HELP ME PLEASE DOCTOR (mpreg) END - MARKBAM

ตอนที่ 8 : เรียกหมอครั้งที่7 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 53,268
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 590 ครั้ง
    19 พ.ค. 60


เรียกหมอครั้งที่7



บางครั้งมาร์คต้วนก็เคยคิดนะว่าหากเขาไม่ได้เกิดมาในตระกูลต้วนทุกอย่างในชีวิตเขามันคงง่ายกว่านี้

อย่างน้อยเขาก็คงได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระ เป็นอะไรก็ได้อย่างที่เขาอยากเป็น ไม่ต้องแบกรับความหวังจากใคร มันอาจจะลำบากไปบ้างที่ไม่ได้เกิดมาในครอบครัวที่มีพร้อมทุกอย่าง แต่เขาคิดว่ามันคงดีกว่าที่ตรงนี้

ที่ๆ เขายืนอยู่ ที่ๆมีพร้อมหมดทุกอย่างเว้นแต่อิสระ...

“ ฉันคิดว่าฉันให้อิสระแกมากพอแล้วนะอี้เอิน ” เสียงทุ้มต่ำของผู้ให้กำเนิดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงบในห้องทำงาน มาร์คนั่งก้มหน้านิ่งไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองตาคมดุที่ตนเองถอดแบบมา

“ ... ”

“ แปดปีเต็มๆ ที่ฉันให้แกเล่นสนุกอย่างเต็มที่ แกคิดว่ามันพอได้แล้วหรือยัง ”

“ ... ”

“ แกไม่ได้เกิดมาในครอบครัวทั่วไป แกคืออี้เอิน ต้วนอี้เอิน คือทายาทเพียงคนเดียวของฉัน แล้วฉันก็คิดว่าแกคงรู้ตัวเองดี ”

“ ครับ ” รู้สิ เขารู้ดีเลยล่ะ มาร์ครับคำเสียงเบา ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาผู้ให้กำเนิดด้วยสายตาอ้อนวอน “ แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้ได้ไหมป๊า ”

“ แกบอกกับฉันมาอย่างนี้กี่ปีแล้ว ต้องรอให้แกตายก่อนหรือไง แกไม่ได้เกิดมาในครอบครัวธรรมดาๆ ฉันขอย้ำอีกครั้ง ยังมีหลายคนที่มันต้องการตำแหน่งของแก ”

“ ถ้าอย่างนั้นป๊าก็ให้เขาไปเถอะ ”

“ อี้เอิน!!!

“ ผมถามป๊าจริงๆ นะ ให้ผมเกิดมาเพื่ออะไร เพราะป๊าอยากมีลูกหรือเพราะอยากมีคนรับช่วงต่อกันแน่ ”

 

*

 

บานประตูสีขาวถูกเปิดออกเผยให้เห็นร่างบางแสนนุ่มนิ่มของเจ้าของห้องนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงกว้าง แบมแบมนอนหลับตาพริ้มที่มุมปากแต้มไว้ด้วยรอยยิ้มบางๆ ดูแล้วคงกำลังฝันดีอยู่แน่ๆ

มือหนาค่อยๆ ดันประตูปิดอย่างแผ่วเบา ก่อนสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กแล้วทิ้งตัวนอนข้างๆ ตวัดวงแขนโอบรอบเอวเล็ก ซุกใบหน้าลงกับอกอุ่นสูดเอากลิ่นหอมๆ นั่นเข้าเต็มปอด

ไม่ใช่แค่แบมแบมที่ชอบกลิ่นของมาร์ค มาร์คเองก็ชอบกลิ่นของแบมแบมเช่นเดียวกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ดมแล้วสบายใจ แบมแบมน่ะเปรียบเสมือนเฮโรอีนสำหรับมาร์คจริงๆแหละ ทั้งหลงใหลและชวนให้เสพติด พอไม่ได้อยู่ใกล้ก็คิดถึงจนลงแดง

ถ้าวันนึง...ถ้าวันนึงในชีวิตของมาร์คต้วนไม่มีแบมแบม...วันนั้นคง...

“ อืม พี่มาร์คเหรอ ” เสียงหวานติดงัวเงียดังขึ้นเหนือศีรษะ มาร์คไม่ได้เอ่ยตอบอะไรออกไป แต่ออกแรงรัดเอวบางให้แน่นยิ่งขึ้นเพื่อแทนคำตอบ

แบมแบมคลายคิ้วที่ขมวดเป็นปมลง เลิกที่จะตั้งคำถาม มือเล็กยกขึ้นลูบกลุ่มผมนิ่มของคนตัวโต มาร์คคงมีเรื่องไม่สบายใจ หรือไม่ก็คงทะเลาะกับพ่อ

เขามักเป็นแบบนี้อยู่บ่อยๆ ทุกครั้งที่ทะเลาะกับพ่อหรือมีเรื่องไม่สบายใจแบมแบมจะเป็นที่พักพิงใจให้มาร์คเสมอ เขาเคยบอกว่าอ้อมกอดกับอกอุ่นๆของแบมแบมน่ะเป็นเครื่องช่วยสร้างความสบายใจได้ดีทีเดียว

“ นอนนะ คืนนี้แบมจะอยู่กับพี่มาร์คเอง ”

  

*

 

อเมริกันเบรคฟาสต์ง่ายๆ ถูกจัดเตรียมขึ้นจำนวนสองที่  แบมแบมเลือกที่จะทานน้ำส้มแทนกาแฟในเช้านี้ แถมยังเผื่อแผ่ไปให้คุณมาเฟียขี้เซาที่ยังนอนไม่ตื่นอีกด้วย

เราสองคนกลับมาจากเกาะส่วนตัวไปสามวันแล้วล่ะ และในเช้าวันนี้ก็เป็นวันแรกที่แบมแบมต้องไปทำงานสักทีหลังจากห่างหายไปนานร่วมเดือน

ฟึ่บ

อ้อมกอดอุ่นๆ จากทางด้านหลังโดยคนตัวโตเรียกรอยยิ้มบางขึ้นมาประดับบนปากอิ่มได้ไม่ยาก แบมแบมวางเหยือกน้ำส้มคั้นที่เพิ่งเทใส่แก้วเสร็จลงแล้วพลิกตัวหันกลับไปกอดร่างหนาของมาร์คต้วน

“ อรุณสวัสดิ์คนขี้เซา ” เอ่ยทักอีกฝ่ายเสียงหวานพร้อมโยกร่างสูงใหญ่ไปมาราวกับอีกฝ่ายเป็นเด็กๆ จากนั้นก็ดันออกแล้วบอก “ แบมทำอาหารไว้ให้ ทานสิ ”

“ จะไปทำงานเหรอ ” มาร์คต้วนเงยหน้าถามแบมแบมขณะนั่งลงบนเก้าอี้ มือเล็กช่วยจัดแจงทรงผมชี้ฟูของคุณมาเฟียให้เข้าที่พร้อมรอยยิ้มบาง

“ อือ ทิ้งงานนานเกินไปแล้ว ” มาร์คพยักหน้ารับรู้   ก้มหน้าใช้มีดหั่นไข่ดาวเยิ้มๆ ออกจากกันแล้วนิ่งไป ตาคมค่อยๆ เลื่อนขึ้นมองดวงหน้าหวานที่ก้มหน้าก้มตาทานมื้อเช้า

“ พี่ต้องไปช่วยงานป๊า ” เสียงทุ้มนั้นว่า ตาคมหลุบลงในขณะที่แบมแบมวางมีดกับส้อมลงบนโต๊ะ จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของคุณมาเฟียด้วยความตั้งใจ

“ แบมรู้ใช่ไหมว่าพี่ต้องทำ ”

“ ... ”

“ พี่เลี่ยงไม่ได้ หนีไม่ได้อีกแล้ว ” ตาคมเลื่อนขึ้นสบตากลมของคุณหมอ แบมแบมยังคงจ้องมองมาที่มาร์คต้วน ก่อนมือเล็กจะเอื้อมมาจับมือหนาไว้แล้วบีบเบาๆ

“ รู้ รู้สิแบมรู้ ”

“ ... ”

“ รู้มาตลอดแหละ ”

“ ... ”

“ บางที พี่มาร์คไม่จำเป็นต้องเก็บเอาคำพูดของแบมไปคิดมากก็ได้ ”

“ ... ”

“ ครอบครัวของพี่สำคัญกว่าแบม แบมเข้าใจ ”

“ ไม่ดิ ”

“ อย่าเถียง ” แบมแบมดุ “ พี่มาร์คเป็นทายาทคนเดียวของป๊า ลูกชายคนเดี๋ยวของคุณแม่ ท่านทั้งสองหวังพึ่งพี่มาร์คนะ ท่านเองก็แก่ลงทุกวัน ก็คงอยากเห็นพี่มาร์คประสบความสำเร็จ ”

“ ... ”

“ พี่มาร์คไม่ได้เกิดมาในครอบครัวธรรมดาทั่วไป พี่มาร์คมีหลายชีวิตที่ต้องดูแล ทั้งลูกน้องและอีกหลายๆ อย่าง แบมรู้พี่มาร์ค แบมรู้ ”

“ ... ”

“ ตั้งใจทำงานให้ดี และรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับแบมด้วยนะ ”



30%


 

หลังจากที่มาร์คต้วนบอกว่าจะเข้าไปช่วยงานป๊าเขาก็ไม่ค่อยโผล่หน้ามาวอแวกับแบมแบมที่โรงพยาบาลอีกเลย อาการป่วยการเมืองที่เคยเป็นบ่อยๆ ก็หายไปเหมือนกัน แต่ไม่เป็นไรหรอก ถึงมาร์คต้วนจะไม่ไปวอแวกับแบมแบม แบมแบมนี่แหละที่จะเป็นฝ่ายตามไปวอแวมาร์คต้วนเอง

ก็ช่วยไม่ได้นี่นา เวลาหนึ่งเดือนตอนที่อยู่บนเกาะมันสร้างนิสัยใหม่ให้แบมแบมกลายเป็นคนติดมาร์คต้วนไปแล้ว ต้องเจอหน้ากันทุกวันแล้วก็ต้องดมกลิ่นมาร์คต้วนด้วย

เอาจริงๆ บางครั้งแบมแบมก็มีคิดนะว่าตัวเองต้องเป็นโรคจิตอ่อนๆ แน่ๆ ที่ชอบดมกลิ่นตัวชาวบ้านเขาไปทั่ว ไม่สิ แบมแบมไม่ได้ชอบดมกลิ่นตัวคนอื่นสักหน่อย แบมแบมชอบดมกลิ่นมาร์คต้วนเพียงคนเดียวต่างหาก

มีบ้างนะที่แบมแบมงอแงจนมาร์คต้วนเสียงานเสียการ ป๊าเคยจะดุอยู่หลายครั้งแต่พอรู้ว่าต้นเหตุเป็นแบมแบมก็รอดตัวไปได้ แล้วยิ่งคุณหญิงต้วน...รู้ว่าแบมแบมติดมาร์คต้วนขนาดนี้ก็ยิ่งกระดี๊กระด๊าหน้าบานเป็นจานดาวเทียม คอยเป่าหูแบมแบมเช้าเย็นว่าต้องท้องแน่ๆ

พูดถึงเรื่องท้อง... เฮ้อ เอาจริงๆ พอโดนเป่าหูเข้ามากๆ แบมแบมก็เริ่มเขวเหมือนกันนะทั้งที่ฉีดยาคุมมาแล้วแท้ๆ มาร์คต้วนเป็นคนเจ้าเล่ห์แบมแบมรู้ แล้วถ้าหากเขาตลบหลังแบมแบมโดยการเอาพี่ยองแจไปเป็นพวกด้วยแล้วล่ะก็คงไม่ต้องเดาผลลัพธ์ให้ยุ่งยาก

ทั้งอาการหงุดหงิดง่าย อึดอัดตัวแถมยังรู้สึกว่ามีหน้าท้อง แล้วยังมีพฤติกรรมแปลกๆ อย่างการติดกลิ่นมาร์คต้วนนั่นอีก บอกตรงๆ เลยว่าไม่กล้าตรวจเพราะกลัวผลลัพธ์

ทุกวันนี้แบมแบมงดดื่มแอลกอฮอล์ งดชากาแฟ งดอาหารฟาสต์ฟู้ดแถมยังทานอาหารที่มีประโยชน์มากขึ้น นี่ไม่ได้ยอมรับ แค่เผื่อใจไว้เฉยๆ...

เกิดเป็นแบมแบมแล้วมันเศร้าจริงๆนะ เฮ้อ ฟอดดดดดดดดด (ยกเสื้อมาร์คต้วนขึ้นดม)

“ โรคจิต ”

=______=

“ มึงมันโรคจิต ”

=___________=

“ อย่ามาใกล้ คนโรคจิต ”

“ ตบกับกูไหม ”

“ นอกจากโรคจิตแล้วยังชอบใช้ความรุนแรง อีกหน่อยต้องเกิดอาการคุ้มคลั่งแน่ๆ ”

“ คิม-ยู-คยอม ”

“ ว่าไง แบมแบม-ต้วน ”

“ มึงมันเลว! ฮ...ฮึก มึงมันชั่ว! มึงว่ากูทำไมอะ กูเป็นเพื่อนมึงนะ ไอ้คนสารเลว! ฮือออ ” แล้วในที่สุดก็ทนไม่ไหว แบมแบมผุดลุกขึ้นยืนชี้หน้าตวาดแว้ดใส่เพื่อนตัวสูง แถมยังฟาดเสื้อเชิ้ต(ของมาร์คต้วน)ที่อยู่ในมือใส่ร่างยักษ์ของเพื่อนอย่างไม่ปราณี

อีคนชั่วแบบนี้มันต้องฟาดให้ตาย ขนาดเพื่อนแท้ๆ ยังด่ากันได้ คนเลว คนชั่ว คิมยูคยอม ไอ้คนนิสัยไม่ดี!

“ โอ๊ย พอ! เออ! กูขอโทษ แล้วมึงจะร้องไห้ทำไมเนี่ย! ” ยูคยอมยกมือป้องกันฝ่ามืออรหันต์ของแบมแบมพร้อมตะโกนบอก เออ ดีนะที่อยู่ในห้องพักแพทย์ ถ้าอยู่ข้างนอกนี่มีหวังโดนคุณพยาบาลหยิกจนเนื้อเขียวแน่นอน เล่นตะโกนคุยกันแบบนี้ =_=

“ กูไม่รู้! TOT

“ บ้าปะเนี่ย ” คุณหมอหรี่ตามองเพื่อน

“ ว่ากูอีกแล้วนะ! โฮฮฮฮฮฮ TOT ” เอ๊า ร้องอีก=_=

“ เอ่อ...เอ๊อ อะแฮ่มๆ กูขอโทษ อย่าร้อง ”

“ มึงอะ ฮือ ”

“ เออ ขอโทษแล้วไง หยุดร้องดิ =_=

“ ส่งยิ้มให้กูก่อน TOT

^O^

“ ตอแหล!

“ เอ้า ”

“ มึงมันคนตอแหลสองพันสิบเจ็ด คิมยูคยอม!

“ อ่า ”

“ กรี๊ดดดดดดดด มึงตาย!!! กูไม่เอามึงไว้แน่!

“ โอ๊ย! อิเชี่ยแบมปล่อยผมกูโว้ยยยยยยยยยย ”

 

*

 

“ เป็นอะไรหน้าบึ้ง ”

“ หงุดหงิด! ” แบมแบมเบ้ปากพร้อมเหวี่ยงกระเป๋าลงบนโซฟาก่อนกระทืบเท้าเดินปึงปังไปหามาร์คต้วนที่นั่งทำงานอยู่บนเก้าอี้ตัวโต

วันนี้ก็เหมือนทุกวันที่ผ่านมาในช่วงสองสัปดาห์ที่แบมแบมมาหามาร์คต้วนที่กาสิโนในเครือตระกูลต้วน มาร์คเริ่มเข้ามาช่วยงานป๊าโดยเริ่มจากดูแลกาสิโนในเกาหลีแบบเต็มตัว จากเมื่อก่อนแค่เข้ามาดูแว๊บๆ แล้วตามติดแบมแบม แต่ตอนนี้เหมือนจะกลายเป็นบอสใหญ่ไปแล้วมั้ง แล้วแว่วๆ มาว่าป๊าจะให้มาร์คดูแลกาสิโนที่มีอยู่ในทวีปเอเชียทั้งหมด ให้สะสมประสบการณ์ไปก่อนแล้วค่อยขยายไปดูแลที่อเมริกาซึ่งเป็นกาสิโนหลัก และธุกิจอีกหลายอย่างที่อยู่ที่นั่นด้วย

น่าเบื่อ ทำไมรวยแล้วต้องทำงานด้วย ขายๆ ทิ้งไปให้หมดแล้วอยู่บ้านใช้เงินเฉยๆ ไม่ได้เหรอ

“ หงุดหงิดอะไร รถติด? ”

“ เปล่า! ” แบมแบมกระแทกเสียงตอบพร้อมกับกระแทกตัวนั่งลงบนตักกว้างของคุณมาเฟียจนเขาสะดุ้ง อืม ค่อนข้างจุกมากเลยทีเดียว “ ยูคยอมมันกวนโมโห ”

“ ก็เห็นกวนกันแบบนี้ตลอด ” มาร์คส่ายหน้า เพื่อนสนิทสองคนนี้ก็เห็นกวนกันตลอดแหละเอาจริงๆ เห็นยูคยอมชอบแซะ ชอบกัดแบมแบมแต่ก็หวงแบมแบมมากนะ ตอนมาร์คคบกับแบมแบมช่วงแรกๆ โดนไอ้หมอยักษ์นั่นเขม่นไปหลายเดือนเลยแหละ

“ ครั้งนี้มันหาว่าแบมโรคจิตด้วย ” คุณหมอเบ้ปาก ก่อนกดจมูกลงบนลำคออุ่นของเจ้าของตักแล้วสูดเอาความหอมเข้าเต็มปอด

ฟืดดดดดดดดด

“ ทำไมล่ะ ” มาร์คต้วนเลิกคิ้วถาม พลางเอียงคอให้คนตัวเล็กได้กดจมูกลงบนลำคอของเขาได้ถนัด คุณมาเฟียหัวเราะน้อยๆ ให้กับอาการประหลาดที่เป็นมาร่วมเดือนของคุณหมอ

“ ก็เห็นแบมดมเสื้อพี่มาร์ค แล้วก็ด่าแบมว่าโรคจิต ” เสื้อของมาร์คต้วน... เสื้อที่แบมแบมฉกเอาไปด้วยเพื่อเอาไปไว้ดมที่โรงพยาบาล อ่า มันเป็นเสื้อที่ใส่แล้วและยังไม่ได้ซักด้วยนะ สาบานแล้วว่าห้ามอย่างสุดความสามารถแล้ว แต่คนตัวเล็กก็ไม่ยอมท่าเดียว พอบอกให้เอาเสื้อตัวที่ซักแล้วไปก็โดนตบไปฉาดนึงแล้วบอกจะเอาเสื้อที่ยังไม่ซักแล้วเท่านั้น

แล้วมาร์คต้วนจะทำอะไรได้ นอกจากนั่งกุมขมับด้วยอาการไมเกรนขึ้น

“ แล้วมันไม่จริงเหรอ ”

“ พี่มาร์ค อยากโดนตบอีกไหมฮะ! ” ตากลมของคุณหมอเขียวปั๊ด พร้อมชูมือขึ้นขู่ มาร์คหัวเราะเบาๆ จับมือเล็กลงแล้วกดจมูกลงบนแก้มนุ่ม สูดเอาความหอมไปฟอดใหญ่

“ ล้อเล่น ไม่เห็นจะแปลกพี่ยังชอบดมของแบมเลย ”

“ อะไร ดมกางเกงในเหรอ ”

“ ไอ้บ้า ” มือหนาผลักหัวเล็กอย่างสุดจะทน ไม่ใช่โรคจิตนะเว้ย

“ เอ้า แล้วไม่ใช่? ”

“ กวนตีน ”

“ อะไร กล้าด่าแบมเหรอฮะ สองครั้งแล้วนะ ” คุณหมอยกมือขึ้นชี้หน้าขู่

“ ครับๆ ขอโทษ ใครจะกล้า ” มือหนาสองข้างยกขึ้นยอมแพ้

“ ดีมาก เป็นเด็กดี เดี๋ยวพี่จะให้รางวัล ” ว่าแล้วก็ลูบหัวเจ้าของตักป้อยๆ ใครว่ามาร์คต้วนเป็นเสือ ดูดีๆ นี่น่ะ แมวชัดๆ เลย อิ้อิ้

 

*

 

กลายเป็นว่าวันนี้แบมแบมตามติดมาร์คต้วนมาถึงบ้านใหญ่ บ้านใหญ่คือที่ไหน บ้านใหญ่ก็คือคฤหาสน์ตระกูลต้วนที่ประเทศเกาหลี ที่ซึ่งแบมแบมเรียกว่าบ้านใหญ่แทนคำว่าคฤหาสน์เนื่องจากรู้สึกว่ามันเว่อร์จนเกินไป

หลายคนคงจะไม่รู้ว่าแบมแบมน่ะเข้ากันได้ดีกับครอบครัวต้วนนะ เสมือนว่าคุณหมอเนี่ยเป็นลูกชายแท้ๆ ของตระกูลต้วนส่วนมาร์คต้วนคือเด็กที่ถูกเก็บมาเลี้ยง ทั้งคุณแม่ที่เอาอกเอาใจ และป๊าที่ชอบตีหน้าดุยังเอ็นดูแบมแบมเลย ไหนจะคนงานในบ้านที่เรียกแบมแบมว่าคุณหนูเล็กแทนคำว่าคุณแบมแบมอีกต่างหาก

“ เสียดายที่ป้าไม่รู้ว่าคุณหนูเล็กจะมา ไม่อย่างนั้นป้าคงทำของโปรดของคุณหนูเล็กไว้ให้ ” ป้าอึนจี แม่ครัวเก่าแก่ของบ้านใหญ่ทำหน้าเสียดายเมื่อเห็นแบมแบมเดินเข้ามาในครัวขณะที่กำลังเตรียมมื้อค่ำ

“ ไม่เป็นไรหรอกครับ แบมเองก็ไม่ได้ทานอาหารจีนมานาน ” คุณหมอส่งยิ้มตาหยีให้ป้าอึนจี ก่อนสาวเท้าเดินไปหยุดอยู่ที่ตู้เย็นหลังโต เปิดหานมสดเพื่อรองท้องก่อนมื้อค่ำ แบมแบมหิวมากถึงมากที่สุด แต่ไม่อยากเร่งให้ตั้งโต๊ะเร็ว เนื่องจากตอนนี้มาร์คกับป๊ายังคุยงานกันที่ห้องทำงานยังไม่เสร็จ คุณแม่เองก็กำลังนั่งส่องเพชรดูท่าแล้วคงยังไม่เลิกง่ายๆ

“ งั้นคุณหนูเล็กอย่าดื่มนมเยอะนะคะ ประเดี๋ยวจะอิ่มซะก่อน ”

“ได้เลย แบมรอ...อึก ” แบมแบมวางแก้วนมสดลงบนโต๊ะเต็มแรงจนกระฉอกออกจากแก้ว มือเล็กข้างนึงยกขึ้นปิดปากเมื่อรู้สึกถึงอาการแปลกๆ

“ คุณหนูเล็ก? ”

เหม็น มันเหม็นเหมือนนมบูด เหม็นจนอยากจะอาเจียนออกมาเลยล่ะ

“ อึก ”

“ เป็นอะไรคะ ” ป้าอึนจีเดินเข้ามาใกล้ เอื้อมมือแตะหลังเล็กเมื่อเห็นคุณหนูเล็กของเธอทำหน้าแปลกๆ

“ อ...อึก ” ตากลมกวาดไปทั่วห้องครัว ถ้าวิ่งไปอ้วกในอ่างล้างจานคงไม่ดีแน่นอนแบมแบม แต่นั่น! นั่นไงถังขยะใบเล็กที่อยู่ใต้โต๊ะนั่น! นั่นแหละเป้าหมาย!

ร่างเล็กโผเข้าหาถังขยะขนาดเล็ก ทรุดนั่งลงกับพื้นหยิบยกมันขึ้นมาและ...

“ คุณหนู... ”

“ โอ้กกกกกกกกก ”

  อาหารเป็นพิษ แค่อาหารเป็นพิษเท่านั้นแหละน่าแบมแบม...

 

*

 

65%



แล้วหลังจากวันนั้นแบมแบมก็ดื่มนมไม่ได้อีกเลย...

อาการอ่อนเพลีย หน้ามืด อาเจียน อีกทั้งอารมณ์แปรปรวนเข้าโจมตีแบมแบมหนักขึ้นหลังจากวันนั้นเช่นกัน คุณหมอรู้สึกใจหวิวทุกครั้งที่คิดถึงอาการของตัวเอง ยูคยอมเองก็บอกอยู่ทุกวันว่าให้ไปตรวจแต่แบมแบมก็ไม่ฟัง ก็แค่อาการอาหารเป็นพิษอีกหน่อยเดี๋ยวก็หายไปเองนั่นแหละ ไม่มีอะไรหรอก อย่าคิดมากเลย

“ ปะ ไปกับกู ”

“ ป...ไปไหน ฮึก ” แบมแบมเงยหน้าถามเพื่อนตัวสูงทั้งน้ำตา ใช่ น้ำตา...อ่านไม่ผิดหรอก ตอนนี้แบมแบมกำลังนั่งร้องไห้อยู่ในห้องพักแพทย์ มือข้างนึงถือแอปเปิ้ลยัดใส่ปาก ส่วนอีกข้างถือเสื้อของมาร์คต้วนเอาไว้ดม ปากอิ่มหาวหวอด สลับกับเคี้ยวผลไม้ ในขณะที่ตากลมเอ่อคลอไปด้วยน้ำใส

อืม แบมแบมเหมือนคนบ้าอย่างที่ยูคยอมว่าไว้จริงๆ นั่นล่ะ

“ กูจะพาไปหาพี่มาร์ค ”

“ กูไม่ไป! ฮือ ” แบมแบมตวาดแหว ยัดแอปเปิ้ลใส่ปากเป็นครั้งสุดท้ายแล้วกอดพนักพิงเก้าอี้ไว้แน่น ให้ตายยังไงแบมแบมก็ไม่มีทางไปหามาร์คต้นอีกแล้ว

ใช่ แบมแบมหลบหน้ามาร์คต้วนมาได้สามวันถ้วนนับตั้งแต่วันที่ไปบ้านใหญ่ครานั้น ไม่รับโทรศัพท์ ไม่ตอบข้อความ เขามาหาก็ไม่ออกไปเจอ เรียกได้ว่าตัดขาดทุกช่องทาง ถึงแม้ว่าจะคิดถึงเขามากแค่ไหน แบมแบมก็เลือกที่จะหักดิบตัวเอง

“ แล้วมึงก็มานั่งร้องไห้คิดถึงเขาแบบนี้อะนะ ” ยูคยอมพรูลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยหน่าย ตาคมของคุณหมอฉายแววรำคาญเพื่อนเต็มทน

คนจะหลับจะนอน จะใช้สมาธิอ่านประวัติคนไข้ไหมล่ะ มานอนร้องไห้อยู่ข้างหูอยู่ได้

“ ก็กูไม่ไปTOT

“ งั้นไปแผนกสูตินารี ไปให้พี่ยองแจตรวจให้มันรู้เรื่อง ”

“ ไม่ไป! กูไม่ไป! ” แบมแบมส่ายหน้าหวือ น้ำตาไหลเผาะๆ ทั้งยังตัวสั่นเพราะแรงสะอื้น ไม่ตรวจ ยังไงก็ไม่ตรวจ!

“ โธ่เว้ย แล้วมึงจะให้กูทำยังไง! ” มือหนายกขึ้นขยี้เส้นผมของตัวเองจนยุ่งเหยิง ถ้าเป็นไปได้คิมยูคยอมอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้ตายๆ ไปซะ

“ มึงรำคาญกูเหรอ ฮือ มึงรำคาญกูใช่ไหมอะ โฮ ”

“ โว้ยยยย ” คุณหมอยืนชกอากาศด้วยความหงุดหงิด รู้สึกเหมือนจะเป็นประสาทตาย สามวัน! สามวันเต็มๆ ที่เขาต้องทนอยู่ในห้องนี้ร่วมกับแบมแบม แม่งเอ๊ย พรุ่งนี้จะไปแลกเวรกับหมอคนอื่นแล้ว ไม่เอาแล้ว หัวเด็ดตีนขาดยังไงก็จะไม่อยู่ร่วมเวรกับแบมแบมอีกเด็ดขาด!

“ มึงไม่รักกูแล้วเหรอ กูเพื่อนมึงนะ ฮึก ”

=_=

“ ฮือ ทำไมมึงต้องรำคาญกูด้วยล่ะ ฮือ ”

=_=

“ กูคือเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่มึงมีนะ ฮือออออ ไอ้คนใจหมา รำคาญเพื่อน ฮือ ”

“ ไปกับกู ”

“ กูไม่ไป!

“ ไป! กูจะพามึงไปตรวจให้มันรู้ แม่งเอ๊ย ถ้าไม่ท้องนี่กูจะส่งมึงไปโรงบาลบ้าจริงๆแน่ ไป!

“ ไม่อย่าเข้ามานะ! ” เท้าเล็กยกขึ้นถีบอากาศรัวๆ เพื่อไม่ให้เพื่อนตัวสูงเข้ามาใกล้ตัว แต่คิดเหรอว่าไปขาเล็กๆ นั่นจะชนะร่างยักษ์ๆ ของยูคยอมได้ ใช้มือเพียงข้างเดียวก็รวบขาทั้งสองข้างคุณหมอได้แล้ว ถามจริงๆ นี่เป็นโปลิโอใช่ไหม =_=

“ มากับกู ”

“ กูไม่ไป ไม่ไป ไม่ไป ปล่อยนะ กรี๊ดดด ” แบมแบมหวีดร้องเมื่อยูคยอมพยายามดึงร่างของตัวเองออกจากเก้าอี้ ทั้งดิ้นรนขัดขืน ไม่ว่าจะเป็นถีบ หรือตบร่างยักษ์ของยูคยอมก็ไม่สะท้านเลยแม้แต่น้อย จนกระทั่ง...

“ โอ๊ย! ” แบมแบมสะดุ้งโหยงพร้อมร้องลั่นเมื่อมือหนาของเพื่อนแตะโดนหน้าอก ยูคยอมชะงักการกระทำ ปล่อยร่างของเพื่อนให้เป็นอิสระแล้วขมวดคิ้วมอง

“ เป็นไร ”

“ จ...เจ็บ ” แบมแบมยกมือขึ้นจับหน้าอกด้านขวาที่โดนมือยูคยอมเอาไว้ ความรู้สึกเจ็บแปลบเมื่อครู่ชวนให้ใจเสียจริงๆ แหละ

“ มึง ” ยูคยอมเอ่ยเพียงสั้นๆ แล้วเงียบไป ตาคมของคุณหมอเลื่อนขึ้นสบตากลมของแบมแบม

แน่ๆแล้ว อาการแบบนี้...

“ ไม่นะ ” แบมแบมหน้าซีดเผือด รู้สึกเหมือนความหวังของตัวเองลดฮวบลงมาเหลือเพียงแค่0.000009%

“ ถอดเสื้อดิ๊ ”ยูคยอมขมวดคิ้วมุ่น

“ ม...ไม่ ”

“ แม่งเอ๊ย ถอดดิ๊ ไม่ต้องให้พี่ยองแจตรวจแล้ว ”

“ ฮือ มึงไม่เอา กูกลัว ” แบมแบมจับคอเสื้อตัวเองไว้แน่น ไม่ได้อายเพื่อนหรอกแต่ไม่กล้าไง กลัวความจริงT_T

“ จิ๊ เร็วๆ อย่าเล่นตัวสัตว์ จะได้รู้ว่าเป็นอะไร ”

“ ฮือ มึงงงงง ”

“ เร็วๆ ” คุณหมอเอ่ยย้ำเสียงเข้ม แบมแบมเบ้หน้ายกเสื้อมาร์คต้วนในมือขึ้นดมเพื่อเรียกกำลังใจ(?)ไปฟอดใหญ่ ก่อนวางมันลงบนตักแล้วค่อยๆ ยกมือขึ้นปลดกระดุมเสื้อตามที่เพื่อนบอก

กระดุมเม็ดที่หนึ่ง...

กระดุมเม็ดที่สอง...

กระดุมเม็กที่สะ...

“ ปลดแค่สองเม็ดพอ จะถอดออกหมดทำไมสัตว์ ”

อะ ก็จะไปรู้ไหมล่ะ ._.

แบมแบมเบ้ปากแล้ววางมือลงบนตัก ตากลมหลุบมองหน้าอกขาวของตัวเองที่ค่อยๆ เปิดออกโดยมือเพื่อนสนิท

“ มึง... ”

จึก

ผลั๊วะ!

“ โอ๊ย ไอ้สัตว์เจ็บ จิ้มหาพ่อมึงเหรอ! ” แบมแบมตวาดแหวทันทีที่ยูคยอมใช้นิ้วชี้จิ้มไปที่หน้าอกบวมเป่งของตัวเอง อ้อ แล้วไม่ได้ตวาดอย่างเดียวนะ ยังฟาดวงสวิงใส่ศีรษะของเพื่อนรักงามๆ ไปหนึ่งทีจนคุณหมอตัวสูงหน้าคว่ำ

“ พอเลยไอ้ควาย กูไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ! ” คนตัวเล็กผุดลุกขึ้นยืน ตวัดเสื้อมาร์คต้วนขึ้นพาดไหล่แล้วติดกระดุมให้กลับเข้าที่

“ แต่นมมึงมันบวม... ”

“ กูอาจจะเป็นเนื้องอกก็ได้ มึงน่ะมันแค่หมอศัลย์กูไม่เชื่อมึงหรอก! ” นิ้วเล็กยกขึ้นชี้หน้าเพื่อน ก่อนยกเท้าขึ้นถีบเพื่อนรักจนล้มลงบนเตียงขนาดสามฟุตครึ่ง แล้วเดินออกไปจากห้องไม่สนใจเสียงโวยวายด่าทอของยูคยอมอีกต่อไป

ใช่ แบมแบมอาจเป็นเนื้องอกก็ได้ ใครจะไปรู้ T_T

 

*

 

คุณหมอตัวเล็กเดินดุ่มๆ ออกมาจากห้องพักแพทย์ด้วยอารมณ์ที่ไม่ปกตินัก จะว่าหวาดระแวงก็ใช่ ตื่นเต้นเหรอก็นิดหน่อย อ่อ โมโหด้วย อืม อันนี้ค่อนข้างมาก คิดแล้วก็อยากจะวกกลับเข้าไปประเคนบาทาให้เพื่อนรักอีกสักสองสามครั้ง เรื่องอะไรมาจิ้มนมคนอื่น แม่ง เจ็บนะเว้ย เออ แต่เอาจริงๆ โดนจิ้มนมยังไม่โกรธเท่าจะโดนลากไปตรวจเลยอะ ฮึกT_T

ฟอดดดด (ยกเสื้อมาร์คต้วนขึ้นดม)

“ อ้าว น้องแบม ”

“ พี่โชชชชชชชชช ” ทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มคุ้นหูแบมแบมก็หันขวับไปมองพร้อมรอยยิ้มหวานสุดชีวิต คุณหมอยกมือขึ้นโบกทักทายให้พี่โช

“ ไม่ได้เจอตั้งนาน เห็นว่าลาหยุดพักร้อน ” พี่โชพูดพร้อมกับสาวเท้าเข้ามาใกล้ ให้ตาย ยิ้มแบบนั้นกะจะฆ่ากันจริงๆ ใช่ไหม ตาพร่าหมดแล้วนะเนี่ย...

“ อ้อ ก็ไม่เชิงหรอกฮะ ไม่ค่อยมีอะไรหรอก ไร้สาระ ”

“ หืม พี่ว่าไม่ไร้สาระสักหน่อย ” พี่โชเลิกคิ้ว ก่อนตาคมจะหรี่ลงทอประกายล้อเลียน “ ไปซ้อมฮันนีมูนทั้งทีนี่เนอะ ”

“ ฮ...ฮันนีมูน? ”

“ ครับ ก็หมอ-ยูคบอกพี่ว่าน้องแบมไปฮันนีมูนกับสามี ท่าทางจะมีความสุขน่าดู อิ่มเอิบเชียว อ้อ นี่หมอ-ยูคเขาชวนพี่ไปตัดชุดเตรียมไปงานแต่งน้องแบมด้วยนะ ว่าแต่ธีมอะไรล่ะ พี่จะได้หาชุดถูก ”

“ อ...เอ่อ ”

“ แต่จะว่าไปหมอ-ยูคเองก็ดูท่าจะเห่อมากเหมือนกัน พี่ได้ยินมาว่าเตรียมของรับขวัญหลานไว้แล้วด้วย ”

“ อ... ”

“ ว่าแต่ กี่เดือนแล้วล่ะ ”

“ อ... ”

“ พี่จะได้เตรียมของไว้... ”

“ อ...อ...แอร่ก!

“ น้องแบม!

 

*

 

แบมแบมเป็นลม...

ไม่รู้ว่าหลับไปนานแค่ไหน แต่...แต่ว่าไม่ค่อยชอบกลิ่นแบบนี้ไหร่นัก เพราะว่ามัน...มันให้ความรู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้แบมแบมอยู่ที่แผนกสูตินรีแพทย์ และ...และกำลังอยู่ในห้องตรวจของพี่ยองแจ ใช่ ใช่...แบมแบมจำกลิ่นห้องตรวจของพี่ยองแจได้ดีและ...

เฮือก!

“ ฟื้นแล้ว! ” ภาพของคนสามคนกำลังเอาหัวสุมกันเหนือใบหน้าของแบมแบมคือภาพแรกที่มองเห็น พี่ยองแจ พี่หมอโช และคิมยูคยอม จ้องมองมาที่แบมแบมด้วยสายตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้น และก็เป็นพี่ยองแจที่ตะโกนออกมาทันทีที่เห็นแบมแบมลืมตา

“ เอาล่ะ เราจะมาพูดถึงอาการของน้องแบมกัน ” ยองแจผละออกไปเป็นคนแรก แล้วก็ตามด้วยยูคยอมและพี่โช คนทั้งสามต่างนั่งประจำที่โดยมีเก้าอี้เป็นของตัวเองอยู่ข้างเตียง ซึ่งแบมแบมก็ไม่รู้ว่าไปหากันมาจากที่ไปไหน

“ ด...เดี๋ยว ” แบมแบมลุกขึ้นนั่งพร้อมเอ่ยห้าม มือเล็กเอื้อมไปดึงแฟ้มจากพี่ยองแจแต่ไม่สำเร็จ

“ ไม่ต้องห่วง คุณมาร์คกำลังเดินทางมาจ้า^O^

“ แบมไม่ได้หมายความว่าแบบนั้น ”

“ อ้อ แล้วน้องแบมหมายความว่าแบบไหน ”

“ บ...แบม...แบมไม่อยากตรว... ”

“ ตกลงท้องไหมอะ ” ยูคยอมโพล่งถามขึ้น จนแบมแบมหันขวับไปมองแทบไม่ทัน คุณหมอตัวเล็กจิกตามองเพื่อนก่อนหันไปมองหน้าพี่ยองแจที่ส่งยิ้มแฉ่งให้ ปากอิ่มเม้มแน่น หัวใจดวงน้อยเต้นถี่ แขนขาเกร็งไปหมด

“ ไม่ต้อ... ”

“ ท้องจ้า ยินดีด้วยน้า คุณแม่ตั้งครรภ์ได้เจ็ดสัปดาห์แล้ว ฮุ๊ย ยังตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้พูดประโยคนี้ ยิ่งเป็นคนกันเองอย่างน้องแบมพี่ยิ่งตื่นเต้น ฮิฮิ ” ยองแจโบกมือไปมาพร้อมอมยิ้มเขิน ในขณะที่พี่หมอโชส่งยิ้มยินดีมาให้ และคิมยูคยอมที่นั่งหัวเราะหึหึ

ส่วนแบมแบมน่ะเหรอ...

“ หน้าซีดขนาดนี้ ฉีดกลูโคสหน่อยไหมจ้ะ ท่าทางจะเพลีย^O^

“ ม...หมายความว่ายังไง ก..ก็ตอนนั้นพี่ยองแจฉีดยาคุม... ”

“ อ้อ พี่ไม่ได้ฉี๊ดดดด ” ยองแจโบกมือพร้อมเอ่ยเสียงสูง

“ ม...หมายความว่าไง ”

“ อ้อ สงสัยพี่หยิบผิดขวด ”

“ เอาความจริง ”

“ คุณมาร์คสั่งมาง่ะ ” พี่ยองแจส่งยิ้มแหย เป็นความจริงที่มาร์คต้วนสั่งมา มันก็ช่วยไม่ได้นี่นา ก็ในเมื่อตอนนั้นยองแจร้อนเงิน อยากได้กระเป๋าสะพายใบใหม่ง่ะ ฮือ ตอนนั้นก็คิดแหละว่าน้องแบมคงโกรธแน่ แต่คิดไปคิดมา เงินตั้งเจ็ดหลักกับความโกรธของน้องแบม พี่ยองแจขอเลือกเงินก่อนดีกว่า ไหนๆ ทั้งสองคนก็เป็นสามีภรรยากัน(?)ถ้าจะท้องก็คงไม่แปลก

แต่ว่าตอนนี้ พอเห็นสายตาของน้องแบมแล้ว ยองแจคิดว่าตัวเองควรจะคิดทบทวนใหม่ได้แล้วแหละ ฮึก

คุณหมอสูติฯ สูดหายใจเข้าลึก มองคุณแม่คนใหม่ด้วยความสำนึกผิดแล้วบอก

“ ฮือ น้องแบมพี่ยองแจ... ” แต่ยังไม่ทันจะได้พูดจบ ประตูห้องตรวจก็ถูกเลื่อนเปิดออกอย่างแรง ด้วยฝีมือของตัวต้นเหตุที่วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา

ครืด!

“ แบมแบม!

หึ มาแล้วสินะ มาร์คต้วน ไอ้คนชั่ว!

 

 

100%

ตอนหน้าโปรดเตรียมทิชชู่ไว้ด้วยนะคะ ไม่แน่ใจว่าระหว่างเลือดกับน้ำตา จะได้เช็ดอันไหนกันแน่

#หมอแบมของมาร์ค

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 590 ครั้ง

7,059 ความคิดเห็น

  1. #7016 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 15:44
    เอาแล้วไงง
    #7016
    0
  2. #7006 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:38
    ตร่กกละะะ แล้วไรท์เว้นหมอ-ยูคด้วย..อันนี้มุกมะ ตลกจริง55555 ชอบน้องแบมโวยวายยย ง่าาา น่ารักก
    #7006
    0
  3. #6987 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 23:25

    ตลกอ๊าาาาาาาาา

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    มันคอมมาดี้ตรงยกเสื้อพี่มาร์คมาดมนี่แหละ หมดมู๊ดมากอะ

    วงวารใครดีงานนี้

    #6987
    0
  4. #6952 mai_mtbb (@mai_mtbb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 22:23
    โอ้ยยยขำไม่ไหวแล้วแบ๊มมมคือนั่งร้องไห้มือนึงถือแอปเปิลอีกมือถือเสื้อมาร์คภาพมันแบบชัดมากนั่งขำคนเดียวจนจะเป็นบ้าแล้ว555555555
    #6952
    0
  5. #6938 oiLL (@oilkyumin) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 17:11
    อาการหนักนะแบมแบม คิดถึงก็คิดถึงแต่ทำใจไม่ได้ ฟืดดดดดดมเสื้อไปก่อน 55555. น่ารักตลกดี
    #6938
    0
  6. #6919 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 15:16
    สิบกล้องพอไหม555
    #6919
    0
  7. #6908 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 15:38
    ท่าทางจะเลือด
    #6908
    0
  8. #6894 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 03:01
    โอ๊ยยยยยยคุยกันดีดีน้าาาาาา;-;
    #6894
    0
  9. #6866 BowLoveBaByBam (@BowLoveBaByBam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2561 / 02:48
    คุณแม๊!!!! 55555
    #6866
    0
  10. #6842 ounsengdeelerd (@ounsengdeelerd) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 05:36
    ไม่ชากแน่
    #6842
    0
  11. #6831 NatwaraKamsawat (@NatwaraKamsawat) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 20:39
    ต้องโกรธมาร์คมากแน่ๆ
    #6831
    0
  12. #6800 MOofai9524 (@MOofai9524) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 02:58
    ท้องแล้ววววววว
    #6800
    0
  13. #6789 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 20:11
    จะบ้าตายยย555
    #6789
    0
  14. #6775 Cake__Cake (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 00:01
    เสียงสูงเชียวค่ะพี่ยองแจ  


    ได้เป็นคุณพ่อสมใจแล้วนะคะ
    #6775
    0
  15. #6757 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 04:31
    พีคในพีค555555555
    #6757
    0
  16. #6735 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 23:28
    ว่าแล้วววว5555
    #6735
    0
  17. #6734 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 23:27
    ว่าแล้วววว555
    #6734
    0
  18. #6724 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 10:09
    โดนแน่พี่มาร์ค
    #6724
    0
  19. #6709 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 23:15
    ชอบความเจ้าเล่ห์ของพี่มาร์คความเจ้าแผนการนี้
    #6709
    0
  20. #6679 aptami (@iloveficy) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 14:58
    เจ้าเล่ห์มากแต่เราชอบ!
    #6679
    0
  21. #6601 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 19:01
    แผนเยอะจริงๆ
    #6601
    0
  22. #6500 toto (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 21:22
    ขอเช็ดเลือดดีกว่าน้ำตาค่ะ
    #6500
    0
  23. #6466 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 11:21
    เจ้าเล่ห์ไม่มีใครเกินว่าแต่เตรียมทิชชูอย่างเดียวคงไม่พอ ูคเตรียมห้องผ่าตัดให้มาร์ค ต้วนด้วยนะ
    #6466
    0
  24. #6437 Elle1995 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:44
    ทุกคนอยู่ทีมมาร์คหมดเลย สงสารน้องแบม 555
    #6437
    0
  25. #6184 Tipphy_614 (@Tipphy_614) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:19
    ไม่มีอะไรขำเกินยูคละ55555
    #6184
    0