HELP ME PLEASE DOCTOR (mpreg) END - MARKBAM

ตอนที่ 13 : เรียกหมอครั้งที่11 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 51,107
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 529 ครั้ง
    4 ก.ค. 60


เรียกหมอครั้งที่11

 




แบมแบมกำลังโกรธ แน่ล่ะว่าโกรธมาก

ไม่เข้าใจว่าทำไมมาร์คต้วนถึงได้ชอบโกหกเขาซ้ำซ้อน โกหกไปเรื่อย จบเรื่องนั้นก็มาเรื่องนี้ ไม่เหนื่อยบ้างเหรอ คนโดนหลอกน่ะ มันเหนื่อยแล้วนะ

“ ค...คือ... ”

“ ว่ามาสิ ” ตากลมจ้องมองคนเจ็บจอมปลอมที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง

“ คือพี่...คือ... ”

“ ... ” เฮอะ! ขอร้องเถอะ ตอนพูดความจริงนี่ขอให้พูดเสียงดังๆ ชัดเจนแจ่มแจ้งเหมือนตอนพูดโกหกหน่อยเถอะ

“ คือจริงแล้วขาพี่ปกติดี! ” มาร์คต้วนหลับตาปี๋กลั้นใจสารภาพความจริงด้วยหัวใจสั่นรัว เกิดมาไม่เคยกลัวอะไรเท่าแบมแบมเลยให้ตายเถอะ ตัวหรือมีก็แค่นี้ ทำไมถึงทำให้เขากลัวได้นะ

“ ว่า-ยัง-ไง-นะ ” คุณหมอย้ำถามคนเจ็บจอมปลอมเสียงเย็น มือเล็กยกขึ้นกอดอกพร้อมสาวเท้าเข้าไปใกล้คนเจ็บที่นั่งไม่ติดที่ มาร์คต้วนหลุบตาลงต่ำไม่กล้าสู้หน้าคุณหมอ แต่ก็หมั่นเหลือมองร่างเล็กเป็นระยะ

“ แม่เลย! แม่เป็นคนต้นคิด พี่ไม่ใช่คนเริ่มนะแบม ” คนขี้โกหกเริ่มป้ายความผิดไปยังผู้ให้กำเนิด แหม กตัญญูจริงๆ เลยนะมาร์คต้วน ใส่ร้ายแม่ตัวเองเนี่ยนะ! รู้ล่ะสิว่าแบมแบมไม่กล้าโกรธคุณหญิงต้วนก็เลยคิดจะป้ายความผิดน่ะสิ รู้ทันหรอกนะ!

“ ... ”

“ แบม... ” เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงียบไป คุณมาเฟียก็ชักใจไม่ดีส่งเสียงเรียกชื่ออีกฝ่ายเสียงอ่อย พร้อมเหลือบตามอง

“ ฟังอยู่ ”

“ พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจหลอกแบมนะ สถานการณ์มันพาไปอะ ” ว่าแล้วก็รีบดึงมือเล็กของคุณหมอมาจับไว้ เชื่อเขาสิ เขาไม่ได้ตั้งใจจะหลอกนะ แค่สถานการณ์มันพาไป ก็ตั้งใจไว้แล้วแหละว่าจะไม่โกหกอะไรแบมแบมอีกแล้ว เพราะกลัวว่าคนตัวเล็กจะโกรธแล้วก็เอือมละอาเขา จนทิ้งกันไปจริงๆ

แต่ก็นั่นแหละนะ ถอนตัวไม่ทันจริงๆ...

“ เล่ามาให้หมด ”

“ พี่คือ...พี่... ”

“ ถ้ายังจะโกหกอีกก็ไม่ต้องมาคุยกัน...ตลอดชีวิต ” หัวใจดวงน้อยของคุณมาเฟียกระตุกวาบเมื่อได้ยินน้ำเสียงเย็นเยียบของคุณหมอ มือหนาส่งไปเกี่ยวเอวเล็กเขามาใกล้แล้วกอดไว้แน่น ให้ตายยังไงก็ไม่ปล่อยหรอก จะไม่ยอมให้แบมแบมหนีไปไหนแน่นอน ดวงหน้าคมของคุณมาเฟียซุกลงกับอกนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของคุณหมอ แอบเนียนสูดดมเอาความความไปด้วยฟอดใหญ่ แล้วจึงเอ่ยเล่าเสียงอู้อี้

“ เล่าแล้วๆ ห้ามไปไหนนะ ก็หลังจากที่พี่รถคว่ำ พี่ก็ฟื้นขึ้นมาพร้อมกับเฝือกอ่อนที่แขนและขา หมอบอกว่าพี่เดินไม่ได้ ตอนนั้นพี่ช็อกมาก อารมณ์ดิ่งแบบสุดๆ คิดไว้ด้วยแหละว่าจะปล่อยแบมไป เพราะไม่อยากให้จมปลักกับคนพิการแบบพี่ ”

“ ... ” ปากอิ่มของคุณหมอเม้มแน่น คิดอย่างนั้นจริงๆ ด้วยสินะ ถ้าไม่ใช่มาร์คต้วนก็คงคิดงี่เง่าอะไรแบบนี้ไม่ได้หรอก คิดได้ยังไงว่าแบมแบมจะทิ้งตัวเองได้ลง บ้าบอ!

ตากลมหลุบมองคนตัวโตด้วยสายตาคาดโทษ ประจวบเหมาะกับมาร์คต้วนเงยหน้าขึ้นมาพอดี คุณมาเฟียเอาคงตั้งฉากไว้ที่อกบางตาคมจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตของคุณหมอ

“ แล้วแม่ก็ด่าหาว่าพี่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ แล้วก็บอกว่าจริงๆ แล้วขาพี่ไม่ได้เป็นอะไร แค่ใส่เฝือกไว้เฉยๆ เพราะอยากดัดนิสัยเมาแล้วขับของพี่ แต่กับเรื่องแบมมันเป็นผลพลอยได้ ”

“ ฮึ่ม! ” แบมแบมกัดฟันกรอด ร่างเล็กกระตุกเกร็งจนคุณหมอเฟียออกแรงรัดไว้แทบไม่ทัน ไม่ใช่อะไร กลัวมือเล็กๆ นั่นลั่นลงมาตีแสกหน้าเขาเอา เห็นมือเล็กๆ นุ่มๆ แบบนี้ ฟาดมาแต่ละทีเนื้อแทบแตกนะบอกไว้เลย

“ ตอนนั้นพี่ก็โวยวายแหละ กลัวแบมโกรธ พี่ไม่อยากหลอกแบม ”

“ แต่พี่ก็ทำ ”

“ ก...ก็ อือ ” พยายามจะหาเหตุผลมาแย้งนะ แต่มันหาไม่ได้ ก็เลยได้แต่ก้มหน้าก้มตาตอบรับไปในที่สุด “ ก็พี่กลัวแบมทิ้งพี่ไปนี่นา! อย่าโกรธพี่เลยนะ พี่ไม่ได้ตั้งใจ ._. ”

“ แล้วไอ้คิมยูมันรู้เรื่องด้วยหรือเปล่า ”

“ รู้สิ! มันนั่นแหละตัวดี เป็นคนใส่เฝือกให้พี่เองกับมือเลยนะ แบมฆ่ามันเลย ” มาร์คต้วนจะไม่ยอมตายคนเดียวหรอกนะ บอกไว้ก่อน

“ โอเค ” แบมแบมพยักหน้า ไอ้คิมยูคยอมคือบุคคลหมายเลขสองที่จะโดนชำระความต่อไป หนอย ไอ้ยักษ์ตัวดี ตอนเขาร้องห่มร้องไห้โวยวายถามว่าหลอกกันใช่ไหม มันยังมีหน้ามาตอบว่าเรื่องแบบนี้เขาไม่หลอกกันหรอกนะ

ฮึ่ม! มึงเจอกูแน่แม่จะทุบให้หายสูง จะด่าให้หูดับไปเลย คอยดู!

“ หายโกรธพี่เถอะนะ._. ”

“ แล้วมีเรื่องอะไรที่แบมยังไม่รู้อีกหรือเปล่า ” แบมแบมเลือกที่จะเมินคำขอร้องของมาร์คต้วน จะให้หายโกรธง่ายๆ ทำเหมือนว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นงั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!

“ เอ่อ ”

“ บอกแบมมาให้หมดพี่มาร์ค แบมเหนื่อยที่ต้องมาผิดหวังซ้ำๆ กับพี่แล้วนะ ” แบมแบมถอนหายใจ ทำหน้าท่าทางอึกอักแบบนี้คิดว่ามีแน่ๆ “ กี่ครั้งที่แบมเชื่อใจพี่ แล้วมันก็ลงเอยด้วยคำโกหก แบมเหนื่อย แบมเบื่อ แบมเกลียดเวลาที่ตัวเองดูเหมือนคนโง่ เหมือนตัวตลกในสายตาพวกพี่ ”

“ มันไม่ใช่แบบนั้น พี่ไม่เคยมองว่าแบมเป็นตัวตลกเลยนะ ”

“ แต่พี่ทำให้แบมรู้สึกแบบนั้น ” แบมแบมย้อนเสียงสั่นเครือ ตากลมเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส การโดนคนที่รักหลอกซ้ำๆ น่ะมันเจ็บมากเลยนะ

“ ขอโทษครับ... ”

“ พี่รู้ไหม ถ้าเป็นเมื่อก่อนแบมรู้ว่าพี่โกหกนะ แบมคงอาละวาด ตบตีพี่ไปแล้ว หรือไม่ก็คงพูดจาแรงๆ ให้พี่เจ็บเหมือนที่แบมเจ็บ แต่กลับครั้งนี้มันไม่ใช่ ” แบมแบมส่ายหน้าหวือ จนหยาดน้ำใสตกกระทบลงบนแก้มเนียน มือเล็กของคุณหมอยกขึ้นทาบแก้มสากเอาไว้แล้วบอก  “ เพราะอะไรรู้ไหม เพราะแบมได้เรียนรู้แล้วว่าการกระทำของตัวเองน่ะมันก็ไม่ได้ดีไปกว่าพี่สักเท่าไหร่หรอก พี่ทำให้แบมเจ็บเพราะคำโกหกหลอกลวงของพี่ แบมเองเหมือนกัน แบมทำให้พี่เจ็บเพราะคำด่าทอแสนร้ายกาจของแบม แล้วยังไง พอแบมด่าพี่ไปแล้วแบมก็กลับมานั่งเจ็บกับคำพูดของตัวเอง ”

“ แบม... ”

“ แบมเจ็บ แบมทนไม่ได้ทุกครั้งที่เห็นคนที่รักเสียใจเพราะตัวเอง แบมเรียนรู้มันแล้วนะ แล้วพี่ล่ะ เรียนรู้มันบ้างหรือยัง ”

“ พี่...พี่ขอโทษ ” คุณมาเฟียบอกคุณหมอเสียงเบา มือหนายกขึ้นเช็ดน้ำตาให้คนรักแผ่วเบา ไม่เคยรู้เลย มาร์คต้วนคนโง่ไม่เคยรู้เลยว่าการที่เขาโกหกไปแต่ละครั้งนั้นมันได้สร้างรอยแผลในหัวใจของคนตัวเล็กไว้มากแค่ไหน 

โง่ โง่เหมือนอย่างที่คุณหญิงต้วนและแบมแบมว่าเอาไว้ไม่มีผิด

“ แบมไม่อยากฟังคำขอโทษ แบมอยากฟังความจริง ”

“ จริงๆ แล้วมันก็มีอีกเรื่อง ” มาร์คต้วนบอกแบมแบมด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาคิดว่าเขาควรบอกเรื่องนี้กับแบมแบมไปได้แล้ว มันก็จริงอย่างที่แบมแบมพูด เขาควรเรียนรู้ได้แล้วว่าไอ้การโกหกนั่นน่ะ มันทำร้ายคนที่เขารักมากแค่ไหน เพราะฉะนั้นเขาควรพอสักที หยุดสร้างเรื่องโกหกนั่นซะ

“ ว่ามาสิ ”

“ ถ้าพี่บอกไปแล้วแบมอย่าโกรธพี่นะ ”

“ คิดว่าคงไม่มีเรื่องไหนที่ทำให้แบมโกรธได้เท่ากับเรื่องขาของพี่แล้วล่ะ ” คุณหมอว่าพร้อมปรายตามองขาของมาร์คต้วน แน่นอนว่ามาร์คต้วนส่งยิ้มแหยดึงผ้าห่มขึ้นปิดขาหัก(ปลอมๆ)ของตัวเองเอาไว้แล้วหันไปกอดคนตัวเล็กต่อ

“ ตอนนั้น แบมจำได้ใช่ไหมเมื่อแปดปีก่อนตอนที่แบมบอกเลิกพี่ ตอนนั้นพี่เสียใจมาก ไม่เป็นผู้เป็นคน จนแม่ทนไม่ไหว ” มาร์คต้วนหยุดเล่า เขาสูดหายใจเข้าลึก เบนสายตาขึ้นสบกับดวงตากลมโตที่มองมาที่เขาด้วยสายตาใคร่รู้ และนั่นทำให้ลมหายใจของเขาติดขัด “ พ..พาพี่ไปที่บ้านของแบม ไปขอพบคุณพ่อคุณแม่ของแบม แล้ว... ”

“ แล้ว? ” แบมแบมทวนคำของมาร์คต้วน เมื่ออยู่ๆ อีกฝ่ายก็เงียบไป ใจดวงน้อยของคุณหมอเต้นถี่ คิ้วเรียวกระตุกเหมือนจะมีเรื่องให้ปรี๊ดแตก

“ ขอหมั้น ”

“ ฮะ? ” แบมแบมเลิกคิ้วขึ้นสูง ปากอิ่มค้างเติ่งเมื่อได้ยินคำพูดเพียงสองพยางค์จากปากมาร์คต้วน

“ จริงๆ แล้วเราหมั้นกันตั้งแต่แปดปีที่แล้ว พี่แอบผูกมัดแบมแบบเงียบๆ คิดว่าถ้าแบมคิดจะไปจากพี่เมื่อไหร่ พี่จะใช้ข้ออ้างนี้ดึงแบมกลับมา ตอนนั้นก็ขอร้องคุณพ่อคุณแม่แบมด้วยว่าอย่าเพิ่งบอกเรื่องนี้กับแบม เพราะพี่กลัวว่าแบมจะไม่ยอมรับ ”

“ มาร์ค-ต้วน ” คุณหมอเรียกชื่อคุณมาเฟียช้าๆ ชัดๆ เน้นทีละพยางค์ สาบานเลยว่ามาร์คมองเห็นเปลวไฟเล็กๆ ในดวงตากลมโตนั่น แถมหูทั้งสองข้างของแบมแบมยังมีควันพวยพุ่มออกมายังกับปล่องภูเขาไฟแน่ะ ฮือ

ลูกครับ ปะป๊ารักหนูนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นกับปะป๊า ปะป๊าอยากให้หนูรู้เอาไว้ว่าปะป๊ารักหนู T^T

“ สรุปคือ พี่แอบจับแบมหมั้นเมื่อแปดปีก่อน ” แบมแบมหอบหายใจถี่ใบหน้าแดงก่ำ สรุปใจความเรื่องที่มาร์คต้วนสารภาพออกมาอีกครั้ง

“ บ...แบม ” คุณมาเฟียคลายอ้อมกอดออก กลืนน้ำลายอึกใหญ่แล้วบอกคุณหมอ “ หายใจเข้าลึกๆ ทำตามพี่นะ ฟู่วๆ แบบนี้ ใจเย็นๆ ที่รัก เดี๋ยวลูกเราจะอารมณ์ไม่ดีไปด้วยนะ ”

“ โอเค หมดทุกเรื่องแล้วใช่ไหม ” แบมแบมกัดฟันกรอด หายใจเข้าเย็นไว้ หายใจออกเย็นไว้

“ ม...หมดแล้วครับ ”

“ สรุปความจริงที่แบมรู้ในวันนี้ก็คือพี่มาร์คจับแบมหมั้นเมื่อแปดปีก่อนโดยที่แบมไม่รู้ ”

“ ครับ ._. ”

“ แล้วก็เรื่องขาพี่มาร์ค จริงๆ แล้วไม่ได้เป็นอะไรแค่ใส่เฝือกไว้เฉยๆ เพราะคุณแม่อยากดัดนิสัยเมาแล้วขับของพี่ แล้วก็เลยมาโกหกแบมด้วย เพราะกลัวแบมทิ้ง ”

“ ค...ครับ ._. ”

“ อืม งั้นไอ้เฝือกบ้านั่นคงไม่จำเป็นต้องใช้แล้วใช่ไหม ” แบมแบมตวัดสายตามองขาของมาร์คต้วนที่ซ่อนอยู่ภายใต้ผ้าห่ม เท้าเล็กของคุณหมอค่อยๆ ขยับถอยหลังจนพาร่างของตัวเองไปหยุดอยู่ที่โต๊ะที่เพิ่ใช้ปอกผลไม้ไปเมื่อครู่ มือบางหยิบมีดเล่มเล็กขึ้นมาถือไว้ก่อนส่งยิ้มหวานให้คุณมาเฟียที่นั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง

“ บ...แบม ”

“ มานี่มา เดี๋ยวแบมจะเอามันออกให้เอง ” ว่าจบก็สาวเท้าเข้าไปใกล้จนมาร์คต้วนผงะหงายหลังตกจากเตียงเสียงดังโคร่ม! จะลุกขึ้นยืนก็ลุกไม่ได้เพราะติดเฝือกก็เลยได้แต่ไถตัวออกไปทางประตู มือก็ต้องหนีบผ้าห่มเอาไว้กันอุจาดตา ส่งเสียงร้องโวยวายขอความช่วยเหลือจากคนที่อยู่ด้านนอก

“ ไม่นะแบม ไม่เป็นไร เดี๋ยวตามไอ้ยูมาก็ได้ แบม! ไม่! แบม!!! ใครอยู่ข้างนอก! ใครก็ได้ ช่วยด้วย!!! ”

“ จะหนีไปไหน ไอ้ชั่ว! มานี่เลยนะ!! ”

“ อ๊ากกกกกกกกกกกกก ”

แล้วบ่ายวันนั้นก็จบลงด้วยเสียงโหยหวนของมาร์คต้วน...

 

40%

หลังจากเหตุการณ์ระทึกขวัญในวันนั้น เช้าวันถัดมามาร์คต้วนก็ถูกถีบหัวส่งให้กลับไปพักฟื้นต่อที่บ้านใหญ่ จะว่าไปแล้วก็ถือว่าเป็นโชคดีของคุณมาเฟียเขาล่ะ ที่ลูกน้องของเขาเข้ามาช่วยไว้ได้ทันก่อนที่คุณมาเฟียจะโดนแบมแบมตัดขาจริงๆ เฮอะ เรียกได้ว่าหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้นเนี่ยเล่นเอาคุณมาเฟียเขามองหน้าลูกน้องไม่ติดไปหลายวันเลยล่ะ เพราะอะไรน่ะเหรอ นั่นก็เพราะตอนที่ลูกน้องพังประตูเข้ามาช่วยน่ะ มาร์คต้วนดันอยู่ในสภาพชีเปลือยน่ะสิ หมดภาพคุณชายมาเฟียแบบราบคาบ

ส่วนแบมแบมเองก็ย้ายตามมาร์คต้วนกลับไปอยู่ที่บ้านใหญ่เหมือนกัน ถึงแม้ว่ามาร์คจะถอดเฝือกที่ขาออกแล้ว ที่เฝือกที่แขนก็ยังถอดออกไม่ได้หรอกนะ ต้องใส่ไว้ก่อนสักพักเพราะกระดูกร้าวแถมมาร์คต้วนเองก็ติดแบมแบมซะยิ่งกว่ากาวดักหนู(?) และแบมแบม ไม่สิ เบบี๋เองก็ติดพ่อซะเหลือเกิน เป็นต้องอยากเห็นหน้าพ่อทุกเวลาหลังอาหาร เห็นไม่พอนะ ต้องได้ดมกลิ่นด้วย เฮ้อ สงสัยจะเกิดมาเป็นลูกพ่อซะละมั้งเนี่ย

“ งือ จะไปไหน ” เอวบางของคุณแม่คนใหม่ถูกท่อนแขนยาวของคนขี้เซาที่นอนอยู่บนเตียงเกี่ยวเอาไว้แล้วดึงเข้าหาตัว แบมแบมทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนิ่มอย่างเลี่ยงไม่ได้ ซ้ำยังโดนคุณมาเฟียขยับหัวฟูๆ ของตัวเองขึ้นมาหนุนตักทับเอาไว้เพื่อกันไม่ให้หนีอีกทีนึง

แบมแบมพรูลมหายใจออกมาเบา มือเล็กยกขึ้นเสยเส้นผมสีดำสนิทที่ปรกหน้าผากของคุณมาเฟียขึ้นให้ แล้วเอ่ยยิ้มพร้อมด้วยรอยยิ้มบาง

“ ไปทำงาน เช้าแล้ว ตื่นได้แล้วนะ ”

“ เพิ่งหกโมงครึ่งเอง นอนต่อก่อนสิ ” มาร์คขมวดคิ้วเมื่อตาคมเหลือบมองนาฬิกาเรือนโตที่แขนอยู่บนผนังเหนือเตียง นี่มันเช้ามากนะ เพิ่งจะหกโมงครึ่งทำไมแบมแบมถึงได้อาบน้ำแต่งตัวพร้อมไปทำงานซะแล้วล่ะ

“ ไม่ได้หรอก แบมอาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วนะ ตื่นได้แล้ว อย่างอแง ไม่อายลูกเหรอ ” คุณหมอหยิบยกเรื่องเบบี๋ในครรภ์ขึ้นมาแย้ง เขาว่าคนท้องมักจะขี้เซา แต่ก็ไม่ยักเกิดกับแบมแบม แต่ดันไปเกิดกับมาร์คต้วนแทนนี่สิ เอ๊ะ หรือมันไม่เกี่ยวกัน ที่มาร์คต้วนขี้เซานี่คงเป็นเพราะความขี้เกียจซะล่ะมั้ง

“ ลูกครับ ปะป๊าง่วง หนูบอกหม่าม๊าให้นอนก่อนเร็ว ” ไม่ว่าเปล่า คุณมาเฟียยังซักหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบของคุณหมอ

ตอนนี้แบมแบมท้องได้เก้าสัปดาห์แล้วล่ะ แต่หน้าท้องก็ยังแบนอยู่ จะป่องมากๆ ก็ต่อเมื่อทานอาหารเท่านั้น ส่วนหน้าอกก็คัดนิดหน่อย

“ หยุดงอแงได้แล้ว ลุกขึ้นไปอาบน้ำ ”

“ จุ๊บก่อน ” มาร์คต้วนพลิกตัวนอนหงาย ทำปากจู๋รอรับจูบจากแม่ของลูก ซึ่งแบมแบมเองก็ไม่ขัด ก้มหน้าลงแนบริมฝีปากนิ่มลงกับอวัยวะเดียวกันของคุมาเฟียเสียงดังจ๊วบ!

จ๊วบ!

“ อื้อ พี่มาร์ค! ” แต่มาร์คต้วนก็คือมาร์คต้วน คนเจ้าเล่ห์โน้มคอแบมแบมไว้ด้วยมือเพียงข้างเดียว แล้วระดมจูบสลับกับกดจมูกหอมไปทั่วใบหน้าของคุณหมอ โดยเฉพาะบริเวณแก้มนิ่มนั่นจะโดนกดจมูกลงบ่อยกว่าส่วนอื่น

“ หอมจัง ” มาร์คต้วนยิ้มเผล่เมื่อปล่อยแบมแบมให้เป็นอิสระ แต่ก็ยังไม่ยอมหยุดนะ เมื่อรายต่อไปที่เขาจะทักทายยามเช้าก็คือลูกน้อยของเขาเอง คุณมาเฟียเลิกเสื้อกราวน์ตัวสั้นของคุณหมอขึ้น แล้วกดริมฝีปากลงกับหน้าท้องแบนราบนั่นซ้ำๆ

จุ๊บๆๆๆ

“ อรุณสวัสดิ์ครับลูก ”

“ ถ้าเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำ ” มือเล็กยกขึ้นดันไหล่กว้างของคุณมาเฟียให้ออกจากตัว ซึ่งมาร์คเองก็ยินยอมแต่โดยดี คุณมาเฟียขยับตัวลุกขึ้นนั่งแล้วบอก

“ โกนหนวดให้ด้วยสิ ”

“ จิ๊ ”

“ นะๆ มีแค่มือเดียว ไม่ถนัด ” คมทอประกายออดอ้อน แล้วก็นั่นแหละ อย่างแบมแบมน่ะเหรอจะปฏิเสธได้ คุณหมอตัวน้อยถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนพยักหน้า

“ ก็ได้ ”

“ เย่ แบมแบมนี่น่ารักจังเลยน้า ”

 

*

 

บางครั้งแบมแบมก็เคยคิดนะว่าในอีกสี่สิบปี มาร์คต้วนในวัยเจ็ดสิบนั้นจะหน้าตาเป็นยังไง เขาอาจจะหน้าตาเหี่ยวย่น ผมขาว มีหนวดและแน่นอนว่าหนวดของเขานั้นก็ต้องถูกย้อมด้วยสีขาวเช่นกัน และใช่...แบมแบมไม่ต้องจินตนาการอีกต่อไปแล้วล่ะ

“ คิกๆ ”

“ ขำอะไร ” คุณตามาร์คต้วนเลิกคิ้วถามคนตัวเล็กเอเห็นว่าอีกฝ่ายจ้องหน้าเขาแล้วก็เอาแต่หัวเราะคิกคักราวกับตลกอะไรนักหนา

“ เปล่า ”

“ ก็เห็นอยู่ว่าขำอะ ” คิ้วเข้มขมวดมุ่น แบมแบมต้องคิดอะไรไม่ดีอยู่แน่เลยอะ!

“ พี่มาร์คเหมือนคนแก่ ” แบมแบมเฉลย มาร์คต้วนดูเหมือนคนแก่จริงๆ นะ ดูสิ ครีมโกนหนวดที่แบมแบมป้ายให้เต็มคางน่ะ ดูเหมือนเคราเลยล่ะ แบมแบมไม่ต้องจินตนาการถึงมาร์คต้วนในวัยเจ็ดสิบอีกต่อไปแล้ว คิกๆ

“ ไม่เหมือน ” คุณตามาร์คต้วนย้อนกลับแทบจะทันที ใบหน้าหล่อเหลาเหมือนคนเจ็ดสิบยุ่งเหยิงนิดหน่อยเมื่อคนตัวเล็กเอาแต่หัวเราะคิกคัก

“ เหมือนสิ ดูสิ มีหนวดสีขาวๆ เต็มไปหมดเลย คิกๆ ”

“ เหรอ ” คิ้วเข้มนั้นเลิกขึ้น ก่อนปากหยักจะกระตุกยิ้มร้ายกาจ โน้มใบหน้าเข้าไปจุ๊บที่ปากอิ่มเร็วๆ จนครีมขาวๆ ส่วนหนึ่งย้ายไปอยู่บนใบหน้าหวาน

จุ๊บ!

“ พี่มาร์ค! ” แบมแบมเบิกตาโพลง ตวาดคนแก้ขี้แกล้งเสียงดังลั่นห้องน้ำ

“ งั้นแบมก็แก่ ” มาร์คต้วนกระตุกยิ้มร้าย ตาคมฉายแววพึงพอใจจนแบมแบมอยากจะใช้มีดโกนในมือกรีดใบหน้าหล่อๆ นั่นให้เป็นรอย

“ ไม่เล่น มันเปรอะแล้วเนี่ย ”

“ ก็อยากมาว่าพี่แก่ทำไม ”

“ ก็จริงนี่ พี่อะมันคนแก่ ”

“ คำก็แก่สองคำก็แก่ ก็ไม่ใช่เพราะคนแก่นี่หรือไงที่ทำแบมป่องอะ ”

“ ไอ้บ้า! ” คุณหมอตัวน้อยตวาดแว้ดอีกครั้ง แก้มกลมขึ้นสีแดงระเรื่อใหกับประโยคเมื่อครู่

“ เขินอะดิ ”

“ จริงๆเลย ทำไมถึงเป็นคนแบบนี้ไปได้เนี่ย พี่มาร์คคนเดิมสุดคูลเมื่อเก้าปีก่อนตายไปแล้วสินะ ” แบมแบมบ่นอุบ วางมีดโกนในมือลงปล้วหันไปดึงทิชชู่ที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าขึ้นมาเช็ดครีมโกนหนวดที่เปรอะอยู่บนหน้าตัวเองออก

“ อือ ก็กลัวแบมไม่รัก ”

“ เพ้อเจ้อ ” แบมแบมย่นจมูกใส่คุณมาเฟีย คิดอะไรเพ้อเจ้อสมกับเป็นมาร์คต้วนจริงๆ นั่นแหละ

“ จริงๆ เมื่อก่อนพูดน้อยไป กลัวแบมเบื่อ ก็เลยต้องพูดเยอะๆ คิดอะไรก็พูด ไม่อยากเก็บเงียบแล้ว กลัวแบมทิ้งแล้วจะไม่ได้พูดสิ่งที่อยากพูด ”

“ อันนี้ก็เพ้อเจ้อ ” แบมแบมส่ายหน้าน้อยๆ ก่อนโยนกระดาษทิชชู่ทิ้งลงถังขยะ ตากลมเลื่อนขึ้นสบกับตาคมของของคุณมาเฟีย “ แบมไม่ทิ้งหรอกน่า ”

“ จริงๆ นะ ”

“ อือ ลูกแบมต้องมีพ่อนะ ”

“ พี่รักแบมมากนะ ” มาร์คต้วนบอกเสียงทุ้มพร้อมดึงร่างเล็กเข้ามากอด ใบหน้าหล่อเหลาซุกลงกับไหล่เล็กราวกับกลัวว่วอีกฝ่ายจะทิ้งตัวเองไปจริงๆ

“ อือ รู้แล้ว แบมก็รักพี่มาร์ค ” คุณหมอเอ่ยตอบเสียงหวาน “ แต่ว่า... ”

“ ... ”

“ ครีมโกนหนวดมันเลอะเสื้อแบมหมดแล้วเนี่ย ไอ้พี่มาร์ค!!! ”

“ โอ๊ย! ”

และแล้วเช้าอันแสนสดใสก็จบลงด้วยฝ่ามืออรหันต์และเสียงคร่ำครวญของมาร์คต้วนที่ดังลั่นห้องน้ำ

 

70%

 

            แบมแบมชักเริ่มไม่แน่ใจแล้วล่ะว่าอายุที่แท้จริงของมาร์คต้วนคือยี่สิบเก้าหรือเพียงแค่เก้าขวบกันแน่ถึงได้พูดไม่รู้เรื่อง

คุณแม่คนใหม่รู้สึกเหนื่อยใจที่ต้องหยิบยกเรื่องเดิมๆ ขึ้นมาพูดกับพ่อของลูกที่ไม่ยอมเข้าใจอะไรสักที มาร์คต้วนเอาแต่พร่ำบอกว่าแบมแบมควรดรอปเรียนได้แล้ว เพราะการเรียนแพทย์นั้นมันเครียดและหนักจนเกินไป ต้องเข้าไปยืนผ่าตัดเป็นชั่วโมงๆ อีกทั้งยังต้องทำรายงายส่งอาจารย์หมอ ไหนจะต้องรับผิดชอบเคสคนไข้ในความดูแลอีก โอเค โอเค...หลักจากที่ทุกคนทราบว่าแบมแบมท้อง แบมแบมก็ไม่ได้เข้าผ่าตัดใหญ่อีกเลย คุณแม่คนใหม่ประจำวอร์ดศัลย์ฯ เข้าร่วมแค่การผ่าตัดเล็กๆ เท่านั้นแหละ อันที่จริงแบมแบมก็อธิบายให้มาร์คต้วนฟังแล้วนะ อ้อ ไม่ต่ำกว่าวันละสิบรอบแล้ว แต่คุณมาเฟียจอมรั้นนั่นก็ไม่มีทีท่าจะเข้าใจสักที

เฮ้อ เบบี๋ ถ้าหนูเกิดมาก็อย่าเข้าใจอะไรยากๆ เหมือนพ่อเลยนะลูก...

“ ช้า! ” แบมแบมสะดุ้งโหยงจนแทบหงายหลังเมื่อคุณมาเฟียพุ่งตัวเข้ามาหาทันทีที่ก้าวขาออกจากลิฟต์ คุณหมอพรูลมหายใจออกมาด้วยความโล่งใจก่อนยื่นกระเป๋าให้อีกฝ่าย

 “ โทษที พอดีแบมมีผ่าตัดด่วนนิดหน่อยน่ะ ”  ร่างเล็กดึงมาร์คเข้าไปหอมฟอดใหญ่ ซุกหน้าลงกับอกแกร่งเพื่อสูดเอากลิ่นของคุณมาเฟียแล้วดันร่างหนาให้ออกเดินไปด้วยกัน แต่อีกฝ่ายกลับไม่ยอมขยับเลยแม้แต่น้อย คุณหมอผละใบหน้าออกจากอกแกร่งหรี่ตามอง “ อะไร อย่ามาทำหน้าบึ้งนะ ”

“ หิว ”

“ งั้นเดี๋ยวเรา... ”

“ น้องแบม ” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากทางด้านหลัง พี่โชยืนส่งยิ้มให้ที่หน้าลิฟต์ก่อนสาวเท้าเดินเข้ามาใกล้ รุ่นพี่ของแบมแบมส่งยิ้มให้มาร์คแล้วเอ่ยทักทาย “ คุณมาร์คสวัสดีครับ ”

“ พี่โชมีอะไรหรือเปล่าครับ ” เมื่ออีกฝ่ายไม่หือไม่อือ แบมแบมจึงต้องเป็นฝ่ายแก้สถานการณ์อันแสนกระอักกระอ่วนนี้แทน และก็ไม่ลืมแอบส่งนิ้วไปหยิกเอวคุณมาเฟียจากทางด้านหลังจนอีกฝ่ายสะดุ้งโหยง

กล้าดียังไงถึงได้เมินพี่โชของแบมแบม

“ พอดีพี่มีเรื่องอยากจะถามน้องแบมนิดหน่อยน่ะ เรื่องเคสคนไข้ที่น้องแบมเพิ่งส่งมาให้พี่ คือว่า... ”

“ หิววว ”

“ อ่า ” พี่โชชะงักเมื่ออยู่ๆ คนข้างกายของแบมแบมก็ร้องขึ้นแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย

“ ว่าต่อเลยครับพี่โช ” คุณหมอตัวเล็กส่งยิ้มหวานให้รุ่นพี่ ไม่สนใจท่าทางกระฟัดฟระเฟียดของอีกคนเลยแม้แต่น้อย

“ คือว่าพี่อยากจะทราบประวัติการรักษาก่อนหน้านี้ของคนไข้น่ะ เพราะในสรุปที่น้องแบมส่งมามันค่อนข้าง... ”

“ หิวไส้จะขาดแล้วเนี่ยยย ”

“ เอ่อ ” เป็นอีกครั้งที่พี่โชชะงัก ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรของพี่โชดูลำบากใจ “ ถ้าน้องแบมไม่สะดวก เดี๋ยวพี่... ”

“ แบมสะดวกครับ เพราะยังไงคนไข้ก็สำคัญกว่าอยู่แล้ว ” และแน่นอนว่าแบมแบมยังคงส่งยิ้มหวานให้พี่โชอย่างต่อเนื่อง

“ จิ๊ ”

“ เดี๋ยวพี่โชไปรอแบมตรงนั้นสักเดี๋ยวได้ไหม ขอจัดการคนไม่มีมารยาทแถวนี้ก่อนสักสามนาทีนะครับ ” แบมแบมชี้ไปยังร็อบบี้ของทางโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้ๆ กัน พยายามไม่สนใจเสียงจิ๊จ๊ะของคนไม่มีมารยาทที่ดังไม่หยุด

“ อ่า โอเคครับ ” พี่โชพยักหน้า ก่อนกล่าวลาพี่มาร์คและแน่นอนว่าไม่มีเสียงตอบรับจนแบมแบมต้องส่งยิ้มแก้เก้อให้พี่โชแทน คุณหมอตัวน้อยมองส่งรุ่นพี่ เมื่อพบว่าอีกฝ่ายเดินเข้าไปยังบริเวณร็อบบี้แล้วก็หันขวับกลับไปมองคนข้างตัวอย่างเอาเรื่อง

“ ไหนว่ามาซิ เป็นอะไร ”

“ หิวแล้ว ” มาร์คต้วนตอบเสียงบูด ใบหน้าหล่อเหลาบึ้งตึงราวกับเด็กเอาแต่ใจ เดี๋ยวนี้ล่ะเอาใหญ่ พอรู้ว่าแบมแบมรักก็รู้จักงอน รู้จักโกรธนะ

“ ก็รอก่อนได้ไหมล่ะ ไม่เห็นหรือไงว่าแบมคุยงานอยู่ ” แบมแบมพยายามบอกอีกฝ่ายอย่างใจเย็น

“ ไม่ให้คุย หมดเวลางานแล้ว ”

“ พี่มาร์ค แบมจะดุแล้วนะ ” แบมแบมกดเสียงต่ำ มาร์คต้วนถอนหายใจพรืดแล้วถาม

“ ทำไมต้องคุยกับมันด้วย ”

“ แบมกับพี่โชเป็นเพื่อนร่วมงานกันนะ ”

“ แต่มันชอบแบม ”

“ แบมก็ชอบเขา ”

“ แบมแบม! ” มาร์คต้วนแผดเสียงลั่นเมื่อได้ยินในสิ่งที่แบมแบมพูด พูดได้ยังไงอะ! ตอบกลับมาร์คต้วนมาในทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดด้วยอะ!

“ ชอบแล้วยังไง แบมก็มีพี่มาร์คแล้วนี่นา มีเบบี๋ด้วย แบมกับพี่โชเป็นได้แค่เพื่อนร่วมงานเองหรอกน่า ก็แค่ปลื้มไปขำๆ งั้นแหละ พี่โชหล่อจะตาย ” แบมแบมส่งยิ้มหวานให้คนแก่ที่เริ่มทำตัวเป็นเด็ก มือเล็กยกขึ้นหยิกแก้มสาก

“ ปลื้มขำๆ ก็ไม่ได้ ” มาร์คต้วนเบ้ปาก “ พี่หวงของพี่ ”

“ ครับๆ เลิกทำหน้าบึ้งได้แล้ว ไปรอที่รถก่อนได้ไหม เดี๋ยวแบมตามไป ”

“ ทำไมต้องรอที่รถด้วย ” รอที่นี่ก็ได้นี่ ไม่อยากให้คลาดสายตาเลยให้ตายเถอะ

“ ก็ถ้ารอที่นี่พอพี่เห็นแบมคุยกับพี่โช เดี๋ยวก็หงุดหงิดอีก ”

“ ฮึ! ” คุณมาเฟียทำเสียงขึ้นจมูก

“ นะ เป็นเด็กดีนะ เดี๋ยวให้รางวัล ”

“ เอาวันนี้เลยนะ ” แหม พอได้ยินคำว่ารางวัลนี่ตาเป็นประกายเชียวนะ

“ ตลอดแหละ ไปได้แล้ว ”

“ โอเค อย่านานนะ ” ว่าจบคุณมาเฟียก็ก้มลงหอมก้มนิ่มฟอดใหญ่แล้วเดินออกไปอย่างว่าง่าย

มาร์คต้วนน่ะ ก็แค่เด็กตัวโตเท่านั้นแหละ

แบมแบมมองตามแผ่นหลังกว้างไปจนสุดสายตา ก่อนส่ายหัวน้อยๆ แล้วเดินไปหาพี่โชที่นั่งรออยู่

“ ขอโทษที่ทำให้รอนะครับ ” แบมแบมกล่าวขอโทษพี่โชเสียงนุ่ม พร้อมหย่อนตัวนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“ เรียบร้อยแล้วเหรอครับ ”

“ ครับ ปวดหัว แบมต้องขอโทษพี่โชแทนพี่มาร์คด้วยนะครับ ก็เป็นแบบนี้แหละ นิสัยไม่ดี ” ว่าแล้วก็อดไม่ได้ที่จะส่ายหัวให้กับนิสัยแบบเด็กๆ ของมาร์คไม่ได้

“ ฮ่ะๆ พี่เข้าใจ ก็คงจะหวงน้องแบมนั่นแหละ เป็นพี่พี่ก็คงจะหวง ” พี่โชหัวเราะเบาๆ ตาคมมองรุ่นน้องด้วยความเอ็นดู ถ้ามีภรรยาน่ารักขนาดนี้เป็นใครก็หวงเถอะ

“ พี่โชก็หาแฟนสักคนสิ ”

“ ไม่ไหวหรอก แค่ทำงานก็ยุ่งมากพออยู่แล้ว พี่ไม่มีเวลาไปหาหรอก ”

“ นั่นสิเนอะ แบมเองถ้าไม่มีพี่มาร์คก็คงยืนเกาะคานหนึบหนับเหมือนพี่โชนั่นแหละ ” แบมแบมเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะ พูดจริงๆ นะเนี่ย เรียนแพทย์น่ะไม่ได้มีเวลาว่างนักหรอก เรียนไปเรียนมารู้ตัวอีกทีก็แก่แล้ว นี่ดีนะที่ชีวิตของแบมแบมมีมาร์คต้วนคอยวอแว ถึงได้โดนฉุดออกมาจากคาน

“ เอ้า เรื่องอะไรมากัดพี่ ”

“ แบมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อย แต่พี่โชไม่ต้องเป็นห่วงหรอกนะ บนคานยังมีไอ้ยูอีกคนพี่โชไม่เหงาหรอก ” อดไม่ได้ที่จะเอ่ยพาดพิงไปถึงเพื่อนรัก สันดานอย่างไอ้ยูอะ ต้องอยู่บนคานไปจนตาย

“ ถ้าน้องแบมหมายถึงหมอยูที่อยู่วอร์ดเดียวกันกับเราพี่ว่าคงไม่ใช่แล้วล่ะ ” พี่โชขมวดคิ้วมุ่น ในขณะที่แบมแบมเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ เห? ”

“ พี่เห็นหมอยูตามจีบน้องเตนล์มาตั้งหลายเดือนแล้วนะ ป่านนี้น่าจะเป็นแฟนกันแล้วล่ะมั้ง ”

“ คุณพระ! ” ตากลมเบิกโพลงด้วยความตกใจ ขณะที่มือเล็กท้องสองข้างยกขึ้นทาบอก แต่แล้วเพียงเสี้ยววินาที ตากลมของแบมแบมกลับทอประกายยิบยับ มุมปากอิ่มยกขึ้นเมื่อคิดอะไรดีๆ ออก

หึ คิมยูคยอมเพื่อนรัก คดีที่มึงเคยก่อนเอาไว้กูยังไม่เคยลืมหรอกนะ

มึง-เจอ-กู-แน่!

 

*

 

“ นาน! ” ทันทีที่สะโพกสวยหย่อนตัวลงนั่งบนเบาะข้างคนขับ คุณเจ้าของรถก็หันมาแผดเสียงลั่นใส่ด้วยใบหน้าบึ้งตึง บอกแล้วไง่ว่าอย่านานๆ นี่หายไปร่วมสี่สิบนาที! นี่ถ้าอีกห้านาทียังไม่โผล่มามาร์คต้วนจะออกไปตามแล้วจริงๆ ด้วย

“ โทษที พอดีมีเรื่องอื่นให้คุยด้วยน่ะ ” คุณหมอส่งยิ้มแหย จากทีแรกตั้งใจจะคุยกันเรื่องประวัติคนไข้ ไปๆ มาๆ ดันกลายเป็นเรื่องของไอ้คิมยูคยอมเพื่อนรักซะเป็นส่วนใหญ่ พี่โชนี่แหล่งข่าวชั้นดีเลยนะเนี่ย ไม่เสียแรงที่เป็นลูกพี่ลูกน้องกับพี่เตนล์ หึหึ

“ ไหนว่าจะคุยแค่เรื่องงานไง ”

“ โอ๋ๆ ไม่งอนซี่ ไม่อายลูกหรือไงหืม ” มือเล็กยกขึ้นหยิกแก้มสากด้วยความหมั่นเขี้ยว งอนเป็นเด็กจริงๆ แต่ในสายตาแบมแบมมาร์คต้วนก็น่ารักนะ

“ ไม่อาย งอน! ” มือหนายกขึ้นปัดมือเล็กออก ก่อนยกมือขึ้นกอดอกแล้วผินหน้าไปอีกทาง ยิ่งได้ยินเสียงแบมแบมหัวเราะเขาก็ยิ่งงอน!

“ ปะป๊าไม่งอนน้า หันมาก่อนเร็ว ”

“ ไม่!

“ น่า นิดนึง หันมาเร็วๆ แบมมีอะไรจะให้ ” คุณหมอยกแขนขึ้นคล้องคอคุณมาเฟียเอาไว้ พร้อมขยับใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกรั้นชิดกับแก้มสาก อะ ไหนๆ ก็ไหนๆ ละ ฉวยโอกาสกดจมูกลงบนแก้มของคุณมาเฟียซะเลย

ฟอด!

“ ไม่!” แต่อีกฝ่ายก็ดูเหมือนจะไม่ยอมหายงอนง่ายๆ อะๆ ยอมเปลืองตัวอีกหน่อยก็ได้ คุณหมอขยับตัวเปลี่ยนท่าทางย้ายสะโพกสวยจากเบาะนิ่มเป็นตักแกร่งของคุณมาเฟีย ด้วยเพราะพื้นที่ที่จำกัดสำหรับการนั่งเพียงคหนึ่งคน พอเพิ่มจำนวนมาเป็นสองจึงทำให้ค่อนข้างคับแคบ จนอะไรๆ มันแนบชิดกันไปหมด แบมแบมขยับนั่งในท่าที่สบายที่สุดก่อนส่งมือเล็กไปแนบแก้มสากทั้งสองข้างเอาไว้แล้วบังคับให้อีกฝ่ายหันมาหา จากนั้นก็กดปากอิ่มลงบนปากหยักเสียงดังจ๊วบ แล้วถาม

“ หายงอนยัง ”

“ หึ ” แหม พอโดนจูบเข้าหน่อยนี่เสียงอ่อนลงเลยนะมาร์คต้วน!

จ๊วบ

“ หายยัง ” คราวนี้คุณหมอกดจูบลงเน้นยิ่งกว่าเดิม

“ หึ ”

“ แล้วทำยังไงถึงจะหายล่ะ ”

“ ไม่รู้ :( ”

จ๊วบ!

“ หายยัง ” แบมแบมกดจูบเป็นรอบที่สามแน่นอนว่ายังคงได้รับคำตอบแบบเดิมคือ...

“ หึ ”

“ โอเค งั้นจะจุ๊บจนกว่าจะหายงอนเลยนะ ถ้าหายแล้วก็บอก ” ว่าจบคุณหมอก็กดริมฝีปากลงบนปากหยักของมาเฟียขี้งอนย้ำๆ ซ้ำๆ ไปเรื่อยๆ

จุ๊บๆๆๆ

“ จุ๊บ! อื้อ! ” แต่กดจูบลงไปได้ไม่กี่ครั้งก็โดนอีกคนล็อคใบหน้าเอาไว้ไม่ให้ขยับออก ซ้ำยังสอดแทรกลิ้นอุ่นเข้ามาในโพรงปากหวานอย่างถือวิสาสะ

เออ ให้มันได้อย่างนี่สิมาร์คต้วน!

เมื่อหมดหนทางรอด คนตัวเล็กก็ไม่คิดจะต่อต้าน ตากลมปิดลงยินยอมรับสัมผัสนุ่มหยุ่นนั้นด้วยความเต็มใจ เราสองคนแลกเปลี่ยนความหวานกันด้วยความคิดถึง ไม่ได้เจอกันแค่แปดชั่วโมงไม่น่าเชื่อเลยว่าจะทำให้คิดถึงกันมากขนาดนี้...

เสียงแลกเปลี่ยนน้ำลายดังจ๊วบจ๊าบไปทั่วรถ ทั้งดูดดึง ขบเม้ม ริมฝีปากของอีกฝ่ายอย่างไม่มีใครยอมใคร จนผ่านไปเกือบสามนาทีนู่นแหละถึงได้ยอมผละออกจากกัน

“ ฮื่อ พี่มาร์ค ไม่เอา ” แบมแบมส่งเสียงประท้วงทันทีที่คุณมาเฟียถอนจูบออก ฝ่ามืออุ่นที่เคยแนบแก้มของแบมแบมตอนนี้กลับหายเข้าไปในเสื้อกาวน์ตัวสั้น ลูบไล้ บีบเค้นเนื้อนุ่มอย่าสนุกมือ

“ จะเอา ” คุณมาเฟียกระซิบบอกคุณหมอด้วยน้ำเสียงแหบพร่าอย่างเอาแต่ใจ

“ ไม่ได้ นี่มันในรถนะ ”

“ งั้นกลับบ้านก็เอาได้ใช่ปะ ”

“ ที่ไหนก็ไม่ได้ทั้งนั้นแหละ ไหนว่าหิวไง ปะ ไปหาอะไรทานกันเถอะ ” ว่าแล้วคุณหมอก็ขยับตัวหมายจะลุกขึ้น แต่ก็ยังไม่วายโดนคุณมาเฟียจับล็อคเอวไม่ให้ขยับ

“ ฮื่อ หิวแบม ” มาร์คต้วนซุกซบใบหน้าลงกับไหล่แคบ แอบสูดดมเอาความหอมจากซอกคออุ่นไปด้วย

“ ไม่ได้ เบบี๋หิวแล้ว ไม่สงสารลูกเหรอ ”  

“ ก็ได้ ” มาร์คต้วนยอมแพ้ ปล่อยให้คุณหมอขยับตัวกลับไปนั่งที่เดิมด้วยความเสียดาย นั่งมองอีกฝ่ายจัดแจงที่นั่งเงียบๆ จนรัดเข็มขัดเสร็จนู่นแหละ ถึงโน้มตัวเข้าไปใกล้กดจมูกลงบนแก้มนุ่มฟอดใหญ่ แล้วบอก

“ กินข้าวเสร็จแล้วค่อยกินแบมต่อก็ได้นี่เนอะ~

 

 

 

100%

ทนๆ เหม็นความรักหน่อยแล้วกันนะคะ5555555555555555555

#หมอแบมของมาร์ค

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 529 ครั้ง

7,059 ความคิดเห็น

  1. #7030 sakuntipsuksin (@sakuntipsuksin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 11:07
    โอ๊ยตามาร์คนี่มันร้ายจริงๆ
    #7030
    0
  2. #7029 sakuntipsuksin (@sakuntipsuksin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2562 / 11:07
    โอ๊ยตามาร์คนี่มันร้ายจริงๆ
    #7029
    0
  3. #6991 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 04:36

    เด็กชายมาร์คงอแงมาก

    #6991
    0
  4. #6959 Pure-26 (@Pure-26) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 18:19
    อ่ะจ้าาาาา เต็มที่เลยนะเด็กชายมาร์ค
    #6959
    0
  5. #6929 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2561 / 13:53
    ต้วนอี้เอินธรรมดาซะทีไหน
    #6929
    0
  6. #6921 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 16:12
    ตาหื่น
    #6921
    0
  7. #6898 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 03:08
    มาร์ค9ขวบมากกกกกกก5555555545
    #6898
    0
  8. #6834 NatwaraKamsawat (@NatwaraKamsawat) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:18
    ยูคโดนแน่ เอาให้หนัก
    #6834
    0
  9. #6818 KannikaSrisan (@KannikaSrisan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 19:23
    มาคคึ เเสบมาก555555
    #6818
    0
  10. #6805 MOofai9524 (@MOofai9524) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 03:43
    เยื่อออออ 555555
    #6805
    0
  11. #6766 TAnchi (@TAnchi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2561 / 06:19
    ฮื่อออ หื่นๆๆดีจังุ้ยย
    #6766
    0
  12. #6759 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 10:41
    ตลอดอ่ะหื่นตลอดด
    #6759
    0
  13. #6741 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2560 / 11:46
    หื่นจริ๊งงงง
    #6741
    0
  14. #6729 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 10:47
    มาร์คคคคคคคคคค งอแงนะเรา
    #6729
    0
  15. #6728 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 10:47
    มาร์คคคคคคคคคค งอแงนะเรา
    #6728
    0
  16. #6714 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 23:53
    พี่มาร์คเก้าขวบจริงๆด้วย
    #6714
    0
  17. #6514 toto (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 03:59
    มาร์คมันร้าย
    #6514
    0
  18. #6496 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 21:06
    หื่นจริง ๆ หื่นตลอดเวลาเลยนะคุณมาเฟีย
    #6496
    0
  19. #6429 038328026 (@038328026) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 10:58
    ชอบตอนมาร์คหึงจังเล้ยยยย????
    #6429
    0
  20. #5495 Earnkim (@Earnkim) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 01:24
    มีความงอแงนะค้าาา พี่มาร์คค เหม็นความรักกก
    #5495
    0
  21. #5492 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 09:46
    มีความวอแวอ่ะมาร์คต้วน โอ้ยยยย เหม็นฟามลักก
    #5492
    0
  22. #5481 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:46
    ตลอดเลยยยนะมาร์คต้วนนน มีความงอนนนน ง้อ
    #5481
    0
  23. #5379 VivoV5 (@VivoV5) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 02:03
    เกลียดได้มั้ยยยย อิต้วนเอ้ยยย
    #5379
    0
  24. #5319 FRVN (@FRVN) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:04
    เข้าใจความรู้สึกคยอมแล้วค่ะ เหม็นความรักกกกกกกกกกก โอ้ยรัมคัลลล55555555555555555555555
    #5319
    0
  25. #5292 multuan98a (@multuan98a) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 16:50
    เล่นตัวได้น่าจุ๊บมากค่ะเด็กน้อย555
    #5292
    0