[ inazuma ] ; โลกคู่ขนาน { :: rewrite }

ตอนที่ 7 : # chapter 6 #

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 221
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    24 พ.ค. 63

Story: เป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้วตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ แล้วมันเกิดเรื่องแบบนี้กับผมขึ้นแล้วเป็นเรื่องที่ประหลาดอย่างกับสลับเพศเนี่ยนะ!? แต่ให้ทำไงได้ตั้งแต่วันนั้น ผมก็ใช้ชีวิตแบบนี้ แต่ทุกอย่างเริ่มต้นในเดือนมีนาคมที่แปลกประหลาด

 

 

 

 

 

 

 

Season 1- ฟุตบอลฟรอนเทียร์

 

คนคนนั้นคือ โกเอนจิ ชูยะ นั่นเอง ซึ่งพอทุกคนได้ยินดังนั้นก็ดีใจกันยกใหญ่ ยกเว้นแต่โซเมย์โอกะที่หน้าบึ้งตึงอะนะ

 

โผล่มาแย่งซีนถูกที่ถูกเวลาจริงๆนะ

 

" อ่า งั้นวันนี้ทุกคนเลิกซ้อมกันนะแล้วพรุ่งนี้เช้ามาเจอที่ห้องชมรมนะ! "เธอเลยรีบเอยตัดความใจร้อนของใครบางคนที่จะระเบิดออกเดียวนั้น

 

ว่าแต่ไรมง นัตสึมิ คนนั้นไปคุยอะไรที่ให้หมอนี่ยอมเข้าชมรมกันนะ

 

เมื่อเธอไล่ทุกคนในทีมให้ไปพักผ่อนที่บ้าน เธอจึงเดินไปที่สถานที่ที่เธอจะไปฝึกซ้อมต่อนั่นคือ ลานหอสูง ก่อนที่เธอจะรีบวิ่งไปทำงานพิเศษต่อทันที

 

" ขอโทษด้วยนะคะ! มาช้าไปหน่อย "

 

วันต่อมา

 

ทุกคนในทีมชมรมฟุตบอลต่างมาครบกันหมดแล้วและก็วันนี้ก็คือวันแข่งกับโอคารูโตะด้วย ก็เลยนัดเช้า

 

" ตั้งแต่วันนี้ โกเอนจิ จะมาอยู่ในทีมของเรา ยังไงก็รักกันไว้ให้ดีนะ ทุกคน"

 

" โกเอนจิ ชูยะ "คนที่ถูกเรียกเอยชื่อของตนสั้น แต่ก็เรียกออร่าความเท่ห์ได้อย่างดีแต่สำหรับเธอเธอนึกการกระทำแบบนั้นว่าเก็กมากกว่า

 

" คุณโกเอนจิ เข้าชมรมเราล่ะ "

" แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว "

 

ทุกคนเอยด้วยความดีใจ แต่โซเมย์โอกะเอยด้วยความโมโหขึ้นมา

 

" เดี๋ยวก่อน จะมีธุระอะไรกับหมอนี่อีกเล่า! ก็ในชมรมมีท่าไม้ตายของฉันอยู่แล้วนี่นา! "

 

 

ตะกี้พึ่งบอกว่าให้รักกันดีๆไงเล่า

 

 

" โซเมย์โอกะ สไตรเกอร์ในทีมก็มีกัน 2 คนก็ได้นะ ไม่จำเป็นต้องรับภาระไว้คนเดียวหรอก "เธอกล่าวเพื่อสงบสติแต่ดูท่าจะมีคนจุดเชื้อเพลิงต่อ

 

" สไตรเกอร์มีแค่ฉันคนเดียวก็พอแล้ว "

" ยึดติดแต่เรื่องไร้สาระรึเกินนะ "

 

พวกนายสองคนจะทะเลาะกันทำไมเนี่ย โซเมย์โอกะ โกเอนจิ!

 

ก่อนที่เรื่องจะบานปลายไกลกว่านี้ และถ้าไกลกว่านี้จริงๆก็น่าจะคาดว่าสองคนนี้อาจจะไม่ได้ลง ก็มีเมเนเจอร์ทั้ง 2 คนมาช่วยไว้ทันเวลาพอดี

 

" ทุกคนค่ะ มาดูวิดีโอของโอคารูโตะกันเถอะค่ะ ! "

" ว่าแต่มีเรื่องอะไรกันรึเปล่า? "

 

" ปล่าวหรอก มาดูวิดีโอเถอะๆ " ต้องขอบคุณเธอสองคนมากนะ โอโตนาชิ อากิ T^T เธอคือผู้ช่วยชีวิตแท้ๆเลย

 

ที่หน้าจอคอมแสงสีฟ้าๆ (?)

 

" หามาได้ไงเนี่ย? "ฮันดะเอยขึ้นมาในขณะที่ทุกคนมองไปยังหน้าจอ ส่วนคนหายังโอโตนาชิก็เอยกลับไปว่า

 

" ความลับค่ะ แต่เรื่องแค่นี้ชมรมหนังสือพิมพ์หาได้สบายๆค่ะ! "

 

อืม แต่เอาข้อมูลการเล่นมาให้ตรงวันที่จะแข่งนี่นะ ฟุตบอล รร.ไหนเขาทำกันบ้าง?

 

" ทำไมทุกคนในสนามถึงขยับไม่ได้ล่ะฮะ "เสียงของคนในชมรมดังขึ้น

 

" น่าจะเรื่องข่าวลือละมั้ง? แบบคำสาปอ่ะ "เสียงเล็กเอยขึ้นมาอย่างไม่แคร์อะไรแต่ก็ทำให้คนในทีมผวา จนโชรินเผลอมากอดเธอด้วยซ้ำซึ่งเธอก็ไม่ได้ว่าอะไรแถมยังพูดต่ออีกด้วยนะว่าเธอแค่ล้อเล่น

 

แล้วมีกัปตันที่ไหน หลอกทีมตัวเองบ้างล่ะครับ!

 

เชื่อเถอะ ไรมงมีแต่สมาชิกดีๆทั้งนั้น

 

" ใกล้เวลาแข่งแล้วนี่ ทุกคนไปลงสนาม! " ( เอยกลบเกลื่อนชัดๆ )

 

" โอ้ววว! "

 

ที่สนาม

 

ทุกคนได้ลงสนามมากันหมดแล้ว ทั้งผู้ชม คนในชมรม และ ผู้พากย์ก็มาครบเช่นกัน

 

" คร้าบบ! ในที่สุดวันนี้ก็ได้มาถึงแล้วระหว่างไรมง กับ โอคารูโตะ หลังจากที่ไรมงแสดงความกล้าแข่งกับเทย์โคคุ ทำให้มีผู้ชมเข้ามาดูกันอย่างล้มหลาม " เสียงผู้พากย์เอยอย่างเจื้อแจ้วขณะที่ทุกคนในชมรมฟุตบอลกำลังวอร์มอัพอยู่

 

" นี่เธอ? "เอนโดที่กำลังใส่ถุงมืออยู่นั้นเมื่อเธอเห็นใครบางคนเธอจึงรีบวิ่งมาหา

" ถ้าเราชนะได้ เธอจะอนุมัติจริงๆใช่ไหม? "น้ำเสียงเล็กเอยถามเมื่อเห็นคนตรงหน้า คนตรงหน้าทำแค่เพียงกอดอกแล้วตอบขึ้นมาเท่านั้น

 

" ตามสัญญา แต่ถ้าเกิดแพ้ชมรมก็ถูกยุบ "

" เรื่องนั้นนะ ทีมของเราจะไม่มีวันแพ้! "เสียงเล็กเอยขึ้นมา ทำเอานัตสึมิหันหลังกลับไปอมยิ้มแค่นั้น

 

" มาแล้วนะ เอนโด! "

 

บรรยากาศก็เริ่มแผ่มาคุ เมื่อทีมของโอคารูโตะก้าวลงมาในสนาม

 

' บรรยากาศหลอนจังแหะ '

 

เมื่อจัดแจงอะไรกันเสร็จแล้ว ทีมทั้งสองก็ยืนเรียงแถวหน้ากระดาน รอให้โค้ชแต่ละฝ่ายทักกัน แต่ดูท่าทีมฝ่ายนู้นสร้างความมาคุให้ทีมตรงข้ามอย่างไรมงสะงั้น อย่างคำพูดว่า

 

" ทีมกระจอกๆแบบนี้ ไม่ได้อยู่ในสายตาชั้นหรอก "

 

[ -_-+ ] [ -_-+ ] [ -_-+ ]

 

" ใจเย็นๆ ฝั่งนู้นเขาแค่ยั่วเราเฉยๆเอง "เธอกุมไหล่คนใจร้อนไว้ ก่อนที่จะระบายอารมณ์บนใบหน้าของเธอ เธอเผยรอยยิ้มขึ้นมาแต่สร้างบรรยากาศแปลกๆ บางอย่างที่คนในไรมงไม่คุ้นเคย

 

มันไม่ใช่รอยยิ้มดีใจ หรือ มีความสุข

 

" ไปเอาชนะกันเถอะ ^^ จะได้สั่งสอนว่าทีมไรมงไม่ได้กระจอกอย่างที่ใครๆคิด "

 

แค่เป็นรอยยิ้มอาบพิษของเธอแค่นั้นเอง

 

' แข่งแล้วจะรู้เองว่าใครกันแน่ที่จะชนะ '

 

โอ้วว!

 

และแล้วการแข่งขันก็เริ่มขึ้น

 

ทางฝ่ายโอคารูโตะเป็นฝ่ายเริรมเขี่ยบอลก่อน แต่สะพักบอลก็อยู่ไปทางไรมงเพราะโดนสมาชิกทีมไรมงอย่างโชรินตัดบอลแต่แล้วบอลก็ไปอยู่ที่อีกฝ่ายอีกครั้ง

 

" ไม่ยอมให้ผ่านหรอก! "มาถึงจุดนี้คาเบยาม่าก็พยายามกันบอลไว้แต่พลาดเพราะผู้เล่นเบอร์ 10 ฝ่ายนู้น และฝ่ายนั้นก็ยิงลูกมาแล้ว

 

" เจอนี่หน่อย! ลูกเตะมายา "

 

" หัตถ์เทวะ ! "แต่เธอก็ยังรับได้ด้วยหัตถ์เทวะ

 

" ชิ แรงเยอะเหมือนกันนะเนี่ย "อีกฝ่ายกล่าวก่อนจะถอยกลับไป

 

" ... " เเต่เธอไม่ได้กล่าวอะไรแต่เพียงแค่แผ่รังสีมาคุออกมาแบบไม่พอใจ

 

' เฮือก! รังสีนี่มัน '

 

' ...ยัยนั่นส่งรังสีมาทำไมเนี่ย... '

 

ตอนนี้ทางทีมไรมงได้บุกขึ้น ทางโชรินส่งบอลให้โซเมย์โอกะยิงจนได้ 1 ประตูด้วยท่า มังกรขย้ำ

 

" สุดยอดไปเลย! โซเมย์โอกะ "ทุกคนต่างดีใจกับประตูแรกของเกมนี้

 

" ทุกคน ไปทำอีกประตูกันเถอะ! "

 

และแล้วด้วยท่าเดิมของโซเมย์โอกะทำให้ไรมงขึ้นน้ำไป 2-0

 

" เอนโด! แบบนี้ชนะได้แน่ ! "คาเซมารุกับทุกคนเอยขึ้นมา เธอก็ตอบกลับแค่เผยรอยยิ้มให้

 

และแล้วทีมคู่ต่อสู้ก็เริ่มใช้ทริค โค้ชของฝ่ายนั้นทำสีหน้าที่เปลี่ยนไป เขาลุกขึ้นทำมือแล้วพูดคำว่า " มาเลมาเลโทมาเร " ส่วนผู้เล่นฝั่งนั้นก็เริ่มใช้ท่าสลับตัวไปมาทำให้ฝ่ายไรมงสับสน สับสนถึงขนาดว่าทีมฝ่ายตัวเองประกบฝ่ายตัวเองแล้วปล่อยให้คู่ต่อสู้วิ่งขึ้นหน้าโกล

 

" ตรึงวิญญาณ! "

 

และแล้วทางฝ่ายนั้นก็ได้ประตูไปด้วยเหตุที่ขยับขาไม่ได้เหมือนในคลิปการแข่งครั้งก่อนๆของทีมนั้น

 

' ตรึงวิญญาณ? '

 

และแล้วทีมไรมงก็บุกอีกครั้ง โซเมย์โอกะได้บอลมาก็บุกไปหน้าประตู ส่วนโกเอนจิก็ยังไม่คิดจะบุก แถมยังเตือนด้วยว่า ฝั่งนั้นดูแปลกๆ แต่โซเมย์โอกะก็ไม่ฟัง

 

' โธ่เอ๊ย! '

 

และแล้วทางไรมงก็ไม่ได้ทำประตู เพราะอีกฝ่ายดันรับลูกท่า มังกรขย้ำได้ และเริ่มบุกจนสกอร์กลับมาเท่ากัน คือ 2 -2 และก่อนหมดการแข่งขันครึ่งแรก ทางอีกฝ่ายก็ได้แต้ม ไปโดยสกอร์ 2 - 3

 

' โค้ชฝั่งนั้นพูดแปลกๆตั้งแต่ตะกี้แล้ว '

 

ทางห้องชมรม

 

" มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมขาของพวกเราถึงขยับไม่ได้เลย! "

" ต้อวเป็นคำสาปแน่ๆ "

 

เอนโดทำได้เพียงแค่ฟังที่เหล่าเพื่อนในทีมพูดแต่ก็ไม่คิดจะพูดแย้งรึอะไร ในหัวก็คิดในสิ่งที่โค้ชฟังนั้นเอยขึ้นมาระหว่างแข่ง เมื่อเห็นท่าจะไม่ดีเธอจึงเอยขึ้นมาปลอบใจเหล่าสมาชิกในทีม

 

" ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ ยังไงนี่ก็แค่ครึ่งแรก เรายังพอเอาแต้มกลับมาได้อยู่นะ "เอนโดเอยแล้วยิ้มเพื่อสร้างความสบายใจแก่เพื่อนร่วมทีม

 

" งั้น ถ้าได้บอลมาเมื่อไร ก็ส่งบอลไปให้ศูนย์หน้า เพิ่มโอกาสในการบุกทำคะแนนนะ ยังไงก็ฝากด้วยล่ะ "

 

' คำตอบมันต้องอยู่ในการแข่งแน่ๆ ยังไงเราก็ต้องหาให้เจอ '

 

และแล้วก็ถึงเวลาแข่งครึ่งหลัง

 

เปิดมาทางไรมง แทนที่โกเอนจิจะส่งบอลไปข้างหน้าแต่เขากลับส่งลูกไปข้างหลังให้โชรินแทนทำให้โซเมย์โอกะโมโหมากจนถึงขั้นว่า โกเอนจิปอดแหก เมื่อได้บอลโซเมย์โอกะก็บุกขึ้นไปแต่โดนพี่เบิ้มฝ่ายนั้นประกบไว้สองคนทำให้บุกไม่ได้ และทำบอลออกไป

 

และแล้วทีมก็เริ่มที่จะเถียงกันและก็เริ่มที่จะแตกคอกัน

 

' ทุกคน โซเมย์โอกะ '

 

และแล้วทางฝั่งตรงข้ามก็เริ่มที่จะบุกขึ้นมาอีกครั้ง

 

' ถ้าเสียไปอีกประตูเดียวทุกคนคงจะแตกคอหนักกว่านี้แน่ๆ '

' เพราะฉะนั้นเราจึงต้องหยุดไว้ให้ได้! '

 

เป็นไปอย่างครึ่งแรกทุกคนโดนท่าตรึงวิญญาณสะกดไว้อีกครั้งแล้วโค้ชฝั่งนั้นก็เริ่มพูดแปบกๆอีกครั้ง

 

' หรือว่าจะอยู่ในคาถากัน '

' มาเลมาเลโทมาเร มาเลมาเลโทมาเร ? '

 

" จงหยุดงั้นหรอ งั้นอย่างงี้นี้เองสินะ "เอนโดพึมพัมไปในขณะที่คิดหาวิธีแก้ และแล้วเธอก็เอยประโยคหนึ่งขึ้นมา

 

" กลิ้งๆระเบิดตู้ม! "และแล้ววิธีนี้ก็ได้ผลเธอสามารถขยับได้ แต่บอลก็อยู่ทางข้างประตูมากไป เธอเลยตัดสินใจลองท่าใหม่ที่เคยลองฝึกมา

 

" หมัดเพลิงเลือดเดือด! "

 

สุดท้ายเอนโดก็สามารถรับบอลไว้ได้ ทุกคนในสนามก็ตะลึงว่าทำไมเธอถึงสามารถขยับตัวได้ คาเซมารุ คาเบย์ยาม่า คาเงโนะก็วิ่งเข้ามาหาแล้วถามว่าขยับกันได้ยังไง

 

" พวกนั้นใช้วิธีสะกดจิตไงละ พวกนั้นจะทำการบุกแบบสลับไปมา พอเราเริ่มงง โค้ชนันก็ส่งคำะูีดออกมานัยว่าจงหยุด หรือถ้าพูดง่ายๆนะ โค้ชนั่น หลอกประสาทสัมผัสเราไงละ "

 

" แล้วเธอเลยพูดอะไรแปลกแบบนั้นนะหรอ "

 

" มันก็ต้องลองดูอะ แหะๆ "เธอเกาแก้มข้างที่ไม่ได้แปะพลาสเตอร์เบาๆ

 

' งั้นผู้รักษาประตูทีมนั้นก็คง... '

 

และแล้วทีมของเราก็เริ่มบุกอีกครั้ง แต่ดูว่าบางคนในทีมก็ไม่ได้เชื่อใจศูนย์หน้ามากเธอก็เลยกล่าวไปว่า

 

" เชื่อใจสิ ถ้าเราไม่เชื่อใจ ไม่ร่วมแรงร่วมใจกัน มันก็ไม่ชนะหรอกนะ เพราะฉะนั้นฉันจะป้องกัน พวกนายก็ส่งลูกทำประตู 1 แต้มของพวกเราก็คือ 1 แต้มของทุกคน! "

" เพราะฉะนั้นลุยขึ้นไปสุดแรงเลย! "

 

เหมือนคำพูดของเธอได้ผล คำพูดของเอนโดกระตุ้นทุกคน ทุกคนเลยบุกขึ้นไปฝั่งศัตรู และแล้ว

 

" อย่าไปมองมือมัน! "

 

" ห๊ะ! "

 

" มันเป็นการสะกดจิต หมอนั่นทำมือไปมาเพื่แหลอกตาเราทำให้เราสับสนแล้วเตะลูกได้เบาลง "โกเอนจิพูดกับโซเมย์โอกะทำให้โซเมย์โอกะนึกได้และแล้วโซเมย์โอกะที่ครองบอลอยู่นั้นก็โดนสกัดไว้ แต่แล้ว

 

" โกเอนจิ! " โซเมย์โอกะทำท่ายิงท่ามังกรขย้ำแต่ลูกเตะกลับลอยขึ้นสูงและโกเอนจิก็กระโดดขึ้นมาเตะท่าอัคคีสลาตันใส่ประตู จนสกอร์ตอนนี้คือ 3 - 3

 

' ไม่ได้เตะท่า แต่ส่งลูกผสานให้หรอเนี่ย '

 

" แบบนี้คงเรียกว่ามังกรสลาตันสินะครับ " เมงาเนะที่เป็นตัวสำรองเอยขึ้นมาทำเอาสองสาวคิดในใจหวั่นๆว่า ตั้งชื่ออีกแล้วหรอ?

 

และตัดมาทางผู้มาเยือนสามคนที่ดูมาตั้งแต่แรก

 

" จะดีหรอที่ไม่ได้ดูจนจบน่ะ "

 

" หึ แค่นี้ก็รู้ผลแล้ว "

 

" โอ้โห้ ทีมนี้น่าสนใจดีแหะ "

 

และแล้วทีมไรมงก็เป็นผู้ได้รับชัยไปจากท่ามังกรสลาตันเป็นสกอร์ 4 - 3

 

ทุกคนในทีมต่างดีใจกันที่ทางพวกเขาสามารถที่จะชนะได้และที่ทางพวกเขาจะสามารถแข่งฟุตบอลฟรอนเทียร์ได้อีกด้วย แต่แล้วก็ตบท้ายด้วยการเถียงเรื่องเอสสไตร์เกอร์เหมือนเดิม

 

" ชนะได้แล้วสินะ ... "

 

' สิ่งที่ทำคนเดียวไม่ได้ ถ้าทำสองคนแล้วก็จะสามารถทำได้สินะ? '

 

TALK

 

ไม่ได้อัพนานมากเลย ไม่อัพตั้ง 2 อาทิตย์แหนะ เราขอโทษนะคะ TVT ส่วนตอนนี้จะไม่มีโมเม้นท์อะไรมากนะคะ เป็นการแสดงถึงมิตรภาพของทีมไรมงนี้กับกัปตันเฉยๆ

 

ถ้าไม่เข้าใจสามารถดูจริงในตอนที่ 4 ในอนิเมะนะคะ^^

 

แล้วเจอกันตอนใหม่ขอบคุณสำหรับ 35 คนด้วยนะคะ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์ด้วยค่ะ ^^

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #12 Archer_21 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2563 / 15:51

    นุกๆๆๅๆ
    #12
    0