HELP ME PLEASE DOCTOR (mpreg) END - MARKBAM

ตอนที่ 7 : เรียกหมอครั้งที่6 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 44,231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 601 ครั้ง
    13 พ.ค. 60



เรียกหมอครั้งที่6

 



เหลือเวลาอีกสองวันจะได้กลับเกาหลีแล้ว แบมแบมจะได้กลับไปเป็นคุณหมอที่ทำงานหนักหามรุ่งหามค่ำเหมือนเดิม ส่วนมาร์คต้วนก็คงจะกลับไปเป็นทายาทมาเฟียพ่วงด้วยตำแหน่งคนไข้กิตติมาศักดิ์ของแบมแบม เอ๊ะ หรือบางทีอาจจะมากกว่านั้น...

“ พี่ม้ากกกก ก  ก ก ” หัวกลมๆ ของคุณหมอโผล่ออกมาจากขอบประตูห้องทำงานบานโต ตากลมจ้องมองคุณมาเฟียที่หลบเข้ามาคุยโทรศัพท์ในห้องนี้ตั้งนานสองนานด้วยใบหน้าเคร่งเครียด เท้าเล็กขยับพาร่างบางเดินเข้ามาในห้องเมื่ออีกฝ่ายเพียงแค่ปรายตามองแล้วพลิกตัวหันหลังไปคุยโทรศัพท์ต่อ

“ พี่ม้ากกกก คุยกับใครอ่า ” เสียงหวานดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมขยับเท้าเข้าไปใกล้คนตัวสูงอีกหน่อย “ สนใจแบมหน่อยสิ แบมเหงานะ ”

“ ... ”

เงียบ...

มาร์คต้วนยืนเงียบไม่หือไม่อือไม่ตอบรับแบมแบม เอาแต่ตั้งอกตั้งใจฟังคนปลายสายนั้นจนแบมแบมนึกฉุน ปากอิ่มของคุณหมอเบ้ขึ้น ใบหน้าน่ารักฉายแววบึ้งตึง อารมณ์แจ่มใสเมื่อครูกลายเป็นขมุกขมัว จมูกโด่งรั้นพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนยกมือขึ้นจิ้มท่อนแขนแข็งแรงของคุณมาเฟีย

“ พี่ม้ากกกกกกกก นี่!

“ อืม แล้วฉะ...แบม!

“ ทีนี้จะสนใจแบมได้หรือยัง ” แบมแบมจ้องมองคนตรงหน้าด้วยสายตาเอาเรื่อง ในขณะที่มือกดวางสายโทรศัพท์ที่แย่งมาได้อย่างถือวิสาสะ

“ เอาโทรศัพท์คืนมาแบม ” มาร์คต้วนขมวดคิ้วมุ่น ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ ไม่!

“ แบมแบม ”

“ ไม่ให้! ” แบมแบมตวาดแหว เรื่องอะไรมาเรียกชื่อแบมแบมด้วยเสียงเย็นๆ แบบนั้นคิดว่าตัวเองเป็นใครฮะมาร์คต้วน! “ ทำไมต้องคุยโทรศัพท์ด้วยล่ะ อยู่กับแบมก็คุยกับแบมสิ จะทำงานอะไรแบมไม่ให้ทำ ไหนว่าลาหยุดเดือนนึงไง!

“ นี่มันงานด่วน เอามาให้พี่ ”

“ ไม่! ” มือเล็กกำโทรศัพท์แน่น ยังไงแบมแบมก็ไม่คืนให้หรอก มาร์คต้วนชักจะสนใจคนอื่นมากเกินไปแล้วนะ สนใจจนกล้าใช้น้ำเสียงแบบนั้นเรียกชื่อแบมแบมแถมยังใช้สายตาดุๆแบบนั้นมองมาที่แบมแบมอีก มันชักจะมากเกินไปแล้วนะ! “ ไม่ๆๆๆๆๆๆ อยากได้มากนักใช่ไหม อยากคุยมากนักใช่ไหม ”

เพล้ง!

“ แบมไม่ให้! ” โทรศัพท์เครื่องสวยถูกปาลงกับพื้นจนแตกกระจาย ขณะที่ตากลมจ้องมองมาร์คต้วนด้วยความท้าทาย

“ แบมแบม! ” คุณมาเฟียตวาดกร้าว สาบานเลยว่าเขาไม่เคยโกรธคนตัวเล็กมาเท่านี้มาก่อน ตั้งแต่รู้จักกันมา อะไรมองข้ามได้ก็ข้ามเพราะรักมาก แต่แบบนี้มันก็ไม่ไหวเหมือนกัน แบมแบมที่มาร์ครู้จักไม่ใช่แบบนี้ ถึงจะขี้วีนขี้เหวี่ยงไปบ้างแต่ก็ไม่เคยงี่เง่าและโมโหร้ายจนถึงขั้นลงมือทำลายข้าวของแบบนี้ “ มันจะมากเกินไปแล้วนะ!

“ แล้วจะทำไม!

“ ชักจะเอาแต่ใจมากเกินไปแล้ว เห็นพี่ตามใจ เห็นไม่ดุไม่ว่าก็เลยคิดว่าทำอะไรก็ได้ใช่ไหม! ” เท้าเล็กเผลอก้าวถอยหลังเมื่อโดนคนตัวโตตะคอก ยอมรับว่าตกใจที่มาร์คต้วนโมโหมากขนาดนี้ แต่จะให้แบมแบมแสดงท่าทีหวาดกลัวเหรอ ฝันไปเถอะ “ จะเอาแต่ใจพี่ไม่ว่าแต่ให้มันมีขอบเขต พี่ชักจะไม่ไหวกับเราแล้วนะ ”

“ แล้วไง ” ตากลมร้อนผ่าวเมื่อประโยคที่มาร์คต้วนพูดออกมานั้นบาดลึกเข้าไปในหัวใจดวงน้อย

ไม่เคยพูด...

มาร์คต้วนไม่เคยพูดคำว่าไม่ไหวกับแบมแบม

“ ก็ไม่แล้วไง ถ้าหากยังทำตัวเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบไม่มีขอบเขตแบบนี้พี่คงต้องห่างจากแบมจนกว่าแบมจะกลับมาเป็นเด็กน้อยที่น่ารักของพี่เหมือนเดิม เพราะถ้าหากยังเป็นแบบนี้ต่อไปพี่เองก็ทนไม่ไหวเหมือนกัน ”

เพี๊ยะ!

“ ไอ้คนโกหก! ” ฝ่ามือเล็กฟาดลงบนแก้มสากพร้อมเสียงตวาดแว้ด “ ไหนบอกว่ารักแบมนักหนาไง แค่นี้ก็ทนไม่ได้แล้วเหรอ ฮึก ไอ้คนเลว ไอ้คนชั่ว แบมเกลียดพี่มาร์ค! ฮือ ”

 


*

 

            แบมแบมน้อยใจมาร์คต้วน หัวใจดวงน้อยของคุณหมอปวดหนึบเมื่อคำพูดของคนใจร้ายยังคงตามหลอกหลอนอยู่ข้างหู

ใจร้าย มาร์คต้วนใจร้าย ไม่รู้ว่าคนใจร้ายจะรู้บ้างไหมว่าทุกคำที่พูดออกมาน่ะมันทำให้แบมแบมเสียใจมากแค่ไหน

เขาบอกว่าทนแบมแบมไม่ไหวแล้ว ทน...เขาใช้คำว่าทนกับแบมแบม มันหมายความว่าตลอดเวลาเก้าปีที่รู้จักกันมา มาร์คต้วนทนแบมแบมมาตลอดอย่างนั้นเหรอ

คนใจร้าย ใจร้ายที่สุดเลย

“ ฮือออออ ” แต่ถึงแม้ว่าอีกฝ่ายจะใจร้ายมากแค่ไหน แบมแบมก็ยังคงคิดถึงเขา มือเล็กดึงหมอนนุ่มที่อีกฝ่ายใช้หนุนนอนอยู่ทุกคืนมากอดไว้แน่นแล้วซุกหน้าลงสูดกลิ่นของคนใจร้ายเข้าเต็มปอด

ตบมาร์คต้วนไปฉาดหนึ่งคนตัวเล็กก็หนีขึ้นมาบนห้องเพราะไม่อยากเห็นหน้าคนใจร้าย ไม่อยากยืนฟังถ้อยคำที่ทำร้ายจิตใจอีกแล้ว ความจริงที่พึ่งได้รู้ว่านี้มันหนักหนาเกินไปจริงๆ ดีไม่ดีไอ้คำที่มาร์คคอยพูดบอกว่ารักแบมแบมนั่นน่ะ มันอาจจะเป็นคำโกหกด้วยก็ได้ จริงๆ แล้วมาร์คต้วนอาจจะไม่ได้รักแบมแบมแล้ว แต่แค่เคยชินที่มีแบมแบมอยู่ข้างกาย หรือไม่ก็แค่อยากเอาชนะแบมแบมเท่านั้นแหละ

“ ฮือออออ ” พอคิดถึงตรงนี้หัวใจดวงน้อยก็บีบรัดแน่น ถ้าหาก...ถ้าหากว่าสิ่งที่แบมแบมคิดไว้มันเป็นจริงล่ะ เอาเข้าจริงๆ ถึงจะบอกว่าไม่ได้เป็นอะไรกับเขา พร่ำบอกว่าเราเป็นแค่แฟนเก่า แต่แบมแบมก็ไม่เคยบอกนะว่าไม่ได้รัก

ถ้ามาร์คต้วนลองฉลาดมากกว่านี้สักหน่อยเขาก็คงรู้ว่าที่แบมแบมยอมเขาไปเกือบทุกอย่างนี่มันเป็นเพราะอะไร แบมแบมไม่ได้ง่ายถึงขนาดยอมมีอะไรกับมาร์คต้วนแค่เพราะคำว่าอยากหรอกนะ

นานเกือบหนึ่งชั่วโมงที่แบมแบมนอนร้องไห้คนเดียวบนเตียงกว้างเป็นครั้งที่สองในรอบสองสัปดาห์ และแน่นอนว่ายังคงไร้เงาของมาร์คต้วนเช่นเคย เขาคงโกรธแบมแบมมากจนไม่อยากง้อแล้วล่ะ คงเบื่อเด็กเอาแต่ใจอย่างแบมแบมเต็มทนแล้ว อีกไม่นานก็คงโดนเขี่ยทิ้งแล้วล่ะแบมแบม...

แล้วหยาดน้ำใสก็ไหลออกมาอีกก๊อกใหญ่ แบมแบมซุกหน้าลงกับหมอนคิดตัดพ้อน้อยใจมาร์คต้วนไปเรื่อยจนเผลอหลับไป มาสะดุ้งตื่นอีกทีก็ตอนได้ยินเสียงเคาะประตูห้องนอนนี่แหละ

ก๊อกๆ

“ คุณคะ คุณ ” ตากลมกระพริบถี่มองฝ่าความมืดไปทั่วห้องก่อนทรงตัวลุกขึ้นนั่งแล้วเอื้อมมือไปเปิดไฟหัวเตียง

ว่างเปล่า...

เตียงนอนอีกฝั่งหนึ่งของแบมแบมว่างเปล่าไร้เงาของมาร์คต้วน ตากลมตวัดมองนาฬิกาหัวเตียงพบว่าตอนนี้มันเที่ยงคืนกว่าเข้าไปแล้ว มาร์คต้วนคงไม่กลับมานอนที่นี่แล้วสินะ

เอาอีกแล้ว ความรู้สึกน้อยใจมันกลับมาอีกแล้ว เพราะถ้าเป็นเมื่อก่อน ต่อให้เราจะทะเลาะกันแค่ไหน มาร์คต้วนก็จะกลับมานอนด้วยเสมอ...

ก๊อกๆ

“ คุณคะ ตื่นเถอะ ” แบมแบมถอนหายใจพรืดเมื่อป้าชมไม่มีทีท่าว่าจะเลิกเคาะง่ายๆ ก็ไม่รู้ว่ามีธุระด่วนอะไรนักหนาตอนดึกดื่นป่านนี้ แบมแบมเดินลากเท้าออกไปเปิดประตูให้ป้าชมด้วยใบหน้ายุ่งเหยิง เห็นอีกฝ่ายทำหน้าร้อนใจ

“ มีอะไร ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะครับ มีใครตายหรือยังไง ” อดไม่ได้ที่จะแขวะป้าชม ตอนนี้แบมแบมไม่ต้องการให้ใครรบกวนทั้งนั้นแหละ อารมณ์ไม่ดี

“ ไม่ตายหรอกค่ะคุณ ” ป้าชมส่ายหน้า “ แต่เลือดเต็มแขนเธอเลยค่ะ ”

“ ใคร! ” แบมแบมเบิกตาโพลง หัวใจดวงน้อยเต้นถี่รัว ขอให้ไม่ใช่ ขอให้ไม่ใช่เขา แบมแบมไม่รู้ว่าตัวเองร้อนใจขนาดไหน แต่คิดว่าคงร้อนมากพอที่จะไม่อยู่รอฟังคำตอบจากป้าชม คุณหมอกึ่งเดินกึ่งวิ่งลงไปยังชั้นล่างของบ้าน เห็นมาร์คต้วนกำลังยืนคุยกับลูกน้องร่างยักษ์อีกสามคนด้วยใบหน้าเคร่งเครียด อีกทั้งยังอยู่ในสภาพสะบักสะบอมพอกันทั้งนายทั้งบ่าว และที่ทำให้แบมแบมแทบหยุดหายใจนั่นก็คือคราบเลือดสีแดงฉากที่ไหลเปรอะเต็มต้นแขนแกร่งของมาร์คต้วน ไม่ต้องรอให้ใครพูดอะไร ร่างเล็กก็วิ่งฉิวเข้าไปฝ่าวงสนทนา โผเข้าไปกอดร่างมอมแมมของมาร์คต้วนเอาไว้แล้วปล่อยโฮจนอีกฝ่ายทำอะไรไม่ถูกนอกจากยืนกอดร่างเล็กๆ ของแบมแบมนิ่งๆ

 

*

 

            นานเกือบครึ่งชั่วโมงแล้วที่แบมแบมนั่งเย็บแผลให้มาร์คต้วนทั้งน้ำตา ทุกอย่างค่อนข้างทุลกทุเลพอสมควรเมื่อคุณหมอประจำตัวของคุณมาเฟียนั้นขี้แยจนเกินไป เย็บแผลไปได้แค่นิดหน่อยก็ต้องหยุดเช็ดน้ำตา หยุดร้องไห้ปล่อยโฮ พอตั้งสติได้ถึงได้กลับมาเย็บใหม่ แผลเล็กๆ ที่น่าจะใช้เวลาเย็บแค่ห้านาทีเลยกลายเป็นสามสิบนาทีโดยไม่ได้ตั้งใจ

“ ร้องไห้ทำไม ตาบวมหมดแล้วนะ ” มาร์คต้วนเอ่ยถามคุณหมอขี้แยทันทีที่อีกฝ่ายวางอุปกรณ์เย็บแผลลงบนถาด ซึ่งหมายความว่าการเย็บแผลได้สิ้นสุดลงแล้ว

“ ไปทำอะไรมา บอกได้ไหม ”

“ หกล้ม ” ปากหยักยกยิ้มจางๆ พร้อมเอื้อมมือข้างที่ไม่เจ็บขึ้นมาเกลี่ยหยาดน้ำใสที่แก้มนิ่มให้คุณหมอ และเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังคงทำหน้าไม่เชื่อ

ก็จะไปเชื่อได้ยังไงล่ะ รอยที่แขนมันเหมือนหกล้มซะที่ไหน แถมยังรอยถลอกปอกเปิกตามตัวนั่นอีก คิ้วก็แแตก นี่ยังไม่นับรอยฟกช้ำที่อยู่ในร่มผ้าที่แบมแบมสังเกตเห็นหรอกนะ

“ หกล้มจริงๆ ”

“ ไม่เอาแล้ว ” แบมแบมส่ายหน้าดิก โอเค บอกว่าหกล้มก็คือหกล้ม แบมแบมจะไม่ถามเซ้าซี้ต่อแล้วก็ได้ แต่ว่า... “ ห้ามหกล้มแบบนี้อีกนะ แบมไม่ชอบเลย ฮือ ”

 

50%



เด็กดื้อของมาร์คต้วนหลับไปแล้ว...

เราสองคนนอนกอดกันอยู่ที่เก้าอี้ริมสระ โดยแบมแบมใช้ท่อนแขนของมาร์คต้วนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บหนุนแทนหมอน ในขณะที่ท่อนแขนเล็กของคุณหมอพาดเอวของคุณมาเฟียเอาไว้อย่างหวงแหน มาร์คต้วนก้มมองใบหน้าน่ารักที่นอนหลับซุกอกตนเองอยู่ด้วยรอบยิ้มบางๆ

เย็บแผลเสร็จก็ใช้เวลาปลอบไปเกือบครึ่งชั่วโมงทีเดียวกว่าคนตัวเล็กจะหยุดร้องไห้ หลังจากนั้นก็พากันไปอาบน้ำเตรียมเข้านอน แต่คุณหมอก็ยังดื้อจนวินาทีสุดท้ายบอกไม่ง่วง เดือดร้อนคุณมาเฟียต้องพามานอนตากน้ำค้างดูดาวอยู่ตรงนี้

เราสองคนดูดาวกันแบบเงียบๆ ไม่มีใครพูดอะไร ต่างคนต่างตกอยู่ในห้วงความคิด แต่แขนและขาสองข้างยังคงกอดก่ายกันไว้ไม่ยอมห่าง

ยอมรับว่าเมื่อกลางวันมาร์คอารมณ์เสียมากเกินไปหน่อย ความเครียดและความกดดันที่มีบีบให้อารมณ์ของเขาขึ้นสูงจนพลั้งปากพูดจาร้ายกาจกับคนตัวเล็กไปแบบนั้น เขาเสียใจกับการกระทำของตัวเอง เสียใจที่ทำให้แบมแบมต้องร้องไห้ และเสียใจกับคำพูดของเขา

“ ขอโทษนะครับ ” กระซิบบอกคนในอ้อมแขนเสียงทุ้ม ก่อนกดปากหยักลงบนเปลือกตาบางฉ่ำน้ำ “ ขอโทษที่ทำให้ร้องไห้ พี่เสียใจ ”

“ แบมก็ขอโทษเหมือนกันที่เอาแต่ใจ ” เปลือกตาบางค่อยๆ เปิดออกเผยให้เห็นตากลมสีนิลที่จดจ้องมายังตาคมของมาร์ค เกิดความเงียบขึ้นระหว่างเรา ก่อนแรงดึงดูดจะค่อยๆ โน้มใบหน้าของเราทั้งสองให้ใกล้กันยิ่งขึ้น

ปากหยักประทับลงบนบนปากอิ่มอย่างนุ่มนวล แบมแบมหลับตาลงอีกครั้งยินดีรับสัมผัสนั้นด้วยความเต็มใจ มือเล็กยกขึ้นโอบรอบคอของคุณมาเฟียเอาไว้พร้อมปรับองศาใบหน้าเพื่อให้อีกฝ่ายได้สัมผัสตนเองอย่างถนัดยิ่งขึ้น

ปลายลิ้นอุ่นสอดแทรกเข้ามาในโพลงปากหวาน มอบสัมผัสที่แบมแบมชอบแสนชอบมาให้ แบมแบมคิดถึงมาร์ค คิดถึงจูบที่เคยได้ทุกวัน คิดถึงอ้อมกอดอุ่นๆ คิดถึงกลิ่นกายหอมๆ คิดถึงคำบอกรักและการเอาอกเอาใจจากมาร์ค ห่างกันไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมงแบมแบมกลับคิดถึงมาร์คแทบบ้า ราวกับเราห่างกันไปหลายสิบปี ความคิดถึงและเป็นห่วงมันได้ทำลายความโกรธของแบมแบมไปหมดแล้วในเวลานี้

“ พี่ไม่เคยทนแบม ” มาร์คต้วนเอ่ยบอกคนตัวเล็กทันทีที่ถอนริมฝีปากออก ปลายจมูกโด่งยังคงคลอเคลียอยู่กับปลายจมูกรั้นและพวงแก้มนิ่ม

“ ฮึก จริงนะ ” เสียงหวานสั่นเครือ มาร์คต้วนพูดจริงๆ ใช่ไหม...

“ ครับ ขอโทษที่ปากไม่ดี แต่สาบานได้เลยว่าพี่ไม่เคยทนแบม ”

“ ฮือ อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ อย่าพูดว่าทนแบม อย่าพูดว่าจะห่างจากแบมอีกนะ ฮึก ”

เพราะแบมแบมคงทนไม่ได้...

“ ครับ พี่ขอโทษ”

“ พี่มาร์คให้สัญญากับแบมอีกอย่างได้ไหม ”มือบางยกขึ้นแตะแก้มสาก ทั้งยังมองอีกฝ่ายด้วยสายตาอ้อนวอน “ ขอได้ไหม อย่าเจ็บตัวแบบนี้อีกได้ไหม ”

“ ... ”

“ อย่าเป็นแบบนี้อีกได้ไหม ” แบมแบมเอ่ยย้ำอีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายยังคงเงียบ

มาร์คเคยเป็นแบบนี้ตอนที่ทั้งสองคนยังคบกัน ครั้งล่าสุดที่แบมแบมเคยเห็นมาร์คเจ็บแบบนี้ก็ตอนเรียนอยู่ปีสอง ตอนนั้นมาร์คถูกไล่ยิงเพราะลูกหนี้ที่กาสิโนของป๊า พวกนั้นเกลียดป๊าเพราะถูกข่มขู่ก็เลยพาลมาลงที่มาร์ค ตอนนั้นแบมแบมตกใจมาก ทั้งตกใจที่มาร์คเจ็บตัวและตกใจว่ามาร์คคือทายาทมาเฟีย ในตอนนั้นแบมแบมคิดว่าคงรับไม่ได้แน่หากมีเหตุการณ์แบบนี้อีก จึงขอเลิกไปและมาร์คก็ตกลงแต่ก็ยังคงตามวอแวแบมแบมอยู่ หลังจากนั้นเวลาที่มาร์คเจ็บตัวหรือถูกลอบยิงจากศัตรูของป๊า มาร์คก็จะหายไปไม่มาให้แบมแบมเห็น และจะกลับมาก็ต่อเมื่อหายดีแล้วเท่านั้น 

“ ... ”

“ พี่มาร์คพูดสิ อย่าเป็นแบบนี้อีกได้ไหม พี่อยากเห็นแบมขาดใจตายเหรอ ” หยาดน้ำใสไหลตกลงกระหมับบาง หากแต่ครั้งนี้ไร้ซึ่งเสียงสะอื้น

รับไม่ได้หรอก แบมแบมรับไม่ได้แน่ๆ หากมาร์คต้วนจะเจ็บตัวแบบนี้อีก

จุ๊บ

ปากหยักประทับลงบนปากอิ่มหนึ่งทีแล้วกระซิบบอก

“ พี่จะพยายาม ” ว่าจบมาร์คต้วนก็กดริมฝีปากลงบนปากอิ่มอีกครั้ง เขาไม่กล้าสัญญากับแบมแบมหรอก เพราะที่ที่เขาอยู่มันไม่มีอะไรรับประกันได้หรอกว่าเขาจะปลอดภัยและมีอายุยืนยาว บางทีเขาอาจจะพลาด ปีหน้าเขาอาจจะตาย หรือโชคดีไปกว่านั้นก็อีกสักห้าปี สิบปี หรือบางทีอาจจะอีกสักหกสิบปีถ้าหากเขามีดวงมากพอ

มาร์ครู้ว่าเขาเห็นแก่ตัวที่เลือกจะยึดติดแบมแบมไว้ๆ กับคนที่มีชีวิตไม่แน่นอนอย่างเขา แต่ถ้าจะให้ปล่อยแบมแบมไป เขาทนไม่ได้หรอก เพราะฉะนั้นเขาจึงเลือก เลือกที่จะปกป้องมากกว่าปล่อยมือ

มาร์คผละจูบออกเพื่อให้แบมแบมได้หายใจ ก่อนโน้มหน้าเข้าไปจูบใหม่อีกครั้งเมื่ออีกฝ่ายหายใจได้เป็นปกติ ลิ้นร้อนๆ เกี่ยวกระหวัดกันไปมาในโพลงปากอุ่น ดูดดึง ขบเม้ม แลกเปลี่ยนน้ำเชื่อมแสนหวานเสียงดังจ๊วบจ๊าบ จูบที่คราแรกอ่อนโยนค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นร้อนแรงตามแรงอารมณ์ของคนทั้งสอง

มือหนาของมาร์คต้วนเลื่อนหายเข้าไปในชายเสื้อนอนเนื้อนุ่ม บีบเค้นเอวบางนุ่มนิ่มอย่างเพลินมือก่อนค่อยๆ เลื่อนไต่ขึ้นไปยังตุ่มไตสีหวาน

“ อือ อืมมม ” กายเล็กบิดเร่าจากสัมผัสที่ได้รับ ขาเล็กขยับยกขึ้นตั้งฉากเป็นรูปตัวเอ็มโดยมีร่างหนาของคุณมาเฟียแทรกกลางอยู่

แบมแบมไม่สนหรอกว่าตอนนี้ตนเองกำลังนัวเนียกับมาร์คต้วนอยู่ที่ส่วนไหนของบ้าน รู้เพียงแต่ว่าแบมแบมคิดถึงมาร์คต้วน และร่างกายของแบมแบมเองก็ไวต่อสัมผัสของมาร์คต้วนเสมอ ไม่ว่าเขาจะชักจูงทางไหนแบมแบมก็พร้อมที่จะเดินตามไปราวกับลูกแมวตัวน้อยแสนเชื่อง

“ อืมมม แฮกๆ ” ปากหยักผละออกจากปากอิ่มให้แบมแบมได้หายใจ ก่อนไล่จูบไปตามกรอบหน้าหวานอย่างหลงใหล มือหนาผละออกจากอกนิ่มไต่ลงไปยังกางเกงขาสั้นตัวจิ๋ว ลูบไล้บีบเค้นสะโพกสวยด้วยความเพลินมือ

“ อ๊า อึก ” คุณหมอหลับตาพริ้ม เชิดหน้าร้องครางเมื่อปลายนิ้วอุ่นสอดแทรกเข้าไปในช่องทางสีหวาน ก่อนบิดกายเร่าเมื่อริมฝีปากอุ่นของคุณมาเฟียเข้าครอบครองแผ่นอกนุ่ม มือเล็กสอดเข้ากับกลุ่มผมบริเวณท้ายทอยของร่างหนา พร้อมแอ่นอกบางให้อีกฝ่ายได้สัมผัสตัวเองมากยิ่งขึ้น

ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเสียงครางหวานๆ กับกายหอมแสนนุ่มนิ่มทำให้มาร์คต้วนหน้ามืดตามัวได้อย่างง่ายดาย ไม่ได้สนใจแม้สักนิดเลยว่าสถานที่ที่ทั้งสองคนใช้พลอดรักกันอยู่นี่มันเป็นอยู่ในส่วนไหนของบ้าน

มาร์คต้วนไม่ใช่คนชอบโชว์หรอกนะ เพียงแต่คิดว่าลูกน้องของเขาคงฉลาดมากพอที่จะไม่ยืนดูเจ้านายพลอดรักกันหรอก

“ ฮื่อ พี่มาร์ค อ๊า ” หัวกลมส่ายไปมาเมื่อมือหนาเริ่มขยับเข้าออก แถมยังเพิ่มจำนวนจากหนึ่งเป็นสามโดยไม่รู้ตัว แบมแบมตัวสั่นระริกเพราะสัมผัสวาบหวามที่มาร์คต้วนมอบให้ กายเล็กของคุณหมอกระตุกเกร็งก่อนปลดปล่อยคราบน้ำขาวขุ่นออกมา

“ แฮกๆๆๆ ” ตากลมหวานเชื่อมของคุณหมอจดจ้องใบหน้าหล่อเหลาของคุณมาเฟียไม่วางตา มือเล็กขยับเลื่อนมากอบกุมที่แก้มสากก่อนโน้มใบหน้าหล่อเหลาเข้ามาป้อนจูบ แล้วพลิกตัวขึ้นนั่งทับกายแกร่งเอาไว้

“ แบมทำเอง ” มาร์คต้วนเลิกคิ้วเมื่อได้ยินประโยคบอกเล่าของคุณหมอ ปกติเคยเสนอตัวที่ไหนกัน ครั้งนี้มาแปลก

“ จริง? ”

“ เฉยๆ เถอะ เห็นว่าเจ็บอยู่หรอกนะ ” แบมแบมจิ๊ปากพร้อมทรงตัวลุกขึ้นยืนรูดกางเกงขาสั้นตัวจิ๋วพร้อมกางเกงชั้นในออกในคราวเดียว แล้วจึงขยับกายกลับขึ้นไปนั่งคร่อมร่างหนาเอาไว้อีกครั้ง มือเล็กล้วงเข้าไปในกางเกงนอนขายาวของอีกฝ่าย ควักล้วงเอาอวัยวะตื่นตัวของมาร์คต้วนออกมาแล้วขยับมืออยู่สองสามครั้งให้เพื่อให้มันพร้อมรบเต็มที่โดยมีมาร์คต้วนนอนเอมมือรองท้ายทอยมองการกระทำของคุณหมออยู่ด้วยสายตาหวานเชื่อม

แบมแบมขยับกายคุกเข่า จับลูกชายมาร์คต้วนให้ตั้งชันขึ้นก่อนค่อยๆ กดมันเข้ากับช่องทางสีหวาน ใบหน้าน่ารักของคุณหมอเหยเกด้วยความเสียวซ่าน แม้จะผ่านการเบิกทางมาแล้ว แต่ก็ใช่ว่ามันจะคุ้นชินและตอบรับสิ่งแปลกปลอมในทันที

คุณหมอนั่งทับกายแกร่งอยู่สักพักจนช่องทางรักเริ่มปรับตัวจึงเริ่มขยับ จังหวะรักเนิบนาบค่อยๆ บรรเลงไปอย่างช้าๆ แบมแบมหลับตาพริ้มหอบหายใจถี่ รู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังลอยละล่องอยู่บนท้องฟ้า มีเสียงหอบหายใจถี่สลับเสียงครางกระเส่าของมาร์คต้วนคอยย้ำเตือนว่าแบมแบมไม่ได้ลอยละล่องอยู่บนท้องฟ้าเพียงคนเดียว

“ อา...ซี้ดดด แบม อืม ”

“ อ๊ะๆๆๆ แฮก อ๊ะ อึก ”

“ เร็วหน่อยแบม อืม ”

“ อ๊ะๆๆๆ อึก ” แบมแบมส่ายหน้าหวือ ไม่ไหวหรอก จะให้เร็วกว่านี้แบมแบมทำไม่ไหว แค่นี้ก็จะขาดใจตายอยู่แล้ว แล้วอีกอย่างก็รู้สึกเหนื่อยแล้วด้วย

“ อ๊ะ พี่มาร์ค! ” แบมแบมร้องลั่นเมื่ออยู่ๆ มาร์คต้วนส่งมือหนามาจับยึดเอวบางเอาไว้ให้อยู่กับที่แล้วส่งกายกระแทกกระทั้นเข้ามาในจังหวะที่รวดเร็วแล้วรุนแรงจนแทบทรงตัวไม่ไหว กายของคุณหมอสั่นระริกแถมยังอ่อนปวกเปียกจนต้องโน้มตัวลงไปกอดคุณมาเฟียเอาไว้ แบมแบมหลับตาปี๋ร้องลั่นเมื่อรู้ว่าร่างกายของตัวเองไม่ไหวแล้วและพร้อมปลดปล่อย     

“ อ๊ะๆๆๆ กรี๊ดดดดดด ” และแล้วก็ปลดปล่อยออกมาจนได้ คุณหมอกรี๊ดลั่นหอบหายใจถี่ด้วยความเหนื่อยหอบในขณะที่มาร์คต้วนขยับกายอีกสองสามครั้งก็ปลดปล่อยออกมาเต็มช่องทาง

“ แฮกๆ เก่งมาก คนดี ” ปากหยักกดจูบลงบนกลุ่มผมชื้นเหงื่อ มือหนาลูบไล้แผ่นหลังบางเบาๆ คล้ายจะกล่อม ตากลมของคุณหมอปิดลงอย่างเหนื่อยอ่อนพร้อมเข้าสู่ห้วงนิทราได้ทุกเมื่อ ร่างเล็กขยับตัวซุกเข้ากับอกอุ่นในท่วงท่าที่แสนสบาย พึมพำงึมงำในลำคอจนแทบไม่เป็นภาษา แต่พาให้หัวใจของคนฟังอุ่นวาบ จุดรอยยิ้มบนปากหยักจนกลายเป็นเสียงหัวเราะเบาๆ ด้วยความยินดี

“ งืม แบมรักพี่มาร์คนะ ฟี้~

พูดออกมาได้แล้วสินะแบมแบม...

 

*

 

หลังจากส่งคุณหมอตัวเล็กขี้เซาขึ้นไปนอนบนห้องเสร็จเรียบร้อย มาร์คต้วนก็ไล่ตัวเองให้กลับลงมายังชั้นล่างของบ้านอีกหนเนื่องจากแผลที่เย็บไว้นั้นได้ปริไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว พนันได้เลยว่าถ้าหากแบมแบมรู้เข้า เขาได้โดนบ่นจนหูชาแน่ๆ แต่จะให้ทำยังไงเล่า ก็ถ้าเขาไม่อุ้มแบมแบมแล้วใครจะอุ้มกัน ให้ลูกน้องอุ้มแทนงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ อย่าหวังเลยว่าจะได้แตะแบมแบมแม้ปลายก้อย

 “ คุณชายครับ คุณท่านโทรมา ” มาร์คต้วนวางอุปกรณ์ทำแผลลง เงยหน้ามองลูกน้องตัวยักษ์ที่ยื่นโทรศัพท์ไร้สายมาให้ จมูกโด่งพรูลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยอ่อนก่อนยื่นมือหนาไปรับมันมาแล้วแนบหู

“ ครับ ”

 ( ไง ลูกชาย ฉันขอเหตุผลดีๆ จากแกสักข้อว่าทำไมแกถึงไม่ยอมมารับช่วงต่อจากฉันสักทีต้วนอี้เอิน )

 

100%

พรีเซนต์จบเสร็จแล้วววววววววว เย่ะ! ที่หายไปนานๆ คือไปทำนี่มานี่แหละค่ะ55

ตัวเองอย่าพึ่งเบื่ออารมณ์ขึ้นลงของสองผัวเมียนี่นะคะ ปมมันยังไม่ออกมันก็ต้องมีคาดเดาไม่ได้กันบ้าง เนี่ยๆ ปมมันจะออกแล้ว ใจเย็นเย้นนนนนนนนน อย่าลืมว่าพี่มันเป็นลูกมาเฟียเด้อ อย่าลืมเด้อ เดี๋ยวจะพาบู้แล้ว ใจเย็นนนนนน

#หมอแบมของมาร์ค

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 601 ครั้ง

7,059 ความคิดเห็น

  1. #7015 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 15:32
    หุ้ยยยยยยย
    #7015
    0
  2. #7005 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 00:14
    งี้ต้องเดินหน้าง้อเต็มที่... แต่หมออารมณ์แปรปรวนจริง ท้องแน่ๆมั่นใจ5555
    #7005
    0
  3. #6986 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 23:00

    น้องยอมบอกรักแล้วพี่มาร์คจะทำยังไงต่อ

    รอความมั่นใจอะไรกันอยู่

    #6986
    0
  4. #6941 yuggi07 (@yuggi07) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 22:06
    เข้ากันดีอ่ะคนนึงมาเฟียคนนึงหมอเนี่ย55555555คนนึงเจ็บมาละทำแผลให้กัน
    #6941
    0
  5. #6918 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:57

    น้องแบมงืออแซ่บม่เบา
    #6918
    0
  6. #6907 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 15:18
    เด็กขี้วีน
    #6907
    0
  7. #6893 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 02:49
    น้องแบมดื้อมากกกกกกกกกกกก
    #6893
    0
  8. #6857 ฺBeau (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 00:33
    โง้ยยยยยยยยยยยยย ได้ยินคำว่ารักสักทีนะะะะ
    #6857
    0
  9. #6799 MOofai9524 (@MOofai9524) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 02:49
    อยากจะนอนแจ่มันสนุกกกก
    #6799
    0
  10. #6788 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 19:38
    แบมแบมนี่น๊าาา
    #6788
    0
  11. #6774 Cake__Cake (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 23:48
    ป๊าอยากมีหลานเป่าฮะ   ถ้าป๊าอยากมีก็อย่าเพิ่งให้พี่มาร์ครับช่วงต่อเล้ย
    #6774
    0
  12. #6756 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 04:15
    เขามีเหตุผลกีๆนะป๊าฮื่อ
    #6756
    0
  13. #6723 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 10:02
    คุณป๊าาาาา อย่าเพิ่งซี๊
    #6723
    0
  14. #6708 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 23:02
    คุณป๊าอย่าใจร้ายกับพี่มาร์คนะ ป๊าอย่าดุพี่มาร์คด้วยนะ
    #6708
    0
  15. #6595 missnight__ (@missnight17) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 22:36
    อยากบอกว่าไรท์กล้าแต่งลงอะ ถ้าเป็นฟิคอื่นก็คงย้ายสัมโนครัวไปเพจไหนสักเพจ ดีๆ กล้าดี
    #6595
    0
  16. #6493 toto (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 20:37
    มาร์คก็ไม่ยอมรับช่วงต่อเพราะแบมเหมือนกัน
    #6493
    0
  17. #6458 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 22:29
    คุณป๊าคงไม่ใจร้ายกับมาร์คและแบมเนอะ ก็ดูสิคุณม๊าออกจะรักว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้จะตาย
    #6458
    0
  18. #6436 Elle1995 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:34
    หวังว่าคุณพ่อคงไม่ใจร้ายนะ ฮือออ
    #6436
    0
  19. #6181 Tipphy_614 (@Tipphy_614) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:45
    พอเรื่องมันจะดีก้มีอะไร(?)มาขวาง
    #6181
    0
  20. #5785 fly_hi (@fly_hi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 14:49
    โอ้ยยยย
    #5785
    0
  21. #5763 Bowiee (@bbbowww) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 05:24
    เอาแล้ววว ป๊ามาแล้วววว กลัวใจ
    #5763
    0
  22. #5487 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 08:41
    พ่อพี่มาร์ค!!!!!!แบบว่า อย่าเพิ่งมาาา
    #5487
    0
  23. #5475 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:58
    กลัวใจเลยยยย พ่อจะทำยังไงเนี่ย
    #5475
    0
  24. #5364 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:47
    งื้อกลัวใจพ่อมาร์คอ่าาาาา
    #5364
    0
  25. #5160 Valeri (@jibiyidy_buy) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 23:05
    ไรท์คะ ลงฉากคัทในเด็กดีระวังโดนแบนนะคะ เค้าเป็นห่วง กลัวไม่ได้อ่านอีก ฮืออออออออออ
    #5160
    0