[ inazuma ] ; โลกคู่ขนาน { :: rewrite }

ตอนที่ 2 : # chapter 1 #

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 455
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    5 พ.ค. 63

Story: เป็นเวลาเกือบหนึ่งปีแล้วตั้งแต่เกิดอุบัติเหตุ แล้วมันเกิดเรื่องแบบนี้กับผมขึ้นแล้วเป็นเรื่องที่ประหลาดอย่างกับสลับเพศเนี่ยนะ!? แต่ให้ทำไงได้ตั้งแต่วันนั้น ผมก็ใช้ชีวิตแบบนี้ แต่ทุกอย่างเริ่มต้นในเดือนมีนาคมที่แปลกประหลาด


Season 1- ฟุตบอลฟรอนเทียร์



13 มีนาคม

 

[Endou]

 

" อะอืม "

เสียงนั้นมาจากเสียงผมครางในลำคอ น่าจะเพราะร่างกายของผมมันปวดไปหมดและผมไม่สามารถขยับได้มากเท่าที่ควร ผมได้ยินเสียงคร่ำครวญในขณะที่พยายามจะลืมตาซึ่งผมรู้สึกว่าเป็นไปไม่ได้สักเท่าไรจนกระทั่งในที่สุดผมก็ทำได้ ผมตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่มีอายุคร่าวๆน่าจะ 30 ขึ้นไป เมื่อมองเขาอีกครั้งผมก็รู้ว่าผมรู้จักเขา เป็นอย่างดีด้วย


คุณอา!? "น้ำเสียงหวานของผมเอ่ยขึ้นมา แต่ว่าทำไมเสียงผมถึง? แต่ผมก็ปัดความคิดนั้นทิ้งทันที เมื่อคุณอาดึงผมเข้ามากอดทั้งที่ใบหน้าเคลอะด้วยน้ำตา ผมมองหน้าเขาก่อนที่จะยกแขนที่ปวดหนึบมากอดเช่นกัน

 

' อืม...ไม่น่าจะอยู่บนเตียงประจำนะเพราะผ้าปูที่นอนมีสีขาวเกินไปและที่นอนก็ไม่สบายเกินไป อือ~ ปวดแขนจริงๆแหะแล้วสายระโยงระยางนี่มันอะไรกัน '

 

" ผมอยู่ที่ไหน? "ผมเอยถามไปด้วยความสงสัย แล้วความคิดที่สงสัยมาตั้งแต่แรกก็กลับมา ทำไมตัวเองถึงมีเสียงหวานเล็กคล้ายกับ-เด็กผู้หญิงแต่เป็นไปไม่ได้เขาเป็นผู้ชายนะหรือจะมีอะไรผิดปกติเกิดขึ้นกัน


คุณอาที่ร้องไห้อย่างเงียบๆ หลังเห็นผมตื่น ก็ตอบในขณะที่เขายังกอดผมแน่น


" มาโมรุ...ตอนนี้เธออยู่โรงพยาบาล เธอจำอะไรไม่ได้เลยหรอ? "


!!!

 

ผมตกใจจนเผลอผลักคุณอา แล้วหันคอที่เอ่อ...ปวดร้าวหน่อยๆเพื่อที่จะหันไปตรวจสอบสถานที่ ผมไม่ได้อยู่ในห้องของผม แต่อยู่ในโรงพยาบาลจริงๆ อย่างที่คุณอาบอก แต่ที่ผ่านมามันเกิดอะไรขึ้น?

 

เขาจำได้แค่ วันนั้นเขากลับจากโรงเรียนไรมงแล้วจะไปดูแข่งฟุตบอลฟรอนเทียร์รอบสุดท้ายของเพื่อนทั้ง 2 คนที่อยู่คนละทีมกันเองนี่

 

- คนแรกที่พูดถึงก็คือ คิโด ยูโตะ จากเทย์โคคุ รายนั้นอยู่โรงเรียนที่แข่งฟุตบอลฟรอนเทียร์ชนะมาตั้งเกือบ 40 ปีรวดมีฉายาว่าเกมเมกเกอร์อัจฉริยะ และดูถ้าเป็นหน้าที่ที่ลำบาก เห็นหมอนั่นเล่าให้เขาฟังบ่อยๆแต่เขาก็สุขุมดูเป็นผู้ใหญ่มากเลยเสียดายตอนแข่งปี 1 เขาแพ้ทีมนั้นอย่างหมดรูปเลยล่ะแต่เพราะตอนนั้นเองคิโดกับผมค่อนข้างที่จะสนิทกัน

 

- ส่วนอีกคนก็ โกเอนจิ ชูยะ เอสไตรเกอร์ที่มีฉายาว่าศูนย์หน้าเปลวเพลิง แต่อยู่โรงเรียนคิโดกาว่าเซย์ชูที่เป็นคู่แข่งของคิโด หมอนั่นนะเตะแรงมาก ผมชมเขาบ่อยมากเกี่ยวกับท่าเตะของเขา อย่างอัคคีสลาตันนะมันดูแรงและเท่ห์มากเลย! ถึงหน้าจะดูเย็นชาแต่คุยกันไปคุยกันมาเขาดูอบอุ่นมากเลยนะ 55 รายนี้ผมสนิทกันมาตั้งแต่เด็กแล้ว~

 

แล้ววันนั้นที่ผมไปดูทีมสองคนนั้นแข่งกันตามสัญญา แต่มันก็เกิดอุบัติเหตุขึ้น แต่ว่าทำไมไม่รู้ผมจำตอนนั้นไม่ได้เลย...


กลับมาปัจจุบัน หลังจากที่ผมผลักคุณอา เขาก็ยังคงร้องไห้ต่อไม่กี่นาทีจนกระทั่งสงบลง แล้วเขาก็รวบผมที่ยาวของผม 'ห๊ะ 'ผมคิดพร้อมมองผมสีน้ำตาลที่ยาวของผม ผมใช้นิ้วที่มีแต่ผ้าพันแผลไปสัมผัสเส้นผมที่ยาวกว่าที่ผมจำได้เยอะ! แล้วร่างกายของผมมัน...เอ่อ...

 

เอิ่ม...ตอนนี้ผมมันยาว....มันยาวเลยใต้หูของผมแล้วจากที่สั้นอย่างที่เคยเป็นและมันให้ความรู้สึกอึดอัดแบบ มากๆ! แต่การที่คุณอามัดผมเป็นหางม้ายาวๆทำให้ผมลืมความอึดอัดชั่วครู่ คุณอามองผมอยู่สักครู่ก่อนที่จะเอยออกมาว่า

" มาโมรุ ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงแล้วนะ อย่าทำหน้ามุ่ยแบบนั้นสิ มันไม่น่ารักเลยนะ "

" ห๊ะ?!!! "เสียงความตกใจของผมไม่ดังพอถ้าเทียบกับเสียงประตูบานเลื่อนที่เปิดออก พี่พยาบาลคนหนึ่งเดินเข้ามาแล้วเรียกคุณอา เห็นพี่พยาบาลคุยกับคุณอาอยู่พักใหญ่ ก่อนที่คุณอาจะเดินเข้ามาหาผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม


เออตอนนี้คงต้องแทนด้วยฉันสินะ แต่มันลำบากอะช่างมันละเนอะ (ยิ้มแห้งๆ) แล้วคุณอาก็บอกอะไรสักอย่างที่ผมไม่เข้าใจ แต่ที่ผมรู้ตอนนี้ตอนนี้ผมเป็นเด็กผู้หญิง เพราะฟีโรโมนที่สมองส่วนไหนไม่รู้มันบังคับรวนโดยสาเหตุมาจากอุบัติเหตุทางถนนที่ผมโดนลูกหลง สรุปอีกที คือที่ผมมาติดแหงกอยู่นี่เพราะผมโดนรถชนเนี่ยนะแถมกินเวลาเป็นเทอมแรกของปี 2 อีกด้วย ว่าแต่พูดถึงโรงเรียนแล้วผมจะเรียนทันไหมเนี่ยQ^Q

 

แต่ที่สำคัญ...ผมไม่เข้าใจในชีวิตจริงมันมีเรื่องแบบนี้ด้วยหรอ! ผมดูสับสนกับชีวิตมาก แต่ไงก็ตามผมก็ตัดความคิดนี้ไปเพราะมันดูยุ่งยากแถมอาจทำให้คุณอาไม่สบายใจ ผมคิดแล้วพร้อมยิ้มให้คุณอาแบบที่ผมชอบทำบ่อยๆ แต่รู้ไหมคุณอาคนนี้นะไม่ใช่อาแท้ๆหรอกนะ รายละเอียดเดี๋ยวผมค่อยเล่าทีหลังละกันนะ

 

" ช่างมันเถอะครับ คุณอาแต่ยังไงคุณอาก็พาผมไปตัดผมได้ไหม? มันน่ารำคาญอ่ะ "ผมยู่ปากลงเล็กน้อยถึงแม้ตอนนี้จะเป็นผู้หญิงแต่ใจของเด็กผู้ชายตั้ง 12 ปี มันก็บอกว่าผมที่ยาวนี่น่ารำคาญอยู่ดี!

 

คุณอามองผมอย่างชั่งใจเล็กน้อยก่อนที่จะขยี้ผมจนยุ่งแล้วบอกว่า" เดี๋ยวเย็นนี้จะพาไปตัดนะ " ผมดีใจมากเลยแค่ฟื้นมาวันเดียวก็ได้ออกแล้ว ถึงแม้ร่างกายมันจะฝืดๆอยู่ก็เถอะ แต่ถ้าได้เล่นบอลหน่อยร่างกายมันก็เป็นปกติเองละ ว่าแต่คุณอานะใจดีอยู่เสมอแหละ~~

 

" ขอบคุณมากฮะ! คุณอา "



 

ตอนเย็นของวันที่ 13 มีนาคม

 

ผมมองเส้นผมที่โดนตัดไปอย่างชั่งใจนิดนึง..ถึงแม้ผมอยากจะไว้สั้นแต่อดจะเศร้าเมื่อผมโดนตัดไป ทำไมจิตใจของผมมันแปรปรวนยิ่งนัก! ผมคิดก่อนที่จะไปหาคุณอาที่อยู่ข้างๆ แต่พรุ่งนี้แล้วสินะที่จะได้ไปไรมง! อยากไปเจอพวกนั้นเร็วๆจัง! จะซ้อมบอลกันรึเปล่าน้า~

 

 

วันที่ 14 มีนาคม

 

ทุกคน!รู้ไหมว่ากว่าจะแต่งตัวออกมาได้มันยากแค่ไหน ร่างกายผู้หญิงมันซับซ้อนจริงๆนะ! กว่าจะซ่อนตรงส่วนที่เป็นหน้าอกได้ยากมาก แล้วคือผมอายด้วย...(///) ก็นะก็ผมเป็นผู้ชายมากตั้งแต่แรกอยู่ดีๆผมก็มาเป็นผู้หญิง ซึ่งทำให้วุ่นวายมากก นี่ถือเป็นความซวยอย่างหนึ่งแต่ความซวยจริงๆก็คือ

 

" จะไปไรมงมันไปทางไหนเนี่ย ลืมแล้วงะ "ผมบ่นกับตัวเองพร้อมมองเส้นทางไปประมาณ 180 องศา

 

' รู้งี้ให้คุณอามาส่งดีกว่า T^T ทำไมนักเรียนเก่าอย่างเขาถึงลืมทางไปโรงเรียนตัวเองได้เนี่ย ฟื้นมาเมื่อวานก็มีรูปร่างเป็นผู้หญิงแล้ว วันนี้มายังลืมทางไปโรงเรียนอีกรึ  ชีวิตฉัน.. '

 

ชีวิตตัวเองช่างน่าเศร้า Q^Q ที่ตัวเองดันจำทางไม่ได้แต่ยังมีความดึงดันไม่ให้คนอื่นมาส่ง จนตัวเองหลงทางเนี่ย นี่มัน 10 โมงแล้วผมยังเดินอยู่ตรงแยกอยู่เลย

 

เอ๊ะ! นั่นคนนี่! ไปถามทางดีกว่า

 

" เออ ขอโทษนะครับ? ทางไปไรมงไปทางไหนเหรอครับ? "ผมตัดสินใจถามคนตรงหน้าสองคน คนหนึ่งตัวสูงโยงคนหนึ่งก็ตัวเตี้ยมาก แต่ดูท่าทางนักเลงพอดู นี่ผมถามผิดคนรึเปล่า

 

" เห้ย!คนจากไรมงนี่วา ทำไมถึงมาถามทางวะ โรงเรียนเองแท้ๆยังมาถามพวกเราอีก "ผมรู้ว่าผมใส่ชุดไรมงอยู่นะแต่ผมไม่รู้ทางนิครับพี่

 

" เอ่อ ผมพึ่งมาใหม่นะครับเลยยังไม่รู้ทาง "ผมตอบไปอย่างช้าๆก็คนมันกลัวนิ!

 

" เหอะ เมื่อวานก็มีคนที่มาจากไรมงมาเตะอัดหน้าฉันคนหนึ่ง วันนี้เจอคนเอ๋อๆจากไรมงแหะ ฉันนี่น่าจะมีดวงอะไรกับไรมงเนอะเจ้าลูกน้อง! " "ครับลูกพี่"คนตัวเตี้ยตอบอย่างฉับไว

 

" ... "ผมมองหน้านักเลงสองคนเมื่อครู่ก่อนที่จะคิดว่าผมจะรอดไหมเนี่ย

 

" เหอะ งั้นตามฉันมาละกัน ฉันยอมให้เพราะเห็นแกน่าสวยหรอกนะ และอีกอย่างจะไปดูไรมงแข่งกับอะไรไม่รู้ด้วย "

 

...ก็รู้ว่าตอนนี้เป็นเด็กผู้หญิงที่ปลอมตัวมาเป็นผู้ชายแต่คนอื่นยังมองว่าสวยขนาดนี้ วันหน้าจะโดนจับได้ว่าเป็นผู้หญิงไหมเนี่ย ยังดีนะไม่ถามว่าใช่เด็กผู้ชายจริงรึเปล่า

 

" ครับ..ขอบคุณมากครับ "แต่ที่ไรมงจะแข่งเนี่ยจะเกี่ยวกับฟุตบอลไหมนะ...ช่างเถอะเอาตอนนี้ให้รอดก่อนน



-☆-



" ทำไมถึงมาสายขนาดนี้!!!! "

" ... "

อ่าผมมาถึงหน้าโรวเรียนแล้วนะครับแต่ก็โดนด่า สงสัยสินะว่าใครด่าผมก็ลุงยามนั่นแหละ จู้จี้ จริงๆนะก็บอกไปแล้วนะว่าตัวเองพึ่งฟื้นจากโรงพยาบาลแล้วมาไรมงไม่ถูกเพราะจำไม่ถูกแล้วมีคนมาบอกทาง ถึงพึ่งมาถึง แต่ดูอีกฝ่ายไม่เชื่อ แถมยังจะมาว่าตัวเองเป็นเด็กเหลือขออีก เห้อ! ผิดกับสองคนนั้นที่พามาส่งที่โรงเรียนแล้วตัวเองก็แอบลัดเลาะเข้าไปในโรงเรียนโดยพละการ ตอนนี้ก็หายไปไหนไม่รู้แล้วเนี่ย ความจริงผมคิดไว้ว่าคงไม่เป็นไรหรอกมั้งถ้าเข้าไปตรงๆ แต่สุดท้ายผมก็โดนด่าจนได้ แต่ดีนะเขาไม่เอาเรื่องผมมากกว่านี้

 

แต่ว่าด่าตั้ง 2 ชม.แหนะ! ให้ตายเถอะ!! เป็นผู้ปกครองรึไงเนี่ย

 

" นี่มันก็เที่ยงแล้วนะ ไม่เข้ารงเข้าเรียนแล้ว! น่าเบื่อ "ว่าจบผมก็พาตัวเองปีนต้นไม้แล้วเอนตัวหลับทันที บอกแล้วว่าผมไม่สนใจที่จะเข้าเรียนแล้ว อารมณ์หมด (เอ้า?) ตอนนี้ก็ขอตัวนอนก่อนละกัน!

 

-☆- 



ครืนนนนน

 

เสียงมาจากรถใหญ่สีดำที่ไม่คุ้นตาของนักเรียนไรมงดังขึ้น และแล้วรถคันนั้นที่มาพร้อมควันสีดำทมึนก็ตรงมาจอดที่หน้าประตูโรงเรียนทันที แต่เสียงนั้นนะทำให้ผมตื่น! ซึ่งผมก็อารมณ์เสียแต่ว่ามีอย่างทำให้เขาสนใจ รถนั้นนะเขาคุ้นตามากถึงอย่างที่สุด ก็นะรถนั้นนะมันคือ

 

รถของโรงเรียนเทย์โคคุ


อย่าบอกนะว่าทีมไรมงจะแข่งกับทีมเทย์โคคุน่ะ!

 


 

[ TalK]

 

จบไปแล้วนะคะหนึ่งตอนรวดๆ โดนเปิดมา น้องมาโมจังของเราเป็นเด็กสาวไปแล้ว ตามความต้องการของไรท์เอง_

ขอแทนตัวเอนโดว่าน้องนะ น้องเขาก็ดูมึนๆดีนะตอนแรก

ในเรื่องน้องก็จะอิงนิสัยจากอนิเมะมาค่อนข้างมากนะคะ แต่มีบางมุมที่เราใส่ไปแบบไม่ใช่นิสัยน้อง อย่างตอนที่ตัดสินใจโดดเรียนเนี่ย ไม่ใช่นิสัยของน้องเลย ถึงแม้จะไม่ชอบเรียนก็เถอะ

 

ยังไงก็ขอขอบคุณที่ติดตามเรื่องนี้นะคะ ถ้ามีตรงไหนขัดใจรึมึนๆยังไงก็บอกนะ เพราะเราพึ่งมาแต่งใหม่หลังจากเว้นมาปีหนึ่ง ยังไงก็ขอบคุณมากที่อ่านนะคะ ♥

 


// เฉลยคนเตะและคนที่ไปส่งนางจ้า ถ้าใครจำฉากได้นี่คือบอกว่าเราพีคไปเพราะเราใส่สองคนนี้เป็นคนดีเฉย 555 //

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

29 ความคิดเห็น

  1. #26 ginaphongsavhas (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 มกราคม 2564 / 12:54

    เราจำฉากนี้ไม่ได้เลยอะขอบคุณไรท์นะคะที่เปะไวให้ดูอะ😂

    #26
    0
  2. #3 Archer_21 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2563 / 17:08

    สนุกมากเลย รอน้าาา
    #3
    0
  3. #1 rotazx9077 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2563 / 20:53

    อย่าแล้ว ค่ะ สนุกมากhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-09.png

    #1
    0