EVIL & GENTLE นางร้ายไม่ได้ร้ายอย่างที่คิด

ตอนที่ 4 : EPISODE-2{UPLOADING 100%}

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 463 ครั้ง
    29 ก.ย. 61


EP-2

-CHANGE TO-

เปลี่ยนไป


     ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายกว่าๆหญิงสาวได้เเต่นั่งมองออกไปข้างนอกหน้าต่างอย่างเรื่อยเปื่อยเพราะเธอไม่รู้จะทำอะไร อยากทำอาหารเเต่ก็เพิ่งกินข้าวไปเมื่อกี้นี้เอง อยากออกไปข้างนอกเเต่ไม่กล้าเธอคิดว่าเจ้าชายยังไม่กลับ ถ้าลงไปตอนนี้ต้องเจอหน้ากันเเน่ ดังนั้นเธอขออยู่ห่างๆเขาดีกว่าเกมที่เธอเล่นมา99.97%นั้นนางร้ายย่อมตายเเน่นอนถ้าอยู่ใกล้พระเอก ยิ่งเจ้าชายที่เธอคุยด้วยเมื่อเช้าก็เย็นขาซะน่ากลัว ขอไม่ยุ่งละกันถึงจะเหลือ0.03%ที่พระเอกจะชอบนางร้ายเธอก็ไม่เอา



แอ้ด...



     หญิงสาวหลุดจากความคิดก่อนจะมองไปที่ประตู เมื่อรู้ว่าเป็นใครเธอจึงลุกออกจากเตียงทันที



     “เบื่อหรือไม่อลิส?”ผู้เป็นแม่เอยถามบุตรสาวของตนก่อนจะเดินไปหาหญิงสาว เเละนั่งลงที่เตียงพร้อมกัน



     “อลิสไม่ค่อยเบื่อเท่าไรค่ะท่านแม่”หญิงสาวเอยอย่างกระด้างปากนิดเมื่อต้องแทนชื่อของร่างนี้ เธอได้เเต่บอกตัวเองเดี๋ยวก็ชินสักวัน



     “พรุ่งนี้อลิสพร้อมจะไปโรงเรียนหรือไม่?”เธอเงียบไปพักนึงเหมือนกำลังครุ่นคิดบางอย่าง ก่อนจะตอบออกไป



     “อลิสพร้อมท่านแม่”เธอพูดจบก็โน้มเข้าไปก่อนผู้เป็นแม่อย่างคำนึง เพราะเธออยากได้ความรักแบบครอบครัวมานานเเล้ว



     “อลิส!”ผู้เป็นเเม่อุทานอย่างตกใจก่อนจะกอดผู้ลูกตอบและเช็ดน้ำตาที่ซึมเล็กน้อย เพราะที่ผ่านมาลูกสาวของธอไม่เคยที่จะกอดเธอเลยตั้งเเต่ที่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่น



     “ท่านแม่อลิสขอโทษสำหรับทุกอย่าง อภัยให้ลูกได้มั้ยคะท่านแม่”หญิงสาวกล่าวออกไปจากใจจริงเเต่ส่วนหนึ่งจิตวิญญาณของร่างนี้ก็อาจมีส่วน เพราะอยู่ๆเธอก็รู้สึกอย่างขอโทษผู้หญิงตรงหน้า



     “แม่ไม่เคยโกรธอลิสเลย”กล่าวเบาๆก่อนจะลูบหัวบุตรสาวของตนอย่างรักใคร่



     “ท่านแม่ถ้าอลิสทำตัวไม่เหมือนเดิมท่านแม่จะเเปลกใจมั้ย?”หญิงสาวเอยถามผู้เป็นแม่ก่อนจะเงยหน้ารอคำตอบ



     “ต่อให้ลูกเป็นอย่างไรลูกก็คือลูกของแม่”ผู้เป็นเอยจบบุตรสาวของตนจึงผละออกจากอ้อมเเขน



     “ท่านแม่อย่าลืมบอกท่านพ่อด้วยนะค่ะ เพราะอลิสจะไม่เหมือนก่อนเเล้วนะ อลิสเข็ดกับทุกอย่างเเล้ว”เธอบอกกับหญิงสาวตรงหน้าก่อนจะสวมกอดอีกครั้ง



     “ได้จ้ะ”ว่าจบเธอก็ลูบหัวบุตรสาวของเธออย่างเอ็นดู เธอหวังว่าบุตรสาวของเธอคงทำได้อย่างได้พูดไว้



     “งั้นเเม่ไปหาท่านพ่อก่อนนะ ปานดียังไม่ได้กินอะไรตั้งเเต่เช้าเเล้ว”ว่าจบท่านเเม่กำลังจะลุกเเต่เธอกลับจับมือเอาไว้ก่อน



     “อลิสขอเอาอาหารไปให้ท่านพ่อเองได้ไหมคะ?”เธอถามผู้เป็นเเม่ก่อนจะได้สัญญานคือการพยักหน้า เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงรีบวิ่งไปที่ประตูเเละวิ่งลงบันไดอย่างรวดเร็วทำให้เกือบขั้นสุดท้ายเธอก้าวผิดจังหวะ เป็นผลให้ธอล้มเเต่ถูกคนตรงหน้ารับไว้ได้พอดี ทำให้เธอทั้งสองเหมือนกอดกัน จนเธอรีบผละออกเเละก้มรีบกล่าวขอโทษคนตรงหน้า



     “ขอโทษค่ะ”เเต่พอเธอเงยหน้าขึ้นมาถึงกับพูดไม่ออก เพราะตรงหน้าเธอคือเจ้าชายมิคาเอล ที่เธอกำลังเลี่ยงอยู่ตอนนี้



     “ขออภัยเพค่ะ หม่อมฉันรีบเลยไม่ทันระวัง”เธอก้มหัวอีกก่อนจะกล่าวขอโทษโดยเป็นคำราชาศัพท์เพราะคนตรงหน้เป็นถึงเจ้าชาย



     หญิงสาวค่อยๆเลี่ยงมาอีกทางเมื่อพ้นแล้วเธอจึงรีบวิ่งมาที่ห้องครัวทันที ทำให้เเม่บ้านพากันตกใจก้มหน้าเเละรีบเดินออกจากนั้นอย่างเร็ว หญิงสาวได้เเต่มองตามอย่างเรียบเชย



     “พวกเขาคงกลัวอลิสมากเลยสินะ”หญิงสาวบ่นพึมพำก่อนจะเดินเข้าไปในครัวเเละหาของมาทำอาหารที่เธออยากทำมานานเเล้ว อยู่เฉยๆมันเบื่อ ขอทำอะไรให้ทุกคนแปลกใจเล่นดีกว่า หญิงสาวยิ้มมุมปากนิดๆก่อนจะหาวัตถุดิบมาทำอาหารที่เธอชอบทำ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีสายตาคู่หนึ่งมองมาที่เธออย่างไม่ละสายตา



-5 นาทีผ่านไป-



     “เสร็จสักทีอาหารฝีมือของเรา”หญิงสาวยิ้มอย่างดีใจ เมื่อเห็นผลงานที่เธอทำเเล้วอดยิ้มไม่ได้ ท่านพ่อคงเเปลกใจมากเเน่ๆที่เห็นลูกสาวสุดร้ายทำอาหารให้ทานทั้งที่ไม่เคยทำอาหารมาก่อน เธอรู้ได้ไงนะหรอ ก็เพราะเธอได้ยินเสียงนินทาจากพวกคนรับใช้พวกนี้นะสิ



     “ยกไปให้ท่านพ่อเลยดีกว่า”เธอเดินถือถาดตรงไปที่บันไดพร้อมกับเดินผ่านเจ้าชายมาดขรึมที่นั่งอยู่ที่โซฟาตัวยาวและมีพี่ชายที่นั่งโซฟาอีกตัว แถมยังมองมาทางเธออีกด้วย จะไม่ให้เธอไม่ประหม่าคงไม่ได้ เธอไม่ชินกับสายตาเเบบนั้นเลย



     ‘ฮือๆ เกร็งไปทั้งตัวเเล้วเนี่ย!’ หญิงสาวได้เเต่คิดในใจก่อนสาวใช้อย่างเมด้าจะเดินมาหาหญิงสาวเเละเอยถามเจ้านายของตน



     “ท่านหญิงจะเอาไปให้ใครหรอคะ”สาวใช้เอยถามนายของตนก่อนอาสาช่วยถือให้เธอ เเต่เธอกับปฎิเสธ



     “ให้ดิฉันช่วยนะค่ะ”



     “ไม่ต้องฉันถือเองได้ เธอไปทำงานเถอะ”หญิงสาวเบี่ยงถาดหลบพร้อมออกคำสั่งเเก่สาวใช้ตน



     “ให้ดิฉันช่วยถือเถอะค่ะท่านหญิง”สาวใช้ไม่ฟังคำสั่งเเต่กลับยื่นมือเพื่อจะช่วยเจ้านายของตนถือถาดอาหาร



     “ไม่เอาฉันถือเองได้ เเต่ช่วยบอกทางไปห้องท่านพ่อได้หรือไม่?”ประโยคต่อมาเธอขยับเขาไปกระซิบข้างหูของสาวใช้ตนเพราะกลัวพี่ชายจะพูดจาเยาะเย้ยเธอที่ไม่รู้แม้กระทั่งห้องทำงานของท่านพ่อ



      “ให้ดิฉันช่วยถือไปส่งให้มั้ยคะ”เมด้าไม่ตอบคำถามของเธอเเถมยังไม่หยุดอาสาช่วยเธอถือถาดอาหาร จนหญิงสาวที่มองเหตุการณ์มานานเดินมาหาท่านสองก่อนจะหยิบถาดออกจากมือของเธออย่างง่ายดาย



      “เดี๋ยวเเม่เอาไปให้ท่านพ่อเอง ลูกไปพักผ่อนเถอะ”ผู้เป็นแม่พูดจบก็เดินขึ้นบันไดตรงเป็นยังห้องทำงานของสามี



     “สุดท้ายท่านแม่ก็ต้องมาจัดการเรื่องไร้สาระของคนเอาเเต่ใจบางคน”พี่ชายของเธอเอยออกมาหลังจากผู้เป็นแม่เดินหายเข้าห้องทำงานท่านพ่อไปแล้ว

หญิงสาวถอนหายใจออกมาก่อนจะเตรียมตัวเดินขึ้นบันได เธอไม่อยากทะเลาะกับพี่ชายของเธอ เพราะเธอคิดว่ายังไงซะถ้าเธอไม่โต้ตอบไปเดี๋ยวก็คงสงบปากสงบคำเองแหละ เเต่เปล่าเลยมันกับไปท้าทายอะไรสักอย่างในตัวของผู้เป็นพี่



     “วันนี้เงียบผิดปกติ คงอกหักไม่หายอยู่ละมั้ง”หญิงสาวพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจก่อนจะมือบางๆมากุมที่มือเธอเอาไว้ จะเป็นใครไปไม่ได้ถ้าไม่ใช้สาวใช้ของเธออย่างเมด้า ก่อนเธอจะหันไปหาสาวใช้ของเธอเเละพยักหน้าเบา พร้อมก้าวขึ้นบันได



     “หยิ่งซะด้วย”อยากให้ตอบนักใช่ไหมถ้าต้องการเเบบนั้นเธอคุยด้วยก็ได้



     “ท่านพี่เหงาหรือคะ”เธอหันไปหาผู้เป็นพี่ชายที่ตอนนี้ขมวดคิ้วอย่างเห็นได้ชัด จนเธอเกือบหลุดขำออกมาอย่างช่วยไม่ได้



     “ทำไมฉันต้องเหงา”ชายหนุ่มเอยถามน้องสาวออกไปหลังจากถูกถามเเบบนั้น



     “นั่นสิคะทำไมท่านพี่ต้องเหงา”หญิงสาวไม่ตอบคำถามอีกฝ่ายเเต่กับทำท่าครุ่นคิด เอียงคอเล็กน้อยเเละทำหน้าตาใสซื่อ



     “อย่ามาเล่นลิ้นกับฉันนะ อลิส!”ชายหนุ่มกำหมัดเเน่นก่อนจะพูดเสียงรอดไร้ฟัน เเต่กับไม่ทำให้หญิงสาวกลัวเเต่อย่างใด



     “อลิสยังไม่เอาลิ้นพี่มาเล่นสักหน่อย อย่าใส่ร้ายอลิสสิค่ะ”หญิงสาวทำหน้าตาเเสร้งเหมือนจะร้องไห้เพื่อยั่วโมโหอีกคน เเละมันก็สำเร็จเมื่อพี่ชายเธอโกรธจนควันออกหู



     “อลิส!”ก่อนจะเดินตรงมาที่เธอ เเต่ยังมาไม่ถึงเมื่อถูกชายหนุ่มอีกคนห้ามไว้ซะก่อน



     “ใจเย็นก่อนสิเเดเนียล”ชายหนุ่มพยายามห้ามเพื่อนของตนเอาไว้



     “ปล่อยฉัน!ฉันจะฆ่ายัยนั้น”หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นถึงกับใจเต้นเร็วเพราะความกลัวเเต่ยังใจดีสู้เสือ ยืนมองพี่ชายที่พยายามจะเดินมาหาเธอ ก่อนจะได้ยินเสียงคนเเปลกหน้าที่เรียกพี่ชายของเธอ



     “ท่านชายเเดเนียลคะ”หญิงสาวคนใหม่เดินเข้ามาก่อนจะเรียกพี่ชายเธอ



     ‘นางเอกสินะ’ หญิงสาวบ่นพึมพำในใจก่อนจะยืนดูผู้หญิงคนนั้นที่ยืนก้มหน้าอยู่ตรงบานประตู

“ยืนทำอะไรอยู่ตรงล่ะเมียร์ เข้ามานั่งสิ”ผู้ที่ถูกเรียกเเละเจ้าชายต่างมองไปหาคนที่มาใหม่ ก่อนผู้ถูกเรียกจะเอยให้เข้ามาข้างใน



     “ตะ เเต่”หญิงสาวเว้นจังหวะพูดก่อนจะมองไปที่บันได ที่มีหญิงสาวที่มักจะทำร้ายเธอบ่อยๆ ก่อนจะหลุบตาลงต่ำเมื่อเห็นอีกฝ่ายจ้องมาที่เธอ



     “ไม่ต้องสนใจหรอกเข้ามาสิ”ชายหนุ่มนามว่าเเดเนียลขึ้นก่อนจะเดินไปหาร่างเล็กเเสนบอบบางที่ยืนสั่นอยู่หน้าประตู เเละพาร่างอันบอบบางนั่งลงที่โซฟาตัวโปรดของน้องสาวที่มักจะนั่งประจำ เขาต้องการยั่วโมโหให้น้องสาวโกรธ เเต่น้องสาวเขากับมองนิ่งๆเเละสาวเท้ากับห้องอย่างไม่ทุกข์ร้อน ทำให้เขาแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของผู้เป็นน้องสาว เเถมตอนที่เถียงกันเขาไม่เคยเดือดขนาดนั้น คนที่มักจะพ่ายแพ้ก็คือน้องสาวของเขา เเต่ครั้งเขากับพ่ายเเพ้ให้แก่เธอ



     “มีธุระอะไรหรอเมียร์ ถึงได้มาหาฉันถึงที่นี้”ชายหนุ่มสลัดเรื่องของน้องสาวตนทิ้งก่อนจะเอยถามหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับเขา เเละเจ้าชายผู้เย็นชาที่นั่งเงียบมาตั้งเเต่เมื่อกี้เเล้ว



     “คือเมียร์อยากปรึกษาเรื่องการเรียนนะค่ะ”หญิงสาวเอยกับคนตรงหน้าอย่างน้อบน้อม



     “งั้นเราไปคุยกันที่สวนเถอะสงบดี จะได้คุยง่ายๆ...แล้วนายล่ะมิคาเอล”ชายหนุ่มเอยขึ้นก่อนจะหันไปถามเจ้าชายที่ยังคงเงียบมานาน



     “ไม่ล่ะขออยู่ตรงนี้เงียบๆ”ว่าจบก็เอนตัวลงนอนก่อนจะหลับตาลง



     “ไปกันเถอะเมียร์”ชายหนุ่มเอยกับคนตรงหน้าก่อนจะลุกขึ้นเเละเดินนำหน้าหญิงสาวออกมา

ชายหนุ่มที่นอนอยู่ค่อยๆเงยหน้าขึ้น เมื่อเห็นว่าไม่ใครอยู่เขาจึงลืมตาขึ้น เขายังไม่เข้าใจตัวเองเท่าไรว่าทำไมถึงไม่ไปกับพวกนั้น ทั้งที่เขาก็มีความรู้สึกชอบเมียร์ เเต่ตอนนี้กับเฉยๆเมื่อได้เห็นหน้าเธอ หรือเพราะเหตุการณ์นั้นทำให้เขาสงสารใครบางคนก่อนจะนึกถึงคำพูดมากมายที่หญิงสาวได้พูดตัดพ้อไว้ก่อนจะทำสิ่งที่ไม่คาดคิด เเละสายตาที่เธอมองเขาไมาอาจลืมได้ลง



     ‘ทำไม! ถึงไม่เคยรักอลิสเลยเพคะ ฮึก ทำไม! มีเเต่คนรักยัยผู้หญิงเพศยานั้น ฮือๆ’



     ‘ทั้งที่อลิสมีดีทุกอย่าง! ฮึก เเต่ทำไมถึงได้เเต่ความว่างเปล่ากลับมา’



     ‘ในหัวใจของท่านเคยมีอลิสอยู่หรือไม่?’



      เเต่ละคำที่เธอพูดกับเขานั้นมันช่างเหมือนฝันร้ายกัดกินใจของเขาที่ละน้อย เขาไม่อยากนึกถึงเหตุการณ์ครั้งอีกเลย



     เขาคิดถึงเหตุการณ์ต่างๆที่เคยพานพบมา คิดถึงหญิงสาวเมื่อก่อนกับตอนนี้ที่เเตกต่างกันลิบลับ เธอไม่เหมือนเมื่อก่อนราวกับคนละคนทำให้สับสน หรือกำลังเล่นละครตบตาเขาอยู่นะ ขนาดเมื่อเช้ายังทำเหมือนไม่รู้จักเขาอยู่เลย หญิงสาวคงกำลังเรียกร้องอะไรบางอย่าง



     “หึ! จะเล่นละครได้เเค่กันเชียว”ชายหนุ่มพึมพำออกมาเบาๆก่อนจะหยิบหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะ หยิบขึ้นมาปิดหน้าไว้เเละหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า เเต่คำพูดเมื่อกี้ทำให้คนที่เดินลงมาจากบันไดชงักเท้าทันที



     ‘เล่นละคร?’ หญิงสาวขมวดคิ้วเเละทวนคำในใจเบาๆ เธอนึกสงสัยกับคำพูดของเขา



     “นอนละเมอหรือเปล่านะ?”หญิงสาวค่อยๆเดินลงบันไดอย่างเบาที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อไม่ให้คนที่นอนอยู่รู้สึกตัว ก่อนจะเดินมาหยุดข้างๆโซฟาตัวยาวที่มีเจ้าชายนอนอยู่ ที่เธอมาหยุดยืนตรงนี้เหตุผลคือเธอต้องการหนังสือเล่มนั้นหนังสือที่อยู่บนหน้าของเขา เเต่เธอไม่กล้าพอที่ยื่นมือไปหยิบหนังสือเล่มนั้นมา สาเหตุที่เธอต้องการหนังสือเล่มนั้นก็เพราะว่ามันเป็นหนังสือนิยายที่สะดุดตาเธอตั้งเเต่ลงมาทำอาหารให้ท่านพ่อเเล้วล่ะ เธอจึงคิดว่าน่าจะให้พวกนี้ไปข้างนอกก่อนเเล้วคอยลงมาเอาที่หลัง เเต่เมื่อลงมากลับพบว่ามีคนเอาหนังสือเล่มนั้นไปวางไว้บนหน้าเสียเเล้ว เธอไม่กล้าเสี่ยงหรอกนะ



     “เอาไงดี”หญิงสาวพึมพำเบาๆก่อนจะยกมือขึ้นผสานกันเเละเดินไปเดินมาอย่างร้อนรน



     “เป็นไงเป็นกัน!”หญิงสาวบอกกับตนเองก่อนจะค่อยๆยื่นมือเพื่อจะหยิบหนังสือที่อยู่บนหน้าของเจ้าชายอย่างเบามือ เพราะกลัวคนที่หลับอยู่จะตื่น เเต่หารู้ไม่ว่าคนที่ตนคิดว่าหลับอยู่นั้น ไม่ได้หลับอย่างที่คิด เเละรู้สึกถึงคนที่ยืนอยู่ข้างๆเขา ก่อนจะยกมือขึ้นไปจับคนข้างๆอย่างรวดเร็วทำให้หญิงสาวถึงกับสะดุด



     “อ๊ะ!”



     “คิดจะทำอะไร”ชายหนุ่มเอยถามหญิงสาวตรงหน้าที่ตอนนี้ทำตาโตเหมือนถูกจับได้ว่าตนทำอะไรผิด



     “หม่อมฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายพระองค์เลยนะเพค่ะ”หญิงสาวลนลานตอบเพราะกลัวชายหนุ่มตรงหน้าจะเข้าใจผิด



     “ทำไมฉันต้องเชื่อ”ชายหนุ่มเอยถามหญิงสาวตรงหน้าที่ตอบอย่างลนลาน



     “หม่อมฉันไม่ได้ให้พระองค์เชื่อ เเต่หม่อมฉันเเค่บอกท่านว่าหม่อมฉันมิได้จะทำร้ายพระองค์เลยแม้เเต่น้อย”หญิงสาวพยายามพูดจริงเเต่หารู้ไม่ว่าชายหนุ่มนั้นกับตีความคำพูดของหญิงสาวไปในอีกด้านหนึ่ง



     “ย้อนหรอ?”ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเมื่อหญิงสาวตรงหน้าย้อนคำพูดเขา



     “หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจย้อนนะเพค่ะ!”เมื่อได้ยินดังนั้นหญิงสาวจึงรีบเเก้ตัวทันที



     “เถียง?”ชายหนุ่มเลิกคิ้วสูงเมื่อหญิงสาวกับเถียงเขาเเถมยังลงน้ำเสียงอีกด้วย ทั้งที่เมื่อก่อนกลับเงียบไม่เถียงเขาเเม้คำเดียว



     “หม่อมฉันไม่ได้เถียงเเค่อธิบายให้พระองค์เข้าใจ”หญิงสาวไม่ลดล่ะความพยายาม



     “เเต่ช่างเถอะ หม่อมฉันแค่ต้องการหนังสือที่หล่นอยู่ตรงนั้นเองเพค่ะ”หญิงสาวตัดสินใจหยุดปันหาลงก่อนจะพูดถึงประเด็นที่ทำให้เขาเข้าใจผิด



     “หนังสืออันนี้?”ชายหนุ่มหยิบหนังสือขึ้นมาก่อนจะชูมันขึ้นตรงหน้า หญิงสาวพยักหน้าก่อนจะยื่นมือไปหยิบ เเต่ผู้ที่ถือหนังสือกับชักมันออกห่างจากมือเธอ



     “คนอย่างเธออ่านหนังสือประเภทเเบบนี้ด้วยหรอ?”ชายหนุ่มด้วยเสียงสงสัย เเต่คงตีสีหน้าเรียบเฉยได้อย่างเเนบเนียน



     “เเล้วเเต่พระองค์จะคิดเพค่ะ”หญิงสาวตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเท่าไร เมื่อเขาพูดเหมือนดูถูกเธอ ทำอย่างเธอไม่เคยอ่านหนังสือเเหละ ถึงจะเป็นหนังสือนิยายก็เถอะ



     “หัดเอาเวลาอ่านหนังสืองี่เง่านี้ไปอ่านหนังสือเรียนดีกว่าไหม”ชายหนุ่มยังซ้ำเติมหญิงสาวที่ยืนมองเขาด้วยสายตาไม่พอใจนิดๆ เเต่มันกลับทำให้หัวใจของเขาคันยุบยิบอย่างบอกไม่ถูก



     “ต่อให้หม่อมฉันโง่ในเรื่องการเรียน เเต่ในอีกเรื่องหนึ่งหม่อมฉันคงไม่กลับไปโง่เหมือนเมื่อก่อนเเล้วละเพค่ะ”ชายหนุ่มชงักในคำตอบทันทีเมื่ออีกฝ่ายสวนกลับด้วยคำพูดเเบบนี้ ก่อนจะถูกหญิงสาวหยิบหนังสือออกจากมือเขาและวิ่งขึ้นบันไดกลับเขาไปในห้องทันที



     “ที่เธอพูดหมายว่าอะไรกันนะ”ชายหนุ่มพึมพำเบาๆก่อนจะลุกออกจากโซฟาเเละเดินหายออกไปทันที

มาอัพให้แล้วจร้ารีดที่รักจร้าอาจช้านิดหนึ่งเพราะช่วงนี้ไรท์ติดงานที่โรงเรียนจร้า รีดคงเข้าใจเน๊อะ


????GOOD NIGHT????






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 463 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

88 ความคิดเห็น

  1. #87 CUTE_VILLAIN (@Jayda35248) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2563 / 09:52
    เจ้าชายใจง่าย พอน้องเริ่มเปลี่ยนไปก็หันกลับมาสนใจน้องซะงั้น
    #87
    0
  2. #60 冰_ice (@icechan) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 21:58
    เนื้อเรื่องดีมากเลยนะคะ แต่คำผิดเยอะไปหน่อย ถ้าแก้ไขจะดีมากเลยค่ะ
    #60
    0
  3. #45 zd-knight (@zd-knight) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2561 / 07:00
    เพคะ <<เขียนแบบนี้

    นะคะไรท์
    #45
    0
  4. #8 scobian one (@mmws) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2561 / 19:15
    รอต่อปาย~
    #8
    0
  5. #6 vampir (@vampir) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 23:24

    สนุกมากคะ อยากอ่านตอนต่อไปเเล้ว????????????????
    #6
    0
  6. #5 sumittrath48 (@sumittrath48) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 กันยายน 2561 / 21:43
    เข้าใจเเบะดีใจที่ไรท์มาอัพ
    #5
    0