างจังหวัดหนึ่งมีผู้ชายคนนึงกำลังเก็บผักต่างๆ

เพื่อนำไปเป็นวัตถุดิบประกอบอาหาร 


เค้าคนนี้ชื่อ ชานยอล ณ ตระกูล ต้นประดิษฐ์

เค้าสืบต่ออาชีพเจ้าของไร่และสวน ต้นประดิษฐ์ 

 ซึ่งที่บ้านนั้นยืดถือหลักพอเพียง พออยู่พอกิน 

ก็เลยออกมาหาของเพื่อทำอาหารด้วยตัวเอง

 

ปัก!

 

โอย อะไรเนี่ย” จู่ๆชานยอลก็ล้มลงไปเพราะเหมือนจะสะดุดบางอย่าง

โอ๊ะ เดินไม่look way เลยนะคุณyou know ว่าเสื้อผมน่ะ 

very expensive มากนะเปอะเปื้อนไปหมด”

 จู่ๆก็มีคนคนนึงปรากฎตัวมาอยู่ข้างหน้าเค้าด้วยอารมณ์เสียอย่างมาก

ทำไมน่ะหรอก็หน้าของคนคนนั้นดูท่าจะโกรธเค้ามากเลยล่ะ


สิ่งที่ชานยอลคิดในใจเลยก็คือ

มึงเป็นเหี้ยอะไร’ แล้วก็ ‘มึงเป็นใคร’


ผมไม่เห็นคุณจริงๆขอโทษนะครับ”เขาได้แต่พูดฉบับคนดีมีมารยาทไป

เพราะไม่อยากจะมีเรื่องกับคนบ้าเห็นว่าวันนี้จะมีเพื่อนของพ่อที่เรียน

จากแคนนาดามาเยี่ยมด้วยไม่อยากเสียเวลากับเรื่องไร้สาระ

นี่you pay meมาเลยนะ where is your บ้าน give me a place to stay 

แล้ว ฉันจะไม่ว่าอะไรกับการที่นายทำเสื้อฉันเปื้อน”

วอทเดอะ ผมคิดว่าเค้าควรไปเช็คสมองบ้างนะ 


“เดี๋ยวๆ นะคุณ แค่เสื้อคุณเปื้อนนี้จะเข้าบ้านผมเลยหรอผมจ่ายเป็นเงินให้ก็ได้นะ”

แม่งเป็นโจรรึป่าววะ แต่พูดแบบนี้น่าจะสติไม่ดีมากกว่าโจรล่ะ

“นะ นะ ให้ฉันอยู่ด้วยเถอะFatherฉันน่ะสิจะจับฉันไปแต่งงานกับใครก็ไม่รู้ 

เนี่ยพอลงรถแล้วก็รีบวิ่งลงมาเลยreally I just อ้างเสื้อมา I really afraid

มากมากนะ I’m just 20 เองได้โปรด help me นะ” 

จู่ๆผู้ชายตรงหน้าก็ดันเปลี่ยนไปแต่ที่ไม่เปลี่ยนไปนี่

คงการพูดปนภาษาอังกฤษของมันทำไมต้องพูดผสมกันด้วยวะ 


เป็นลูกครึ่งหรอ



เหอะ ไม่เอาอะ ไม่อยากยุ่งด้วย

“เสียใจด้วยนะคุณแค่ทุกวันนี้ผมก็เหนื่อยมากพอละ 

เอาคุณมาเป็นตัวลำบากอีกผมตายพอดี” ว่าจบผมก็เดินจากไป

พร้อมกับตะกร้าผักที่มีสีสันน่ากิน

 แต่พอผมออกจากสวนไม่นานเนี่ยสิผมก็เดินกลับมาจนได้



“คืนเดียวเท่านั้นนะ” ผมกลับมาคุยกับเค้าแล้วบอกว่าให้มาพักได้ 

“จริงนะ thank god my name is Kris นะ but คุณจะเรียก I ว่า ฝานก็ได้”

 แต้งก๊อดบ้านมึง ไม่ต้องขอบคุณพระเจ้านี่มาขอบคุณกู

 “กูชานยอล กูเป็นเจ้าของสวนนี้เรียกกูนายหัวเพราะที่นี่กูใหญ่สุด”

 อ้าวอึ้งแดก นี่ผมพยามกลั้นคำหยาบคายแล้วนะ 

ก็แบบว่าไม่ใช่คนอ่อนหวานอะไรด้วยไง ยังนิ่งอีก

“เอ้าเดินตามมาดิระวังผีดุ” ว่าแล้วก็คว้ามือไอ้คงไอ้คริสนี่มา 

ผู้ชายอะไรวะป๊อดๆเอ๋อๆ 5555




“ทำไมชานยอลso rude

“นายหัว”


“ทำไมนายหัว so rude” อิคำนี้แปลว่าอะไรวะไม่ได้ภาษาอังกฤษมาโว้ย 

รู้แค่อะลิทเทิลบิทยูโน้วส์

“มึงพูดว่าไร” มันจ้องหน้าผมแล้วก็ถอนหายใจ 

มึงตัวใหญ่อย่างกับควายสูงก็ไล่ๆกันไม่ได้ดูน่ารักเลยนะเว้ยเอ๊ะ 

มันน่ารักหรอ โอ้ย ไม่น่ารักดิวะ นี่กูทะเลาะกับตัวเองทำไม

“ก็ฉันถามว่าทำไมถึงพูดคำหยาบมันไม่เพราะนะ” 

ถึงกูจะเคยเจอพวกที่ไม่พูดแต่ก็ไม่เคยมีใครมาบอกแบบนี้กับตัวนะ

นี่มันเด็กกะโปกหน่อมแน้มในร่างยักษ์ใช่ไหมบอกผมที 

“กูพูดแบบนี้อยู่แล้วไม่เพราะก็เรื่องของมึงกูจะพูด”

“อะถึงบ้านกูละ เดี๋ยวมึงไปนั่งบนโซฟาก่อน กูจะไปทำกับข้าว”

 


ตอนนี้คริสก็ได้เดินเข้ามาในบ้านหลังเล็กๆกำลังดี

เขาไม่ค่อยชินเลยแต่ก็ต้องทนถ้ายังไม่อยากโดนปะป๊าจับคู่ให้หรอกนะ

บ้านของคริสอยู่ที่กรุงเทพเป็นบ้านหลังใหญ่ๆ มีสระว่ายน้ำแล้วก็มีสนามบาสเกตบอลด้วย

ว่าแต่ชานยอลทำไมทำอาหารนานจัง

“ชานยอล!” ว่าแล้วก็เดินไปหาชานยอลที่ด้านหลัง เคร้ง!

“เหี้ย”ชานยอลสบถดังเลยอะทำไมอะ คริสทำอะไรผิดรึป่าว

“มึงเดินมาทำไม ดีนะเมื่อกี้กูเก็บมีดแล้วอะ ถ้ามันแทงมึงหรือกูนี่ฉิบหายนะเว้ย”

 ชานยอลหันมาเอ็ดใส่ผมทำน่าอารมณ์เสียใส่แต่ทำไมมันน่ารักจังอะ

“ทำไมนานจัง ให้ช่วยมั้ยคริสทำอาหารเป็นนะ” 

ดูจากหน้าแล้วชานยอลคงไม่อยากให้ผมช่วยหรอก

พอเห็นสีหน้าแล้วก็เลยเดินกลับไปนั่งที่โซฟาเหมือนเดิม

“เอาสิ ละเดินกลับทำไมมานี่ทำน้ำพริกหนุ่มเป็นไหม”คนที่อยู่ข้างในครัวพูดขึ้น 

เรียกรอยยิ้มให้ผมกลับมาได้ 

“เป็นคริสเคยเรียนที่เลอ กอร์ดองเบลอ ดุสิต คริสจำได้” 

ชานยอลนิ่งไปแล้วมองมาที่ผม “ทำไมอะ ที่นั่นสนุกมากเลยนะ” 

คริสว่าพลางแล้วก็โขลกพริกกับกระเทียมและหอมแดงไปอย่างคล่องมือ

 “กูเชื่อก็ได้ วันนี้เราทำอาหารเยอะหน่อยเลยช้านิดนึง

พอดีมีเพื่อนพ่อแวะมา” คริสคิ้วกระตุกนิดๆ รู้สึกได้ว่ามีอะไรแปลกๆ

แต่ว่าก็ปล่อยผ่านไป จนทำน้ำพริกเสร็จ ก็เห็นว่าชานยอลกำลังเตรียมผักเครื่องต่างๆ

 “เหลืออะไรอีกบ้างมั้ย เราทำเสร็จแล้วนะลองชิมดูสิ อร่อยไหม” 


โอ้ โคตรพ่อโคตรแม่ พระเจ้า ไอ้คริสมันทำอาหารเป็นจริงๆด้วยทุกคนอร่อยจังหู้มาก

 สีหน้ามันดูมั่นใจมากว่าอร่อย หมั่นไส้แม่ง

 “ก็ ดี๊ เหลือ แกงฮังเลกูหมักหมูเตรียมทุกอย่างไว้ละมึงไปทำต่อให้หน่อยดิ” 

ได้ยินอย่างนั้นผมก็เดินไปหยิบกระทะมา เตรียมจะทำ แต่ว่า

 ที่เปิดเตาแก๊สแบบนี้เปิดยากจัง ที่บ้านคริสก็แค่กดปิ๊ดเดียวเห้อ กว่าจะติด 

เมื่อทำเสร็จก็นำมาเสิร์ฟใส่จาน ทุกอย่างนี่เป็นอาหารเหนือหมดเลยนี่นา

 คริสพึ่งสังเกต น่ากินทั้งนั้นเลย



“ปะ เดี๋ยวพาไปกินกับพ่อกูที่เรือนใหญ่” 


ผมนึกว่าชานยอลอยู่กับพ่อที่บ้านหลังเล็กๆอันนี้ซะอีก

กูชานยอล กูเป็นเจ้าของสวนนี้เรียกกูนายหัวเพราะที่นี่กูใหญ่สุด 

ทำให้ผมนึกถึงประโยคที่ชานยอลพูดก็ลืมไปว่าเป็นเจ้าของสวน

ก็น่าจะรวยพอตัวแต่คริสไม่เข้าใจอะทำไมต้องเรียกนายหัวด้วย

 ช่างมันเถอะ ว่าแล้วคริสก็ช่วยชานยอลถืออาหารแล้วเดินตามไปจนถึงเรือนใหญ่

“โอ้ยย ฮีชอลยูต้องhelp me นะ my son is lost ฮือๆ”

 . . . คุณว่าสำเนียงแบบนี้มันคุ้นๆไหม

 “ใจเย็นๆสิ อาซีวอร์น ยูอะcalm down นะ ตอนนี้ฉันให้คนงาน

ตามหาให้แล้วเดี๋ยวก็เจอ” ตอนนี้พ่อของชานยอลกำลังปลอบใจ

ใครสักคนซึ่งชานยอลคาดเดาว่าเป็นเพื่อนของพ่อแน่นอน 

“โอ๊ะนี่ ชานยอล ลูกฉันเอง อะนั่น!” ผมกับคริสกำลังเดินขึ้นบรรไดไม้

ที่เป็นทางเข้าบ้าน ไม่ทันใดพ่อก็เห็นผมกับคริส 

“นี่มัน oh my son oh thank god very good luck are you okay

 my son ? เจ็บตรงไหนไหมลูกนี่พ่อเป็นห่วงมากเลยนะแล้ว

หนูมาถูกได้ไงโอ้พระเจ้า” ใช่เลย โลกช่างกลม 

ไอ้คริสมึงหนีการแต่งงานอะไรนั่นไม่ได้แล้วล่ะ


 แต่เดี๋ยวนะ 


มันจะมาแต่งกับคนบ้านผมหรอ

 คงเป็นไอ้แบคล่ะมั้งไม่ใช่ผมหรอก


 “ป๊า Noooo really I ไม่แต่ง ไม่เอาไม่แต่ง I จะอยู่กับชานยอล

 ชานยอลis my friend

และแล้วทุกคนๆก็มานั่งพร้อมหน้าพร้อมตากันที่โต๊ะอาหารตัวใหญ่

ที่มีของน่ารับประทานเป็นอาหารที่ผมกับไอ้คริสช่วยกันทำ



นิ่ง

เงียบ

“อาซีวอน นี่ลูกๆฉันเอง ชานยอล กับ แบคฮยอน” ว่าจบผมก็ไหว้ท่านไป

 “nice to meet you นะเด็กๆ นี่ my son เอง ชื่อคริส”

 อาซีวอนพูดจบคริสก็ก้มไหว้เหมือนกันแต่หน้ามันบูดไปเลยแฮะ

 “ชานยอลนี่เป็น friend กับคริสเมื่อไหร่หรอจ๊ะ” เอ่อ

 ผมไม่ได้เป็นเพื่อนกับมันครับอา มันหนีอามาครับ มันหนี!!!

! “อะเอ่อนานแล้วครับ แหะๆ” ว่าพลางเกาหัว 

คริสมันมองค้อนผมด้วย เอ้าคนเราไม่รู้นี่หว่ามังเป็นลูกเพื่อนพ่อกูอะ 

How long” ไอฉิบหาย นานของกูก็สามชั่วโมงเนี่ยครับเอาไง 

“อาทิตย์ สองอาทิตย์กว่าแล้วครับ” ว่าแล้วก็ยิ้มให้ดูเหมือนอาไม่อยาก

ถามอะไรอีกก็เลยหยิบแตงกว่ามาจิ้มน้ำพริกแล้วกิน 

“งั้นก็ดีเลยเนอะ รู้จักกันแล้วแต่งงานกันเลยก็จะได้สบายๆ” พุ่ง!!!!!!!!!!!!!!!

เหี้ยไรวะ นี่เกิดอิหยังขึ้นตอนนี้แตงกวาที่ผมเคี้ยว

มันออกมาพร้อมกับน้ำพริกแล้วครับ 

ไอ้คริสก็ไม่ต่างกันมันคงกินน้ำอยู่เปียกเต็มโต๊ะเลย

“อะไรนะครับ!” ผมกับคริสพูดพร้อมกันดังขึ้นมา


 “แหม แค่คิดจะพูดยังพร้อมใจกันขนาดนี้เอาเป็นว่าเดี๋ยว

พ่อสองคนไปดูฤกษ์ละจะมาบอกอีกทีเนอะ”  พูดเองเออเองเสร็จสรรพ

ก็เดินออกจากโต๊ะไป แบคฮยอนมันก็นั่งเอ๋อเรียงเหตุการณ์ไม่ทัน

 “กูต้องมาแต่งงานกับมึงเนี่ยนะ” ผมพูดอย่างหัวเสีย 

คริสมันก็หัวเสียเหมือนกัน “นี่ I marry you จริงดิ god why why why” 

ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย

นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรกันนนนนนนน





ขอบคุณทุกๆท่านที่เข้ามาอ่านนะคะเราเข้ามาจัดกระดาษแล้วก็แก้คำผิดแล้ว

หากเจอตรงไหนที่ควรปรับปรุงก็สามารถคอมเม้นมาได้เลยนะคะขอบคุณค่ะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

8 ความคิดเห็น

  1. #7 สรวงสุราลัย (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 15:42
    โอ๊ย55555
    #7
    0
  2. #5 bornfreeonecher (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2561 / 03:13
    ตลกอะ55555555 อ่านแล้วบันเทิงมาก ขรรรม
    #5
    0
  3. #4 หนีตามจุนซู (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 00:05
    โอ๊ยยยย พี่คริสอ๊องแอ๊งมาก ตอนแรกนึกว่าเป็นเพราะไปนอก แต่พอได้ยินพ่อพูดแล้วก็แบบ เออ พอกัน 5555555555


    ปล.อยากให้ไรท์เตอร์จัดหน้ากระดาษนิดนึงอ่าา มันค่อนข้างคิดกันพอสมควรเลย
    #4
    0
  4. #2 hyunjaa. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 21:36
    หึ้ย เรื่องนี้น่ารักจังค่ะ พี่คริสอ๊องมาก เอ็นดู แล้วก็คำว่าแปลงผักใช้ ล.ลิง นะคะ เราจะรออ่านน้า สู้สู้ค่า
    #2
    0
  5. #1 Amariahnoii (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2561 / 21:36
    5555เป้นเรื่องที่ดูปวดหัวดีแต่ก้สนุกน่ะชอบๆ
    #1
    0