Perfect Marriage แบบนี้ดีแล้วหรอ

ตอนที่ 15 : chapter11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 286
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 36 ครั้ง
    19 ก.พ. 62



'อดีตไม่อาจจะหวนคืนมา'



หลังจากที่ทั้งสองคนนั่งรถไฟมานานหลายชั่วโมง ในที่สุดก็ถึงยังที่หมายซักที  

ตัวเมืองชนบทที่ไม่ได้มีความเจริญเหมือนกับเมืองคาบุกิหรือเมืองโยชิวาระนั้นทำให้ในยามค่ำคืนมีเพียงแสงไฟตามถนนที่สว่างบ้างมืดบ้างสลับกันไป รวมถึงบนถนนนั้นไม่มีรถวิ่งไปมาเลย บรรยากาศนี้ทำให้ดูสงบเงียบกว่าเมืองเอโดะที่ทั้งคู่ได้อยู่อาศัย 

 

แม้ว่าโซโกะจะได้จากเมืองไปหลายปีแล้วแต่เขาก็ยังจำสถานที่ต่างๆในเมืองได้ดี เขาจึงเดินนำคางุระไปย้ายสถานที่คุ้นเคยและสถานที่ที่มีความทรงจำวัยเด็กอยู่ 

บ้านทรงญี่ปุ่นที่ตั้งอยู่บนเนินเขาหลังหนึ่ง แม้บ้านหลังนี้จะไม่มีคนอาศัยอยู่แล้วแต่สภาพของมันยังดูใหม่เฉกเช่นมีคนดูแลเป็นอย่างดีมาตลอด ถึงกระนั้นสภาพของบ้านก็ไม่ได้ทำให้โซโกะรู้สึกแปลกใจเท่าไหร่ เพราะเขาได้ส่งเงินจำนวนหนึ่งจ้างคนมาดูแลมันตลอดตั้งแต่พี่สาวของเขาตาย 

 

บรรยากาศของเนินเขาที่มีทั้งต้นไม้ใบหญ้าและลำธารเล็กๆทำให้คางุระรู้สึกผ่อนคลายจากการนั่งรถไฟมานาน บวกกับความมืดที่มีแสงจากหิ่งห้อยนับหลายร้อยตัวทำให้เหมือนตอนนี้ได้อยู่ท่ามกลางท้องฟ้ายามค่ำคืนที่ประดับไปด้วยดวงดาวนับพันดวง เพราะในเมืองเอโดะนั้นแม้ดวงอาทิตย์จะลับขอบฟ้าไปแล้ว แสงจากบ้านช่องก็ยังทำให้สว่างจนมองเห็นดาวไม่ชัด 

 

คางุระที่กำลังชื่นชมบรรยากาศของชนบทนั้นไม่ได้รู้สึกตัวเลยว่าได้มีกลุ่มคนที่ได้ตามมากลุ่มหนึ่ง ซึ่งผิดจากโซโกะที่รู้ตัวตั้งแต่ออกจากสถานีรถไฟ แต่เขาก็ทำเป็นไม่สนใจเพราะยังไงคนที่ตามพวกเขามาก็ทำอะไรเขาไม่ได้อยู่แล้ว 

คางุระที่เริ่มรู้สึกแปลกก็เดินมาดึงชายเสื้อของโซโกะเอาไว้และพูดเบาว่า  

“ดูเหมือนพวกเราจะโดนล้อมแล้วล่ะ” เพราะความไม่คาดคิดของโซโกะทำให้เขาเดินมาอยู่วงล้อมของศัตรูโดยไม่รู้ตัว  

“เธอรู้ตั้งแต่เมื่อไหร่” โซโกะที่ถามคางุระเพราะไม่คิดว่าเธอจะรู้ว่าตัวเองโดนล้อมไว้ เพราะคางุระเมื่อครู่ยังชื่นชมบรรยากาศอยู่เลย 

“ก็เมื่อครู่ ใบหญ้าและลมมันพัดแปลกไป ฉันก็เลยรู้สึกได้” 

“เจ้าพวกนี้มาทำอะไรในพื้นที่คนอื่นกันเนี้ย” โซโกะพูดอย่างไม่สบอารมณ์เนื่องจากคนที่ตามพวกเขามาและมีคนดักรอแบบนี้ และเหนือสิ่งอื่นใดเขาโมโหตัวเองที่ให้คางุระมาเตือนว่าตัวเองโดนล้อม ทั้งๆที่เขายังรู้สึกถึงแค่กลุ่มคนด้านหลังเท่านั้น 

 

โซโกะทำท่าจะชัดดาบออกมาแต่คางุระกลับเอามือมาห้ามไว้ก่อน เพราะเธอรู้สึกว่ามันแปลกยิ่งกว่าเดิม เพราะกลุ่มคนที่ล้อมพวกเขาไว้ไม่ใช่ชาวโลก  

คางุระจึงหยิบร่มคู่ใจออกมาและบอกกับโซโกะว่า “คนพวกนี้ไม่จำเป็นต้องถึงมือนายหรอก อีกอย่างตั้งแต่ฉันมาดาวนี้ ยังไม่ได้ออกกำลังกายเลย เพราะนั้น....ฉันจะจัดการเอง”  

 

ในใจของคางุระรู้ว่ากลุ่มคนพวกนี้ยังไงโซโกะก็สู้ไม่ได้อยู่แล้ว รวมถึงโซโกะอาจจะโดนฆ่าตายเลยก็ได้ แต่ยังไงมันก็ไม่คณามือของชาวยาโตะหรอก  

 

“เอาล่ะ พวกเผ่าอันดับสอง ออกมาจากที่ซ่อนได้แล้วหรือจะให้ฉันไปลากออกมารายตัว” ทันที่ที่คางุระพูดจบกลุ่มคนที่ล้อมพวกเขาไว้ก็ค่อยๆเดินออกมาจากเงามืด  

‘ชิ มากกว่าที่คิดไว้หรอเนี้ย’ มีคนเกือบร้อยคนล้อมรอบตัวพวกเขาอยู่ทำให้เหงือของคางุระเริ่มผุดออกมา 

 

ส่วนโซโกะนั้นก็อยากรู้ว่าคางุระมีฝีมือขนาดไหน เพราะนอกจากจะรู้วิธีรับมือกับเผ่ายาโตะที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคตแล้ว เขายังอยากรู้ว่าเจ้าหญิงของเผ่าจะแข็งแกร่งขนาดไหน 

 

“จับตัวผู้ชายมาให้ฉัน ส่วนผู้หญิงจะทำยังไงก็แล้วแต่พวกนาย” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นมา ทำให้โซโกะชะงักไป 

 

กลุ่มคนเริ่มเข้ามาโจมตีพวกเขา ถึงแม้ว่าเกือบทั้งหมดจะโดนคางุระกวาดเรียบแต่นั่นก็ไม่ได้ลดจำนวนของอีกฝั่งเลย  

 

ฉึก 

 

ลูกศรดอกหนึ่งที่ถูกยิงมาโดนตัวของโซโกะทำให้เขารู้สึกชาที่บาดแผล  

 

เพราะเหตุใดเขาจึงไม่ได้ป้องกันตัวจากลูกศรที่แค่เอียงตัวก็หลบได้แล้ว เขาเริ่มมึนหัวและตาเริ่มพร่ามัว เห็นแค่เพียงคางุระที่กำลังต่อสู้อย่างเอาเป็นเอาตายโดนไม่ได้สนใจเขาเลย 

 

“คิดถึงฉันไหม โซคุง” เสียงเล็กแหลมดังขึ้นในหัวของเขา ทำให้เขาสับสนไปหมด เพราะเสียงนั้นช่างเหมือนกับเสียงของคางุระและยัตจังมาก  

“นี่โซคุง ผู้หญิงคนนั้นจะทำร้ายยัตจังล่ะ ช่วยจับเธอหน่อยสิ” เสียงดังขึ้นอีกครั้งในหัวของเขา และเพราะตอนนี้ดวงตาของเขาได้มองเห็นผู้หญิงที่เขารักมาอยู่ตรงหน้าโดยที่คางุระนั้นกำลังจะฟาดร่มไปที่เธอ เขาจึงเผลอตัวเอาชักดาบออกมาและกันร่มของคางุระจากตัวของยัตจังเอาไว้  

 

คางุระที่อยู่ๆก็โดนโซโกะเอาดาบมากันให้กับศัตรู เธอก็ถอยออกมาตั้งท่ารับ สายตาที่เหลือบไปเห็นลูกดอกที่หล่นอยู่ที่พื้น ทำให้เธอพอเข้าใจว่าทำไมโซโกะถึงทำเช่นนั้น  

คางุระก็พูดพึมพำกับตัวเอง “โดนยากล่อมประสาทจนเกิดภาพหลอนสินะ งั้นต้องทำให้สลบก่อน” 

 

คางุระที่ตัดสินใจเช่นนั้นจึงได้คิดจะเข้าไปโจมตีท้ายทอยของโซโกะแต่เนื่องจากเธอไม่ได้รู้ฝีมือที่แท้จริงของโซโกะทำให้การโจมตีของเธอถูกป้องกันทุกครั้ง  

 

“แกรู้ไหม นอกจากยานี้จะทำให้เกิดภาพหลอนแล้ว หากใช้กับมนุษย์โลกแล้ว มันก็เหมือนยากระตุ้นอารมณ์ทางเพศดีๆนี่เอง รอพวกลิ่วล้อจัดการเธอก่อน โซโกะก็จะเป็นของฉันจริงๆ หึหึหึ” เจ้าของเสียงเล็กแหลมพูดและปรากฎตัวออกมาให้เห็น 

 

แม้คางุระจะมองค่อยเห็นไม่ชัดเพราะความมืดแต่เธอก็พอจะเห็นผู้หญิงคนนั้นบ้าง และเพราะว่าทั้งรู้ร่างหน้าตาและน้ำเสียงคล้ายคลึงกับเธอมากทำให้เธอพอจะรู้ว่าอีกฝ่ายคือใครกัน 

“เธอคงเป็นยัตจังที่โซโกะพูดถึงสินะ” คางุระที่พูดและยิ้มออกมาอย่างเจ้าเหล่แล้วพูดต่อไปว่า 

“ไม่สิ ยัตจังไม่ใช่ชื่อของเธอ แต่เป็นชื่อของเผ่าสินะ เผ่าที่เป็นเสมือนปรสิตที่จะคอยควบคุมร่างต้น อย่างเผ่ายาสุ”  

 

หึ รู้ขนาดนี้เชียวหรอ สมกับเป็นเจ้าหญิงยาโตะจริงๆ แต่เพราะเผ่าของแก เผ่าฉันเลยต้องหลบซ่อนอยู่แบบนี้ 

 

“นั่นเป็นเพราะเผ่ายาสุของแกแอบเข้ามาที่ดาวของฉันและได้ขโมยตัวอย่างเลือดของครอบครัวฉันไปนะสิ เผ่าฉันเลยต้องทำลายดาวและเผ่าพวกแกทิ้ง แต่ดูเหมือนยังเหลืออยู่ที่ดาวดวงนี้อีกหนึ่งตัวสินะ” 

คางุระคิดลงมือกับเผ่าปรสิตอย่างเผ่ายาสุทิ้ง เพราะดูเหมือนหลังจากที่ตัวอย่างเลือดของครอบครัวเธอถูกขโมยไป เผ่ายาสุก็พัฒนาไปไกลกว่าเดิมและยังแข็งแกร่งมากขึ้นอีกด้วย และเพราะเป็นเผ่าปรสิตทำให้ขอแค่มีร่างต้นก็สามารถควบคุมร่างและกัดกินเจ้าของร่างเดิมจนตายได้ และนอกเหนือจากการแทรกแซงร่างต้นแล้ว ยังสามารถทำให้ร่างต้นพัฒนาและเปลี่ยนรูปลักษณ์ไปตามที่ต้องการได้ด้วย 

 

“ดูเหมือนเจ้าของร่างต้นของแก คงตายไปตั้งแต่แกเข้ามายึดร่างเมื่อหลายสิบปีก่อนแล้วสินะ น่าสงสารเด็กตัวน้อยๆที่โดนแกยึดร่างจริงๆ 

 

หึ ก็แค่แมลงตัวเล็กๆ อ่อนโยนและไร้เดียงสา ฉันแค่แทรกแซงนิดเดียวก็ทนไม่ไหวซักแล้ว หึ แต่ก็มีแมลงที่ตัวอย่างเลือดน่าสนใจและดูเหมือนจะเข้ากับการพัฒนาของฉัน และตอนนี้ดูเหมือนฉันจะได้ตัวอย่างเลือดและแทรกแซงร่างของโซคุงได้แล้วล่ะ อีกไม่น่าเขาก็จะลืมเธอไป ฮ่าๆๆๆ 

 

“ดูเหมือนเธอจะมั่นใจมากเลยสินะ จริงอยู่ที่ตัวอย่างเลือดที่ถูกขโมยไปจะเป็นของครอบครัวฉัน แต่เธอคงไม่รู้สินะว่าจริงๆแล้วมันเป็นเลือดของใคร ในบันทึกทางการแพทย์นั้น คนที่เป็นเจ้าของเลือดนั่นจริงๆคือเจ้าพี่ชายบ้าเลือดนั่น และที่เธอควบคุมมันไม่ได้อย่างเต็มที่เพราะ ร่างต้นของเธอนั้นเริ่มต่อต้านแล้วยังไงล่ะ ทั้งโคโมโซม,และหมู่เลือดร่างต้นของเธอนั้นไม่สามารถรับมันได้เต็มร้อย นั้นสรุปได้ว่าที่เธออยากได้ตัวโซโกะก็เพราะเธอพึ่งรู้ความจริงข้อนี้  

ข้อที่ว่า หากต้องการให้เกิดการพัฒนาเต็มที่ต้องใช้ร่างของผู้ชายและชายผู้นั้นต้องเข้ากันกับเลือดของเผ่ายาโตะ และนั้นก็คือตัวของโซโกะ” 

 






+++++++++++++

ในที่สุดยัตจังก็มีบทออกมาแล้ว

แล้วตอนต่อไปจะเป็นอย่างไรกัน


(เผ่ายาสุเป็นเผ่าที่ไรต์คิดขึ้นมาเอง ไม่มีในการ์ตูน)


 


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 36 ครั้ง

67 ความคิดเห็น

  1. #54 niran-chan (@niran-chan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 06:36
    หรือป่าว555
    #54
    0
  2. #53 niran-chan (@niran-chan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 06:32
    ที่เค้าว่ายัตจังเหมือนคางุระเนี้ยความจริงได้เลือดคามุอิมาสิน่ะ ^__^
    #53
    0
  3. #52 Pinwadee2026 (@Pinwadee2026) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2561 / 21:58

    รออ่านตอนต่ออยุ่น่าาาา
    #52
    0