Perfect Marriage แบบนี้ดีแล้วหรอ

ตอนที่ 8 : chapter6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 421
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 มี.ค. 61


บทที่6

 


'  สิ่งที่เสียไปไม่มีวันได้คืน '




   โซโกะที่ตอนนี้บนหลังของเขามีร่างของผู้หญิงที่มีศักดิ์เป็นภรรยากำลังหลับอยู่ ซึ่งเขาไม่คิดว่าอยู่ๆคางุระจะเป็นลมแดดจนสลบไปแบบนี้  มือข้างหนึ่งคอยประครองร่างไม่ให้เธอตกลงไปอยู่ที่พื้น อีกข้างก็ถือร่มคันใหญ่ของเธอที่เขาก็ไม่เข้าใจว่าเธอถือไปไหนมาไหนตลอดได้ยังไง เพราะมันหนักเกือบสามกิโลแถมบางที่เธอยังแกว่งไปมาเหมือนมันไม่หนัก

 

   “คิดถึงจังเลย” เสียงที่แผ่วเบาดังขึ้นก่อนที่เธอเป่าลมเบาๆใส่หูเขา ซึ้งมันทำให้เขารู้สึกหน้าแดงทันใด

 

   ถ้าคนรอบข้างมองแล้วก็เหมือนกับโซโกะต้องมาแบกผู้หญิงคนนี้ทำให้เขาอายจนหน้าแดง แต่นั้นไม่ใช่เหตุผลที่แท้จริง เพราะที่เขารู้สึกหน้าแดงเพราะวัตถุกลมนุ่มสองก้อนที่กำลังสัมผัสกับแผ่นหลังของเขาอยู่นั้นต่างหากและยังการที่เธออยู่ๆก็มองเป่าหูเขาเล่นอีก ทำไมดูน่าแกล้งเล่นแบบนี้เนี้ย

 

 

 

 

 

  

   โซโกะวางคางุระลงบนฟูกนอนอย่างทุลังทุเลก่อนจะจัดการจัดปลายผ้าที่เปิดขึ้นจนถึงขาอ่อนขาวๆของเธอ เมื่อจัดจนมันเข้าที่เข้าทางเขาก็เอามือไปทาบบนหน้าผากที่ตอนนี้ดูชมพูเพราะแสงแดด อืม... เช็ดตัวก่อนดีไหมนะ ตัวร้อนจี๋เลย ทันทีที่เขาคิดเขาก็เดินไปเอาผ้าขนหนูผืนเล็กกับน้ำใส่กะละมังมา แน่นอนว่ายังไงเขาก็ยังเกิดความอยากแกล้งขึ้นไปอีก ยิ่งทรมาณคนอื่นยิ่งสนุก เขาจึงใส่น้ำแข็งก้อนลงไปในน้ำด้วย แต่เขาก็ลืมไปว่ายังไงตนเองก็ต้องเป็นคนเช็ดตัวให้เธออยู่ดี

     “พี่ครับ ช่วยเช็ดตัว.....” โซโกะเดินกลับมาพร้อมกับเรียกให้ใครบางคนมาเช็ดตัวให้คางุระแต่ก็หยุดไปกลางคัน

   ใช่!!! พี่สาวของโซโกะนั้นตายไปก่อนที่เขาจะแต่งงานกับคางุระเมื่อหนึ่งปีที่แล้ว จากความเคยชินที่พอมีใครป่วยก็จะเรียกพี่สาวของตนมาช่วยอยู่เสมอ แต่ตอนนี้มันไม่มีอีกแล้ว ไม่อีกแล้ว

 

     “เอาว่ะ เป็นไงเป็นกัน” โซโกะหลับตาถอดเสื้อผ้าแล้วทำการเช็ดตัวให้คางุระ

   ความเย็นเจี๊ยบจากผ้าขนหนูผืนเล็กทำให้คางุระเริ่มรู้สึกตัว ความเย็นนี้ไม่ได้อยู่ที่ใบหน้าเธออย่างเดียวแต่มันยังเลื้อนไปตามส่วนต่างๆของร่างกายเธอไม่หยุด ทั้งแขน หลัง หน้าท้องหรือขา ก่อนมันจะกลับมาหยุดอยู่ที่หน้าผากของเธออีกครั้ง  

 

 

   หลังจากเช็ดตัวของคางุระเสร็จ โซโกะก็จะหาชุดที่สบายๆให้เธอใส่แต่เขาก็หาไม่พบ ทุกชุดที่เธอมีล้วนเป็นชุดกี่เผ้าที่ดูรัดรูปไปหมดรวมถึงชุดนอนก็ยังตากอยู่ด้านนอก เขาจึงหยิบเสื้อเชิ้ตของเขาที่ไม่ว่ายังไงก็ใหญ่กว่าตัวเธออย่างแน่นอนมาใส่ให้เธอตัวนึง ส่วนท่อนล่างแค่ความยาวของขาเขากับขาของคางุระยังไงมันก็ไม่น่าจะพอดี มีแต่หลวมอย่างเดียวแน่นอน เขาจึงเลือกที่จะไม่สวมให้เธอเพราะยังไงเสื้อของเขาก็น่าจะยาวถึงหัวเข่าของคางุระอยู่แล้ว

 

     “จะว่าไปรู้สึกเหมือนเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อนเลยแหะ” โซโกะที่พูดกับตัวเองและมองไปยังร่างที่นอนหลับอยู่นั้นก็นึกถึงเรื่องสมัยก่อนที่จะมายังเอโดะและเรื่องที่ได้เจอยัตจังเป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้าย

  

 

 

 

 

 

 

 

   สำนักฝึกดาบเล็กๆที่ถูกก่อตั้งขึ้นในชนบท โดยสำนักฝึกดาบนี้ถูกก่อตั้งขึ้นด้วยฝีมือของคอนโด้ อิซาโอะและมีสมาชิกคนแรกคือโอคิตะ โซโกะ ในตอนนั้นฮิจิคาตะยังไม่ได้เข้าร่วมกับสำนักอย่างเป็นที่การนักแต่ก็มักจะแวะเวียนมาที่สำนักปล่อยๆ

   และนี่ก็เป็นอีกวันหนึ่งที่ฮิจิคาตะมาที่สำนัก นอกจากนั้นพี่สาวของโซโกะก็ยังมาค่อยดูอยู่อีกด้วย การฝึกดาบเป็นไปอย่างยากลำบาก เพราะโซโกะและฮิจิคาตะมักจะทะเลาะกันตลอดแต่นั้นเป็นการเรียกเสียงหัวเราะให้กับมิสึบะได้เป็นอย่างดี

   พอตกเย็นโซโกะและมิสึบะจะต้องเดินผ่านเนินเขาทุ่งสาลีที่ตอนนี้ได้จัดงานเทศกาลมิสึบะกับโซโกะจึงคิดว่าจะเดินงานเทศกาลเพื่อเป็นการผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการฝึกมาทั้งวัน

 

     “โซคุง น้องจะเดินดูตรงร้านขายของกินก่อนเลยก็ได้นะ” มิสึบะที่คิดจะไปไหว้พระขอพรที่ศาลเจ้าก่อน จึงบอกให้โซโกะนั้นเดินหาของกินก่อนตนได้เลย

     “ครับ” โซโกะตอบกลับไปเพราะหิวมาทั้งวัน ทั้งสองคนจึงเดินแยกกันไปคนละทาง

 

   โซโกะเดินมาหยุดที่ร้านขายทาโกะยากิก่อนตัดสินใจซื้อมัน สายตาของเขาไปหยุดอยู่ที่กระต่ายสีขาวตัวน้อยที่อยู่หลังร้านทาโกะยากิ ไม่นานมันก็กระโดดเข้าไปที่ทุ่งข้าวสาลีเขาจึงวิ่งตามกระต่ายตัวนั้นไป กว่าที่เขาจะรู้ตัวเขาก็พบว่าตัวเองเดินออกมาจากงานเทศกาลไกลไม่น้อย เมื่อคิดว่าตนควรกลับไปหาพี่ได้แล้วเขาจึงหันหลังเพื่อที่จะกลับ แต่แล้วกลับมีเสียงของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นเสียก่อน “อย่าขยับนะ”

 

   โซโกะมาไปยังเด็กคนนั้นด้วยความมืดจึงไม่รู้ว่าเธอรูปร่างหน้าตาเป็นยังไง แล้วอยู่เธอก็เข้ามาจับเจ้ากระต่ายตัวน้อยขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนก่อนจะลูบหัวมันเบาๆ  เพียงแวบเดียวที่พลุงานเทศกาลจุดขึ้นเขาก็เห็นเธอชัดขึ้น

 

     “เธอเป็นใคร” โซโกะถามออกไป เพราะนอกจากพี่สาวและคอนโด้แล้วไม่มีใครมาห้ามเขาไว้ได้หรอก

     “ฉันคือย.....” เสียงพลุลูกที่สองนั้นกลบเสียงของเธอไปจนหมด

     “งั้นฉันขอเรียนเธอว่ายัตจัง เธออยู่ที่ไหนหรอ” เขาที่ถามออกไปเพราะรู้สึกว่าเด็กผู้หญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเขานั้นดูมีอะไรพิเศษกว่าเด็กทั่วๆไปอีก

     “ฉันไม่ได้อยู่ที่นี่หรอ แค่มาเที่ยวกับพ่อก็เท่านั้น” เธอตอบกลับไปอย่างไม่สนใจเขาเพราะยังไงตอนนี้ยังมีของให้เธอสนใจมากกว่า

     “งั้นพรุ่งนี้ให้ฉันพาเที่ยวไหมล่ะ เธอจะได้รู้จักที่นี่มากขึ้น” โซโกะเสนอตัวพาเธอเที่ยวซึ่งมันประจบเหมาะกับที่พรุ่งนี้เขาไม่ต้องไปซ้อมดาบพอดี

     “ก็ดีนะ ฉันไม่มีเพื่อนเล่นด้วย”

     “งั้นพรุ่งนี้ตอนเที่ยงเจอกันที่ต้นไม้ต้นนั้นแล้วกัน” โซโกะพูดและชี้ไปยังต้นเมเปิ้ลต้นใหญ่ที่อยู่ไม่ไกล

     “อืม”

 

 

 

 




++++++++++++++++++++++++++

 ความรู้เล็กๆ

วิธีปฐมพยาบาลคนเป็นลมแดดเบี้องต้น

1. นำผู้ป่วยออกจากบริเวณที่อากาศร้อน นำเข้าที่ร่มที่มีอากาศถ่ายเทสะดวก หรือห้องแอร์

2.ถ้าผู้ป่วยยังไม่หมดสติ ให้ผู้ป่วยดื่มน้ำเย็น แต่ไม่ต้องให้ยาลดไข้แอสไพริน หรือพาราเซตามอล

3.พ่นละอองน้ำบนตัวผู้ป่วย และใช้พัดหรือพัดลมเป่า หรืออาจใช้ผ้าชุบน้ำเย็นเช็ดตัวผู้ป่วย

4.ถ้าผู้ป่วยชักเกร็งให้เอาสิ่งกีดขวางรอบตัวผู้ป่วย ที่อาจทำให้ผู้ป่วยเกิดอันตรายได้ออก

5.ถ้าผู้ป่วยหมดสติและอาเจียน ให้จับศีรษะผู้ป่วยหันไปด้านข้าง เพื่อลดโอกาสการสำลัก






              { Winter Dark Theme }
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

67 ความคิดเห็น

  1. #19 Mihorin (@btsloveyou122) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 10:42
    ขอบคุณสำหรับความรู้นะคะ
    #19
    0
  2. #17 socrazygangster (@socrazygangster) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 มีนาคม 2561 / 22:36
    ยัตจังคือคางุระแน่ๆๆๆๆ คอนเฟิร์ม
    #17
    0