[ inazuma ] ; โลกคู่ขนาน { :: rewrite }

ตอนที่ 5 : # chapter 4 #

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    9 พ.ค. 63

Story: เป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้วตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ แล้วมันเกิดเรื่องแบบนี้กับผมขึ้นแล้วเป็นเรื่องที่ประหลาดอย่างกับสลับเพศเนี่ยนะ!? แต่ให้ทำไงได้ตั้งแต่วันนั้น ผมก็ใช้ชีวิตแบบนี้ แต่ทุกอย่างเริ่มต้นในเดือนมีนาคมที่แปลกประหลาด

Season 1- ฟุตบอลฟรอนเทียร์

 

 

หลังจากที่ทุกคนในทีมแนะนำตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว ตอนนี้ทีมของเธอก็วางแผนตำแหน่งที่เล่นตามสมุดบันทึกของคุณตา

 

" เอ่อ คาเบยาม่าช่วยหยิบกระเป๋าฉันให้หน่อยไม่ก็ช่วยหยิบสมุดสีฟ้าที่มีรอยขีดเขียนที่หน้าปกให้หน่อยนะ

" สมุดบันทึกนี่หรอฮะ? "คาเบยาม่าหยิบของในกระเป๋าของเธออย่างระมัดระวังเมื่อเจอของที่ต้องการเขาก็หยิบมาสมุดให้เธอ

" อืม ขอบคุณนะ ฉันนะจะเอาตำแหน่งเอามาจากในสมุดนี่ละ "ว่าแล้วเอนโดก็เปิดสมุดให้ดูทำเอาทุกคนตกตะลึงกันด้วยสาเหตุว่า... อ่านไม่ออกเพราะลายมือที่ดูเละเทะเกินไป

 

นี่มันตัวหนังสือจริงเหรอเนี่ย

 

" แล้วนี่เธออ่านออกด้วยเหรอ? "

" อ่านออกซิ ก็ของตกทอดมานี่นา อีกอย่างนะคนที่เขียนนะเป็นคุณตาฉัน ทำไมถึงจะอ่านไม่ออกละ~ "ถึงจะมีเรื่องกันใหญ่โตหลังจากนั้นก็เถอะนะเธอคิด

" คุณตาของกัปตันหรอฮะ "

" อืม ท่านเสียไปก่อนที่ฉันจะเกิดซะอีกอะนะ แต่ได้ยินมาว่าท่านเคยเป็นโค้ชของทีมไรมงด้วย แล้วท่านก็เขียนการฝึกในตอนนั้นไว้ในสมุดนี้นี่แหละ "เอนโดเอยด้วยรอยยิ้มที่เศร้าๆเล็กน้อยก่อนที่จะเอยปัด

" งั้นก็เอาตำแหน่งตามนี้นะทุกคน! "

 

~❇~

~❇~

 

[* ชี้แจง ตำแหน่งกับเบอร์ถ้าใครไม่เข้าใจสามารถตามดูในอนิเมะตอนที่ 3 นะคะ *]

 

" เอ๋!!? ฉันไม่ใช่ศูนย์หน้าหรอกหรอ "

" ชิ่งหนีไปอย่างงั้นยังมีหน้ามาพูดอีกเหรอ เมงาเนะ "ฮันดะพูดประชดซึ่งทุกคนก็ทำหน้าเห็นด้วยอย่างพร้อมเพรียงบางคนก็แอบขำอีกต่างหาก

" นั่นมันเรียกว่า กลยุทธ์ถอยตั้งหลักต่างหากเล่า! "

 

(¬_¬)(¬_¬)(¬_¬) (สมมติเป็นหน้าทุกคนนะ // ฮา )

 

" แล้วทำไมถึงออกจากสนามละ? คนออกจากสนามไปในการแข่งถือว่าคนคนนั้นออกนะ อ่า แหะๆ คือฉันล้อเล่นนะ~ "เอนโดเอยตอบกลับอย่างประชดเล็กน้อยเช่นกัน ทำเอาทุกคนขำกันเสียงดังทั่วห้องซึ่งเจ้าตัวที่โดนกระทบก็ทำเอาเจ้าตัวหน้าเหวอเลยทีเดียว ก่อนที่

 

" อะ เอ่อ กัปตันครับ คือ... "

" หือ มีอะไรหรอชิชิโดะ? "

" แล้วคุณโกเอนจิคนนั้นไม่เรียกมาหรอฮะ " สิ้นคำสนทนานั้นทั้งห้องก็มีแต่ความเงียบปกคลุมจนเมงาเนะเอยเสริมว่า

" นั้นสิครับ ลูกเตะในตอนนั้นก็มาจากโกเอนจิคุงนะครับ "

" ตอนนี้พวกเราจะสู้ใครเขาไม่ไหวหรอก "คาเบยามะที่ตัวโต ( โตกว่าเราสะอีก ) เอยด้วยความท้อใจ ก่อนที่เธอจะเอยอะไรโซเมย์โอกะก็พูดขึ้นมาเสียงดังว่า

" แบบนั้นมันไม่ถูก ฉันจะแสดงฟุตบอลที่แท้จริงให้ดูเอง "

" โซเมย์โอกะ... "

 

' ฟุตบอลที่แท้จริงงั้นเหรอ... '

 

" ก็โกเอนจิเขาบอกเล่นให้แค่ตานั้นตาเดียวใช่ไหมละเอนโด "

" อันนั้นมันก็ไม่รู้หรอก "เธอตอบด้วยน้ำเสียงลังเลเพราะว่าตลอดที่คบกันมาไม่เห็นทีท่าเจ้าตัวจะเลิกเล่นฟุตบอลเลยสักครั้งแม้ตอนนี้เธอก็ไม่เชื่อสิ่งที่อีกฝ่ายพูด แต่ตอนนั้นเธอก็ดีใจที่อีกฝ่ายลงมาเล่นด้วย

 

เออ นั่นสิทำไมถึงลงมาเล่นล่ะ?

 

" ขนาดเป็นเธอ ยังหวังพึ่งหมอนั่นเกินไป "

" หา!!! มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ "เธอเอ่ยปฎิเสธอย่างฉับพลันใบหน้าเริ่มพองแก้มด้วยอารมณ์ฉุนเฉียว

 

' ไม่ใช่ตัวเองแล้วมาคิดแบบนี้ได้ไง! '

 

" พวกเราก็ทำได้ มั่นใจกันหน่อย!! "

 

และแล้วบทสนทนาก็จบลงเมื่อเมเนเจอร์ชมรม อย่าง คิโนะ อากิ พาใครบางคนเข้ามาในชมรม

 

" เหม็นจังเลย " เสียงของลูกสาวผอ.โรงเรียนนี้อย่าง ไรมง นัตสึมิ กล่าว

 

ว่าแต่คุณเธอมาทำไมละเนี่ย ดูท่าทีมเหมือนจะเหม็นขี้หน้าเธอคนนี้ยังไงไม่รู้ พวกนี้ไปทำอะไรกันมารึปล่าวเนี่ย

 

ความจริงเราก็อยากจะพูดนะว่านี่ชมรมกีฬายังไงก็ต้องเหม็นเหงื่ออยู่แล้ว แต่ก็ช่างเถอะ

 

" คนแบบนี้จะพาเข้ามาทำไม! "โซเมย์โอกะพูดเสียงดังจนเธอต้องพูด

" เอาน่าๆ เธอก็น่าจะมีเรื่องมาคุยใช่ไหม? "เอนโดพยายามให้โซเมย์โอกะที่เลือดร้อนใจเย็นลงสักนิดแม้เธอจะยังฉุนเฉียวกับตะกี้อยู่ก็ตาม

" ก็ตามที่เอนโดคุ- เอ๊ย จังพูด คนๆนี้มีเรื่องจะมาพูดนะ "

" อากิเรียกตามปกติก็ได้นะ ฉันไม่ถือๆ "เอนโดตอบอากิพร้อมทำมือไปมาแบบจะเรียกไงก็เรียกไปเถอะ

" อะจ้า "

 

" การซ้อมแข่งกับเทย์โคคุ ทำให้พวกนายรอดจากการยุบชมรมไปได้นะ " เมื่อถึงเวลาที่เหมาะนัตสึมิก็เอยเกริ่นขึ้นมาแต่ทำให้เธอสงสัย

 

ยุบ ? ก่อนหน้านั้นมันเกิดอะไรขึ้นละเนี่ย?

 

" อะ เอ่อ อืม จากนี้ไปทีมของพวกเราจะแข่งต่อไปอีกเยอะๆเลย " ถึงแม้จะยังงงๆว่าการแข่งคราวที่แล้วมันเกี่ยวกับการยุบยังไงก็เถอะ

 

งั้นโกเอนจิที่มาช่วย ก็...เรื่องชมรมสินะ

 

" หึ ฉันนัดแข่งทีมต่อไปไว้ให้แล้วล่ะ "

 

Σ(⊙▽⊙) Σ(⊙▽⊙) Σ(⊙▽⊙)

 

"สุดยอดไปเลยได้แข่งนัดต่อไปด้วย !!! "คุริมัตสึที่อยู่ปีหนึ่งเอยขึ้นด้วยเสียงดีใจ

 

' แข่งนัดต่อไปเหรอ '

 

" ทำได้แล้วนะเอนโด! "ฮันดะพูดแล้วแท๊กมือกันซึ่งเธอก็ดีใจเช่นเดียวกันจึงแท๊กมือตอบ

" อืม ดีใจจัง "ครั้งต่อไปทีมเราก็ต้องชนะให้ได้

 

" จะฟังกันต่อไหม "เสียงเล็กทว่าทรงอำนาจเอยขัดบรรยากาศ

 

" ขอโทษด้วยค่า ว่าแต่จะแข่งกับทีมไหนละคะ? "

 

" โอคารูโตะน่ะ "

" แล้วขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าตานี้แพ้ทีมของพวกนายจะถูกยุบทันที แต่ถ้าชนะฉันจะยอมทำเรื่องพวกนายเกี่ยวกับฟุตบอลฟรอนเทียร์ให้ หึ พยายามเข้าล่ะ "เจ้าตัวพูดแล้วก็ออกจากห้องไปท่ามกลางความหึกเหิมของทุกคน และความหายสงสัยของเอนโด

 

ดูท่าจะโดนเกลียดขี้หน้าเพราะแบบนี้เอง ไปข่มทุกคนแบบนั้นน่ะ

 

" ดีใจด้วยนะทุกคน จะได้ลงแข่งนัดต่อไปแล้ว! "เธอเอยขึ้นด้วยน้ำเสียงดีใจ

" โห ชักจะมีไฟลุกขึ้นสู้ขึ้นมาแล้ว "

" ไม่น่าเชื่อเลยนะเนี่ยเมื่อก่อนยังมีแค่ 7 คนเองนะเนี่ย " หา?อะไรกันละเนี่ย เดี๋ยวลองไปถามอากิดูดีกว่า

" อย่าพึ่งดีใจกันไป ตราบใดที่เราไม่ชนะเราก็ยังไม่ได้ลงแข่งนะ "โซเมย์โอกะเตือน

" อืม นั่นสินะ เอาละทุกคนครั้งนี้เราจะพลาดกันไม่ได้ มาซ้อมกันเถอะทุกคน! "

 

' นั่นสินะ ฉันจะพยายามให้มันสุดๆไปเลย '

 

โอ้วววว (ทุกคนตอบรับ )

 

ที่สนามใต้สะพาน

 

ตอนนี้ทุกคนในทีมก็ย้ายมาฝึกกันที่นี่เพื่อฝึกซ้อม แต่ระหว่างซ้อมเธอก็รู้สึกไม่สบายใจเลย ที่โซเมย์โอกะเล่นแรงแถมยังดูลวกๆ จนเกิดฟาวและเกือบทำร้ายทุกคนที่ขวางทาง (ถึงแม้จะไม่ได้แข่งจริงก็เถอะ) แต่เธอเลือกที่จะไม่พูดอะไรแต่กลับเลือกที่จะเดินไปหาตรงๆแทน เมื่อเธอเดินไปหา เธอแค่ตบบ่าเด็กหนุ่มเลือดร้อนเบาๆเพื่อเรียกสติ จนกระทั่งเมื่อนักข่าวในชมรมอื่นอย่าง โอโตนาชิ ฮารุนะ เดินเข้ามา ซึ่งเจ้าตัวก็ได้คุยกับอากิที่เป็นรุ่นพี่ของเธอ พอได้ยินเรื่องที่จะต้องแข่งกับโอคารูโตะเธอก็กล่าวอะไรแปลกๆจนอากิเรียกทีมให้มาฟัง

 

" เรื่องสยองของโอคารูโตะ? "เธอเอยเบาๆแบบไม่ค่อยเชื่อ เอาจริงๆ ที่เธอเคยเล่นเคยแข่งมาก็ไม่เคยเจอทีมที่มีข่าวลือสยองๆแบบนี้ ยกเว้นแต่เทย์โคคุไว้รายหนึ่งละกัน

 

' แต่ว่าเราก็กลัวพวกผีอยู่นะ '

 

" มีเรื่องมาว่าคนที่แข่งกับโอคารูโตะหลังแข่งเสร็จก็เป็นไข้สูงกันทุกคนเลยละค่ะ "

" ... "

" ไม่ได้กินข้าวก่อนแข่งรึเปล่า "เสียงของมัตสึโนะเอยอย่างขำๆจนอากิเตือนให้เงียบ

" ไม่ก็ถ้าทีมนี้เมื่อไรจะแพ้ก็จะมีลมพัดแปลกๆหนักๆจนต้องหยุดการแข่งขันไปเลยละค่ะ ไม่ก็ข่าวที่บอกว่าใครจะยิงประตูทีมนั้นทุกคนจะขยับขาไม่ได้นะคะ "

 

ขยับขากันไม่ได้? คำสาป?

 

"กะกะกัปตัน ผมขอไปเข้าห้องน้ำก่อนนะครับ "คาเบยาม่าเอยด้วยน้ำเสียงอันสั่นกลัวเมื่อคิดถึง ถ้าเขาขยับไม่ได้เพราะมีอะไรไม่รู้เกาะขาล่ะ

" คำสาป "ส่วนคาเงโนะก็ช่วยสร้างความหลอนด้วยการบอกแบบหลอนซ้ำทำเอาทุกคนขนลุกซู่ไปเลยบ้างก็หน้าซีด

" เรื่องจริงเหรอครับ กัปตัน? "

" ไม่รู้สิ ตอนนี้ไม่เห็นกับตานี่นา "เธอเอยไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา เพราะเอาจริงๆเธอต้องดูด้วยตาถึงจะเชื่อ

" เอ่อ คือไปตามคุณโกเอนจิเถอะครับ "โซริวจิพูดและมีเสียงสนับสนุนของคุริมัตสึอีกแรง

" อะไรกันพวกนาย !! "และสุดท้ายบทสนทนาก็จบไปด้วยเสียงที่โมโหของโซเมย์โอกะกับฮันดะที่ช่วยประโคมเย็นพร้อมกับคำพูดของเธอที่เอยตัดทุกคนเมื่อแลเห็นว่าจะพูดถึงเพื่อนอีกคนที่ไม่ได้อยากจะเล่นไปว่า

 

" ถ้าเราเอาแต่พึ่งแต่คนอื่นเราจะเก่งขึ้นมาได้ยังไงกันละ งั้นทุกคนก็มาฝึกซ้อมกันเถอะนะส่วนเรื่องของโกเอนจิถ้าเป็นไปได้ก็อย่าพูดถึงจะดีกว่านะ "

 

" งั้นมาซ้อมต่อกันเถอะ !"

 

โอ้วว

 

ที่ลานหอสูง[ หลังซ้อมเสร็จ ]

 

' ไม่ได้มาที่นี่ตั้งนานวิวดีเหมือนเดิม '

เธอคิดในใจพลางวางกระเป๋าเป้ลงบนม้านั่งใกล้ๆ ฝ่ามือหยาบเนียนของเธอแตะบนยางรถที่แขวนบนต้นไม้ใหญ่แถวนั้นอย่างระคนคิดถึง

 

' เดี๋ยวจะมาที่นี่ตอนเย็นตามเดิมนะ ' เธอคิดก่อนจะหยิบสมุดบันทึกของคุณตาขึ้นมา เธออ่านอย่างตั้งใจและเริ่มฝึกซ้อม

 

ตุบ ตู้ม!

 

เสียงปะทะระหว่างมือกับยางรถดังขึ้นทั่วบริเวณ ถึงแม้ฝ่ามือของเธอจะเริ่มบวมหรือเริ่มปรากฎสีแดงสีเขียวตามไปหมดแต่เธอก็ยังไม่คิดจะหยุดจนเปลี่ยนเป็นอีกท่าคือชกลูกบอลจนมีเสียงหนึ่งเอยขัดขึ้นมา

 

" เอนโด? "

" อ๊ะ! คาเซมารุ ว๊ากก! "เธอร้องขึ้นเมื่อยางรถเหวี่ยงลงมาปะทะแก้มเธอจังๆจนเธอล้มลงหน้าคว่ำแก้มขูดไปบนพื้นดินอย่างแสบๆ

" เป็นอะไรรึปล่าว!? "

 

" อะ อ่า ไม่เป็นไรหรอกๆ "เธอเอยขัดอย่างเกรงใจเมื่อเห็นคาเซมารุเอยว่าจะไปซื้อพลาสเตอร์กับยามาปิดตรงแก้มที่มีแผลถลอกให้

" เธอเนี่ย ตัวก็บาง เตี้ย แต่แรงเยอะใช่ย่อยนะ "

" นี่จะบ่นรึอะไรเนี่ย คาเซมารุ! และนี่มันก็ส่วนสูงมาตรฐานโว้ย! "

" พูดไม่น่ารักเลยแฮะ แต่ฉันก็ชอบตอนเธอพยายามนะ "คาเซมารุเอย แต่ไม่รู้ทำไมใบหน้าเธอจึงเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดง

" ทำไมถึงไม่ชวนโกเอนจิเข้าล่ะ ฉันว่าถ้าเป็นเธอนะหมอนั่นคงยอมนะ "

" ตอนที่เธอยังไม่กลับมานะ ไรมงคนนั้นก็จะทำเรื่องยุบชมรมตั้งแต่แรกแล้วฉันได้ยินว่าพวกโซเมย์โอกะชวนหมอนั่นเข้าทีมตอนแกรกก็ปฏิเสธอยู่หรอก แต่พอได้ยินเหตุผลเข้าเขาก็ยอมตกลงนะ "

" เลยคิดว่าฉันจะชวนได้? "น้ำเสียงเล็กเอยกลับมาแบบประหลาดใจ

" ทำไมล่ะ? ฉันแค่เพื่อนสมัยเด็กของหมอนั่นเองนะ อีกอย่างฉันว่าฟุตบอลนะมันต้องเล่น 11 คนอย่างเต็มใจถ้าขืนชวนมาแล้วหมอนั่นเล่นแบบฝืนๆฟุตบอลคงไม่ชอบใจแน่เลย "

" เธอพูดได้น่ารักดีนะ มีแบบเป็นห่วงความรู้สึกอีกฝ่ายด้วย ฉันละชอบเธอตรงส่วนนี้นะ เอนโด"

" ... "เธอที่ได้ยินดังนั้นจึงก้มหน้างุด

" นี่เธอเขินเหรอะ ? "

" ... "

" เอน- ว๊ากก! "ก่อนจะพูดจบใบหน้าที่งุดอยู่นั้นก็จ่อหน้าเข้ามาใกล้ๆแบบไม่ทันตั้งตัว แล้วเจ้าตัวก็ใช้กระเป๋าเป้ฟาดเข้าไปที่ลำตัวของอีกฝ่ายทันที

 

' ยัยนี่แรงเยอะจริงๆด้วย •//• '

 

" ดูคำพูดคำจา... เมื่อก่อนฉันก็เคยเป็นผู้ชายมาก่อนนะ! ...เอ่อ ฉันขอโทษนะ คาเซมารุ "เมื่อเห็นคาเซมารุล้มลงไป เธอเลยสำนึกผิดที่ทำรุนแรง จึงรีบดึงตัวคาเซมารุให้ลุกขึ้นก่อนที่จะเก็บเข้าของกลบเกลื่อนแล้วนำผ้าชุบน้ำโยนไปที่คาเซมารุ

" ผ้านี่... "

" เช็ดเถอะ หน้านายเลอะดินหมดแล้ว งั้นฉันกลับก่อนนะ! "เธอกล่าวกลบก่อนจะรีบวิ่งกลับบ้านไปทันทีแต่วายแอบคิดไม่ได้ว่า

 

' คาเซมารุ...ทำไมนายถึงพูดอย่างนี้นะ!! แล้วเมื่อกี้เราทำอะไรลงไป '

' ยัยนี่ลืมผ้าไว้นี่ เห้อ ค่อยคืนพรุ่งนี้แล้วกัน '

 

TALK

 

// สวัสดีค่า ในนิยายนี้ดูเราแต่งผิดคาแรกเตอร์เหลือเกินนะคะ~ทุกคน ว่สแต่เรายังคิดพระเอกไม่ออกเลยค่ะ (ฮา) แบบจะเอาฮาเร็มดีไหมงี้หรือจะล็อคคู่แล้วแอบวายดี ถ้าใครชอบคนไหนในภาคแรก [ ภาคเอนโดที่เป็นตัวหลัก] อยากเสนอเป็นพระเอกของยัยน้อง ช่วยเม้นได้นะ //

 

♥ ขอขอบคุณสำหรับการติดตามค่า ♥

♥ ขอบคุณสำหรับคอมเมนท์ด้วยนะคะ ♥

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #10 rotazx9077 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2563 / 20:29

    ชอบคู่นี่ค่ะ

    #10
    0
  2. #7 Archer_21 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2563 / 20:44

    ยังไงค่ะคู่นี้ อิอิ
    #7
    0