HELP ME PLEASE DOCTOR (mpreg) END - MARKBAM

ตอนที่ 10 : เรียกหมอครั้งที่9 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 532 ครั้ง
    10 มิ.ย. 60


เรียกหมอครั้งที่9

 

เท้าเล็กของคุณแม่คนใหม่ก้าวยาวๆ ไปตามโถงทางเดิน แบมแบมผงกหัวตอบรับให้คุณพยาบาลที่ส่งยิ้มทักทายให้แบบลวกๆ ในนาทีนี้ ใครจะว่าแบมแบมหยิ่งยังไงก็ไม่สนใจหรอกนะ เพราะคนที่เขาสนใจทีแค่คนเดียว นั่นก็คือคนที่นอนอยู่ในห้องพักฟื้นนั่นต่างหาก

สามวันเต็มๆ เลยนะ ที่มาร์คต้วนนอนหลับใหลไม่ได้สติ ร่างสูงพ้นจากอาการโคม่าแถมยังฟื้นตัวได้อย่างรวดเร็ว เขาถอดเครื่องช่วยหายใจในวันที่สองและฟื้นขึ้นมาในวันที่สามจนแบมแบมอดแปลกใจไม่ได้ว่ามาร์คต้วนนี่เป็นหรือมนุษย์เหล็กกันแน่

“ พี่มาร์ค! ” ทันทีที่ประตูบานหนาเปิดออก ร่างเล็กของคุณหมอก็โผเข้าไปหาเจ้าของชื่อที่นอนอยู่บนเตียง มาร์คต้วนนอนลืมตานิ่ง ที่ศีรษะของเขามีผ้าสีขาวพันอยู่ ในขณะที่ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏร่องรอยถลอกเขียวช้ำพอๆ กับร่างกาย ที่มือซ้ายมีสายน้ำเกลือ ส่วนแขนขวาใส่เฝือกอ่อนเอาไว้เช่นเดียวกันกับขาทั้งสองข้าง

แบมแบมก้มลงสวมกอดคุณมาเฟียด้วยความดีใจ ตากลมของคุณหมอทุ่มความสนใจไปที่มาร์คต้วนเพียงคนเดียวเท่านั้น ไม่ได้เผื่อแผ่ไปยังคิมยูคยอมและคุณหญิงต้วนที่ยืนทำหน้าเครียดเลยแม้แต่น้อย

“ แบม ” เสียงทุ้มของเพื่อนสนิทดังขึ้น พร้อมกับสัมผัสที่ท่อนแขนด้านซ้าย คิมยูคยอมดึงแบมแบมออกให้ห่างจากมาร์คต้วนแล้วบอก “ กูมีเรื่องจะคุยด้วย ”

“ ไว้ค่อยคุยได้ไหม กู... ”

“ แค่แป๊บเดียว ”

ตากลมของคุณหมอเหลือบมองคนที่นอนอยู่บนเตียง ก่อนถอนหายใจพรืดใหญ่เดินตามเพื่อนสนิทออกไปด้านนอก

 

*

 

คิมยูคยอมเดินนำคุณหมอตัวเล็กไปยังสวนหย่อมเล็กๆ ที่มีไว้สำหรับญาติคนไข้ในชั้นเดียวกันกับที่มาร์คต้วนพักฟื้นอยู่ แบมแบมถอนหายใจอีกครั้งเมื่อเพื่อนสนิทยังคงเงียบในขณะที่ตนเองร้อนใจแทบบ้า

“ รีบพูดมาเร็วๆ กูจะไปหาพี่... ”

“ พี่มาร์คเดินไม่ได้ ”

“ ฮะ? ” เท้าเล็กหยุดชะงักลงกับที่ คิ้วเรียวของคุณหมอขมวดมุ่นในขณะที่ตากลมจ้องมองแผ่นหลังกว้างของเพื่อนสนิทด้วยความไม่เข้าใจ ได้ยินเสียงถอนใจจากยูคยอมก่อนเจ้าตัวจะพลิกตัวหันกลับมา มือหนายกขึ้นจับไหล่เล็กทั้งสองข้างของแบมแบมเอาไว้ ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏความตึงเครียด

“ ตอนที่เกิดอุบัติเหตุขาทั้งสองข้างของเขาติดอยู่ในรถ มันโดดบีบอัดจนกระดูกหักไปหลายท่อน และมีแนวโน้มว่า... ”

“ โกหก ” แบมแบมต่อว่าเพื่อนด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตากลมเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส คิมยูคยอมกำลังเล่นตลกอยู่แน่ๆ อย่างมาร์คต้วนน่ะแข็งแรงจะตาย

“ แบม ”

“ มึงโกหก คิมยูคยอม อย่ามารวมหัวหลอกกู ” มือเล็กปัดมือเพื่อนออกจากตัวแล้วก้าวถอยหลัง คุณหมอตัวเล็กสูดน้ำมูกก่อนยกมือขึ้นเช็ดน้ำตาลวกๆ

“ มึงเรื่องแบบนี้เขาไม่โกหกกันหรอกนะ ”

“ มึงไง มึงชอบโกหกกู เป็นแผนของพี่มาร์คใช่ไหม ที่มึงไม่ยอมให้กูเข้าไปผ่าตัดเขานั่นก็ด้วย จริงๆ แล้วเป็นแผนใช่ไหม พวกมึงหลอกกู จะบีบให้กูแต่งงานกับพี่มาร์ค ทำไมอะ แค่นี้ยังเห็นกูเครียดไม่พออีกเหรอ! ” แบมแบมไม่ไหวแล้ว พวกคนหลอกลวง ไม่เชื่อหรอก ยังไงก็ไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด เห็นเขาโง่เข้าหน่อยก็หลอกเอาๆ ราวกับเห็นเป็นเรื่องสนุก

แบมแบมทรุดตัวนั่งยองๆ สองแขนเล็กยกขึ้นพาดเข่าทั้งสองเอาไว้แล้วซุกหน้าลงร้องไห้ ทุกอย่างมันรวดเร็วไปหมดตั้งแต่รู้ตัวว่าท้อง เขาทะเลาะกับมาร์ค ด่ามาร์ค ไล่มาร์คไปตาย มาร์คประสบอุบัติเหตุ จนกระทั่งปลอดภัยดีแล้ว ทุกอย่างกำลังดีขึ้น แต่...แต่ว่า...  

“ แบม... ”

“ กูอยากอยู่คนเดียว ฮึก  ” คุณหมอบอกเพื่อนเสียงสั่น ไหล่เล็กๆ สั่นระริกจนคนมองใจอ่อนยวบยาบด้วยความสงสาร คิมยูคยอมทรุดตัวนั่งลงข้างๆ เอื้อมมือไปแตะหลังเล็ก

“ ... ”

“ กูขอร้อง เดี๋ยวตามเข้าไป ”

จมูกโด่งของคุณหมอพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ตาคมหยุดมองร่างเล็กของเพื่อนสักครู่ก่อนสาวเท้าเดินออกไปตามคำขอ

 

*

 

15%

คิมยูคยอมรู้สึกถึงบรรยากาศตึงเครียดทันทีที่เปิดประตูกลับเข้าไปในห้องพักฟื้น คุณหมอโค้งศีรษะทักทายอิมแจบอมที่เพิ่งมาใหม่ แล้วเดินหลบเลี่ยงไปนั่งยังโซฟาที่อยู่ข้างเตียงซึ่งมีคุณหญิงต้วนนั่งจิบชายามบ่ายอยู่

            คิดไม่ผิดที่เดินกลับเข้ามา ท่าทางจะมีเรื่องให้เสือก

“ แบมล่ะ ”

“ อยู่ข้างนอก ” ยูคยอมตอบแจบอมเสียงเรียบ ก่อนหันไปหยิบหนังสือพิมพ์ที่วางอยู่บนโต๊ะเปิดอ่าน ไหนๆ ก็เป็นเวลาพัก ขอทุ่มเวลาพักทั้งหมดไว้ที่ห้องนี้แล้วกัน

“ เท่าที่กูคุยกับป๊ามึงมา มันเป็นคนของหุ้นส่วนกาสิโนที่อเมริกา ถูงส่งมาให้เก็บมึงเพราะมีข่าวว่ามึงกำลังจะเข้าไปดูแลธุรกิจอย่างเต็มตัว ” เสียงของอิมแจบอมเอ่ยทำลายความเงียบอีกหน ยูคยอมวางหนังสือพิมพ์ในมือลงแล้วเงี่ยหูฟังบทสนทนานั้นอย่างตั้งใจ

“ ตอนนี้ป๊ามึงกำลังเคลียร์ทุกอย่าง ” แจบอมบอกคนเจ็บเสียงเรียบ ก่อนถอนหายใจพรืด “ แต่จะว่าก็ว่าเถอะ ทุกอย่างจะราบรื่นกว่านี้ถ้ามึงไม่ขับรถหนีกูออกมา นี่โชคดีที่กูตามมาทัน ไม่อย่างนั้นพ่อของหลานกูคงเหลือแต่ชื่อ ”

วันนั้นเขาโกรธมาร์คต้วนไม่น้อยที่พอเดินกลับออกมาจากหลังร้านร้านแล้วไม่พบเพื่อน รู้เลยว่ามาร์คต้วนคงหนีเขาออกไปเพื่อไปหาที่ดื่มต่อ แต่จะไปในสภาพอย่างนั้นน่ะเหรอ มีหวังได้รถคว่ำตายก่อนถึงร้าน แล้วมันก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เมื่อเขามองเห็นรถมาร์คต้วนพลิกคว่ำในขณะที่กำลังขับรถตามไป ใกล้ๆ กันนั้นมีรถมอเตอร์ไซด์คันหนึ่งจอดอยู่ ชายชุดดำเดินเข้าไปยังจุดเกิดเหตุ ยกปืนขึ้นและปั้ง!

เป็นแจบอมที่ยิงไอ้เลวนั่น แต่เขาก็ไม่ได้กะจะยิงถึงตาย เพราะเขายังมีเรื่องต้องเค้นมันอยู่ แจบอมจับตัวมันไว้พร้อมโทรหาโรงพยาบาลให้มารับตัวมาร์คต้วน

“ ในฐานะของเพื่อนกูเป็นห่วงมึงนะ ”

“ กูขอบใจมึงมาก แล้วก็ขอโทษด้วยที่ทำอะไรลงไปโดยไร้สติ ” มาร์คถอนหายใจพรืด เขารู้สึกผิดจริงๆ ที่ทำให้ทุกคนเป็นห่วง ตาคมหลุบมองท่อนขาทั้งสองข้างแล้วเม้มปากแน่น ถ้าคืนนั้นรอแจบอม เขาก็คงไม่เป็นอย่างนี้

“ แม่เองก็อยากพูดในฐานะของแม่เหมือนกันนะเจ้ามาร์ค ” คุณหญิงวางแก้วชาลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นเดินไปหาลูกชาย แจบอมลุกจากเก้าอี้เพื่อให้คุณหญิงต้วนนั่ง “ แกเองก็โตพอจะรู้ว่าอะไรควรไม่ควร รู้ว่าสถานการณ์ในตอนนี้มันไม่ปกติก็ยังไม่ดูแลตัวเอง ไม่คิดถึงแม่ ไม่คิดถึงป๊า ”

“ ... ” ตาคมของคุณมาเฟียค่อยๆ เลื่อนขึ้นสบกับตาคมหวานของคุณหญิง เขามองเห็นความห่วงใยในแววตาคู่นั้น และใช่ มาร์คต้วนรู้สึกผิดยิ่งกว่าเดิม

“ ตอนนี้ป๊าโกรธมากรู้ไหม ” คุณหญิงบอกเสียงเรียบ “ แล้วอีกอย่าง แม่จำได้ว่าแม่ไม่เคยสอนให้แกอ่อนแอนะ เคยบอกหลายครั้งแล้วว่าเวลาเสียใจอย่าทำตัวอย่างนี้ อย่าไปยอมแพ้ง่ายๆ คิดถึงสิ่งที่แม่เคยทำให้แกบ้างที่ผ่านมาแปดปีคืออะไร ไอ้ลูกโง่ ”

“ มันไม่มีค่าอะไรแล้วแม่ ” มาร์คต้วนตอบคุณหญิงเสียงเบา หัวตาร้อนผ่าวเมื่อนึกถึงความเป็นจริงในตอนนี้ “ ตอนนี้ผมไม่อยากรั้งน้องไว้แล้ว แม่ดูสภาพผมสิ ”

“ หยุดดราม่าแล้วกลืนน้ำตาของแกลงไปเดี๋ยวนี้เลยนะ ” คุณหญิงเอ่ยเสียงเย็น ตาคมหวานทอประกายดุดันจนคิมยูยอมและอิมแจบอมอดขนลุกซู่ไม่ได้ “ ฉันช่วยแกขนาดนี้แล้วยังจะมาถอดใจบ้าบออะไรกัน แล้วถ้าน้องมาง้อก็ให้รีบคืนดี อย่าไล่น้อง ”

“ ... ”

“ ฉันคุยกับน้องไปแล้ว ขอให้น้องแต่งงานกับแก... ”

“ แม่! ” มาร์คต้วนเรียกคุณหญฺงเสียงดัง เขาไม่เห็นด้วยที่คุณหญิงทำอย่างนี้ “ ทำอย่างนั้นทำไม แม่ดูสภาพผม ผมพิการ... ”

“ ก็ใช่น่ะสิ แกคิดว่าถ้าแกยังสภาพดีทุกอย่าง แค่หัวแตกแขนหัก แกคิดว่าน้องจะยอมเหรอ คิดว่าน้องจะสงสารไหม ” คุณหญิงจิกตามองลูกชาย โชคดีที่มาร์คต้วนเกิดมารวย และโชคดีที่ไอ้ลูกชายคนนี้มันบ้ารถ เพราะอย่างน้อยรถราคาหลายล้านก็ใช้วัสดุที่แข็งแรงพอที่จะทำให้คนขับไม่สมองเละหากเกิดอุบัติเหตุ “ ไหนลองขยับขาซิ ”

“ ... ” มาร์คต้วนเบือนหน้าหนี จะให้ขยับขาทำไมล่ะ เขาเดินไม่ได้ เขาขาหัก เขาทำไม่ได้หรอก

“ ฉันสั่ง ” คุณหญิงเอ่ยอีกครั้ง คุณมาเฟียเม้มปากแน่นแล้วกลั้นหายใจค่อยๆ ขยับขา ตาคมเบิกโพลงเมื่อรู้สึกว่าแรงที่ส่งไปนั้นทำให้ขาของเขาขยับได้จริงๆ แม้จะรู้สึกเจ็บแต่มันก็ขยับได้ หมายความว่ายังไง!

“ แม่!

“ ต่อไปนี้มันเป็นเรื่องของแก ฉันช่วยแกแล้ว แกต้องทำให้ได้ ” คุณหญิงบอกเสียงเรียบ มันเป็นคำสั่งของคุณหญิงที่สั่งให้คิมยูคยอมใส่เฝือกอ่อนให้มาร์คต้วนที่ขาทั้งสองข้าง ทีแรกคุณหมอก็แย้งไปนั่นแหละว่าจะใส่ไปทำไม ขามาร์คต้วนมันแค่ช้ำและมีรอยถลอกแค่นิดหน่อย แต่พอได้ยินคุณหญิงบอกจะดัดนิสัยไอ้คนเมาแล้วขับนี่สักหน่อยเท่านั้นแหละ ใส่ให้แทบไม่ทันเลยจ้า เพราะเขาเองก็หมั่นไส้มาร์คต้วนมานานแล้วเหมือนกัน...

แต่ก็นึกไม่ถึงอีกนั่นแหละว่าคุณหญิงจะใช้วิธีนี้เป็นข้ออ้างในการขอให้แบมแบมแต่งงานกับมาร์ค อันที่จริงเขาก็สงสารเพื่อนอยู่หรอกนะ แต่เขาคิดว่าแบมแบมเล่นตัวมานานเกินไปแล้ว และเขาก็สงสารหลาน หลานเขาควรจะมีพ่อสักที

“ ถ้าแบมรู้ต้องโกรธผมมากแน่ๆ ” มาร์คต้วนโอดครวญ แต่ก็แฝงไปด้วยความโล่งใจ

“ นั่นก็เรื่องของแกด้วย ” คุณหญิงว่า มาร์คอ้าปากเตรียมจะเถียงต่อแต่ประตูห้องที่ถูกเปิดออกโดยคนตัวเล็กทำให้เขาต้องหุบปากฉับแล้วนอนนิ่งๆ เหมือนเดิม

“ พี่มาร์ค! ” คุณหมอตัวเล็กเรียกคนเจ็บเสียงดัง พร้อมสาวเท้าเร็วๆเข้าไปหา คุณหญิงลุกขึ้นจากเก้าอี้แล้วดึงตัวคุณหมอให้เข้าไปนั่งแทน แถมยังเอ่ยดุเรื่องที่เดินเร็วจนแบมแบมได้แต่ส่งยิ้มแหย

“ พี่มาร์ค ” มือเล็กเอื้อมไปจับมือหนาเอาไว้แล้วบีบเบาๆ ตากลมมองหน้าคนเจ็บด้วยความเป็นห่วง “ เจ็บไหม ”

“ ... ”

“ ก็เจ็บสิเนอะ ดูสิ แผลเต็มตัวเลย ” แบมแบมส่งยิ้มบางๆ ในขณะที่ตากลมแดงก่ำ อุตส่าห์นั่งร้องไห้อยู่ข้างนอกตั้งนาน ตั้งใจไว้ว่าพอเข้ามาข้างในแล้วจะไม่ร้อง แต่สุดท้าย...มันก็กลั้นไม่ไหว

“ ... ”

“ คนผิดสัญญาจะต้องโดนทำโทษนะรู้ไหม พี่สัญญากับแบมว่าจะไม่เจ็บตัวอะ... ”

“ ... ”

“ ขอโทษ ”แบมแบมบอกเสียงสั่น คุณหมอก้มหน้าลงแล้วปล่อยให้น้ำตาไหลลงมา ไหล่เล็กสั่นสะท้านจนพาให้ใจคนมองอ่อนยวบยาบ คุณมาเฟียเงยหน้ามองคนนอกทั้งสาม และแน่นอนว่าพวกเขากำลังเบ้ปากกลอกตามองบนมองมาที่เขาอยู่ก่อนแล้ว

“ ... ”

“ แบมขอโทษที่พูดออกไปแบบนั้น แบมมันนิสัยไม่ดี เอาแต่ใจ ฮึก พี่มาร์คอย่าโกรธแบมเลยนะ แบมจะไม่ทำอีกแล้ว ” คุณหมอตัวเล็กส่ายหน้ารัวทั้งยังบอกมาร์คเสียงสะอื้น ใบหน้าน่ารักแดงก่ำ พวงแก้มอิ่มเปรอะไปด้วยคราบน้ำตา แต่มาร์คก็ยังนิ่ง นอนมองแบมแบมด้วยสายตาเรียบนิ่งจนคนมองอดใจเสียไม่ได้ “ พี่มาร์คพูดกับแบม... ”

“ พอไหมแบม ” มาร์คบอกเสียงเรียบ จนแบมแบมอ้าปากค้างกับสิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้ยิน

“ พี่มาร์ค ”

“ แบมไม่ต้องรู้สึกผิดอะไรกับพี่แล้วก็ได้ อย่ามาจมปลักกับพี่เลยดีกว่า คนพิการอย่างพี่... ”

“ ไม่เอา อย่าพูดแบบนี้สิ ฮึก ” แบมแบมพูดแทรก มือเล็กเอื้อมไปปิดปากหยักเอาไว้ ไม่เอาแล้ว ไม่อยากฟังแล้ว

“ ก็แบมต้องการอย่างนี้ไม่ใช่เหรอ ” มาร์คดึงมือแบมแบมออกแล้วพูด

“ ไม่ ไม่เลย ฮึก ” แบมแบมส่ายหน้าอีกครั้ง “ แบมไม่ได้ต้องการอย่างนี้ ฮือ แบมขอโทษ พี่มาร์คอย่าโกรธแบมนะ อย่าไล่แบม ”

“ แบมขอโทษพี่ทำไม พี่สิที่ต้องขอโทษแบม ” มาร์คต้วนบอกแบมแบม ตาคมมองคุณหมอด้วยสายตาตัดพ้อ “ พี่ผิดเองที่ทำอะไรลงไปโดยไม่ถามแบมก่อน ”

“ ฮือ ”

“ พี่ขอโทษนะ ”

“ ฮือ ไม่เอาแบบนี้ ”

“ แล้วจะเอาแบบไหน พี่ก็ยอมปล่อยแบมแล้วไง แปดปีที่แบมต้องทนพี่ พี่... ”

“ ไม่เอา ไม่ไป ไม่ให้ไปนะ แบมไม่ให้ไป! ” คุณหมอหวีดร้องแถมยังสะอื้นจนร่างเล็กๆ ตัวสั่นโยน คุณหญิงต้วนจิกตามองลูกชายด้วยสายตากินเลือดกินเนื้อที่ทำให้ลูกสะใภ้ของเธอต้องร้องไห้ ยิ่งแบมแบมท้องด้วยแล้วเธอล่ะเป็นห่วงหลานเสียจริงๆ “ ทำแบมท้องแล้วจะหนีไปแบบนี้เหรอ อย่ามาทำตัวแบบนี้นะมาร์คต้วน ฮึก ”

“ งั้นถ้าคลอดแล้วก็เอามาให้พี่ ลูกพี่เดี๋ยวพี่เลี้ยงเอง ”

“ ฮือ ไม่! ” แบมแบมตวาดแหว ใจร้ายเกินไปแล้วนะ “ บอกว่าไม่ไง! คนใจร้าย ”

“ ... ”

“ ยอมแล้ว แบมยอมทุกอย่างแล้ว พี่มาร์คอย่าทำอย่างนี้กับแบมเลยนะ ฮือ ”

“ ... ”

“ พี่มาร์คจะเอาลูกไปก็ได้ ฮึก ต..แต่ ฮึก ต้องเอาแม่ไปด้วยนะ ฮือ ” คุณหมอบอกคนเจ็บเสียงสะอื้น มือเล็กดึงมือหนาข้างที่ไม่ได้ใส่เฝือกอ่อนของคุณมาเฟียมาวางไว้บนหน้าท้องแบนราบแล้วบอก “ ตัวเล็กรักพี่มาร์ค แบมเองก็รักพี่มาร์คนะ ฮึก ”

“ แต่พี่เป็นคนพิการ... ” มาร์คหลุบตาลงต่ำ บอกอีกฝ่ายเสียงเบาหวิวทั้งที่หัวใจลิงโลด ในที่สุดแบมแบมก็บอกรักเขา บอกแบบที่ตั้งใจบอก ไม่ได้ละเมอบอกเหมือนตอนนั้น...

“ ถึงยังไงแบมก็รัก ” แบมแบมย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงที่มั่นคง ต่อไปนี้แบมแบมจะไม่หนีหัวใจอีกแล้ว ในเมื่อเลือกแล้วว่าจะอยู่กับมาร์ค คนตัวเล็กจึงตัดสินใจที่จะโยนความคิดงี่เง่านั่นทิ้งไปซะ “ แบมเชื่อว่าพี่มาร์คทำได้ ถ้าพี่มาร์คตั้งใจทำกายภาพ พี่มาร์คต้องหาย ”

“ ... ”

“ แล้วถ้าพี่มาร์คหายดีเมื่อไหร่ ” ตากลมช้อนมองคนเจ็บ ในขณะที่ปากอิ่มเม้มแน่น แก้มกลมขึ้นสีแดงระเรื่อจนคนมองแทบบอดใจไม่ไหวอยากเข้าไปฟัดให้จมเขี้ยว “ เราจะแต่งงานกันนะ ”

ให้ตาย มาร์คต้วนอยากออกจากโรงพยาบาลมันเสียตอนนี้เลย...

 

 

60%


            

            ถ้าให้จัดอันดับคู่รักที่น่ารำคาญที่สุดในโลก คิมยูคยอมคิดว่าหนึ่งในท็อปสามนั้นต้องมีชื่อของมาร์คต้วนและแบมแบม กันต์พิมุกต์อยู่ด้วยอย่างแน่นอน

ก่อนจะคืนสถานะกันนั่นก็น่ารำคาญแล้วนะ พอมาทะเลาะกัน อะ เพิ่มเลเวลความน่ารำคาญขึ้นไปอีกสองระดับ แล้วยิ่งมาตอนนี้...

“ ไปทำงานได้แล้ว อาจารย์หมอให้มาตาม ” คิมยูคยอมโผล่ใบหน้าเหม็นเบื่อเข้ามาในห้องพักฟื้นห้องนี้เป็นรอบที่สามของวัน คุณหมอตัวสูงตวัดสายตาคมกริบมองเพื่อนรักและคนเจ็บที่นอนทำหน้าซีดเซียว(เพราะสำออย)อยู่บนเตียง จมูกโด่งของคุณหมอพรูลมหายใจออกมาพรืดใหญ่เมื่อเพื่อนสนิทเบ้หน้า อันเป็นสัญญาณของความงอแงที่กำลังจะตามมาในไม่ช้า

“ กูอยากอยู่กับพี่มาร์คอ่า ” แบมแบมบอกเพื่อนรักเสียงเบา ตากลมฉายแววเศร้าสร้อยประหนึ่งคิมยูคยอมเดินเข้ามาบอกว่ามาร์คต้วนต้องตัดขาทิ้งจริงๆ

“ ไปทำงาน ” เสียงทุ้มของคุณหมอเข้มขึ้น

“ ขออีกสิบนาทีไม่ได้เหรอ กูท้องอยู่นะ ลูกกูอยากเห็นหน้าพ่อ ”

“ ไม่ได้ ” ตาคมของคุณหมอกรอกไปมาด้วยความเบื่อหน่าย ทำไมแบมแบมต้องทำตัวเป็นเด็กวัยรุ่นติดแฟนวะ ไม่เข้าใจ อีกไม่กี่ปีก็จะสามสิบแล้วไหม ใจเย็นๆ มึงไม่ใช่เด็กมัธยม “ รายงานมึงจะส่งไหม มึงอยากเรียนจบหรือเปล่า ”

“ อะไรอะ! กูท้องอยู่นะ! ” คุณแม่คนใหญ่เบ้ปากใส่เพื่อนพร้อมทั้งออกอาการกระฟัดกระเฟียด พร้อมวีนมากถ้าถูกขัดใจ นี่คนท้องนะ ต้องตามใจกันสิ จะมาขัดใจได้ยังไง

“ เออมึงท้อง และมึงก็ไม่ได้เป็นง่อย ลุก!

“ พี่มาร์ค ” ตากลมแป๋วเปลี่ยนเป้าหมายไปยังคนเจ็บที่อนกระพริบตาปริบๆ มองเพื่อนรักสองคนทะเลาะกันอยู่เงียบๆ มาร์คต้วนถอนหายใจเบาๆ แล้วบอก

“ ขออีกสิบนาทีไม่ได้ไงวะ ”

“ ไม่ได้! ” แต่คิมยูคยอมก็คือคินยูคยอม ชอบทำตัวขัดใจชาวบ้านเขาไปทั่ว ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมไม่มีแฟน (อย่าไปบอกมันล่ะ เดี๋ยวมันแย่งเวลาของแบมแบมไปจากมาร์คอีก)

“ งั้นลาออกไปเลยแบม ไม่ต้องเรียนมันแล้ว เดี๋ยวพี่จะใช้ทุนที่เหลือให้เอง อยู่บ้านเลี้ยงลูก... ”

“ อ๊ะ! ” ยังไม่ทันที่มาร์คต้วนจะได้พูดจบ ร่างเล็กของแบมแบมก็ลอยหวืออกจากเก้าอี้ เมื่อเพื่อนรักร่างยักษ์เดินเข้าไปดึงท่อนแขนของคุณหมอให้ลุกขึ้นแล้วลากร่างเล็กๆ นั่นออกไปไม่สนใจเสียงร้องโวยวายของมาร์คต้วน และแรงดิ้นของคนติดผัวอย่างแบมแบม

“ ไอ้ยูคยอม! มึงจะเอาแบมไปไหน เอาคืนมานะเว้ย!

 

*

 

“ ช่วงนี้มึงชักจะติดผัวมากเกินไปแล้วนะ ” เมื่อเดินออกมาจากห้องพักฟื้นอาถรรพ์(?)นั่นไปได้สักพัก คิมยูคยอมก็ปล่อยแขนของเพื่อนให้เป็นอิสระ จากนั้นก็ทำหน้าที่บ่นเหมือนเช่นทุกวัน

“ ก็กูคิดถึงเขาง่ะ ” แบมแบมยู่ปาก มือเล็กยกขึ้นนวดท่อนแขนที่ขึ้นรอยแดงจางๆ “ มึงก็รู้ใช่ไหมว่าตั้งแต่ที่กูท้อง กูก็ติดเขา ”

“ แต่นี่มันเกินไปละ มึงอย่าลืมว่ามึงเป็นหมอ มึงยังมีคนไข้ที่ต้องดูแล ไอ้คนไข้จอมปลอมงั้นน่ะมึงปล่อยๆ มันไปบ้างก็ได้ ” คิ้วเข้มของยูคยอมขมวดมุ่น พูดแล้วก็ขัดใจ แม่งอยากเดินกลับไปเลาะเฝือกอ่อนนั่นออกจากขาพี่มันจริงๆ

แหม ทีแรกล่ะทำเป็นโวยวายกลัวว่าแบมแบมจะโกรธ แล้วพอทีนี้เป็นไง สำออยฉิบหาย  เอะอะเจ็บขาๆ เขานี่อยากให้แบมแบมรู้ความจริงจริงๆ อยากจะรู้นักว่าพี่มันจะโดนจับตัดขาจริงๆ ไหม

“ มึงอย่าว่าพี่มาร์คดิ กูเป็นคนทำให้เขาเป็นอย่างนี้นะ ” อ้อ ลืมไป ก่อนที่พี่มันจะโดนตัดขา เพื่อนเขาควรหายโง่ก่อนเนอะ

“ หมั่นไส้ ” ว่าแล้วมือหนาก็ผลักหัวกลมนั่นทีนึง ทีเมื่อก่อนล่ะด่าเอาๆ พอคืนดีกันเข้าหน่อยล่ะแตะไม่ได้เลยนะ

“ เอ้า กูก็รักของกูมะ ”

“ เออ แรดว่ะ ” ยูคยอมย่นจมูก พูดได้ไม่อายปาก

“ แล้วไง ด่ามาก็ก็ไม่เจ็บหรอก เพราะกูอินเลิ... ”

“ น้องแบม ” คุณหมอทั้งสองคนหยุดเดินเมื่อได้ยินเสียงเรียก เป็นแบมแบมที่หันหลังกลับไปมองก่อน คุณหมอตัวเล็กส่งยิ้มให้เจ้าของเสียงเรียกพร้อมก้มหัวให้น้อยๆ

“ พี่ยองแจ หวัดดีครับ ” ยองแจส่งยิ้มบางๆ กลับมาให้ เอ่ยสวัสดีรุ่นน้องกลับพร้อมสาวเท้าเข้ามาหา

“ พี่ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม ”

 

*

แบมแบมกับยองแจเลือกที่จะมาคุยกันที่คาเฟ่เล็กๆ ที่ชั้นGของโรงพยาบาล ส่วนคิมยูคยอม รายนั้นขอตัวไปปั่นรายงานต่อ แถมยังบอกก่อนไปอีกว่าจริงๆ แล้วอาจารย์หมอไม่ได้เรียกเพราะมันยังอยู่ในช่วงพักของแบมแบม ไม่ต้องรีบ ที่เดินไปตามที่ห้องพี่มาร์คนั่นเขาก็แค่เหงาไม่มีเพื่อนคุยเลยไปแกล้งแหย่เล่นเฉยๆ

อืม ถ้าไม่กวนตีนก็ไม่ใช่ยูคยอมเพื่อนรักหรอก

“ พี่ขอโทษนะ ” แบมแบมกระพริบตาปริบๆ เมื่ออยู่ๆ ยองแจก็เอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ตาเรียวของคุณหมอสูติฯ แดงก่ำ ใบหน้าสวยแสดงออกถึงความไม่สบายใจ “ พี่เสียใจที่คิดอะไรง่ายๆ ขอโทษที่คิดแทนน้องแบม พี่ขอโทษ ”

“ พี่ยองแจ... ”

“ พี่รู้สึกผิดมากเลย พี่น่าจะรู้ตั้งแต่แรกว่าน้องแบมไม่อยากมีลูก พี่น่าจะแนะนำคุณมาร์คไปว่าควรเข้าไปคุยกับน้องแบมตรงๆ ไม่ควรใช้วิธีนี้ ฮึก ” ไหล่บางของคุณหมอคนเก่งสั่นสะท้าน จนรุ่นน้องอย่างแบมแบมอดรู้สึกสงสารไม่ได้ ตอนนี้แบมแบมไม่โกรธใครแล้วล่ะ “ พี่รู้สึกผิดมากจริงๆ รู้สึกผิดทั้งกับน้องแบมและตัวเอง ในฐานะแพทย์ พี่ทำความผิดที่ร้ายแรงมากเลย ”

“ แบมไม่เป็นไรแล้ว ” มือเล็กของแบมแบมยื่นไปจับมือของยองแจเอาไว้แล้วบีบเบาๆ ปากอิ่มคลี่ยิ้มบางๆ เพื่อบอกอีกฝ่ายว่าไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ

“ ฮือ แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะนะ ” ยองแจส่ายหน้ารัว “ ถึงน้องแบมจะไม่อยากให้เขาเกิดมา แต่น้องแบมก็ช่วยเลี้ยงเขาหน่อยนะ ช่วยให้ความรักเขานะ ฮือ ”

“ พี่ยองแจใจเย็นๆ ” เอาจริงๆ แบมแบมเริ่มรู้สึกไม่สบายใจแล้วนะ ตั้งแต่ที่เขาปรับความเข้าใจกับมาร์คต้วนมาก็ผ่านไปได้สามวันแล้วล่ะ ทุกอย่างลงตัวดี มีความสุขทุกฝ่าย แต่คงยกเว้นยองแจ เพราะหลังจากเกิดเหตุการณ์วันนั้นเราก็ยังไม่ได้คุยกันอีกเลย อีกอย่างตัวแบมแบมและยองแจเองก็ไม่ได้สนิทกันถึงขนาดเล่าเรื่องส่วนตัวให้กันฟังได้ นี่อาจเป็นเหตุผลที่ทำให้ยองแจไม่รู้ว่าตอนนี้แบมแบมกับมาร์คต้วนคืนดีกันแล้ว

“ ฮือ อย่าเกลียดเขาเลยนะ เด็กไม่รู้อะไร ฮึก ”

“ แบมจะไปรู้สึกอย่างนั้นได้ยังไง เขาเป็นลูกแบมนะ ” แบมแบมบอกยองแจเสียงหวาน มือเล็กอีกข้างยกขึ้นลูบหน้าท้องแบนราบของตัวเอง ส่วนอีกข้างยังคงจับมือของรุ่นพี่ไว้แน่น “ แบมไม่เป็นไรแล้ว พี่ยองแจไม่ต้องรู้สึกผิดกับแบม ตอนนี้แบมกับพี่มาร์คเราเข้าใจกันแล้วล่ะ ”

“ ฮือ น้องแบม ” ยองแจเรียกชื่อรุ่นน้องด้วยความโล่งใจ เขาคิดหนักจริงๆ นะ กลัวว่าแบมแบมจะไม่พอใจจนพาลเกลียดลูกตัวเอง เด็กไม่ได้ผิดอะไร เขาไม่ควรมารับผลการกระทำของผู้ใหญ่ แต่พอได้ยินแบบนี้แล้วก็โล่ง

“ ก่อนหน้านั้นแบมก็เผื่อๆ ใจไว้แล้วแหละว่าคงท้อง แต่พอรู้ผลตรวจมันก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ แถมช่วงนั้นอารมณ์ก็ขึ้นๆ ลงๆ ด้วย พอเจอหน้าพี่มาร์คระเบิดก็เลยลง ” แบมแบมยิ้มแหยเมื่อนึกถึงวีรกรรมของตัวเอง “ แบมไม่เป็นไรแล้ว ตอนนี้แบมดีใจที่มีเขา พี่ยองแจไม่ต้องรู้สึกผิดแล้วนะ ”

“ ฮึก อือ ขอบคุณมากๆ นะน้องแบม พี่ขอบคุณจริงๆ ”

ขอบคุณจริงๆ ที่ไม่โกรธ ยองแจจะได้ไม่รู้สึกผิดจนต้องขายกระเป๋าใบนั้นทิ้ง ฮึกTT

 

*

 

แบมแบมกลับเข้ามาที่ห้องพักฟื้นของมาร์คต้วนอีกครั้งในช่วงหัวค่ำหลังจากที่เคลียร์รายงานและเคสคนไข้เสร็จ อ่า ช่วงนี้แบมแบมกินนอนที่โรงพยาบาลแหละเผื่อใครจะยังไม่รู้ ห้องพักฟื้นหมายเลย9397นี้กลายเป็นบ้านหลังที่สองของแบมแบมและมาร์คต้วนไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วจนกว่านู่นแหละ วันที่มาร์คต้วนได้ออกจากโรงพยาบาลนั่นแหละ

“ โอ๊ย ไอ้เหี้ย เบาดิวะ! ” คุณหมอตัวเล็กขมวดคิ้วมุ่นเมื่อทันทีที่เปิดประตูเข้ามาก็ได้ยินเสียงโวยวายของคนเจ็บเป็นอย่างแรก

“ เรื่องมาก! นี่กูก็เบาละนะ ถ้าบ่นมากนักมึงก็เดินเข้าไปเองเลยไป ”

“ เออ! ถ้ากูไปเองได้กูไม่ง้อมึงหรอก ไอ้... ”

“ ทำอะไรกันนะ! ” เท้าเล็กของคุณหมอสาวเข้าไปใกล้คนทั้งสอง แบมแบมแทบกรี๊ดเมื่อเมื่อเห็นมาร์คต้วนกำลังพยายามลุกขึ้นจากเตียงโดยมีหวังแจ๊คสันช่วยพยุงอีกแรง

“ แบม ” มาร์คต้วนหันขวับมามองแบมแบมด้วยความตกใจ คุณมาเฟียหน้าซีดเผือดในขณะที่คุณหมออย่างแบมแบมตีหน้าดุ

“ จะไปไหน พี่มาร์คลุกจากเตียงไม่ได้นะ! ” ตากลมตวัดมองคนเจ็บอย่างเอาเรื่อง เมื่อยังไม่ได้คำตอบจึงเบนสายตาไปมองหวังแจ๊คสันแทน

“ พี่จะพามันไปเข้าห้องน้ำ... ”

“ ไม่ได้นะ! ” แบมแบมแหว “ ปวดฉี่ก็ฉี่ผ่านสายยางไปสิ หรือปวดหนัก? ”

“ เอ่อ ”

“ อย่าลืมสิว่าตัวเองเพิ่งขาหัก กายภาพก็ยังไม่เคยทำ ถ้าเดินได้นี่มันก็เกินไปแล้ว นอนลงเลยก่อนที่แบมจะโกรธ! ” ว่าแล้วก็ตวาดแหวอีกรอบ มือเล็กค่อยๆ พยุงร่างหนาของมาร์คต้วนให้นอนลงเหมือนเดิมโดยมีแจ๊คสันคอยช่วยอีกแรง ให้ตายสิมาร์คต้วน จะเดินไปเข้าห้องน้ำเนี่ยนะ ใช้อะไรคิด!

“ แบมมม ”

“ อย่ามาเถียงแบมนะ ตัวเองเป็นหมอหรือไง ทำมาเป็นรู้ดี ” แบมแบมยกมือขึ้นชี้หน้าคนเจ็บจนมาร์คต้วนหุบปากฉับแทบไม่ทัน  

“ เรื่องนี้พี่ไม่เกี่ยวนะน้องแบม มันคนเดียวเลย ” แจ๊คสันยกมือทั้งสองข้างขึ้นอย่างยอมแพ้ เขาไม่รู้เรื่องจริงๆ นะ เขาก็แค่บินตรงจากฮ่องกงมาเยี่ยมเพื่อน ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงจริ๊ง

“ ไม่ต้องห่วงครับพี่แจ๊คสัน เขาจะโดนแบมจัดการแน่ๆ ”

“ แบมอ่า ”

“ ไม่ต้องเลย ” ตากลมตวัดมองคนเจ็บ “ ตกลงปวดฉี่ใช่ไหม มานี่เดี๋ยวแบมช่วย ”

“ จริงนะ! ” แหม พอบอกจะช่วยนี่ตาเป็นประกายขึ้นมาเชียว

“ อือ หรือจะให้พี่แจ๊คสัน... ”

“ ไม่เอา! ไอ้แจ๊ค ปิดม่านดิ๊ กูจะทำธุระกับเมีย!

 

100%

รู้สึกว่าครึ่งหลังมันยังไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่เพราะเว้นมานาน ฮือ ที่หายไปนานๆ โปรดเห็นใจเราด้วย เราต้องทำงานค่ะ เรากลายเป็นมนุษย์เงินเดือนไปแล้ว ไม่ใช่นักศึกษาผู้มีเวลาว่างแล้วเด้อออออออออออออ

ส่วนพี่มาร์ค ถึงแม้ว่าขาจะไม่ได้เป็นอะไร แต่พี่เขาก็เดินไม่ได้ค่ะ เพราะนางใส่เฝือกอ่อนเอาไว้555555555555555

ปล.เห็นมีคนถาม เรื่องนี้แบมเป็นผู้ชายทำไมท้องได้ //ไม่ต้อง-งงค่า ฟิคนี้เป็นmpregเด้อ mpregหมายถึงตัวเคะจะท้องได้โดยไม่มีเหตุผลค่ะ อย่าพยายามหาเหตุผลเลยว่าทำไม เพราะมันไม่มีค่ะ55555555555555555

#หมอแบมของมาร์ค 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 532 ครั้ง

7,059 ความคิดเห็น

  1. #7018 YanisaCH (@YanisaCH) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 16:02
    คือไร๊รรรร5555
    #7018
    0
  2. #7008 Melinnnnnnn (@aboutMyWings) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2562 / 01:37
    เจ้าเล่ห์จนน่ากลัวเลยแฮะ ถ้าเจอคนแบบนี้ในชีวิตจริงคงไม่เอาด้วยอ่ะ แต่อันนี้ก็เห็นอยู่ว่ารักมากก หยวนๆให้
    #7008
    0
  3. #6989 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 00:24

    แอบเคืองทุกคนอยู่นิดหน่อยที่ใช่วิธีนี้

    เหมือนน้องโดนหลอกอะ

    แต่ถ้าน้องรู้ความจริง ก็ไปหาทางแก้เอาเองแล้วกันพี่มาร์ค

    #6989
    0
  4. #6974 nongningggggg (@nongningggggg) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 กุมภาพันธ์ 2562 / 14:19
    สงสารแจ็คจ้าาา55555 ฮื้ออออ
    พี่มาร์คอ่า ปิดม่านไม55555
    #6974
    0
  5. #6923 uromtbb (@uromtbb) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 19:06

    ดูพี่มาร์คจะมีความสุขนะ
    #6923
    0
  6. #6910 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 12:56
    มาร์คจงลำบากต่อไป5555
    #6910
    0
  7. #6896 hiddenhills (@hiddenhills) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กันยายน 2561 / 03:26
    เอาจริงๆคุณแม่นี่ก็ร้ายยยยยยเกิ๊นอะ55 หลอกในหลอกในหลอก ไม่แปลกใจเลยทำไมน้องแบมถึงระเบิดลงขนาดนั้นเป็นนี่นี่ก็โกรธอะ หลอกอยู่นั่นไม่นึกถึงจิตใจน้องเลบ
    #6896
    0
  8. วันที่ 16 กันยายน 2561 / 20:05
    ถ้าเราเป็นแบม คิดว่าแทนที่จะดีขึ้นอารมณ์คงจะพังกว่าเดิมอ่ะไม่รู้ทำไม คือหลอกน้องวนลูปไปแบบนี้ คนรอบข้างก็นะบางทีรู้ว่าหวังดี แต่เฮ้ย! ท้องทั้งคนเลยนะนั่น บางทีมันก็ควรเป็นเรื่องสองคน โอ๊ยนี่กูอินขนาดได้ยังง๊ายยยยยย!!
    #6885
    0
  9. #6832 NatwaraKamsawat (@NatwaraKamsawat) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 21:24
    มองบน ชักจะอยากอยุ่ข้างยูคแล้วแหละ เหม็นฟามมมรักกก
    #6832
    0
  10. #6802 MOofai9524 (@MOofai9524) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 03:18
    สงสารรร55555
    #6802
    0
  11. #6791 Eve-krD (@Eve-krD) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 21:33
    ถ้ารู้ความจริงเมิงไม่เหลือแน่มาร์ค55
    #6791
    0
  12. #6784 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 16:24
    มองบนเบะปาก5555
    #6784
    0
  13. #6737 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 23:43
    ระวังตัวไว้555
    #6737
    0
  14. #6726 TattA (@sun036) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2560 / 10:24
    โถ่ พี่มาร์ครีบหายได้แล้ววว
    #6726
    0
  15. #6711 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 23:31
    ถ้าน้องรู้อีกรอบนะโดนแน่พี่มาร์ค
    #6711
    0
  16. #6508 toto (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 22:31
    มาร์คนี่มันมาร์คจริงๆ
    #6508
    0
  17. #6479 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2560 / 18:36
    คุณม๊านี่ชอบสร้างเรื่องให้ลูกจริงๆ  เลยนะคะ
    #6479
    0
  18. #6438 Elle1995 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 11:55
    ถ้าน้องรู้ตายแน่ๆเลย
    #6438
    0
  19. #6425 038328026 (@038328026) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2560 / 10:50
    มาร์คต้วนนนนนเอาอีกแล้วเหรอเดี๋ยวได้มีเรื่อง555
    #6425
    0
  20. #5787 Papaya80 (@Papaya80) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 18:05
    ความหื่น?นี้? ช่วยลดลงหน่อยค่ะ? สงสารหมอ
    #5787
    0
  21. #5786 fly_hi (@fly_hi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 14:51
    แหมมมม่ ร้ายกาจมากกกก
    #5786
    0
  22. #5766 Bowiee (@bbbowww) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2560 / 05:52
    ถ้าน้องรู็จะโกรธอีกมั้ยอ่ะ อยากให้คุยตรงๆกันซักทีอ่ะ กลัวน้องจะโกรธอีกนะะะะะะะ
    #5766
    0
  23. #5499 เคเค (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2560 / 10:10
    ตลกความงอแงติดผอของแบม. ูก็คงเพลียความแรดของเพื่อน
    #5499
    0
  24. #5490 shierichi (@shierichi) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2560 / 09:07
    โกหกกันอีกแล้ววววว โกหกวนไปค่ะมาร์คต้วน
    #5490
    0
  25. #5478 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 20:12
    แหมมม จริงๆๆเลยย ทั้งคู่นั้นและ ติดทั้งคู่ 55555
    #5478
    0