Perfect Marriage แบบนี้ดีแล้วหรอ

ตอนที่ 10 : Chapter8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    1 ต.ค. 61




‘ฉันควรจะกินอะไรดี ระหว่างกินข้าวกับกินเขา’


     อื้อออออ.... 

   เสียงของคนร่างเล็กที่กำลังนอนอยู่บนฟูกครางออกมาเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวมายังอีกฝั่งหนึ่ง  

 

 

 

   การกระทำเช่นนั้นทำให้ชายอีกคนที่นอนอยู่ข้างๆไม่ห่างลืมตาตื่นขึ้นมามองร่างเล็ก อาจจะเป็นเพราะสัญชาตญาณของเขาที่เป็นนักฆ่าบวกกับปนความซาดิสที่มีมาตั้งแต่น้อยทำให้รู้สึกถึงสิ่งที่ขยับเข้ามาใกล้ตัวได้เร็วแม้จะอยู่ในความมืดก็ตาม   

   โซโกะมองร่างเล็กที่นอนหลับอย่างมีความสุขราวกับอาการป่วยก่อนหน้านั้นไม่เคยมีมาก่อน ผมสีส้มที่ดูอ่อนนุ่มนั้นทำให้เขาเอื้อมมือไปสัมผัสอย่างลืมตัว ‘จะว่าไปยัตจังก็ผมสีส้มเหมือนยัยเจ้าหญิงนี่ ดวงตาก็สีเดียวกัน มีความเป็นไปได้ไหมว่ายัยนี่จะเป็นยัตจัง? ’ เขาคิดถึงตอนที่พบกับยัตจัง ทุกครั้งนั้นเขาแทบจะจับสัมผัสหรือกลิ่นอายของเธอไม่ได้เลย ซึ่งมันก็เหมือนกับตอนที่พบกับคางุระตอนแรก เขาแทบจะไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเธอมายืนอยู่ข้างหลังเขาตั้งแต่เมื่อไหร่  

     “ เธอเป็นใครกันแน่นะ ” 

 

 

 

 

 

   พระอาทิตย์ที่ทอแสงแทรกผ่านบานหน้าตาเล็กเข้ามาภายในห้องกระทบกับเปลือกตาของร่างเล็ก ส่งผลให้คางุระค่อยๆลืมตาตื่นมาพบกับเช้าวันใหม่ที่สดใส กลิ่นอาหารหอมกรุ่นมาจากห้องครัวทำให้เธอแทบจะสปริงตัวลุกขึ้นเพียงแต่ความรู้สึกที่ยังมึนหัวทำให้เธอลุกไม่ได้ดังใจ เธอจึงค่อยๆลุกอย่างช้าๆ  

   ภายในห้องครัวมีชุดอาหารวางอยู่สองชุดและยังมีชายร่างสูงโปร่งอีกหนึ่งคนในชุดผ้ากันเปื้อนสีชมพูลายกระต่ายน้อยที่กำลังทอดไข่ดาวอยู่ เขามองคางุระด้วยหายตาเพียงครู่เดียวแล้วก็กลับไปทำอาหารต่อ คางุระที่เห็นเช่นนั้นจึงกล่าวทักทายเขา  “ สวัสดีตอนเช้า ” 

 

     “ นี้เที่ยงแล้วนะ บนดาวบ้านเธอเรียกเช้าหรอ ” เขาตอบกลับมาทั้งที่ยังทอดไข่ดาวในกระทะ 

     “ แต่นายก็ยังทำชุดอาหารเช้าเลยนินา ต้องเรียกว่าอะไรนะ breakfack?รึเปล่า  

      “ breakfast ต่างหาก ” โซโกะหันมาตอบคางุระในตอนที่กำลังเอาไข่ดาวฟองสวยออกจากกระทะก่อนจะว่างมันลงบนจานข้าวบนโต๊ะอาหารขนาดไม่ใหญ่  

 

   คางุระที่เห็นว่าตอนนี้โซโกะอยู่ในชุดผ้ากันเปื้อนของเธอก็ขำออกมาเบาๆ ซึ่งมันทำให้ชายหนุ่มเกิดความไม่พอใจเล็กน้อยกับการกระทำของเธอ 

     “ ขำอะไรของเธอ ” 

     “ นายดูไม่เข้ากับผ้ากันเปื้อนกระต่ายอย่างแรงเลยอ่ะ อุ๊บฮ่าๆ ” คางุระที่วิเคราะห์เขาไว้ในหัวก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง ชายร่างสูงโปร่งที่มัดผมทำกับข้าว แขนนั้นมีกล้ามเป็นมัดๆบวกกับการใส่ชุดที่ดูไม่เข้ากับผ้ากันเปื้อนด้วยกางเกงสีน้ำตาลอ่อนตัวเดียวทำให้เห็นซิกแพกโผล่ออกมาให้สาวๆสาวกโซโกะกริ๊ดได้เป็นระยะ ซึ่งทั้งหมดทั้งมลที่เธอคิดมานั้นมันขัดกับผ้ากันเปื้อนสายน่ารักของเธออย่างแรง  

     “ ถ้ายังไม่หยุดหัวเราะ มื้อนี้ก็ไม่ต้องกิน ” โซโกะพูดพลางยกจานข้าวของเธอออกจากโต๊ะ ซึ่งนั้นทำให้เธอทนไม่ไหวและพุ่งมายังตัวเขาเพื่อคว้ามืออาหารที่ดูน่าอร่อยกลับมา แต่มีหรือว่าเธอจะแย่งชายที่ตัวสูงกว่าเกือบสิบห้าเซนติเมตรได้บวกกว่ายิ่งเอื้อมมือขึ้นไปเขาก็ยิ่งยกมันสูงขึ้นไปอีก  

   ก่อนที่เธอจะเลิกพยายามและหันไปยังจานอาหารที่วางอยู่บนโต๊ะอีกใบที่ไม่มีใครสนใจมัน โซโกะที่รับรู้ถึงอันตรายของจานอาหารของตนก็รีบวิ่งเพื่อจะไปหยิบมันขึ้นอีกใบ แต่คราวนี้มันไม่ได้เป็นไปตามที่เขาคิดเพราะมีมือมารเอื้อมมาดึงผมของเขาจากข้างหลัง มันส่งผลให้ยางที่มัดผมสีคาราเมลของเขาหลุดออกติดมือของมารร้ายไปด้วย  

   เหล่าเส้นผมที่หลุดออกมาทำให้คางุระชะงักไปครู่หนึ่งเพราะกลัวโซโกะจะโกรธจากการแกล้งเล่นของเธอ เธอจึงค่อยเดินไปชะโงกแอบดูสีหน้าของโซโกะ แต่สิ่งที่เธอเห็นนั้นทำให้เธอแทบหัวใจหยุดเต้นไปชั่วขณะเพราะใบหน้าที่ดูอ่อนหวานจนไม่เหมือนบุรุษเพศ และตอนนี้ก็มีอยเส้นผมเข้ามาเติมเต็มให้เหมาะกับคำว่าสาวสวยคนหนึ่งเลยก็ว่าได้ ‘ จะว่าไปก็หล่อเหมือนกันนะเนี้ย กล้ามก็ดูแน่นด้วย ถ้าสู้กันฉันไหวไหมนะ ’’ คางุระเหลือบมองที่กล้ามแขนและซิกแพกของโซโกะจนไม่รู้ว่าฝ่ายชายนั้นก็มองการกระทำของเธอที่ดูไม่เป็นกุลสตรีเลยแม้แต่น้อย 

     “ ตกลงเธอจะกินข้าวหรือกินฉันกันแน่ ” โซโกะที่เริ่มกับอึดอัดกับสายตาที่แทะโลมเขาทางตรงโดยไม่มีอ้อมเลยแม้แต่น้อยก็เอ่ยปากพูดออกมา ถึงเขารู้ตัวว่าเป็นที่รักของสาวๆเมืองนี้และชินกับการโดนลวนลามทางสายตามาบ้างแล้ว แต่ยังไงเขาก็ไม่ชินกับตาสีฟ้าคู่นี้ซักครั้ง 

     “ กินข้าวสิ กินข้าว ”  คางุระตอบคำถามของโซโกะก้มหน้าลงเพราะไม่อยากให้อีกฝ่ายเห็นหน้าแดงๆของเธอที่ตอนนี้แดงกว่าลูกมะเขือเทศแล้ว  

   โซโกะเห็นคางุระตอบแบบไม่เงยหน้าขึ้นมาเขาก็รู้ได้เลยทันทีว่าเธอกำลังหน้าแดงอยู่แน่ๆ เขาก็อยากแกล้งเธอต่อแต่ว่าเจ้าท้องเจ้ากรรมนั้นกลับไม่ให้ความร่วมมือซ่ะเท่าไหร่ เขาจึงเลือกที่จะยุติความคิดที่จะแกล้งเธอไว้ก่อนแล้ววางจานของคางุระลงในตำแหน่งของเธอ และเดินมานั่งทางข้าวมือแรกของวัน  

 

   โซโกะเคลือบมองคางุระเป็นครั้งคราวแบบไม่ให้เธอรู้สึกตัวว่าเขาแอบมองเธออยู่เพราะไม่ว่าจะเส้นผมหรือสีตาก็คล้ายกับยัตจังจนเขาเคลือบแคลงใจ และเมื่อความสงสัยพุ่งขึ้นถึงขีดสุดทำให้เขาเอ่ยออกไปอย่างไม่ได้คิดว่าคางุระจะได้ยินมันด้วย “ เธอจะเคยได้ยินใครเรียกเธอว่ายัตจังไหมนะ ”  

   คางุระที่ได้ยินคำถามที่โซโกะเผลอพูดออกมาทำให้เธอนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับไปว่า “ ถ้าหากเรียกว่ายาโตะยังพอได้ยินแต่เรียกยัตจังนั้นยังไม่เคยได้ยิน ”   

   การตอบกลับของคางุระทำให้โซโกะชะงักไปเพราะพึ่งนึกได้ว่าตัวเองพูดสิ่งที่คิดออกไป แต่นั้นก็ทำให้เขาเริ่มสงสัยมากขึ้นไปอีก ในเมื่อคนที่จะบอกข้อมูลที่เขาสงสัยได้อยู่ตรงหน้าแล้วเหตุใดเขาจึงต้องไปสืบให้มันปวดหัวล่ะ จริงไหม “ แล้วเธอพอจะรู้จักผู้หญิงคนไหนอีกไหมที่คล้ายกับเธอ ทั้งสีผมสีตาและไม่ถูกกับแสงอาทิตย์ ” คางุระทำท่าครุ่นคิดและดีดนิ้วดังป๊อก “ รู้จักสิ รู้จักดีด้วยนะ เพราะอยู่ด้วยกันมาตั้งแต่ฉันยังเด็กเลยนะ ” โซโกะที่เริ่มมีความหวังให้เห็นหลังจากที่พอจะมีคนรู้จักกับคนรักของเขา เนื้องจากตั้งแต่เด็กจนโตเขาก็ยังไม่เคยได้ขอโทษที่ทำให้เธอคนนั้นต้องตาย แต่แล้วแสงแห่งความหวังที่คางุระยื่นมาให้นั้นก็ดับลงด้วยฝีมือของคางุระเพียงเพราะคำพูดที่ออกมาไม่กี่คำหลังจากนั้น “ เธอคนนั้นเป็นแม่ฉันเอง ”  

   โซโกะพยายามปั้นหน้าให้ดูเหมือนไม่มีอะไรมากที่สุดแต่นั้นก็ไม่เพียงพอที่จะลอดพ้นสายตาของนักล่าอย่างเผ่ายาโตะไปได้หรอก “ แต่ถ้าเธอคนนั้นที่นายกำลังตามหานั้น ผิวซีด แพ้แดดและชอบถือร่มก็มีความเป็นไปได้ว่าเธอจะเป็นชาวยาโตะ ”  

 

 

 

+++++++++++++++++++++++++++++++ 

มาช้าแต่ก็มานะ  

สำหรับใครที่ยังคิดว่ายัตจังคือคางุระอยู่ก็คิดต่อไปนะครับ จะไม่สปอย ฮ่าๆ 

ถ้าหากเรื่องมันดูช้าๆยืด ยังไงก็บอกนะครับ เพราะแต่งเองยังคิดว่ามันดำเนินเรื่องช้ายังไงอยู่ เพราะเรื่องนี้ว่างแผนไว้ให้ตามกำหนดที่ทั้งสองฝ่ายตกลงกันไว้ นั้นคือ1ปี แต่ที่อยากให้มันยืดออกไปไม่จบซักที่คงเป็นเพราะถ้าจะให้เขียนเรื่องหลักๆโดยไม่มีน้ำมาเกี่ยวเลยก็จะจบที่85แผ่น แต่ไรต์ตั้งใจเขียนไว้ซัก200+ คงไม่เป็นไรถ้าจะยืดเรื่องไปเรื่อย 555555 นี้บ่นเฉยๆ ไม่มีอะไรหรอกครับ











 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

67 ความคิดเห็น

  1. #28 OkiKagu only (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2561 / 16:01

    โอเคจ้า! ไรท์อยากเขียนถึงตอนที่ 200+ ก็แล้วแต่น่อ! ^_^

    ยังไงก็ยังคงติดตามอยู่เรื่อยๆ แหละน่อ (แต่ถ้าเป็นไปได้ อัพถี่กว่านี้หน่อยก็จะดีมากน่อ เพราะถ้านานๆ อัพที ก็มักจะลืมเนื้อเรื่อง ต้องไปอ่านทวนอีกทีอะน่อ...แต่ก็เอาตามที่ไรท์สะดวกละกันน่อ ไม่ว่ากัน) ^_^

    #28
    2
    • #28-1 hoshigi (@38590) (จากตอนที่ 10)
      8 ตุลาคม 2561 / 17:22
      ช่วงนี้อยากจะอัพถี่หน่อย เพราะยังไม่อยากอ่านหนังสือ ฮ่าๆๆๆ
      #28-1
    • #28-2 OkiKagu Only (จากตอนที่ 10)
      7 พฤศจิกายน 2561 / 21:54
      อือ พอเข้าใจ

      เราก็เคยอยู่ในฟีลนั้นเหมือนกัน

      เวลาที่ต้องอ่านหนังสือสอบนี่ อยากทำทุกอย่างยกเว้นอ่านหนังสือ (555)
      #28-2
  2. #24 Pimsiriiiiiii (@Pimsiriiiiiii) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 17:08
    ไม่อัพนานจนต้องกลับไปอ่านใหม่ตั้งแต่แรกเลยนะเนี้ย555555

    ก็เป็นนักอ่านเงานี่นาาา //โดนตบบบ
    #24
    4
    • #24-3 hoshigi (@38590) (จากตอนที่ 10)
      1 ตุลาคม 2561 / 22:42
      ตอนนี้หลายมหาลัยอยู่ช่วงสอบครับ พอดีนึกได้ว่าหลายคนเริ่มปิดเทอมกันแล้วจึงมาอัพลงให้ และน่าจะอัพต่อ เพราะไรต์ถือคติ ‘ทำทุกอย่างยกเว้นอ่านหนังสือ’ 55555
      #24-3
    • #24-4 Pimsiriiiiiii (@Pimsiriiiiiii) (จากตอนที่ 10)
      2 ตุลาคม 2561 / 09:55
      นับถือเลยค่ะ55555
      #24-4
  3. #23 0earn0 (@0earn0) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 12:43

    สุนุกคร้า มาอัพต่อเน้วๆนะคะ
    #23
    1
    • #23-1 hoshigi (@38590) (จากตอนที่ 10)
      1 ตุลาคม 2561 / 19:01
      จะพยายามครับ
      #23-1
  4. #22 fgjvgf (@fgjvgf) (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 09:50

    หรือยัตจังคือ คามุอิ

    555
    #22
    1
    • #22-1 hoshigi (@38590) (จากตอนที่ 10)
      1 ตุลาคม 2561 / 19:01
      อาจจะใช่และอาจจะไม่ใช่ครับ
      #22-1