HELP ME PLEASE DOCTOR (mpreg) END - MARKBAM

ตอนที่ 5 : เรียกหมอครั้งที่4 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 40,817
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 673 ครั้ง
    25 เม.ย. 60




เรียกหมอครั้งที่4





เผลอแป๊บเดียวเวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ละ อันที่จริงอยู่ที่นี่มันก็ดีแหละ เป็นเกาะส่วนตัวก็จริงแต่ทางตระกูลต้วนก็ไม่ได้ปล่อยให้ว่าง เปิดให้เช่าสัมปทาน มีทั้งโรงแรม รีสอร์ท ร้านอาหาร ท่าเรือ ชายหาดสวยๆ บางแห่งก็เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้ามาเยี่ยมชมได้

นี่ในแต่ละวันแบมแบมแทบไม่ได้หมกตัวอยู่ในบ้านเลยนะ ออกไปเที่ยวตลอด บางวันมาร์คต้วนก็พาไปเดินเล่นแถวชายหาดบ้าง บางวันก็พาไปล่องเรือ บางวันก็พาไปตกปลา อืม ก็เพลินดี อย่างน้อยแบมแบมก็สบายใจไปเปราะนึงว่าเวลาหนึ่งเดือนที่ต้องอยู่ที่นี่เขาจะไม่เหงาแน่นอน

แต่ถ้าจะให้พูดถึงเรื่องน่าเบื่อ...

อ่า อันนี้มันก็มีอยู่หรอก ถามว่าเรื่องนี้มันมีต้นเหตุมาจากมาร์คต้วนใช่ไหม บอกเลยว่าใช่! ใช่ไง ใช่!

ตอนนี้เราอยู่ที่บ้านพักตากอากาศที่เกาะส่วนตัวก็จริง แต่มาร์คกับแบมแบมก็ไม่ได้อยู่กันแค่สองคนไง ยังมีเหล่าบอดี้การ์ดอีกกว่าสิบชีวิตที่กระจายตัวอยู่รอบๆ บ้าน นอกจากนั้นก็ยังมีแม่บ้านอีกสองคน

แม่บ้านคนแรกคือป้าชม คุณป้าเป็นหญิงวัยกลางคนชาวไทยแท้ที่อยู่ดูแลบ้านพักหลังนี้มานานหลายปี โอเค ป้าชมไม่ได้มีปัญหาอะไรกับแบมแบม ออกจะเข้ากันดีเสียด้วยซ้ำเพราะแบมแบมพูดไทยได้ แต่คนที่มีปัญหากับแบมแบมมากที่สุดก็คือยัยส้มเน่าลูกสาววัยแรกแรดอายุ16ของป้าชมนั่นแหละ! เห็นว่าช่วงนี้ปิดเทอมก็เลยมาอยู่กับแม่ มาช่วยแม่ทำงาน

เออ ช่วยแม่ทำงานมันก็ดี แต่มันจะไม่ดีก็ตรงที่ชอบมาอ่อยผะ...เอ่อ มาอ่อยมาร์คต้วนนี่แหละ! เป็นเด็กเป็นเล็กทำไมถึงได้แก่แดดแก่ลมขนาดนี้กันนะ ถ้าแบมแบมมีลูกแล้วลูกทำตัวแบบนี้จะจับตีให้ขาลายเลยคอยดูสิ

แล้วไอ้ตัวผู้นี่ก็เหมือนกันนะ ชีวิตนี่ไม่เคยฉลาดกับเขาหรอก ตั้งแต่รู้จักกันมานี่เห็นฉลาดอยู่อย่างเดียวก็คือเรื่องลากแบมแบมขึ้นเตียงนั่นแหละ! โดนเด็กอ่อยอยู่ทุกวันไม่เคยรู้ตัวกับเขาหรอก เห็นแล้วมันโมโห มือจะลั่นโทรไปแจ้งตำรวจเสียให้ได้

หงุดหงิด!

“ แบม ”

“ อะไร! ” เสียงหวานตวาดแว้ดตอบรับคุณมาเฟีย ในขณะที่ตากลมยังคงจ้องมองนิตยสารแฟชั่นในมือ

หงุดหงิดๆ ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไรชอบหงุดหงิด ได้ยินเสียงมาร์คต้วนเป็นไม่ได้ อยากจะวีนอยากจะเหวี่ยง อยากฟาดมือลงบนแผ่นหลังกว้างๆ นั่นให้เนื้อแตก อ้อ เวลาที่มาร์คต้วนร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดนี่ก็เพราะซะยิ่งกว่าเพลงคลาสสิกอีกนะนะจะบอกให้

“ พี่เอาน้ำส้มมาให้ ” มาร์คต้วนเอ่ยบอกคนตัวเล็กขี้หงุดหงิดด้วยน้ำเสียงเบาหวิว มือหนาประคองแก้วน้ำส้มคั้นเย็นฉ่ำที่พึ่งเข้าครัวไปคั้นมาสดๆ ร้อนๆ ให้คน(ที่ตัวเอง)รัก

อากาศมันร้อน แบมแบมก็เลยหงุดหงิด ถ้าหากได้ดื่มอะไรเย็นๆ คนตัวเล็กอาจจะคลายความหงุดหงิดลงไปได้บ้าง และที่สำคัญมากๆเลยนะ เนื้อตัวของเขาจะไม่มีแผลเพราะฝ่ามือเล็กๆ นั่น T_T

ฮือ โดนฟาดจนหลังช้ำไปหมดแล้ว เห็นมือเล็กนิดเดียวแบบนั้นฟาดเจ็บมากเลยนะขอบอก

“ น...น...น้ำส้มเหรอ! น้ำส้ม!? ” นิตยสารชื่อดังลอยหวือลงไปยังโต๊ะตัวเตี้ย คุณหมอตัวเล็กหันขวับไปมองมาร์คต้วนด้วยความตกตะลึง ตากลมเบิกกว้างในขณะที่ปากอิ่มเผยออก

“ ครับ พี่คั้นเองกับมือเลยนะ ดื่มสิ จะได้อารมณ์ดีไง^^

ยัง...ยังไม่รู้ตัวอีก...

“ พี่จะบ้าเหรอมาร์คต้วน! ” แบมแบมตวาดแหวจนมาร์คต้วนสะดุ้งโหยง คุณมาเฟียกระพริบตาปริบๆด้วยความงุนงง

“ อ้าว... ”

“ จะมาอ้าวทำไม! กล้าดียังไงไปจับส้มเป็นลูกแบบนั้น พี่น่าจะรู้ว่าแบมไม่ชอบยัยส้มเน่าอะไรนั่น นี่พี่ยังมีหน้าเอาน้ำส้มมาให้แบมดื่มอีกเหรอ ไอ้บ้ามาร์คต้วน! ” คุณหมอตัวเล็กเอ่ยถามมาเฟียคนโง่เสียงดังลั่น ตากลมเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใสที่พร้อมหยดแหมะลงมาตลอดเวลา

แบมแบมไม่ชอบ ไม่ชอบจนอยากจะร้องห้อะเข้าใจไหม!

“ แต่ว่า... ”

“ ไม่มีแต่ ไม่กินอะไม่กิน! ฮือออออ ”

“ อ...โอเคๆ เดี๋ยวพี่เอาไปทิ้งนะ ไม่เอาไม่ร้องสิ ฮึบๆ โอ๋ ไม่ร้อง ”

“ เอาไปเก็บเลย ไม่อยากเห็น ฮืออออออ ”

“ ครับๆ ” มาร์คต้วนผุดลุกขึ้นนั่ง หันซ้ายแลขวาเพราะทำตัวไม่ถูกเมื่ออยู่ๆ คนขี้วีนก็บ่อน้ำตาแตกซะงั้น “ ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ ส้มเหรอ? มาเก็บน้ำส้มไปให้หน่อยสิ ”

“ ได้ค่าาา คุณมาร์คคคคค ”

“ กรี๊ดดดดดดดดดดด ไม่เอา ไม่เอายัยนี่ เอาออกไป ไม่อยากเห็นหน้าอะ แงงงงงงง ”

“ อ...อ...โอเค ไปๆ กลับไปๆ ไม่ต้องออกมาแล้ว! เดี๋ยวฉันเอาไปเก็บเอง ”

“ แต่ว่า... ”

“ กรี๊ดดดดดดดดดดดด ”

“ ไปเซ่! ไป!!!!!!!!!!

บางครั้ง แบมแบมก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าการที่ไม่ชอบใครสักคน มันจำเป็นต้องเล่นใหญ่ขนาดนี้เลยเหรอ...




20%



 

“ เฮ้อ ” มาร์คพรูลมหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจทันทีที่ประตูไม้สีโอ๊กถูกปิดลง แมวน้อยจอมดื้อของเขาสิ้นฤทธิ์แล้วล่ะ หลังจากที่อาละวาดไปแล้วหนึ่งรอบก็หมดแรงข้าวต้มหลับปุ๋ยไปแล้ว เดี๋ยวสักหน่อยก็คงตื่นขึ้นมาอาละวาดต่อรอบบ่าย

“ เธอเป็นยังไงคะ ” ป้าชมเอ่ยถามด้วยภาษาเกาหลีสำเนียงแปร่งๆ มาร์คส่ายหัวเบาๆ แล้วบอก

“ หลับไปแล้วล่ะ ” เอ่ยบอกสั้นๆ จากนั้นก็ปรายตาไปมองยังลูกสาวของป้าชมที่ยืนกระมิดกระเมี้ยนบิดตัวเขินอายอยู่ข้างๆ คนเป็นแม่ “ แบมไม่ค่อยชอบหน้าเธอ ถ้าเป็นไปได้ก็อย่าไปใกล้เขามากนักล่ะ ”

“ งั้นเดี๋ยวส้มดูแลคุณมาร์ค... ”

“ ไม่ต้อง ” มาร์คปฏิเสธเด็กสาวเสียงเข้ม เขาไม่ต้องการความดูแลอะไรทั้งนั้นแหละ ไม่รู้ว่าจะดูแลหรือหางานมาให้เขาเพิ่มกันแน่ รายนั้นยิ่งขี้หึง(แบบไม่รู้ตัว)อยู่ด้วย ถ้าเขาช้ำในตายขึ้นมา มีหวังเบบี๋ก็กำพร้าพ่อเอาน่ะสิ

“ แต่ว่าส้ม... ” 

“ พี่มาร์ค!!! ” มาร์คหันขวับไปมองประตูที่เพิ่งปิดไปเมื่อครูเมื่อได้ยินเสียงหวานของคนในห้อง มือหนาผลักมันเข้าไปอย่างรวดเร็วก่อนที่คนเรียกจะอารมณ์ไม่ดี แต่ก็ดูเหมือนว่าจะไม่ทันล่ะนะ เพราะคนบนเตียงนอนมองหน้าเขาด้วยใบหน้าบึ้งตึง ตากลมนี่ส่งค้อนให้เขาวงโตเลยล่ะ

“ ไปไหนมา ”

“ ไม่ได้ไปไหน ” มาร์คตอบคนตัวเล็กเสียงทุ้ม พร้อมสาวเท้าเข้าไปใกล้

“ แล้วทำไมไม่อยู่นี่ ” คนขี้หงุดหงิดถามเสียงบูด มาร์คต้วนก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่เหรอว่าแบมแบมไม่ชอบนอนคนเดียว พอตื่นมาแล้วไม่เจอใครมันหงุดหงิดน่ะรู้ไหม!

“ ก็แบมนอน ”

“ นอนแล้วยังไง ขึ้นมาสิ มากอดแบมหน่อย เตียงมันโล่งไม่ชอบ ”

“ ครับ ” มาร์คต้วนขานรับหน้าบานพร้อมโดดขึ้นเตียงตามคำสั่งคนตัวเล็ก จัดแจงท่าทางให้ตัวเองสบายที่สุดแล้วดึงร่างบางเข้าไปกอด

“ ยิ้มหน้าบานเชียวนะ ” แบมแบมย่นจมูกใส่ด้วยความหมั่นไส้ เรื่องถูกเนื้อต้องตัวเขานี่ขอให้บอก ชอบนักแหละ

“ พี่มาร์ค ” นอนหลับตาไม่เท่าไหร่ เสียงหวานติดขุ่นของคนตัวเล็กก็ดังขึ้นมาอีกหน

“ หืม? ”

“ นอนเฉยๆ ไม่ต้องลูบเดี๋ยวเจอฝ่ามืออรหันต์ ”

“ จ้า ” คุณมาเฟียตอบเสียงอ่อน มือหนาค่อยๆ ถดออกมาจากกางเกงเนื้อนิ่ม บอกลาบั้นท้ายงอนงามด้วยความเสียดาย “ ทำไมเดี๋ยวนี้ขี้วีนจังฮึ? ”

“ ทำไมล่ะ วีนแล้วจะไม่รักเหรอ ” ตากลมของคนขี้วีนเปิดขึ้น ปากอิ่มเองก็เบ้ขึ้นเช่นกัน

“ ทีแบมยังไม่รักพี่เลย ”

“ แบมพูดเหรอ ” ตากลมแป๋วแหววจ้องมองมาร์คต้วน

“ งั้นถ้ารักพี่ก็ต้องมีลูกนะ ” คุณมาเฟียยิ้มกริ่ม

“ อันนี้แบมก็พูดเหรอ ” มาร์คต้วนหุบปากฉับเมื่อแบมแบมย้อนถามหน้านิ่ง คุณมาเฟียหลุบตาลง ทำหน้าหงอยเหงาจนคนตัวเล็กหมั่นไส้ “ บอกรักแบมหน่อยสิ ”

“ ไม่ ”

“ อะไร งอน? ”

“ ... ” ไม่ตอบ แต่พลิกตัวหนีจนคนถามได้แต่งง

“ บอกหน่อยเร็ว ”

“ จะอยากฟังไปทำไม ไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ”

“ งอนจริงๆ ด้วย ” แบมแบมย่นจมูกใส่แผ่นหลังกว้าง งอนย่างกับเด็กสามขวบ คิดว่าน่ารักมากหรือไงนะ

“ มีสิทธิ์งอนด้วยรึไง ไม่กล้างอนหรอก ไม่มีคนง้อ ”

“ มีตัดพ้อด้วย ” เจ้าพ่อดราม่าจริงๆ เอารางวัลตุ๊กตาทองเลยไหมมาร์คต้วน เดี๋ยวซื้อให้

“ นอนได้แล้ว ”

“ บอกรักแบมก่อน ” แบมแบมสั่ง แต่นอกจากมาร์คต้วนจะไม่ทำตามแล้ว เขายังดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะหนีอีกด้วย

“ เร็ว บอกแบม ” คราวนี้แบมแบมลุกขึ้นนั่ง เขย่าแขนคนขี้งอนแล้วสั่งอีกหน

“ ... ”

“ พี่มาร์ค ” ร่างเล็กปีนขึ้นไปนอนทับกองผ้าห่ม มือเล็กพยายามดึงผ้าห่มออกเพื่อมองหน้าคนขี้งอน แต่ก็ไม่สำเร็จ

“ ... ”

“ เร็ววววววววว บอกหน่อย แบมอยากฟัง ”

“ ... ”

“ พี่มาร์... ”

พรึ่บ

“ อ๊ะ! ” แบมแบมสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ คนใต้ร่างก็ผลุดลุกขึ้น พลิกตัวเขาให้นอนหงายส่วนตัวเองก็คร่อมเขาอีกทีนึง คุณมาเฟียโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกชิดกัน จากนั้นก็บอกคำที่แบมแบมอยากฟัง

“ พี่รักแบม ” เสียงทุ้มนั้นว่า “ รักมากๆๆๆ ”

“ ... ”

“ นอนได้ยัง ” พูดเสร็จคุณมาเฟียก็ถามเขาเสียงทุ้มพร้อมจัดแจงให้เขานอนซุกอกแกร่งตามเดิม

“ งือ ” คุณหมอตัวเล็กครางงุ้งงิ้ง ถูแก้มกลมที่ขึ้นสีแดงระเรื่อลงกับอกกว้าง หงึ รู้สึกร้อนๆ แบบนี้ไม่ดีเลย... “ พี่มาร์ค ”

“ ครับ? ”

“ แบมอยากไปว่ายน้ำ ร้อน ”

“ รอแดดร่มๆ ก่อน ” มาร์คบอก “ ตื่นขึ้นมาแล้วจะพาไป ”

“ สัญญานะ ”

“ ครับผม ”

 

*

 

แบมแบมตื่นขึ้นมาอีกทีก็เกือบเที่ยงแล้วล่ะ ตอนนี้สิบเอ็ดโมงกว่าๆ เอาไว้อีกสักยี่สิบนาทีค่อยไปปลุกมาร์คให้มาทานข้าว

เนี่ย รู้สึกเหมือนจะมองเห็นอนาคตของตัวเองตอนกลับไปเกาหลีแล้วล่ะ เฮ้อ กินๆ นอนๆ แบบนี้ตลอดหนึ่งเดือน มีหวังอ้วนฉุเป็นหมูตอนเหมือนอย่างที่คิมยูคยอมชอบล้อแน่ๆ แต่แบมแบมก็ไม่แคร์หรอกนะ คนเราหิวก็ต้องกินสิ แล้วอีกอย่างอาหารไทยก็อร่อยมาก รอกลับเกาหลีค่อยลดแล้วกัน

คุณหมอตัวเล็กเดินเกาพุงแกรกๆ เข้าไปในครัว อยากดื่มน้ำผลไม้เย็นๆ เพื่อคลายร้อนสักหน่อย พอเดินเข้าไปในครัวก็พบแผ่นหลังบางของยัยเด็กแก่แดดที่โคตรจะไม่ชอบหน้านั่งทำอะไรสั่งอยากอยู่บนโต๊ะตัวใหญ่ แอบถอนหายใจและกลอกตามองบนใส่ด้วยทีนึงแล้วจึงเอ่ยถาม

“ มีน้ำมะพร้าวไหมอะ ”

“ ... ”

“ มีน้ำมะพร้าวไหม ฉันอยากกิน ” เสียงหวานเพิ่มระดับขึ้นอีก แต่ยัยเด็กแก่แดดที่ชื่อส้มเน่าก็ยังคงนั่งเงียบ นี่กะจะเมินกันใช่ไหมฮะ! หงุดหงิดแล้วนะ!

เท้าเล็กขยับเข้าไปใกล้ ก่อนเอื้อมมือไปดึงหูฟังสีขาวออกจากเด็กสาวจนเธอสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ

“ นี่!

“ อ๊ะ!

“ ฉันถามไม่ได้ยินหรือไง มีน้ำมะพร้าวไหม!

“ ก็ไม่ได้ยินน่ะสิคะ ไม่เห็นเหรอว่าส้มทำอะไรอยู่ ” เด็กสาวเบ้หน้าใส่คนตัวเล็ก ตอนนี้กำลังยุ่ง ยุ่งมากๆๆๆ ผู้ชายของเธอกำลังต้องการความช่วยเหลือ วันนี้เหล่าอปป้าปล่อยเอ็มวีวันแรก นกน้อยแสนสวยอย่างเธอต้องทำหน้าที่ด้วยการปั่นวิว!

“ แล้วที่ฉันถาม...นี่จะไปไหน! ” แบมแบมแผดเสียงลั่นเมื่อยัยส้มเน่าหอบเอาโทรศัพท์และหูฟังขึ้นไปถือไว้แล้วทำท่าจะเดินออกไป

“ คุณมาร์คบอกว่าให้อยู่ห่างๆ คุณเข้าไว้ ” พูดจบยัยเด็กแก่แดดก็เชิดหน้าเดินออกไป

“ เออ! อยู่ห่างๆ ให้มันได้ตลอดนะ! ” คุณหมอตัวเล็กตะโกนไล่หลังด้วยความหงุดหงิด เฮอะ! ปกป้องกันเข้าไป! กลัวเขาจะไปวีนใส่เด็กในปกครองน่ะสิ ไอ้บ้ามาร์คต้วน ไอ้เฒ่าหัวงู!

“ มีอะไรหรือเปล่าคะคุณ ” ป้าชมเดินเข้ามาในครัวด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงของแบมแบม

“ ไม่มีอะไรหรอกฮะป้าชม ” คนตัวเล็กถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่ ก่อนเดินไปลากเก้าอี้มานั่งลงบนโต๊ะกว้าง “ ว่าแต่มีน้ำมะพร้าวไหมแบมอยากกิน ”

“ มีค่ะ คุณมาร์คสั่งมาไว้ให้ มีน้ำผลไม้เยอะแยะเลย เธอบอกว่าคุณชอบดื่ม ” ป้าชมตอบแบมแบมด้วยรอยยิ้ม พร้อมเดินไปเปิดตู้เย็นรื้อหาน้ำมะพร้าวที่คนตัวเล็กต้องการ “ ดูเธอจะรักคุณมากเลยนะคะ ”

“ เขาก็เป็นแบบนี้แหละฮะ ” แบมแบมเบ้ปาก มาร์คต้วนน่ะเป็นแบบนี้มาแต่ไหนแต่ไน รู้จักแบมแบมยิ่งกว่าตัวเขาเองเสียอีก ชินแล้วล่ะ

“ ผู้ชายจะน่ารักกับคนรักเสมอแหละค่ะ ” ป้าชมบอกพร้อมรอยยิ้ม หญิงวัยกลางคนวางแก้วน้ำมะพร้าวอ่อนเย็นเจี๊ยบลงบนโต๊ะให้คนขี้วีน จากนั้นก็ไปจัดวุ้นมะพร้าวใส่จานให้อีกเป็นคนแถม

“ ยกเว้นไว้คนหนึ่งเถอะครับ คนนี้น่ะบางทีก็ชอบกวนโมโหจนอยากจะหยิกให้เนื้อเขียว ” แบมแบมย่นจมูก ยกน้ำมะพร้าวขึ้นดื่ม ให้อารมณ์เย็นลงหน่อยแล้วจึงพูดต่อ “ ป้าชมรู้ไหม ตอนรู้จักกันแรกๆ นะ เขาพูดน้อยจะตาย ถามคำตอบคำเหมือนกลัวดอกพิกุลจะร่วงอย่างนั้นแหละ พูดก็ไม่เก่งยังมีหน้าเดินเข้ามาจีบแบมอีกนะ ”

ตอนนั้นก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะว่าทำไมแบมแบมถึงเลือกมาร์คต้วน ทั้งที่มีคนเข้ามาจีบเป็นสิบ เป็นไงล่ะ พอเลือกแล้วก็สลัดไม่ออกไปทั้งชีวิต เกาะหนึบยิ่งกว่าหมากฝรั่งติดรองเท้า

“ แต่คุณก็รักเธอนี่คะ ”

“ ตอนนั้นก็รักแหละ ” แบมแบมย่นจมูก ยกน้ำมพร้าวขึ้นจิบอีกหน

“ แล้วตอนนี้ยิ่งกว่ารักใช่ไหมล่ะคะ ”

“ เหม็นขี้หน้ามากกว่า ” คราวนี้เบ้ปากให้ด้วย ก่อนเอื้อมมือไปรับจานวุ้นมะพร้าวจากป้าชมพร้อมเอ่ยขอบคุณ “ ขอบคุณครับ ”

วุ้นมะพร้าวรูปเป็นรสมันๆหวานๆ ถูกจิ้มเข้าปากคำแล้วคำเล่า พอได้ทานอะไรเย็นๆ แล้วก็พอคลายร้อนไปได้บ้าง แถมอารมณ์ยังเย็นขึ้นด้วย

“ มีอะไรหรือเปล่าครับ? ” แบมแบมเลิกคิ้วเมื่อเงยหน้าขึ้นจากจานวุ้นแล้วเห็นป้าชมมองมาที่ตนเองยิ้มๆ ป้าชมส่ายหน้าเบาๆ แล้วบอก

“ เมื่อก่อน ป้าเคยสงสัย ”

“ ? ”

“ ใครกันนะที่จะมาเป็นภรรยาของคุณชาย ” แบมแบมเลิกคิ้วเมื่ออยู่ๆ ป้าชมก็พูดเรื่องนี้  “ ตอนนั้นป้าก็คิดไปในหัวว่าคงจะเป็นคนสวยมากๆ เธอคงเก่งหรือไม่ก็อ่อนหวาน บางทีเธอคนนั้นก็อาจจะเป็นคนหัวอ่อนยอมคุณชายไปเสียทุกอย่าง หรือยิ่งไปกว่านั้นก็คงไม่มีเลย ” ป้าชมหัวเราะเบาๆ เมื่อพูดถึงข้อสุดท้าย

“ ... ”

“ แต่คุณตรงข้ามกับสิ่งที่ป้าคิดทั้งหมดเลย ”

“ แบมดูโง่แล้วก็ขี้เหร่เหรอครับ? ” แบมแบมเอ่ยถาม เห็นหน้าโง่ๆ แบบนี้ก็เป็นหมอนะ แถมสมัยเรียน เอ่อ หมายถึงก่อนคบกับมาร์คต้วนคนตามจีบเยอะมากเลยนะขอบอก

“ ไม่ค่ะ ” ป้าชมรีบส่ายหน้าปฏิเสธ “ คุณน่ารัก และไม่ยอมคน ดูคุณชายสิคะ เธอดูหงอ ดูไม่เหมือนคุณชายมาเฟียเมื่อตอนอยู่กับคุณ ”

“ ... ”

“ ป้าไม่เคยเห็นภาพนี้ของเธอจนกระทั่งวันนี้ อันที่จริงก็อดแปลกใจไม่ได้ แต่พอมองดูแล้วเห็นว่าเธอเป็นแบบนี้เพราะคุณ ป้าก็ว่าน่ารักดี คุณเหมาะที่จะเป็นภรรยาของเธอมากๆเลยล่ะค่ะ ”

“ ผมกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันสักหน่อย ” แบมแบมแย้ง

“ หนุ่มสาวสมัยนี้น้า ทำไมช่างปากแข็งกันเสียจริง ”

“ ก็มันจริงนี่ครับ ” แบมแบมย่นจมูก ยกน้ำมะพร้าวขึ้นดื่ม แล้วเริ่มเล่าเรื่องของตัวเองบ้าง “ ผมบอกเลิกเขาไปเมื่อแปดปีที่แล้ว เพราะโกรธที่เขาไม่ยอมบอกว่าเขาเป็นใคร ตอนนั้นโกรธมาก รอเขามาง้อ แต่ป้ารู้ไหม แปดปีที่ผ่านมาเขาไม่เคยง้อผมเลย ”

“ ... ”

“ ไม่เคยบอกว่าขอโทษ ไม่เคยขอคืนดี ”

“ ... ”

“ บางทีเขาก็โง่เกินไป ” แบมแบมพึมพำบอก เรื่องพวกนี้เป็นเรื่องที่เขาเก็บไว้ในใจมาโดยตลอด แม้แต่คิมยูคยอมเพื่อนที่สนิทที่สุดยังไม่เคยได้รู้

แบมแบมแค่ไม่อยากบอกใคร เขาคิดว่าความคิกพวกนี้มันฟังดูแล้วปัญญาอ่อนมากๆ แต่ก็นั่นแหละ มันละเอียดอ่อนในความรู้สึกของเขา มาร์คต้วนไม่เคยง้อขอคืนดี แล้วทำไมเขาถึงจะกลับไปใช้คำว่าแฟนกับอีกคนง่ายๆ กันเล่า

“ สมแล้วล่ะที่โดนแบมด่าว่าโง่เหมือนควาย เรื่องแค่นี้ก็คิดไม่ได้ ชาตินี้คุณชายของป้าคงไม่มีเมียกับเขาหรอก ” แบมแบมเบ้ปากใส่

“ แม่! มีแขกมา!

“ เบาๆ หน่อยสิส้ม ตกใจหมด ” ป้าชมหันไปเอ็ดลูกสาว ส้มพอมองเห็นแบมแบมก็ปรายตามอง ไม่เอ่ยทักทาย เดินเข้าไปหาแม่

“ มีแขกมาหาคุณมาร์คคนนึง หน้าตาดีด้วยนะแม่ เป็นคนเกาหลี ”

“ บอกแล้วไงว่าให้เรียกคุณชาย เขาเป็นเจ้านายนะ ” ป้าชมดุลูกสาวอีกครั้ง ก่อนเดินไปหยิบแก้วน้ำเตรียมเครื่องดื่มสำหรับแขกที่ว่า

“ ใคร ” แบมแบมเลิกคิ้วถาม นี่คือช่วงเวลาพักผ่อนของมาร์คต้วนนะ ทำไมถึงมีแขกมาหา ไม่สิ ใครกันที่กล้ามาหามาร์คต้วนถึงที่นี่ ที่นี่ไม่มีบ่อน ไม่มีกาสิโนให้มาคุยธุรกิจหรอกนะ

“ ส้ม ” ป้าชมเรียกลูกสาวเสียงเข้ม เมื่อยัยเด็กแก่แดดทำหูทวนลมไม่ตอบคำถามแบมแบม

“จิ๊! ได้ยินว่าชื่อจินยอง ”

“ จินยอง? ปาร์คจินยอง? ”

“ ค่ะ ”

พรึ่บ!

แบมแบมผุดลุกขึ้นทันทีที่ได้ยินคำยืนยัน ไวกว่าความคิด สองเท้าเล็กกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปตามหาเจ้าของบ้านและแขกที่ว่านั่นอยากรวดเร็วจนป้าชมต้องตะโกนบอกไล่หลัง

“ อ้าว คุณเบาๆ ค่ะ เดี๋ยวล้มกันพอดี ”

 

*

 

ปาร์คจินยอง ปาร์คจินยอง ปาร์คจินยอง

หมอนั่นเคยเป็นแฟนเก่าของมาร์คต้วนที่เคยคบกันเมื่อสมัยมาร์คต้วนอยู่ไฮสกูล ทั้งสองคนเลิกกันเพราะมาร์คต้วนโดนปาร์คจินยองเขี่ยทิ้งแล้วไปคบกับอิมแจบอมลูกพี่ลูกน้องของแบมแบม

โอเค ตอนนี้แบมแบมไม่ได้หึง แบมแบมไม่ได้รู้สึกอะไรเล้ย! ก็แค่...แบมแบมก็แค่เป็นห่วงอิมแจบอม กลัวว่าถ่านไฟเก่ามันจะมาคุ ถึงแม้ว่าทั้งสองคนจะห่างกันไปเป็นสิบกว่าปีแล้วก็เถอะนะ แต่มันก็ไว้ใจไม่ได้ใช่ไหมล่ะ

โอเค แบมแบมแค่ทำหน้าที่เป็นน้องที่ดี คอยเฝ้าสังเกตแฟนพี่ชายเอาไว้ ถ้าหากมีอะไรไม่ชอบมาพากล เขานี่แหละที่จะเป็นคนเข้าไปฉีกอกปาร์คจินยองคนนั้น อ้อ ส่วนมาร์คต้วนเขาจะไม่ยอมให้ตายง่ายๆหรอก หมอนี่ต้องโดนทรมานอย่างการผ่าท้องแบบสดๆ ควักเอาไส้เออมาสับๆๆๆๆๆๆ ให้ละเอียดแล้วก็โรยเกลือใส่แผล จากนั้นก็เอาน้ำร้อนราดให้ดิ้นตายไปสักสามสิบหน!

“ คุณทำอะไร ”

“ ชู่ว ไปเสิร์ฟน้ำได้แล้วไป ” แบมแบมที่เกาะผนังห้องนั่งเล่นจ้องมองคนในห้องนั่งเล่นชู่วปากบอกยัยส้มเน่าที่ยืนมองตนเองด้วยความสงสัย “ แล้วฟังให้ดีๆ นะว่าเขาคุยเรื่องอะไรกัน ”

“ แล้วทำไมคุณไม่เข้าไปฟังเองเล่า!

“ จิ๊! บอกให้ทำไรก็ไปทำเถอะน่า ” คุณหมอตัวเล็กถลึงตาใส่ยัยเด็กแก่แดดแล้วออกแรงผลักร่างเล็กๆ ที่ขนาดเท่ากับตนเองให้เข้าไปในห้อง

คุณหมอจ้องมองทุกการเคลื่อนไหวในห้องนั้นด้วยความตั้งใจ จนกระทั่งยัยเด็กส้มเน่าเดิมออกมา

“ ว่ายังไง!

“ ส้มฟังไม่ค่อยทันหรอก เขาพูดเร็วกันจะตาย แต่ได้ยินว่าจะไปท่าเรือกัน ” เด็กสาวเอ่ยบอกคนตัวเล็ก สองคนนั้นพูดเร็วจะตาย ถ้าเป็นภาษาไทยว่าไปอย่าง นี่ดันพูดกันเป็นภาษาเกาหลี! ภาษาที่ส้มเรียนรู้มาจากอปป้าที่ตามติ่งและในซีรีส์ ส้มพอพูดได้เพราะแม่สอนแต่ส้มก็พูดได้ไม่คล่องเหมือนแม่ เพราะแม่เคยไปทำงานเป็นแม่บ้านให้ตระกูลต้วนที่เกาหลี พอส้มเกิดแม่ก็ย้ายมาทำงานที่นี่แล้ว

“ ว่าไงนะ ตอนไหน! ” แบมแบมเบิกตากว้าง ไม่ทันได้ฟังคำตอบจากเด็กสาว คุณหมอตัวเล็กก็ขยับกายออกจากที่ซ่อน จ้องมองคนในห้องนั่งเล่นทั้งสองคนที่ลุกขึ้นยืนเหมือนจะไปที่ไหนสักที่

“ จะไปไหนกัน!!!

 



75%



มาร์คผงะด้วยความตกใจเมื่อได้ยินเสียงหวานแผดลั่น ตาคมเลื่อนมองดวงหน้าหวานของคุณหมอตัวเล็กที่บัดนี้เต็มไปด้วยความถมึงทึง

“ ไปไหน ” แบมแบมกดเสียงต่ำถามอีกครั้งเมื่อยังไม่ได้รับคำตอบ เท้าเล็กที่สวมสลิปเปอร์สีขาวค่อยๆ ก้าวเดินเข้าไปหาคนทั้งสองอย่างช้าๆ ทว่านักแน่นและมั่นคง

“ เราจะไปท่าเรือกันน่ะ ” เป็นจินยองที่ส่งยิ้มหวานตอบแบมแบม (ว่าที่)พี่สะใภ้ของแบมแบมดูไม่แปลกใจเลยสักนิดที่เห็นแบมแบมอยู่ที่นี่

เฮอะ จะแปลกใจได้ยังไงล่ะ คงจะรู้มาก่อนแล้วน่ะสิว่าเขาอยู่ที่นี่กับมาร์คต้วนก็เลยตามมาอ่อย...อะแฮ่ม ตามหาหามาร์คต้วนถึงนี่

“ คือพี่สนใจจะมาเช่าสัมปทานต่อน่ะ ก็เลยว่าจะให้มาร์คพาไปชมสักหน่อย ”

“ แบมไปด้วย ” คุณหมอตัวเล็กยกมือขึ้นกอดอกพร้อมเชิดหน้าขึ้นสูง ยังไงซะก็จะตามไปด้วย อยากไปเดินเล่นอยู่พอดี อยู่บ้านแล้วเบื่อ

“ แดดมันร้อน ไปไม่ได้ ” มาร์คต้วนถอนหายใจพรืดเมื่อได้ยินในสิ่งที่คนตัวเล็กพูด คิ้วเข้มๆ ของเขาขมวดมุ่นในขณะที่ตาคมทอประกายดุ

“ จะไป ” แต่แบมแบมยังไงก็เป็นแบมแบม ยังคงดื้อรั้นและชอบเอาชนะอยู่เสมอ

“ แบม ”

“ ร้อนก็ร้อนสิ ก็แบมจะไปอะ! ” คนตัวเล็กแผดเสียงลั่นพร้อมกระทืบเท้าเร่าๆ อย่างเด็กเอาแต่ใจ ทั้งรู้สึกเสียหน้าที่โดนมาร์คต้วนดุต่อหน้าจินยอง ทั้งรู้สึกหงุดหงิดที่โดนขัดใจ

“ แดดร้อน เดี๋ยวก็หงุดหงิดอีก ” เป็นมาร์คต้วนที่เป็นฝ่ายยอมแพ้เหมือนอย่างเคย คุณมาเฟียสาวเท้าเข้าไปใกล้ร่างเล็กพร้อมบอกเสียงอ่อน

แบมแบมน่ะเป็นคนแพ้แดด เจอแดดนิดหน่อยก็ตัวแดง หน้าแดง หงุดหงิดก็ง่าย ยิ่งไปกว่านั้นอาจจะไม่สบาย เพราะเป็นห่วงหรอกถึงไม่อยากให้ไป ยิ่งแดดเที่ยงวันแบบนี้ด้วย ไม่ดีแน่ๆ

“ ก็เอาสิ ถ้าไม่ให้ไปด้วยจะอาละวาดให้บ้านแตกเลย ”

แต่ก็นะ

แบมแบมก็คือแบมแบมนั่นล่ะ ไม่เคยรับรู้ถึงความหวังดีของเขาเลยสักนิด เจ้าเด็กดื้อเอ๊ย

 

*

 

“ ก็บอกแล้วว่ามันร้อน ” มาร์คต้วนบ่นเบาๆ ในขณะที่มือไล่เช็ดเหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ผุดขึ้นเต็มใบหน้าหวานด้วยผ้าเช็ดหน้า ส่วนมืออีกข้างก็ถือร่มกันแดดให้คนตัวเล็ก

“ ก็ใครจะไปคิดว่ามันจะร้อนขนาดนี้เล่า!

“ ดื้อ ”

“ แบมไม่ดื้อนะ!

“ เถียงเก่ง ” มาร์คต้วนว่าเสียงทุ้ม ก่อนปรายตามองไปรอบๆ ตัวเพื่อหาที่ร่มๆ ให้คนดื้อเข้าไปพัก ที่นี่เป็นท่าเรือ หาที่ร่มๆ คงยากเพราะมีแต่ท่ากับเรือเท่านั้น จะให้เดินเข้าไปหลบในเรือก็ไม่ได้อีก ไม่ใช่เรือของเรา เกิดให้เข้าไปหลบในเรือแล้วโดนเจ้าของเรือลักพาตัวไปทำไงล่ะ มีหวัง มาร์คต้วนคนนี้ได้กำพร้าลูกกำพร้าเมียกันพอดี

“ พี่มาร์ค!

มาร์คต้วนส่ายหน้าเบาๆ เมื่อเด็กน้อยตวาดแว้ด แอบสารภาพด้วยว่าแสบแก้วหูเบาๆ

“ มาร์ค ตรงนี้เราพอจะต่อเติมได้ไหม ”

“ ตรงไหนนะ ” มาร์คขานรับจินยองที่เดินเข้ามาถาม แต่สายตาก็ยังคงโฟกัสที่เด็กน้อยซึ่งยังคงทำหน้าบูดบึ้งเพราะอากาศร้อน เขาจึงช่วยคลายร้อนด้วยการปัดผมหน้าม้าชื้นเหงื่อนั้นขึ้นให้ ก่อนรื้อหาขวดน้ำที่หยิบติดกระเป๋าสะพายมาด้วยขึ้นมาเปิดให้ “ แป๊บนึงนะจินยอง ”

-3-

“ แก้มแดงหมดแล้วเนี่ย ดื่มน้ำก่อน ”

“ มันไม่เย็นอะ แบมอยาก... ”

“ เราอยากเพิ่มความกว้างตรงนี้อีก แล้วก็ต่อทางเดินให้ยาวกว่านี้อีกจะได้ไหม ”

“ เดี๋ยวอีกหน่อยจะมีร้านน้ำผลไม้ ดื่มคลายร้อนไปก่อน ” มาร์คยัดขวดน้ำใส่มือเล็กก่อนหันไปตอบจินยอง “ ได้ แต่ต้องรื้อใหม่เพราะโครงสร้างมันค่อนข้างเก่า ถ้าต่อเติมมากเกินไปโครงสร้างจะรับน้ำหนักไม่ไหว ”

“ แล้วถ้า... ”

“ เราขอไปดูตรงนั้นได้ไหม ” แบมแบมหุบปากฉับเมื่อจินยองชิงพูดขึ้นตัดหน้า เด็กน้อยส่งค้อนปะหลับปะเหลือกให้พี่สะใภ้

“ อืม แต่พักก่อน แบมร้อน ” มาร์คว่า ก่อนหันมาควานหามือแบมแบมไปจับไว้แล้วตั้งท่าจะพาเดินเข้าไปในร่มจริงๆ แต่เด็กน้อยกลับขืนตัวเอาไว้แล้วบอก

“ พี่มาร์คไปเลยก็ได้ เดี๋ยวแบมไปหาที่ร่มๆ รอ ”

“ ได้ที่ไหน อยู่คนเดียวไม่ได้หรอก ” มาร์คขมวดคิ้วมุ่นตอบแบมแบมแทบทันที

“ ได้สิ แบมโตแล้วนะ ”

“ เดี๋ยวพี่จะกลับไปส่งที่บ้านแล้วกัน ” มาร์คปฏิเสธแล้วตั้งท่าจะพาแบมแบมเดินไปขึ้นรถเพื่อกลับบ้านอย่างที่ว่าจริงๆ แต่ก็เป็นแบมแบมอีกนั่นแหละที่ขืนตัวเอาไว้แล้วบอก

“ ไม่เอา เสียเวลา พี่ไปดูกับพี่จินยองเถอะ ” อันนี้แบมแบมพูดจริงๆนะ ไม่ได้ประชดเลยสักนิด รู้สึกแย่เหมือนกันนะที่ตัวเองมาเป็นตัวถ่วงของคนอื่นเขา มาร์คจะคุยงานก็ไม่ได้คุยเพราะมัวแต่ห่วงแบมแบม

ส่วนจินยอง...ช่างเถอะ ไม่ได้แคร์เท่าไหร่หรอก

“ แบม ” แต่มาร์คต้วนกลับกดเสียงต่ำ ดูเหมือนว่าไม่ค่อยพอใจกับสิ่งที่แบมแบมบอกไปเลยสักนิด

“ เดี๋ยวแบมไปนั่งรอที่ร้านนั้น โอเคไหม ” คุณหมอตัวเล็กชี้ไปที่ร้านกาแฟติดแอร์เล็กๆ ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากท่าเรือไปเพียงแค่ไม่กี่ร้อยเมตร

-*-

“ โอเคไหมมาร์คต้วน แบมจะไม่ไปไหน ” แบมแบมย้ำบอกมาร์คต้วนอีกครั้ง เมื่ออีกคนยังคงขมวดคิ้วมุ่น

“ ก็ได้ เดี๋ยวเดินไปส่ง ”

“ แบมเดินไปเองได้น่า ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว อยู่นี่แหละ ”

“ แต่... ”

“ ไปแล้ว ดูเสร็จแล้วก็ไปหานะ ไม่ได้เอาโทรศัพท์มาด้วย ” ว่าแล้วก็แงะมือตัวเองออกจากมือหนาจากนั้นก็สาวเท้าเดินไปยังร้านกาแฟที่ว่าโดยไม่หยุดรอฟังคำประท้วงจากมาร์คเลยแม้แต่น้อย

“ เฮ้อ ” ส่วนคุณมาเฟียจะทำอะไรได้ นอกจากยืนมองร่างเล็กๆ นั่นเดินไปยังร้านกาแฟที่ว่าพร้อมถอนหายใจพรืด “ ดื้อ ”

“ ดื้อแต่รักใช่ไหมล่ะ คิกๆ ” จินยองส่งสายตาล้อเลียนไปให้เพื่อนสนิทแต่มาร์คต้วนก็คือมาร์คต้วน ไม่เคยรู้สึกเขินอายกับเรื่องแบบนี้หรอก ปากหยักยกยิ้มบางๆ ในขณะที่ตาคมยังคงจ้องมองร่างเล็กๆ ของแบมแบมที่กำลังเปิดประตูร้านเข้าไปข้างใน

“ หึ รักที่สุดเลยล่ะ ”

 

*

 

อันที่จริงตอนนี้ก็เที่ยงแล้วนะ แบมแบมจะรู้สึกหิวมันก็คงไม่แปลกหรอกใช่ไหม

โกโก้ก็คือโกโก้ เค้กก็คือเค้ก มันกินแทนข้าวไม่ได้หรอก แถมยังไม่ได้ทำให้รู้สึกอิ่มเลยแม้แต่น้อย อา...หรือว่ากระเพาะของแบมแบมมันเป็นหลุมดำกันแน่นะ

ใช่ ต้องใช่แน่ๆ เลยล่ะ เพราะตอนนี้แบมแบมหิวมากๆ เลย แม้ว่าจะทานเค้กไปแล้วถึงสามชิ้นกับโกโก้ปั่นอีกสองแก้ว...

ฟุดฟิดๆ

เหมือนจะได้กลิ่นอาหารนะ

“ หอมจัง ” ได้กลิ่นเหมือนกุ้งเผาเลยแฮะ...

โครกกกกกกก

อา... พยาธิทำงานแล้วสิ...

ตากลมกวาดมองไปรอบตัว ก่อนจะสะดุดอยู่ที่เด็กเสิร์ฟของร้านคนนึงที่กำลังถือจานกุ้งเผาเดินผ่านเข้ามา

“ ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าไปซื้อมาจากที่ร้านไหนเหรอ ”

 

*

 

ตอนนี้ภายในใจของมาร์คต้วนกำลังร้อนลนไปหมด เหมือนสมองมันตื้อไปหมด คิดอะไรไม่ออกเลยสักอย่าง เขาไม่รู้ว่าควรเริ่มจากตรงไหน ควรทำยังไง รู้เพียงแต่ว่าเขาไม่อาจทนยืนอยู่เฉยๆ ได้แน่

แบมแบมหายไป เด็กน้อยของเขาไม่ได้อยู่นั่งอยู่ที่ร้านกาแฟที่บอกเอาไว้มาร่วมหนึ่งชั่วโมงแล้ว เด็กเสิร์ฟในร้านบอกว่าแบมแบมออกจากร้านไปตั้งแต่เที่ยงครึ่ง และตอนนี้อีกไม่กี่สิบนาทีก็จะบ่ายสองแล้ว เขายังไม่เห็นแม้แต่เงาของคนที่ชื่อแบมแบมเลย

ห่วงแสนห่วง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้นอกจากเที่ยวเดินตามหาเด็กน้อยของเขาไปทั่วเกาะ ถ้าแบมแบมหายไป ถ้าเด็กน้อยของเขาหายไป เขาคงไม่มีทางให้อภัยตัวเองแน่ๆ ตัวก็เล็กแค่นั้นจะสู้อะไรกับใครได้

“ ใจเย็นๆ เราว่าน้องคงไปเดินเล่น... ” จินยองบอกมาร์คเสียงหอบเหนื่อยพร้อมเร่งฝีเท้าตามมาร์คที่เดินเข้าร้านนั้นออกร้านนี้เพื่อตามหาแบมแบม นี่จินยองเดินตามมาร์คมาได้ครึ่งชั่วโมงแล้วนะ ไม่สิ ไม่เรียกว่าเดิน เรียกว่าสิ่งมากกว่า คนอะไรเดินเร็วชะมัด ตั้งแต่ตอนไปดูท่าเรือแล้ว ดูก็ยังไม่ละเอียด ไม่ทันได้ทั่วทุกซอกทุกมุมมาร์คต้วนก็ชวนกลับซะแล้ว

กึก!

“ มาร์ค! ” จินยองเรียกชื่ออีกคนด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆ มาร์คก็หยุดเดิน เป็นผลให้จินยองที่วิ่งตามมาทีหลังเบรคไม่ทัน ชนแผ่นหลังกว้างดังตุ๊บ มือเล็กยกขึ้นลูบจมูกป้อยๆ ฮือ ดีนะที่เป็นจมูกแท้ ถ้าเป็นจมูกปลอมคงมีเบี้ยวกันบ้างล่ะ

คนตัวเล็กขยับเท้าออกจากแผ่นหลังกว้าง เตรียมจะวีนใส่เพื่อนสนิทตัวโต แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อตากลมเหลือบไปเห็นคนที่กำลังตามหานั่งทำหน้าเคลิ้มสุขอยู่กับจานกุ้งเผา จินยองค่อยๆ ลากสายตากลับมาที่มาร์คต้วน ก่อนจะกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่เมื่อใบหน้าหล่อเหลาของเขาถมึงทึงบวกกับไอเย็นๆ ที่แผ่ขยายออกมาจากร่างสูง

อันตราย...ตอนนี้มาร์คต้วนอันตรายมาก...

“ ม...ม...มาร์ค ใจเย็นๆก่อน ”

“ แบม! ” จินยองสะดุ้งโหยงหลับตาปี๋เมื่อมาร์คต้วนตวาดลั่นร้านอาหารซีฟู้ด ในขณะที่แบมแบมค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเจ้าของเสียง ก่อนแย้มยิ้มกว้างกวักมือหย็อยๆ ให้คุณมาเฟียเดินเข้าไปหา

“ อ้าว พี่มาร์ค แกะกุ้งให้หน่อยจิ เจ็บมือแล้วอะ ”

“ กลับบ้าน! ” เสียงทุ้มต่ำของมาร์คต้วนตวาดกร้าวอีกหน ก่อนสาวเท้ายาวๆ ไปยังคนตัวเล็ก ฉุดอีกคนให้ลุกขึ้นแล้วลากกันออกไป

“ อ๊ะ!

“ มาร์ค! อย่าทำน้องแรง มาร์ค! ” ส่วนจินยองน่ะเหรอ ก็ได้แต่ยืนร้องตะโกนบอกมาร์คต้วนตามหลังนั่นแหละ ไม่กล้าเดินเข้าไปห้ามหรอก มาร์คต้วนตอนโมโหน่ะน่ากลัวจะตายไป ฮือ

คนตัวเล็กล้วงมือสั่นๆ ลงไปในกระเป๋ากางเกงเพื่อหยิบโทรศัพท์โทรไปบอกคนรักที่อยู่เกาหลี จินยองเล่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อครู่ให้แจบอมฟังด้วยความร้อนลน หวังให้อีกฝ่ายโทรไปเตือนมาร์คต้วนอย่าให้ทำอะไรรุนแรงกับแบมแบม แต่แจบอมก็ไม่ได้ตื่นเต้นตามเลยสักนิด กลับหัวเราะร่วนแล้วบอกกลับมาด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า

อย่างไอ้มาร์คน่ะเหรอจะกล้าทำอะไรแบม ไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอกน่า ตีสักแปะมันยังไม่กล้าเลย เรื่องผัวๆเมียๆน่า กลับมาได้แล้ว คิดถึง

 

 

100%

หว่ายยยยยยยยยย คุณมาเฟียเวอร์ชั่นเกรี้ยวกราดก็มานาจา

ปล.ก็บอกแล้วไงว่าเรื่องนี้ตัวร้ายกับพระเอกมันคือคนเดียวกัน55555555555

#หมอแบมของมาร์ค

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 673 ครั้ง

7,059 ความคิดเห็น

  1. #7043 Minlaneee (@Minlaneee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2562 / 23:07
    โอ้ยยยย พี่น่ารักชะมัด
    #7043
    0
  2. #7037 khimmark (@khimmark) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 11:46
    เค้าห่วงเนาะะ
    #7037
    0
  3. #7013 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 15:16
    ใจเย็นๆนะ
    #7013
    0
  4. #7003 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 มีนาคม 2562 / 23:20
    หิวกุ้งเผาาา
    #7003
    0
  5. #6984 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2562 / 21:37

    เหตุผลน้องคือมาร์คไม่ได้พูดให้ความสัมพันธ์มันชัดเจนจริงด้วย

    แต่มาร์คตามใจน้องมากอะ คือบางทีน้องเหวี่ยงเยอะๆ มันก็น่าเอ็นดู แต่เราก็รำคาญแทนหน่อยๆ

    ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ

    #6984
    0
  6. #6970 AoyBam1994 (@AoyBam1994) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 23:19
    ก้อคนมันอยากกินกุ้งเผาอ่ะ ไม่เข้าใจหรอ หิวอ่ะหิว ดุทำมัย
    #6970
    0
  7. #6916 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 14:10

    555555น่าสงสาร
    #6916
    0
  8. #6891 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 กันยายน 2561 / 04:13
    น้องงงงงงงงงง ดื้อสุดๆๆๆอะ555
    #6891
    0
  9. #6855 ฺBeau (@jaejoong2528) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2561 / 00:06
    โถ่ๆๆๆ พ่อมาเฟียยยยย น่าเอ็นดูวววว
    #6855
    0
  10. #6829 NatwaraKamsawat (@NatwaraKamsawat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 19:20
    ค่อยๆเงยขึ้นมาอะ5555ในขณะที่แกะกุ้งอยู่
    #6829
    0
  11. #6798 MOofai9524 (@MOofai9524) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 02:32
    55555555 ขำทุกฉากจริงๆ
    #6798
    0
  12. #6786 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 18:07
    โกรธที่น้องหายมากินกุ้ง หรือเห็นน้องนั่งกับใครหรอ
    #6786
    0
  13. #6772 Cake__Cake (@Cake__Cake) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 23:23
    แบมโคตรดื้อเลย


    แต่อ่านแล้วอยากกินกุ้งเผาเลยอ่ะ งื้ออออออ
    #6772
    0
  14. #6769 Destiny_lover (@Destiny_lover) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 14:08
    อย่าดุน้องงง
    #6769
    0
  15. #6721 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 09:48
    เสียงดังไปงั้นแระเนอะ
    #6721
    0
  16. #6706 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 22:47
    พี่มาร์คเคยดุน้องที่ไหน ลองน้องทำหน้าอ้อนดูสิ ยอมมม
    ส่วนพี่แจบอมทนคิดถึฝจินยอฃไปก่อนนะ
    #6706
    0
  17. #6677 aptami (@iloveficy) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 14:47
    อยากเห็นมาร์คดุน้องเยอะๆ:p
    #6677
    0
  18. #6594 missnight__ (@missnight17) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 22:03
    ตีแปะๆยังไม่กล้าเลย 555555 แววมาแล้วนะมาร์คต้วน คิดจะรักคนเหวี่ยงวีนก็ต้องปรับสภาพเอา
    #6594
    0
  19. #6478 toto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 18:29
    อย่างนี้ก็ได้เหรอแจบอม
    #6478
    0
  20. #6455 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2560 / 20:10
    กล้าเหรอมาร์คกล้าขึ้นเสียงใส่แบมเหรอเดี๋ยวรู้กัน
    #6455
    0
  21. #6434 Elle1995 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:17
    อ่านแล้วก็หิวตามแบม 555
    #6434
    0
  22. #6208 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 19:43
    5555555555
    #6208
    0
  23. #6177 Tipphy_614 (@Tipphy_614) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 21:58
    แบมก้ไม่ได้รุ้ร้อนรุ้เยน(?)อะไรเล้ยย มาจงมาจิอีก5555
    #6177
    0
  24. #5761 Bowiee (@bbbowww) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 05:10
    มาร์คใจเย็นนนนน น้องแค่หิววว ระวังน้องงอนนะมาร์คคค มาร์คคคคคคคค
    #5761
    0
  25. #5472 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 08:52
    น้องดื้ออออ แต่น้องหิวไงงง มาร์คใจเย็นนะ คงเป็นห่วงน้องมากอ่ะ
    #5472
    0