HELP ME PLEASE DOCTOR (mpreg) END - MARKBAM

ตอนที่ 11 : เรียกหมอครั้งที่10 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 57,332
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 527 ครั้ง
    21 มิ.ย. 60



 เรียกหมอครั้งที่10




 

            ช่วงนี้มาร์ต้วนดูเครียดๆ คล้ายกับมีเรื่องต้องให้คิดอยู่ตลอดเวลา เขาดูเหม่อลอยบ่อยครั้ง บางครั้งใบหน้าของเขาก็ไร้สีคล้ายหวาดกลัวอะไรบางอย่าง แบมแบมเองก็สัมผัสอาการเหล่านี้ของมาร์คมาได้สักพักแล้วแหละ เพียงแต่ไม่กล้าถามเขาไปตรงๆ ว่ามีเรื่องไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า คุณหมอตัวเล็กก็ได้แต่คิดในแง่ดีว่าคงไม่มีอะไรมาก มาร์คต้วนอาจแค่เครียดเรื่องทำกายภาพเท่านั้นแหละ แต่เอาเข้าจริงๆ มันก็อดห่วงไม่ได้ จนต้องนำเรื่องนี้ไปปรึกษากับคิมยูคยอมเพื่อนรัก

“ พี่มันไม่ได้เป็นอะไรหรอก ” ยูคยอมปิดแฟ้มประวัติคนไข้ในมือลงแล้วโยนไปไว้บนโต๊ะ เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ก่อนยกขายาวๆ ขึ้นพาดที่เดียวกันกับแฟ้ม ในขณะที่มือหนาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อกาวน์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาไถเล่น ไม่ได้สนใจท่าทีวิตกกังวลของเพื่อนรักที่นั่งแหมะอยู่บนเตียงเลยแม้แต่น้อย

“ ไม่ได้เป็นอะไรได้ยังไง นี่มึงไม่ได้ฟังสิ่งที่กูพูดไปก่อนหน้านี้เลยเหรอคิมยูคยอม ” คิ้วเรียวขมวดมุ่น คุณแม่คนใหม่ดีกรีคุณหมอกำลังจะวีนแล้วนะ “ มึงคงรำคาญกูจนไม่ให้อยากคำปรึกษาสินะ ใช่สิ ก็มึงไม่ได้เป็นเมียเขานี่ แต่ได้โปรดพึงระลึกไว้ด้วยนะว่านั่นน่ะพ่อของหลานมึงเลยนะ มึงอยากเป็นลุงยูใจร้ายเหรอ ”

“ อาก็พอ ” ตาคมปรายมองเพื่อนด้วยความเบื่อหน่าย เรื่องอะไรจะให้เขาเป็นลุง อายุแค่ยี่สิบเจ็ดเองนะ รับไม่ได้หรอก บอกเลย

“ ไม่รู้แหละ ถ้ามึงไม่ช่วยกู กูจะเสี้ยมลูกกูให้เกลียดมึง ให้เรียกว่าลุงยูใจร้าย! ” แบมแบมตวาดแหว ผุดลุกขึ้นยืนก้มหน้าพูดกับลูกน้อยที่นอนเป็นวุ้นอยู่ในท้องสลับกับมองหน้าเพื่อนรักด้วยสายตาประนามหยามเหยียด “ จำหน้าไว้นะลูก ไอ้ยักษ์ตัวนี้มันใจร้าย ไม่ยอมช่วยป๊า จำหน้ามันเอาไว้ให้ดีๆ พอหนูออกมาจากท้องม๊าแล้วหนูขี้ใส่มันเลยนะลูก ”

“ ทุเรศจริงๆ ” คุณหมอหน้าหล่อส่ายหน้าไปมาอย่างรับไม่ได้ “ มึงก็ถามพี่มันไปตรงๆ เลยดิ ”

“ เอ๊ะ ก็กูบอกมึงไปแล้วไงว่าไม่กล้าถาม ”

“ อืม งั้นก็เรื่องของมึงแล้วแหละ ” ยูคยอมถอนหายใจพรืด ก่อนตัดสินใจย้ายร่างสูงๆ ของตัวเองไปที่เตียง มือหนาของคุณหมอดึงผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะเพื่อตัดความรำคาญ มันเป็นเวลาพักและเขาควรนอนพักเอาแรงก่อนที่จะเข้าห้องผ่าตัดพร้อมอาจารย์หมอในอีกไม่กี่ชั่วโมง เขาควรประหยัดพลังงานเอาไว้เพื่อเผชิญกับเรื่องเครียด ไม่ใช่มาสูญเสียพลังงานโดยใช่เหตุกับเรื่องสองผัวเมียจอมไร้สาระนี่  

“ ไม่ดิ ” แล้วผ้าห่มผืยบางก็ถูกกระชากออกด้วยบุคคลที่น่ารำคาญที่สุดในชีวิตของคิมยูคยอม “ มึงต้องช่วยกู ”

“ งั้นมึงก็ลองคิดทบทวนด้วยสมองน้อยๆ ของมึงซะว่ายังมีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้สะสางกันหรือเปล่า ” คุณหมอตัวสูงว่าพร้อมเอื้อมมือไปดึงผ้าห่มกลับคืนมา “ กูว่าที่มันนั่งซึม ทำหน้าเหมือนหมาป่วยอะ คงหนีไม่พ้นเรื่องของมึงหรอก ”

“ แต่เขาอาจจะเครียดเรื่องขาก็ได้นะมึง ”

“ มันไม่เครียดหรอก ”

-*-

“ เฮ้อ เอาเป็นว่าถ้ามึงเป็นห่วงพี่มัน มึงก็ไปถามพี่มันอย่ามาถามกู เพราะกูไม่ใช่มัน  เรื่องผัวๆ เมียๆ กูก็ไม่อยากยุ่ง เห็นขี้เสือกแบบนี้กูก็เลือก โอเค๊ ” ว่าจบคุณหมอก็ยื่นเท้าใหญ่ๆ นั่นมาดันร่างเล็กของเพื่อนรักให้ออกห่างจากเตียง ก่อนตวัดผ้าห่มขึ้นคลุมศีรษะพลิกตัวหันหลังให้ด้วยเพื่อตัดปัญหา

“ เบบี๋ มองหน้ามันไว้นะลูก มันชื่อลุงยู คนใจร้ายแบบนี้หนูต้องขี้ใส่มันนะลูกนะ ”

ไอ้คนใจหมา ขนาดคนท้องคนไส้ยังถีบได้ สมควรแล้วแหละที่มึงไม่มีเมีย!

 

*

 

พอตกบ่าย แบมแบมก็เดินกลับมาที่ห้องของมาร์คต้วนคนดีคนเดิม คุณหมอตัวเล็กเดินเข้าไปหอมแก้มทักทายคนเจ็บที่ตอนนี้อาการดีขึ้นมากแล้ว เอ่ยถามถึงอาการเจ็บนิดหน่อยก่อนหันเหไปให้ความสนใจกับผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะ แบมแบมจัดการปอกเปลือกแอปเปิ้ลเรียงใส่จานอย่างสวยงามดูน่าทาน ถามว่าปอกให้คนป่วยเหรอ อ๋อเปล่า ทานเองนี่แหละ ทำงานมาเหนื่อยๆ หิว

“ แบม ”

“ หืม? ” ตากลมของคุณหมอละออกจากมีดในมือหันไปให้ความสนใจคนเจ็บที่นั่งมองตอนอยู่ก่อนแล้ว เอาอีกแล้ว มาร์คต้วนทำให้แบมแบมเป็นห่วงอีกแล้ว คุณมาเฟียทำหน้าคล้ายกับอึดอัดใจอะไรสักอย่าง เขาเม้มปากแน่น หลุบตาลงคล้ายกำลังคิดอะไรอยู่ในหัว จากนั้นใบหน้าหล่อเหลาก็ซีดเผือดแล้วบอกแบมแบมเสียงสั่นๆ ว่า “ พ...พี่...พี่หิวน้ำ ”

อ๋อ หิวน้ำ

แบมแบมวางมีดปอกผลไม้ในมือลง แล้วเดินไปเทน้ำใส่แก้วให้คนเจ็บ

“ อะ ” มาร์คต้วนเอ่ยขอบคุณคุณหมอเบาๆ พร้อมรับน้ำไปดื่ม แบมแบมส่งยิ้มให้แล้วเดินกลับไปให้ความสนใจกับผลไม้ต่อ แต่ก็สนใจได้ไม่นานเท่าไหร่เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่มองมา เป็นอีกครั้งที่แบมแบมวางมีดในมือลงแล้วเงยหน้ามองมาร์คต้วน

“ มีอะไรหรือเปล่า ” คุณหมอถามคนเจ็บเสียงหวาน ก่อนตัดสินใจวางทุกอย่างแล้วเดินเข้าไปหา ตากลมทอประกายเป็นห่วงอย่างเห็นได้ชัด คิดว่าคงถึงเวลาแล้วแหละที่แบมแบมจะต้องคุยกับมาร์คต้วนให้รู้เรื่องสักที “ มีอะไรบอกแบมได้นะ ”

“ ... ”

“ พี่มาร์ค แบมไม่รู้ว่าพี่เป็นอะไร แต่พอเห็นพี่เป็นแบบนี้แล้วแบมก็ไม่สบายใจนะ ” สะโพกสวยหย่อนลงบนเตียงคนเจ็บ มือเล็กดึงมือหนาของคนบนเตียงมาจับเอาไว้แล้วบีบเบาๆ  “ อะไรที่พี่เครียดหรือกังวลอยู่พี่บอกแบมได้นะ เผื่อมันจะดีขึ้น ”

“ ... ”

“ หรือกังวลเรื่องขา? ” คิ้วเรียวเลิกขึ้นสูง ในขณะที่มาร์คต้วนเม้มปากแน่น จะว่าใช่มันก็ใช่...

มาร์คต้วนอยากบอกแบมแบมจะแย่อยู่แล้ว ไม่ใช่ว่าไม่อดอัดนะที่เป็นอย่างนี้ มันทั้งอึดอัดและรู้สึกผิดเวลาที่เห็นอีกคนเป็นห่วง เขาอยากบอกแบมแบมแต่...แต่ว่า...พอเห็นมีดในมือของคนตัวเล็กแล้วเขาว่า...เอาไว้พรุ่งนี้ก่อนแล้วกันนะ ก็ไม่ได้กลัวเพียงแต่...ขาติดเฝือกไง เดินไม่ได้ ถ้าหาก...ถ้าหากแบมแบมคุ้มคลั่งแล้วเอามีดนั่นมาตัดขาเขาจริงๆ ล่ะก็ เอ่อ เอาเป็นว่าไม่ประมาทแล้วกัน

“ ... ”

“ ไม่ต้องห่วงหรอกนะ เรื่องนี้แบมเอาไปปรึกษาอาจารย์หมอแล้ว ท่านให้คำแนะนำแบมมาหลายอย่างเลย พี่มาร์คจะต้องเดินได้แน่ๆ ” ให้ตายสิ มาร์คต้วนรู้สึกผิดมากกว่าเดินเป็นพันเท่า อยากร้องไห้แล้วจริงๆ นะ ใครก็ได้มาเก็บของมีคมออกไปจากห้องนี้ที เขาจะสารภาพความผิด...

“ ป...เปล่า ไม่ใช่เรื่องนั้น ” คุณมาเฟียส่ายหน้าน้อยๆ

“ แล้วเรื่องอะไรล่ะ ”

“ แบม... ”

“ ครับ? ”

“ แบมรักพี่หรือเปล่า ” ตาคมจ้องมองใบหน้าหวานด้วยความคาดหวัง ในขณะที่ตัวคุณหมอเองก็เม้มปากแน่น แก้มกลมอวบขึ้นสีแดงระเรื่อ

“ ถามอะไรเนี่ย ทำไมอยู่ดีๆ ถึงมาถามล่ะ ”

“ ตอบมาก่อนสิ รักพี่ไหม ”

“ อือ ก็รัก ” คุณหมอพยักหน้าน้อยๆ มือที่ว่างอีกข้างยกขึ้นพัดใบหน้าเห่อร้อนของตัวเองเบาๆ แปดปี...แปดปีเลยนะที่เขาไม่ได้บอกว่ารักมาร์คต้วนแบบจริงๆ จังๆ (ไม่นับรวมตอนโวยวายตอนโดนมาร์คไล่นะ!)

“ งั้น... ”

“ งั้น? ” แบมแบมเลิกคิ้วถามอีกคน เมื่ออยู่ๆ เขาก็เงียบไป

“ งั้น...เอ่อ งั้น...งั้น...งั้นเรากลับมาเป็นแฟนกันได้แล้วใช่ป่ะ! ” มาร์คต้วนหลับตาปี๋  จริงๆ แล้วเขาตั้งใจจะสารภาพผิดนะ แต่...แต่คิดไปคิดว่า เอาไปทีละเปาะแล้วกัน  

“ หืม? ”

“ ขอโทษนะ ” คุณมาเฟียบอกคุณหมอเสียงเบา มือหนาบีบมือเล็กกลับเบาๆ แล้วพึมพำบอก “ พี่โง่เองแหละที่ไม่เคยรู้ว่าแบมต้องการอะไร ”

“ พี่มาร์ค... ”

“ ถ้ายูคยอมไม่บอก พี่คงไม่มีทางรู้ ขอโทษที่โง่ ไม่เคยรู้เลยว่าแบมต้องรอพี่นานแค่ไหนโง่จริงๆ เหมือนอย่างที่แบมบอก ” ใช่ ใช่แล้วล่ะ เขาเพิ่งรู้เรื่องนี้เมื่อไม่กี่วันก่อน ยอมรับแบบแมนๆ เลยว่าเขาโง่ ถ้าหากคิมยูคยอมไม่เอาเรื่องนี้มาบอกเขาก็คงโง่ไปอีกนาน คิดวางแผนรั้งคนตัวเล็กให้อยู่กับตัวไปร้อยแปดอย่าง ทั้งๆ ที่ความจริงแล้วแค่เดินเข้าไปขอโทษ แล้วขอคืนดีก็จบ

แต่จะว่าก็ว่าเถอะ ลึกๆ แล้วเขาเองก็ไม่กล้าพูดขอคืนดีแบมแบมหรอก กลัวประวัติศาสตร์มันจะซ้ำรอย ถ้าหากแบมแบมขอเขาเลิกอีกหน มาร์คคงบ้าตายจริงๆ แน่

“ ... ”

“ ขอโทษที่คิดอะไรง่ายๆ คิดว่าถ้าทำให้แบมท้องได้แบมจะไม่ผลักไสอีกแล้ว ขอโทษนะครับ ” ตาคมเลื่อนสบกับดวงตากลมโตอย่างตั้งใจ “ แล้วก็ขอโทษที่ไม่เคยบอกว่าตัวเองเป็นลูกมาเฟีย ตอนนั้นพี่รักแบมมากจริงๆนะ ก็รู้ว่าถ้าแบมคบกับพี่แบมเองก็อาจมีอันตรายไปด้วย แต่จะให้ทำยังไงล่ะ ในเมื่อปล่อยไปไม่ได้ ก็เลยเลือกที่จะปกป้อง... ”

“ ฮึก พี่มาร์ค... ”

“ ตอนที่แบมบอกเลิก ตอนนั้นพี่เสียใจมากเลยนะ แต่พี่ก็รักแบมมากกว่าที่จะเห็นแก่ตัว ” หยาดน้ำใสไหลปรอะลงแก้มเนียนเพราะความจริงที่เพิ่งได้รู้ แบมแบมน่ะ รู้สึกผิดกับเรื่องนี้ตั้งแต่ที่คุณหญิงต้วนพูดแล้วล่ะ แต่พอมาได้ยินจากปากมาร์คอีกที ความรู้สึกผิดนั้นมันก็ยิ่งเพิ่มทวีคูณเข้าไปอีก มีแต่คำว่างี่เง่าเต็มหัวใจดวงน้อยไปหมด “ แบมก็รู้ใช่ไหมว่าพี่ไม่เคยขัดใจแบมสักอย่าง ”

“ พอแล้ว... ” คุณหมอส่ายหน้าไปมา มือเล็กยกขึ้นปิดปากหยักเอาไว้ ทว่ากลับถูกดึงออก มาร์คจับมือทั้งสองข้างของแบมแบมเอาไว้แล้วพูดต่อ

“ นั่นก็เพราะพี่รัก ไม่ว่าแบมขออะไรพี่ก็ให้ได้ทุกอย่าง รวมถึงขอเลิก... ”

“ ฮึก พี่มาร์ค ” พอแล้ว แบมแบมรู้แล้วว่ามาร์ครักแบมแบมมากแค่ไหน เผลอๆ มาร์คอาจรักแบมแบมมากกว่าที่แบมแบมรักมาร์คเสียอีก

“ ถึงแม้ว่าจะเสียใจ แต่พี่ก็ไม่อยากรั้งแบม เพราะพี่รัก พี่ถึงยอมปล่อย อยากให้รู้ว่าไม่ใช่ไม่แคร์ แต่เพราะรัก ”

“ ฮือ ขอโทษ พอแล้ว พี่มาร์ค แบมเข้าใจแล้วนะ ” แบมแบมร้องไห้จนร่างเล็กๆ สั่นสะท้าน “ แบมมันงี่เง่าเอง แบมขอโทษ ฮือ ”

“ ไม่ร้อง ” มือหนายกขึ้นเช็ดน้ำตาให้เด็กขี้แย มาร์คต้วนส่งยิ้มบางๆให้คนตัวเล็กแล้วบอก “ พี่ไม่เคยโกรธแบมเลยนะ ”

“ ฮึก ฮือ ”

“ ถ้าอย่างนั้นเรากลับมาเป็นแฟนกันได้แล้วใช่ไหม ” ปากหยักเม้มแน่นด้วยความคาดหวัง ยูคยอมบอกว่าถึงจะคืนดีกันแล้วแต่เขาก็ควรพูดให้แบมแบมคลายปมในใจนั่นไปซะ ซึ่งเขาเองก็เห็นด้วย เขาอยากให้ความสัมพันธฺแบบครึ่งๆ กลางๆ นั่นจบลงไปได้แล้ว อยากให้เราสองคนได้เริ่มต้นกันใหม่แบบไม่ต้องมีอะไรติดค้าง “ พี่มีสิทธิ์หวงแบมได้แล้วใช่หรือเปล่า ”

“ ฮึก อื้อ ”

“ ถ้าอย่างนั้น... ” ตาคมทอประกายแวววับ ในขณะที่ปากหยักยกยิ้มในแบบที่แบมแบมรู้สึกแปลกๆ “ ถ้าอย่างนั้นเราจดทะเบียนสมรสกันเลยได้ไหม ”

 

 

50%


 

คุณหมอนิ่งค้างไปเมื่อได้ยินในสิ่งที่คนตรงหน้าพูด คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันในขณะที่ปากอิ่มเม้มแน่น แก้มกลมขึ้นสีแดงระเรื่อ ก่อนพึมพำตอบคนตรงหน้าเสียงเบา

 “ แฟนที่ไหนเขาจะทะเบียนกันเล่า ”

“ ก็จดไว้ก่อนไง ” มาร์คต้วนว่าเสียงทุ้ม มือหนาเขย่ามือเล็กรัวๆ คุณมาเฟียยู่ปากอย่างเด็กเอาแต่ใจจนแบมแบมอดขำไม่ได้

มาร์คต้วน...มาร์คต้วน ถ้าไม่อายแบมแบมก็ช่วยอายลูกที่อยู่ในท้องหน่อยเถอะ

“ พี่ไม่อยากรอแล้วอะ นะๆ แบมนะ ”

“ จะจดได้ยังไง ที่เกาหลีจดไม่ได้ ” แบมแบมดึงมือออกจากการเกาะกุมของเด็ก(โข่ง)เอาแต่ใจ ก่อนหยิกแก้มสากนั่นเบาๆ ทีนึง ก่อนถอนหายใจออกมาด้วยความเหนื่อยใจเมื่อเด็กโข่งยังคงไม่ยอมแพ้ง่ายๆ

“ งั้นก็ไปจดที่เมกา ”

“ ไปไม่ได้ ต้องรอขาพี่หายก่อนสิ ” แบมแบมแย้งอีกฝ่ายด้วยความใจเย็น อย่าว่าแต่ไปอเมริกาเลย แค่ไปเข้าห้องน้ำยังลำบาก ตอนนี้มาร์คต้วนยังเดินไม่ได้ ต้องรอให้แผลหายสนิทก่อนถึงจะเริ่มทำกายภาพได้ และนั่นต้องใช้เวลา

“ ก็...ก็ย้ายไปรักษาต่อที่นั่นไง ”

“ ไม่ได้หรอก ” แบมแบมส่ายหน้า “ แบมต้องเรียน ต้องทำงาน ถ้าพี่มาร์คย้ายไปรักษาต่อที่นั่นแล้วแบมล่ะ ”

“ ก็ลาออกสิ ”

“ ไม่เอา ” แบมส่ายหน้าปฏิเสธอีกครั้ง แบมแบมไม่อยากเลือกทั้งสองทาง คนตัวเล็กยังคงอยากเรียนต่อที่นี่ และก็ยังอยากให้มาร์คอยู่ด้วย ถ้ามาร์คยังคงยืนยันจะไปรักษาต่อที่นั่นโดยไม่มีแบมแบมล่ะก็ จะอาละวาดให้โรงพยาบาลแตกเลยคอยดูสิ “ อยู่ที่นี่กับแบมนะ ”

“ แต่ว่า... ”

“ นะๆ นะครับ ” ตากลมช้อนมองในแบบที่ชวนให้คนมองใจสั่น “ อยู่กับแบม กับลูกนะ พี่มาร์คไม่คิดถึงแบมกับลูกเหรอ ”

“ แต่พี่อยาก... ”

“ หายเมื่อไหร่เราก็ได้จดทะเบียนเลยไง ” มือเล็กยกมือหนาขึ้นแตะแก้มกลม

“ ... ”

“ นะที่รัก ไม่หน้าบึ้งซี่ ไม่อายลูกเหรอฮึป่าป๊า ”

“ ... ” ก็ไม่ได้หน้าบึ้ง แค่กำลังกลั้นยิ้มจนหน้าตึงไปหน่อยเท่านั้นเอง...

“ ไม่งอนนะ เดี๋ยวแบมเช็ดตัวให้ ”

“ ก็อย่างนี้ทุกทีอะ ” ปากหยักของคุณมาเฟียยกขึ้น พร้อมเบนหน้าหันไปทางประตู ในใจก็ภาวนาว่า อย่านะมึง อย่าได้มีใครเปิดประตูเข้ามาตอนนี้เชียว

“ หรือไม่เอา ”

“ เอา! ” มาร์คต้วนหันขวับไปมองหน้าคุณหมอตัวน้อยที่หรี่ตามองตนเองอยู่ก่อนแล้ว คุณมาเฟียชี้มือไปที่ประประตูแล้วตวาดกร้าว “ ไปล็อคห้องเลย!

“ พี่นี่มันจริงๆ เลย ” แบมแบมส่ายหน้าระอา แต่ก็ยอมลงจากเตียงเดินไปล็อคห้องตามที่คุณมาเฟียเขาว่า

ตลอดหลายสัปดาห์ที่อยู่โรงพยาบาล มาร์คต้วนน่ะชอบนักแหละเวลาที่แบมแบมเช็ดตัวให้น่ะ ชอบเวลาที่มือนุ่มนิ่มของคุณหมอตัวน้อยสัมผัสตัว ร้องจะเช็ดตัวมันวันละสามเวลา แถมไม่ยอมให้คนอื่นเช็ดแทนด้วยนะ ต้องเป็นแบมแบมเท่านั้น แล้วคิดเหรอว่าคนหื่นๆ อย่างมาร์คต้วนนั่นจะยอมหยุดแค่เช็ดตัว ก็ตอดเล็กตอดน้อยแบมแบมไปเรื่อยนั่นแหละ เอาความน่าสงสารเข้าสู้ให้แบมแบมเห็นใจ สุดท้ายก็เรียบร้อยโรงเรียนมาร์คต้วน...

“ เกลียดหน้าจริงๆ ” แบมแบมส่ายหน้าพลางบ่นพึมพำใส่คนเจ็บหน้าระรื่น คุณหมอวางกะละมังใบเล็กที่เข้าไปบรรจุน้ำในห้องน้ำมาวางลงบนโต๊ะข้างเตียง

^O^

ตากลมพยายามจะไม่สนใจสายตากรุ้มกริ่มของคนเจ็บ คุณหมอตัวน้อยตั้งหน้าตั้งตาถอดเสื้อของคนเจ็บออก แล้วหันไปบิดผ้าขนหนูนำมาเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้ แบมแบมเริ่มเช็ดจากใบหน้าหล่อเหลาของมาร์คต้วนก่อน แล้วจึงตาด้วยบริเวณลำคอ ไล่ลงมายังแขนด้านที่ไม่ได้เข้าเฝือกของมาร์คต้วน และตามด้วยลำตัวที่ยังปรากฏร่องรอยกล้ามเนื้ออยู่จางๆ เนื่องจากมาร์คต้วนไม่ได้ออกกำลังกายมานานหลายสัปดาห์

“ เช็ดท่อนล่างด้วยสิครับคุณพยาบาลคนสวย ”

“ เพลาๆ ลงบ้างได้ไหม ไอ้เรื่องพวกนี้เนี่ย ” แบมแบมถอนหายใจพรืด ตากลมตวัดมองคนเจ็บด้วยความเหนื่อยใจ เดี้ยงแล้วยังหื่น มาร์คต้วนนี่มันมาร์คต้วนจริงๆ

“ อะไร แค่เช็ดตัวเฉยๆ อะ คิดอะไร ทะลึ่งนะครับ ” มาร์คต้วนหรี่ตามองแบมแบม ในขณะที่ปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ แบมแบมเลยอดไม่ได้ ฟาดมือลงบนอกแกร่งนั่นงามๆ ไปทีนึง แต่คนโดนก็ไม่สลดหรอกนะ ยังคงยิ้มร่าต่อไป

“ อย่างพี่น่ะเหรอจะแค่เช็ดตัว ” แบมแบมย่นจมูกใส่

“ งั้นให้พยาบาลมาเช็ดให้ก็ได้นะ ”

“ พี่เห็นมีดนั่นไหม ” แบมแบมบุ้ยปากไปยังมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะแล้วถามอีกฝ่ายเสียงเย็น “ อยากให้มันย้ายที่จากโต๊ะมาปักอกพี่ตรงนี้หรือเปล่า ”

“ อึก ” คุณมาเฟียกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ส่งยิ้มแหย “ เช็ดตัวดีกว่าเนอะ มือพยาบาลจะมาสู้มือแบมได้ยังไง ”

“ รู้ได้ไง เคยลอง? ” คิ้วเรียวเลิกขึ้น ตากลมยังคงหรี่มองมาร์คต้วนด้วยสายตาจับผิด

“ เปล่าสักหน่อย พี่แค่เดาไปงั้นแหละ โธ่ ”

“ อย่าให้รู้นะ ” คุณหมอยกมือขึ้นชี้หน้าขู่ฟ่อเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนก้มลงทำหน้าที่ต่อ มือเล็กดึงเชือกกางเกงของมาร์คต้วนแล้วถอดมันออก ทันใดนั้นตากลมก็เบิกโพลง ฟาดผ้าขนหนูหมาดๆ นั่นลงบนหน้าท้องแกร่งของคนเจ็บ แล้วตวาดแหว

“ ไอ้บ้ามาร์คต้วน! ไอ้คนหื่นกาม แบมว่าแล้วไง!

 

70%


“ แหะๆ ”

“ ไม่ต้องมาหัวเราะเลยนะ! ” คุณหมอจิกตามองคนเจ็บขณะที่พวงแก้มอิ่มขึ้นสีแดงระเรื่อ มาร์คต้วน! ไอ้คนหื่นกาม! เช็ดตัวแค่นี้ยังมาเกิดอารมณ์ดีอีก กามไม่มีใครเกิน!

“ ก็แบมตัวหอมนี่นา แถมมือยังนิ่มอีก ” ไม่ว่าเปล่า คุณมาเฟียยังดึงมือนิ่มของคุณหมอมากอบกุมส่วนแข็งขืนเอาไว้ ตาคมพราวระยับขณะที่มุมปากหยักยกขึ้น “ ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว ช่วยพี่หน่อยสิครับ ”

“ ก็งี้ตลอดอ่ะ ” คุณหมอบ่นอุบ ตากลมหลุบมองมือเล็กที่ถูกบังคับให้จับท่อนเนื้อเอาไว้ อันที่จริงแบมแบมควรจะชินได้แล้วนะ ก็ตั้งแต่ที่มาร์คต้วนฟื้นตัว ทุกครั้งที่แบมแบมมาเช็ดตัวให้มันก็จะลงเอยแบบนี้ตลอด ก็อย่างว่าแหละนะ เพราะมาร์คต้วนน่ะ... “ ไอ้คนหื่นกาม ”

“ ด่าเสร็จแล้วช่วยนะ ”

“ คราวหลังแบมจะไม่เช็ดให้แล้วจริงๆ นะ จะให้ยูคยอมมาเช็ดให้ คนบ้า ไม่อายแบมก็ช่วยอายลูกหน่อยเถอะ ” ปากก็บ่นไปนะ แต่มือที่เริ่มขยับจนสติมาร์คต้วนแทบเตลิด แบมแบมก็อย่างนี้แหละ เหมือนจะไม่ยอม แต่ก็ยอมตลอด อ่อ ยอมง่ายด้วย มาร์คต้วนล่ะช๊อบชอบ

คุณมาเฟียซีดปาก ตาคมจ้องมองใบหน้าน่ารักอมชมพูระเรื่อของคุณหมอไม่กระพริบ เอาจริงๆ อยากเด้งสะโพกสวนด้วย แต่ไม่ได้หรอก ตอนนี้เป็นคนเจ็บขอหัก ท่อนล่าง(ต้อง)ขยับไม่ได้ มาร์คต้วนต้องควบคุมตัวเอง

“ อืม แบม... ขอปาก ” คุณมาเฟียร้องขอคุณหมอด้วยน้ำเสียงแหบพร่า มือแบมแบมก็นุ่มแหละ แต่มาร์คคิดว่าถ้าเป็นปากอิ่มสีแดงระเรื่อนั่นคงจะนิ่มยิ้งกว่า ทั้งนิ่ม ทั้งฟิน อ่า...กามขั้นแม็กซ์

“ เรื่องมาก ” คุณหมอบ่นอุบ

“ นะๆ ที่รักนะ ” อ้อนวอนอีกฝ่ายเสียงนุ่ม แถมยังทำสายตาน่าสงสาร เชื่อสิ ไม่ถึงสามประโยคแบมแบมก็ยอมทำให้เหมือนเดิม “ มันไม่สุดอะ ”

“ หลายวันยังผ่านมาได้ ”

“ ก็ตอนนี้ไม่ได้แล้วไง ”

“ เฮ้อ ” แล้วก็เป็นเหมือนอย่างที่มาร์คต้วนคิดเอาไว้จริงๆ เมื่อคุณหมอตัวเล็กถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ก่อนก้มหน้าลงครอบริมฝีปากอิ่มลงกับส่วนแข็งขืนนั้น มาร์คต้วนครางกระเส่าแทบไม่เป็นภาษา รู้สึกฟินจนตัวแทบลอยเมื่อสัมผัสอุ่นชื้นประทับลงบนส่วนปลาย ลิ้นอุ่นของคุณหมออตวัดเลียยังรอยหยักที่ส่วนปลาย สลับกับขบเม้ม และดูดดึง ในขณะที่มือนิ่มยังคงรูดรั้งที่ส่วนฐานเป็นจังหวะ ตากลมช้อนมองใบหน้าชื้นเหงื่อของคุณมาเฟีย ยิ่งเห็นอีกฝ่ายทำหน้าฟินเท่าไหร่ แบมแบมก็ยิ่งได้ใจ คุณหมอดูดมันแรงขึ้น แรงขึ้น และแรงขึ้น จนเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบดังลั่นห้อง

“ แบมจูบหน่อย ” เสียงแหบพร่าของคุณมาเฟียดังขึ้นอีกหน พร้อมส่งมือหนามารั้งต้นแขนเล็กให้ขยับขึ้นไปรับจูบ เป็นอีกครั้งที่ภายในห้องพักฟื้นหมายเลขเก้าสามเก้าเจ็ดเกิดเสียงจ๊วบจ๊าบขึ้น ทั้งคุณหมอและคุณมาเฟียแข่งกันป้อนจูบอย่างไม่มีใครยอมใคร และก็เป็นคนตัวเล็กกว่านั่นแหละที่เป็นฝ่ายแพ้ หลงเคลิบเคลิ้มไปกับจูบแสนร้อนแรงจนไม่รู้ตัวเลยสีกนิดว่าตอนนี้เสื้อเชิ้ตสีขาวของตัวเองถูกดึงออกจากกางเกงแสล็กตัวสวย เปิดทางให้มืออุ่นของคนหื่นกามเลื้อยเข้าไปบีบเค้นเนื้อนุ่มด้วยความมันมือ  

“ ขึ้นให้หน่อย ” มาร์คต้วนผละจูบออก แล้วบอกคนตัวเล็กด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ปลายจมูกโด่งคลอเคลียอยู่กับปลายจมูกรั้น ลมหายใจอุ่นของคนทั้งสองต่างเป่ารดกันอย่างไม่มีใครยอมใคร

“ ไอ้บ้า! ” คุณหมอตวาดแว้ด มือเล็กทุบอกแกร่งของคนหื่นกามไปทีนึงพร้อมขยับตัจะผละออก แต่ก็เพราะคนหื่นกามดึงไว้อีกนั่นแหละ ถึงขยับไปไหนไม่ได้

เก่งจริงๆ มีแค่มือเดียวนี่เก่งจริงๆ

“ นะๆ จะตายแล้วเนี่ย ”  

“ ได้คืบจะเอาศอก!

“ นะๆ ไม่คิดถึงพี่เหรอ ไม่ได้ทำอะไรกันมาหลายอาทิตย์แล้วนะ เหี่ยวหมดแล้วเนี่ย ”

“ ตอแหล แล้วที่ช่วยอยู่ทุกวันนี้คือไร ” คุณหมอถลึงตาด่าคนเจ็บด้วยถ้อยคำเจ็บแสบ ก็ช่วยขัดมันอยู่ทุกวันเนี่ย แทบจะทุกครั้งหลังอาหารด้วย! จะมาเหี่ยวบ้าเหี่ยวบออะไร มารยา!

“ ไม่พออะ ” คนหื่นกามตอบหน้าตาย “ คนมันคิดถึง นะๆ รอบเดียวพอเลย ”

“ พี่นี่มันจริงๆ เลย ” เป็นอีกครั้งที่แบมแบมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ปากก็บ่นนะ แต่ตัวนี่ผละออกมาปลดกระดุมกางเกงตัวเองแล้วดึงพรวดลงมันทั้งกางเกงสแล็กและกางเกงชั้นใน คุณหมอค่อยๆ ขยับตัวขึ้นไปบนเตียงคนเจ็บโดยมีมือที่ไม่ค่อยสมประกอบแต่โคตรจะเร็วของมาร์คต้วนช่วยประคอง ขาเรียวตวัดคร่อมกลางลำตัวของคนเจ็บเอาไว้ โน้มตัวไปด้านหน้า แอ่นสะโพกขึ้น ก่อนยกนิ้วเรียวขึ้นดูดจนเปียกชุ่มแล้วนัมนไปเบิกทาง

“ อ...อืม อ๊า มาร์ค ” มาร์คต้วนกลืนน้ำลายอึกใหญ่จ้องมองภาพตรงหน้าตาไม่กระพริบ ให้ตาย แบมแบมกำลังช่วยตัวเอง ช่วยตัวเองอยู่ตรงหน้าเขา แถมยังครางเรียกชื่อเขาเสียงหวานอีก ฮือ อยากเข้าไปแล้ว อยากเข้าไปอยู่ในตัวแบมแบม ลูกชายเขามันปวดตุบๆ ต้องการหาที่อยู่แล้ว...   

“ แบม ให้พี่เข้าไปตอนนี้เลยได้ไหม ”

“ ฮื่อ ” คุณหมอดึงนิ้วของตัวเองออกจากช่องทางสีหวาน แล้วหยัดกายขึ้นนึ่งคุกเข่า มือเล็กจับแก่นกายของมาร์คต้วนที่แข็งชูชันท้าความเย็นจากเครื่องรับอากาศขึ้น แล้วถูส่วนปลายมันลงกับปากทางโดยไม่ยอมให้รุกล้ำเข้าไป

“ อา ฮื่อ ” คุณหมอกัดริมฝีปากอย่างเสียวกระสัน แบบนี้มันก็เพลินดี ไม่ค่อยอยากให้เข้าไปเท่าไหร่หรอก เพราะไม่ได้มีอะไรกันมาสักพักหนึ่งแล้ว แถมแบมแบมยังเป็นคนเบิกทางเอง และก็ไม่ได้ช่ำชองเหมือนอย่ามาร์คต้วน กลัวเจ็บ...

“ แบมมม ” แต่เห็นทีคนที่จะขาดใจตายจริงๆ ก็คือมาร์คต้วนนั่นแหละนะ คุณมาเฟียทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ จนแบมแบมกลั้นขำแทบไม่อยู่

“ รอก่อน ยังไม่พร้อม ” แกล้งบอกอีกฝ่ายหน้านิ่ง ชอบจังเวลาได้กุมอำนาจเหนือคนที่ชื่อมาร์คต้วนเนี่ย ภาพหาดูยากนะเนี่ย ดูตาแดงๆ นั่นสิ จะร้องไห้จริงๆ เหรอ

“ เอาเลยได้ไหม ”

“ ก็บอกรอก่อน ” แบมแบมว่าก่อนผละมือออกจากลูกชายของมาร์คต้วน คุณหมอนั่งทับมันแล้วขย่มไปมาทว่าไม่สอดใส่

“ อึก อย่าแกล้ง ”

“ ไม่ได้ อืม แกล้ง ” แต่แบบนี้มันก็เพลินดีนี่นา แบมแบมชอบ...

“ แบมมม ขอร้อง TOT ” โอ๋ๆ ดูสินั่น จะร้องไห้แล้วจริงๆ ด้วย แบมแบมหัวเราะเบาๆ ด้วยความชอบใจ ก่อนทรงตัวขึ้น แล้วจับเจ้าลูกชายของมาร์คตั้งขึ้นอีกหน ทีนี้คุณหมอไม่แกล้งแล้ว จะยอมให้คนเจ็บฉีดยาแต่โดยดี

“ อืม อา แบม ซี้ดดด ” คุณมาเฟียซี้ดปากเมื่อส่วนหัวรุกล้ำเข้าไปในช่องทางสีหวานก่อนเป็นอันดับแรก แถมยังถูกต้อนรับด้วยการขมิบตอดรัดด้วยความอบอุ่น ถ้า...ถ้าหากเขาปล่อยตอนนี้จะแพ้ไอ้พระเอกในเด็กป๋าเดอะซีรีส์มันไหมวะ...

“ อ๊า ฮื่อ พี่มาร์ค... ” คนตัวเล็กร้องลั่น ขาเรียวสั่นพั่บๆ เพราะอวัยวะแปลกปลอม จะว่าเจ็บก็เจ็บ จะว่าเสียวก็เสียว เลยตัดสินใจหักดิบความรู้สึกก้ำกึ่งนี้ดวยการนั่งทับลูกชายของมาร์คต้วนลงในคราวเดียว

สวบ!

“ อ๊า! ฮื่อ ”

“ เบาๆ อืม ” มาร์คต้วนส่งเสียงครางในลำคอ ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเสียวสุดใจ แต่ก็อดเป็นห่วงเจ้าตัวเล็กในท้องไม่ได้ก็เลยเอ่ยปรามคุณหมอเอาไว้ แบมแบมนั่งหอบหายจถี่ รอให้ช่องทางปรับตัวอยู่สักพัก มาร์คต้วนเลยใช้โอกาสนี้ทักทายเบบี๋ที่ฝังตัวอยู่ในหน้าท้องแบนราบนั้น

“ ไงลูก เห็นป่าป๊าไหม ”

พลั่ก!

“ ไอ้บ้า! ” แล้วก็ได้รับรางวัลเป็นฝ่ามืองามๆ ของคุณหมอลงกลางแสกหน้าจนเห็นดาววิ้งค์ๆ

อะไรกัน คนเขาก็อยากทักทายลูกบ้างไหมล่ะ...

“ อืม แบม ” ราวกับโดนตบหัวแล้วลูบหลัง (ก็โดนตบจริงๆ นั่นแหละ) เมื่อร่างน้อยของคุณหมอเริ่มขยับ สะโพกอิ่มกดทับซ้ำๆ ยังจุดเดิม เสียงขาเตียงเอี๊ยดอาด แถมยังกระทบผนังดังปึ่กๆ ดังแข่งกับเสียงเนื้อกระทบเนื้อและเสียงหอบหายใจถี่ระคนเสียงครางกระเส่าของคนทั้งสอง

มาร์คต้วนกำลังจะตาย ตายแบบสมบูรณ์ เขาอยากลุกขึ้นกดร่างเล็กนี้ให้จมเตียง แล้วรัวสะโพกใส่ไม่ยั้งอย่างที่ใจอยากทำและเฝ้าฝันถึงมาตลอดหลายวัน แต่...แต่! มันทำไม่ได้ไงโว้ยยยยย

“ อ๊ะๆๆๆๆ อ๊า! พี่มาร์ค! แฮ่กๆ ” คุณหมอส่ายหน้ารัวอย่างเสียวซ่าน กายเล็กสั่นระริกก่อนแผดเสียงร้องลั่นและปลดปล่อยออกมาในที่สุด แบมแบมทิ้งตัวลงนอนซบอกเปลือยเปล่าของคนเจ็บพร้อมหอบหายใจถี่

ฮื่อ เหนื่อย เหนื่อยมาก เหมือนจะตายเลย...

“ แฮ่กๆ อย่าเพิ่งสิ พี่ยังไม่เสร็จ ” แต่แบมแบมคงลืมไปว่ามันยังมีอีกคนที่ยังไม่เหนื่อยและก็ยังไม่เสร็จ! ว้อยยยยยย มาร์คต้วนอยากจะบ้า

จะมาหยุดอะไรตอนนี้ครับคนดี พี่ยังไม่เสร็จ ขอร้อง อย่าเพิ่งหมดแรงได้ไหมที่รัก TT

“ พัก...แฮ่ก...ก่อน แบมเหนื่อย หมดแรงแล้ว ” คุณหมอบอกคนตัวโตเสียงพร่า ไม่ไหว เหนื่อย เหนื่อยมาก ให้ขยับต่ออีกนิดก็ไม่ไหวแล้ว

“ ไม่สิ พี่ค้างนะ TT ” มาร์คต้วนโอดครวญ นี่เขาจะร้องไห้แล้วจริงๆ นะ ฮือ ลูกชายเขาปวดตุบๆ เฝ้ารอการปลดปล่อยอยู่นะ ไหนจะช่องทางที่กำลังตอดรัดอยู่นี่อีก โอ๊ย จะบ้าตาย

“ ก็แบมไม่มีแรงแล้วไง รอก่อนไม่ได้เหรอ ” คิ้วเรียวขมวดมุ่น ทั้งเสียงหวานยังเข้มขึ้นเล็กน้อย อันเป็นสัญญาณว่าใกล้แล้วนะ ใกล้จะหงุดหงิดแล้ว อย่าดื้อ อย่ารบเร้า

“ แบมมม ”

“ เอ๊ะ อย่ามาดื้อกับแบมนะ ” คุณหมอผงกหัวขึ้นแล้วตวาดแว้ด “ ถ้าขยับได้ งั้นก็ขยับเอง...อ๊ะ!

“ ไม่สนแล้วโว้ยยย ” สิ้นเสียงประกาศกร้าวนั้น สะโพกกลมกลึงของคุณหมอก็ถูกดันขึ้น และก็เป็นคนใต้ร่างเองนั่นแหละที่รัวสะโพกเข้าหาจนคุณหมอหัวสั่นหัวคลอน

“ อ๊ะๆๆๆๆ อ...ไอ้ อ๊ะ มาร์ค! อ๊ะๆๆๆ อ๊า ” แบมแบมเบิกตาโพลง ทั้งรู้สึกเสียวซ่านทั้งรู้สึกสงสัย แต่ก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทัก ปล่อยให้(ไอ้)มาร์คต้วนกระแทกกายเข้าออกตามใจอยาก จนกระทั่งผ่านไปเกือบห้านาทีนู่นแหละ คุณหมอปลดปล่อยออกมาอีกรอบ และมาร์คต้วนเองก็เช่นกัน

ร่างเล็กผุดลุกขึ้น ค่อยๆ ก้าวขาสั่นๆ ลงจากเตียง คว้ากางเกงที่ถอดทิ้งอยู่บนพื้นมาใส่เอาไว้ แม้จะเหนื่อยมากแค่ไหนแต่ตอนนี้เขาต้องการคุยให้รู้เรื่อง!

ตากลมตวัดมองคนเจ็บ(จอมปลอม) ที่นอนส่งยิ้มแห้งให้ด้วยสายตาเรียบนิ่ง มาร์คต้วนกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ดึงผ้าห่มขึ้นคลุมท่องล่างเอาไว้

เอาวะ ถ้าจะตาย อย่างน้อยท่อนล่างของเขาก็ยังมีอะไรปกปิดอยู่ คงไม่อนาจารเท่าไหร่เวลาที่เขามาเก็บศพ...

“ มีอะไรจะสารภาพไหม มาร์คต้วน ”   

 



100%

ถ้าจะโทษอะไร ก็ขอให้โทษความกามของตัวเองนะคะมาร์คต้วน

ไม่มีใครทายถูกเลยอะว่าน้ำไร5555555555555

เดี๋ยวว่างๆมาตัดเข้าบล็อคนะคะ อย่าเพิ่งกดแบน งิงิ

#หมอแบมของมาร์ค

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 527 ครั้ง

7,059 ความคิดเห็น

  1. #7058 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 09:13
    55555555
    #7058
    0
  2. #7045 Minlaneee (@Minlaneee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2562 / 01:47
    โอ้ยทั้งขำ ทั้งสงสาร เขียนได้น่ารักจัง คุณมาเฟียนี่น่า
    #7045
    0
  3. #7025 mb0909590424 (@mb0909590424) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 20:48
    ความลับแตกเพราะความหื่น โดยแท้5555วงวารรรร
    #7025
    0
  4. #7020 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2562 / 01:45
    เพราะความกามแท้ๆ อ้ะะ ไหนๆก็ไหนๆหัวแตกให้น้องใจเย็นหน่อยแล้วกันมัคต้วน5555
    #7020
    0
  5. #6990 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 03:50

    น้องแบมรู้อยู่แล้วสินะเรื่องขาเนี่ยย

    #6990
    0
  6. #6947 Notetoaki (@Notetoaki) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 07:21
    ไม่สนแล้วโว้ยยยย มาร์คต้วนกล่าว 555555555
    #6947
    0
  7. #6924 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 23:35

    โอ้ยอีพี่เกมเพราะตังเองหื่นเอง555
    #6924
    0
  8. #6911 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 14:38
    จะตายเพราะความหื่นของตัวเอง
    #6911
    0
  9. #6897 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 03:40
    รีบๆสารภาพเลยยยย55555
    #6897
    0
  10. #6875 bambam (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2561 / 20:52

    เเพราะความหื่นกามของตัวเองแท้ๆเลยพี่มาร์ค แต่ก็เอาเหอะยังไงน้องมันก็ต้องรุ้อยุ่ดี565

    #6875
    0
  11. #6870 nattapongsa2516 (@nattapongsa2516) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 21:42

    ลาก่อนมาร์ค

    #6870
    0
  12. #6845 Donut_choco (@Donut_choco) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 20:59
    รวามหื่นเป็นเหตุจริงๆเลยมาร์คต้วน5555
    #6845
    0
  13. #6833 NatwaraKamsawat (@NatwaraKamsawat) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:51
    ตัดเลย55555555
    #6833
    0
  14. #6803 MOofai9524 (@MOofai9524) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 03:27
    สมน้ำหน้าาาา 555555 ตายแน่มาร์คต้วนนน
    #6803
    0
  15. #6787 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 19:01
    5555555มาร์ค ต้วนนนนน
    #6787
    0
  16. #6779 MNBQ (@ploylailta) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 21:12
    ความกามนำพาความซวย
    #6779
    0
  17. #6758 Bameverthing (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มกราคม 2561 / 09:22
    แม่งแบบโว้ยย55555555
    #6758
    0
  18. #6738 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 23:57
    โถ่วเอ๊ยยยง5555
    #6738
    0
  19. #6727 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 10:34
    ซวยเพราะกามเองนะพี่มาร์ค
    #6727
    0
  20. #6712 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 23:41
    ซวยแล้วมาร์คต้วน ตลกกกกก
    #6712
    0
  21. #6604 Orathaiks (@Orathaiks) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2560 / 22:21
    5555555ตลกกลัวมาตั้งนาน หมดกัน
    #6604
    0
  22. #6589 gifbam (@gifbam) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 กันยายน 2560 / 20:39
    นี่จะเอาฮาไปไหน 5555 แกต้องความกามของแกนะ
    #6589
    0
  23. #6513 toto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2560 / 03:26
    5555มาร์คนี่มาร์คจริงๆ
    #6513
    0
  24. #6483 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 19:04
    ความกาวเป็นเหตุแท้  ๆ เลยมาร์คเอ้ย
    #6483
    0
  25. #6439 Elle1995 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 12:10
    ความกามเป็นเหตุ สม 5555
    #6439
    0