[จบ] Don't tell me to take off my skirt [yaoi] สนพ. SENSE BOOK

ตอนที่ 6 : 05 Beauty and the truth I

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,046 ครั้ง
    1 พ.ค. 61

05 Beauty and the truth I 

 

            หลังจากนั้นโซกับผมก็เอาเขาไปส่งตำรวจ จดหมายที่ถูกผมเอาเท้าขยี้ถูกเปิดอ่านที่สน. ผมเกือบจะหัวเราะออกมาอย่างเวทนาตัวเอง มันเป็นคำพร่ำพรรณนาบอกรักโดยมีชื่อผมอยู่ทุกแทบบรรทัดเหมือนรู้ว่าตอนหน้านี้คนเปิดอ่านเป็นโซ โซเองก็ได้แต่ลูบหลังผมเบา ๆ แทนคำปลอบ เธอยังอยู่ในชุดเสื้อยืดย้วย ๆ กับกางเกงผ้ายืดเตรียมนอน (แต่หน้าเต็มและใส่วิก ทำไปเพื่ออะไรก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน) อยู่เลยด้วยซ้ำ

 

            แต่สิ่งที่ทำให้ผมน้ำตาเกือบไหลออกมาแทนเสียงหัวเราะนั่นคือคำให้การของอีกฝ่าย เขาเห็นเห็นผมกับสกายในที่จอดรถที่คอนโดของสกายเมื่อหลายเดือนก่อน ตอนนั้นเขาเห็นเราจูบกัน ก่อนที่เขาจะมาเจอผมอีกครั้งที่อพาร์ทเมนท์แห่งนี้ และผมก็เข้าออกห้องโซบ่อยมากจนเขาคิดว่าผมคบซ้อน เป็นเสือไบ เอากับทั้งผู้ชายและผู้หญิง และนั่นดันไปจุดสวิตช์ประหลาด ๆ ในตัวของเขาให้ตามผมต้อย ๆ หลายสัปดาห์ ก่อนจะเริ่มเอาจดหมายมาสอดไว้ในประตูห้องของโซเพื่อบอกให้รู้ว่าชอบผมผู้ (ซึ่งเขาคิดไปเองว่า) เป็นแฟนของโซ

 

            ผมแทบไม่กล้าสบตากับใครตอนที่เขาพูดเรื่องที่ผมจูบกับผู้ชายออกมากลางสน. ความลับของผมแตกกระจายไม่มีชิ้นดีต่อหน้าตำรวจทั้งสถานีในเวลาเพียงแค่สิบนาทีที่ไอ้เวรนั่นพรูความในใจออกมาจนหมด ผมเกือบหันไปต่อยมันแล้วถ้าไม่ติดว่าโซรั้งแขนกันไว้ก่อน

 

            ผมกลับมาถึงห้องได้ยังไงก็ยังงง ๆ อยู่ โซเป็นคนจัดการเรื่องผู้ชายคนนั้นให้ ส่วนผมก็ปล่อยให้ตัวเองนั่งนิ่ง ๆ เหมือนคนเป็นใบ้ตลอดการสนทนา

 

            ซวยฉิบหาย เจอโรคจิตว่าแย่แล้ว ดันเจอโรคจิตที่มาชอบเพราะคิดว่าผมคบซ้อน กูจะบ้า แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ เขาป่วยหรือเปล่า

 

            สกายโทรมาตอนที่โซดันผมเข้าไปในห้องและจับให้ผมนั่งลงบนเตียง จากนั้นก็หายเข้าไปในครัวของผมอย่างคนที่คุ้นเคยกับที่นี่ดี ผมจ้องหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างขึ้นเงียบ ๆ ก่อนจะกดตัดสาย ผมไม่ได้โกรธที่สกายไม่ได้รับโทรศัพท์หรอก แค่ไม่รู้ว่าจะพูดกับเขาเรื่องที่เกิดขึ้นยังไงดีเท่านั้น

 

            ตอนนั้นผมไม่ได้ตั้งใจจะโทรหาสกายด้วยซ้ำ มันเหมือนเป็นสัญชาติญาณมากกว่า คนที่ผมนึกถึงขึ้นมาเป็นคนแรกหลังจากเกิดเรื่องแย่ ๆ มักจะเป็นเขาเสมอ

 

            ไหวหรือเปล่าคะ หน้าครามซีดมากเลยผมเงยหน้าขึ้นจากฝ่ามือและโทรศัพท์ที่กระพริบไม่หยุด โซยิ้มบาง ๆ ขณะที่ส่งถ้วยนมที่มีควันขึ้นฉุยมาให้ผม ผมกะพริบตาและหัวเราะเสียงแหบแห้งออกมา ไอ้ที่ผมให้โซไปดื่มนมถ้ากลัวจะนอนไม่หลับดันเข้าตัวซะงั้น

 

            โซทรุดตัวนั่งลงข้าง ๆ ผมบนเตียง เหล่ตามองผมที่วางโทรศัพท์ไว้ข้างตัวและใช้สองมือประคองแก้วนิ่ง ๆ อยากให้โซป้อนเหรอ

 

            เท่านั้นล่ะ จากที่เหม่อ ๆ อยู่ผมกระดกนมพรวดสองอึกหมดแก้วจนคอแทบไหม้ โซหัวเราะและดึงแก้วออกจากมือของผม และใช้สองมือจับหน้าผมให้หันไปมองเธอ สายตาของโซดูจริงจังจนผมไม่กล้าปัดมือเธอออก ได้แต่มองเธออย่างทำอะไรไม่ถูก เป็นหนึ่งในไม่กี่ครั้งที่ผมไม่ได้รู้สึกอึดอัดใจกับสัมผัสใกล้ชิดของโซ

 

            คราม การที่ครามเป็นเกย์มันไม่ใช่เรื่องผิดโซพูดเสียงเรียบ ผมเม้มปากและก้มหน้าลง แต่โซกระชากหน้าของผมให้กลับมามองหน้าเธอทันที โซเว้ย คอจะเคล็ด! “ฟังสิ หันหน้าหนีทำไม

 

            “ผมใช้หูฟัง ไม่ได้ใช้หน้าผมตอบกลับ โซเลิกคิ้วเล็กน้อยและแสยะยิ้ม ผมรู้เลยว่าเธอจะทำอะไรเลยรีบตีแขนเธอแรง ๆ แทนการประท้วง โซหัวเราะและยอมปล่อยมือออกจากหน้าผมในที่สุด

 

            เธอนั่งจ้องหน้าผมอยู่นานมากจนผมเริ่มทำอะไรไม่ถูก พอจ้องเธอกลับ สายตานิ่ง ๆ ของเธอก็ทำให้ผมรู้สึกตัวเล็กลงเรื่อย ๆ และกลายเป็นเศษอะไรสักอย่างในอากาศ สายตาของเธอไม่ได้กดให้ผมรู้สึกต่ำลง มันแค่ฉายชัดถึงความไม่เข้าใจและไม่พอใจที่ผมมานั่งนอยด์เพราะเรื่องเพศสภาพของตัวเองถูกเปิดเผยในที่สาธารณะ

 

            แต่ผมก็มีสิทธิ์กังวลไม่ใช่เหรอ อีกอย่าง เรื่องนั้นเป็นเรื่องส่วนตัวของผมไม่ใช่หรือไง ผมจะบอกใครและบอกพวกเขาเมื่อไหร่ มันควรจะเป็นสิทธิ์ของผม ไม่ใช่สิทธิ์ของคนที่ทำตัวเป็นโรคจิตส่งจดหมายประหลาด ๆ กับเอาน้ำอย่างว่าของตัวเองมาป้ายคนไม่ใช่เหรอ

 

            ในที่สุดผมก็จ้องเธอกลับ โรคจิตผมยังไม่ยอมแพ้ ทำไมผมต้องยอมแพ้โซแทนด้วย

 

ดวงตาของโซฉายแววถูกใจขึ้นแวบหนึ่ง เธอขยับมือมาลูบหัวผมเบา ๆ แบบที่ผมเองก็ดึงหัวหนีและทำตาขุ่นใส่ เธอแก่กว่าผมแค่สามปีเอง ไม่ต้องมาทำเป็นเล่นหัวน่ะ ผมไม่ใช่น้องชายไม่ใช่สัตว์เลี้ยงของเธอสักหน่อย กับแม่ผม ครั้งสุดท้ายที่ท่านลูบหัวกันยังเป็นเมื่อปีที่แล้วเลย

 

ปีที่แล้วจะว่าไปผมก็ไม่ได้กลับบ้านสักที เจอเรื่องนี้เข้าไปไม่กล้าไปสู้หน้าพ่อแม่เข้าไปใหญ่ ทัศนคติต่อเพศที่สามของพวกท่านค่อนข้างฮาร์ดคอร์จนผมที่เป็นเสียเองได้แต่รู้สึกเจื่อนในใจ จะเถียงแทนก็ไม่ได้ จะพูดอะไรออกไปก็ไม่ได้ ทั้งหงุดหงิดทั้งอึดอัด

 

คนโดนทำตาขุ่นใส่เพียงแค่ยิ้มและขอตัวกลับห้องไปในที่สุด ก่อนที่เธอจะเดินออกจากประตูไป โซก็หันกลับมามองผมอย่างจริงจังและย้ำอีกครั้ง

 

โซพูดจริง ๆ นะคราม การที่เราเป็นตัวของตัวเองไม่ได้มีอะไรผิดเลย เราจะเป็นเกย์ ชอบเพศเดียวกัน ชอบทั้งสองเพศ อยากเป็นอีกเพศหนึ่ง มีรสนิยมชอบความรุนแรงบนเตียง ทุกอย่างไม่ถือว่าเป็นความผิด ต่อให้คนอื่นจะรับไม่ได้และมองว่ามันเป็นความผิดปกติ หัวเราะเยาะเราหรือเอาเราไปพูดลับหลัง แต่ทำไมเราต้องสนใจเรื่องพวกนั้นด้วย ในเมื่อเรื่องพวกนั้นก็เป็นแค่ส่วนหนึ่งที่ทำให้เราเป็นตัวเรา ไม่ต่างอะไรจากการที่พวกเขาชอบเพศตรงข้ามเลย

 

            ผมนิ่งไปและเบือนหน้าหนีไปทางอื่น โซไม่ได้พยายามพูดอะไรต่อ เธอแค่ยืนกอดอกอยู่ตรงประตูนิ่ง ๆ เหมือนรอให้ผมทำความเข้าใจกับคำพูดของเธอ พูดเห็นด้วยหรือย้อนอะไรเธอออกไปสักอย่าง แต่เหมือนจะเป็นอย่างหลังมากกว่า สายตาของโซแสดงออกชัดเจนถึงความท้าทาย เหมือนเธออยากให้ผมอะไรเธอออกไป และเธอจะใช้ความจริงข้ออื่นตบหน้าผมกลับมา

 

            คำพูดของโซค่อย ๆ ย้อนกลับมาเข้าหัวผมอย่างช้า ๆ มันเป็นสิ่งที่ผมก็พยายามบอกตัวเองเหมือนกัน เคยสงสัยด้วยว่าทำไมชีวิตของผมถึงกลายเป็นปัญหาของคนอื่นได้วะ แต่ก็มีเพื่อนหลายคนที่เอาเรื่องเพศมาพูดตลกโปกฮาแบบไม่ให้เกียรติกันก็เยอะไง แล้วผมก็ไม่อยากเป็นตัวตลกในสายตาเพื่อนด้วย ยิ่งหลายคนขี้เสือกยิ่งถามซอกแซกเรื่องบนเตียงอีก เพื่อนผมหลายคนก็เคยโดนถามเหมือนกัน ถ้าผมเป็นฝ่ายโดนถามผมไม่เป๋ไปเลยเหรอ ทุกวันนี้พอได้ยินเรื่องนี้ทีไรก็น้ำท่วมปากทุกที

 

            แค่พูดว่าการเป็นแบบนี้ไม่ผิดน่ะมันง่าย

 

            แล้วโซก็พูดได้สิ เธอไม่ได้มีความลับแบบผมนี่

 

            ปัญหาของเรามันใหญ่ไม่เท่ากันป่ะวะ

 

            แต่พอจ้องหน้าโซที่ยังมีเค้าความเจ้าเล่ห์ ท้าทายและดื้อรั้น ผมก็เกิดรู้สึกไม่อยากยืนเงียบและปล่อยให้เธอพูดอยู่ฝ่ายเดียวขึ้นมาเฉย ๆ บวกกับอาการหงุดหงิดและความนอยด์ที่เกิดขึ้น ทำให้ผมที่ควรจะไล่เธอไปนอน ลืมเรื่องที่เกิดขึ้นคืนนี้ให้หมดเปลี่ยนใจ ยืนจ้องเธอเขม็งอย่างไม่ยอมแพ้และพ่นคำพูดที่ดังก้องอยู่ในหัวตั้งแต่ที่คำพูดของเธอสะท้อนอยู่ในหัว

 

            ปัญหาของคนอื่น โซก็พูดได้สิ โซไม่ได้เป็นผมนี่ โซจะมาเข้าใจอะไรล่ะ

 

            พอพูดออกไปแล้ว สายตาของโซก็ดูน่ากลัวขึ้นทันที แต่สักพักเธอก็หัวเราะแค่น ๆ และส่ายหน้าไปมา ขอโทษนะที่โซเสือก แต่ครามรู้ได้ยังไงว่าโซไม่ได้เป็นแบบคราม โซก็มีความลับคล้าย ๆ กับครามนั่นล่ะเธอแสร้งทำหน้านึกขึ้นได้อย่างน่าต่อย อ้อ แต่โซไม่ปอดแหกเท่าครามหรอก

 

            ผมกำมือแน่น รู้สึกโกรธเธอขึ้นมาจริง ๆ จัง ๆ ก็ตอนนั้น แล้วไง โซจะบอกว่าที่ผมไม่กล้าบอกคนอื่นว่าเป็นเกย์มันเป็นเรื่องผิดหรือไง

 

            “เปล่า แค่เห็นคนแบบครามมันน่ารำคาญ กลัวนู่นกลัวนี่อยู่ได้ ไอ้โรคจิตนั่นกับตำรวจที่สน. มันสำคัญกับชีวิตของครามมากจนต้องมานั่งหน้าซีดตัวสั่นที่คนพวกนั้นรู้เลยหรือไง คนพวกนั้นไม่ใช่พ่อไม่ใช่แม่ครามสักหน่อยโซแค่นหัวเราะแบบที่ผมโคตรไม่ชอบ

 

            แต่อย่างที่โซพูด คนพวกนั้นไม่ใช่คนสำคัญที่ต้องใส่ใจของผมจริง ๆ

 

            แล้วถ้าเป็นอย่างนั้น ผมไม่มีสิทธิกลัวที่จะต้องโดน judge จากสังคมเลยหรือไงวะ

 

            โซอาจจะบอกว่ามันไม่ใช่เรื่องผิดอย่างนั้นอย่างนี้ บอกว่าไม่ได้ปอดแหกเท่าผม บลา ๆ ๆผมกลอกตา อยากให้เธอรู้สึกแย่อย่างที่ผมรู้สึก สายตาของโซแข็งกร้าวตอนที่ผมแสยะยิ้มและมองเธอด้วยสายตาท้าทายกลับ ไหนพี่โซคนเก่งกล้าบอกน้องครามมั้ยครับ ว่าความลับที่พี่โซว่าเหมือนน้องครามเนี่ย เรื่องอะไร

 

            โซเลิกคิ้วมองเหมือนไม่อยากเชื่อ ก่อนที่เธอจะหัวเราะออกมาทั้งที่สายตาแข็งกร้าว เธอเอื้อมมือมากระชากตัวผมออกจากห้อง ก้าวขายาว ๆ โดยมีผมที่อ้าปากค้างอย่างตั้งตัวไม่ติดโดนดึงติดมือไปด้วยเข้าไปในห้องตัวเอง ดันประตูให้ปิดและล็อคห้องอย่างรวดเร็ว ผมพะงาบปากอย่างหาคำพูดไม่เจอ ไม่ทันถามว่าเธอทำบ้าอะไร เธอก็ดึงผมตรงไปที่ห้องน้ำทันที แรงมหาศาลกระชากจนตัวผมเกือบลอย ระหว่างทางก็ดึงวิกผมทิ้ง พอเข้ามาถึงในห้องน้ำก็ใช้ขาดันผมไปยืนอีกฝั่ง ดึงสำลีกับอะไรต่อมิอะไรมาเช็ดหน้า ก่อนจะดึงโฟมล้างหน้าออกมาเตรียมพร้อม

 

            เอ่อ แล้วโซจะมาล้างเครื่องสำอางโชว์ผมทำไมวะ หรือว่าเธอเป็นพวกแต่งหน้าแทนการศัลยกรรม แต่เรื่องนั้นมันเหมือนความลับของผมตรงไหนวะ

 

            ผมตั้งใจจะอาศัยจังหวะนั้นเผ่นออกจากห้องของโซ แต่เธอกลับคว้าหลังคอเสื้อผมไว้ ดึงตัวผมกลับมาที่เดิม ผมตะกายมือเธอเหมือนแมวตะกายฟูก แทบขาดอากาศหายใจตายกว่าเธอจะยอมปล่อย

 

            บ้าอะไรของเห้ย!”

 

            ผมอ้าปากหวอ สบตากับคนในกระจกที่น่าจะเป็นโซ โซหรือเปล่าวะ ทำไมโซถึง

 

            เธอเธอใช่ไหมวะ

 

            เธอ หรือ เขา หรือใครก็ตามที่ยืนอยู่ตรงนั้นค่อย ๆ หันมามองผมและใช้มือปาดหยดน้ำบนใบหน้าออก ยักคิ้วใส่หน้าผมและแค่นยิ้ม พูดด้วยเสียงแหบต่ำแบบที่ผมเคยได้ยินจากปากของโซหลายครั้งตอนที่เธอลืมตัว

 

            โถ น้องครามเหวอไปเลยเหรอครับ





ความโกรธกระเด็นหายวับ แทนที่ด้วยความงุนงง ผมจ้องหน้าอีกฝ่ายด้วยสายตาว่างเปล่าร่วมสามนาทีโดยไม่ได้ขยับไปไหนเลยแม้แต่นิดเดียว

 

            เขาเองก็จ้องหน้าผมกลับ จ้องด้วยสีหน้าสุดกวนตีนเหมือนที่โซทำเมื่อครู่ไม่ผิดเพี้ยน ดวงตาสีเข้มหรี่ลงและยังดูแข็งกร้าว เขาเสยผมที่เปียกชื้นตอนที่ล้างหน้าให้พ้นหน้าผาก ผมจ้องหน้าเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย ไม่ว่าส่วนไหนก็เหมือนใบหน้าของโซ

 

เอ๊ะ

           

หืม

 

            เห

 

            โอ้

 

            โอเค โซอาจจะแต่งหน้าเข้มมาก แต่ผู้ชายคนนี้ดูมุมไหนก็โซ หรือนี่ฝาแฝดโซ โผล่มาแทนที่โซตอนที่ผมกำลังมองหาอะไรมาฟาดหัวเธอระหว่างที่เธอลากผมอย่างเอาเป็นเอาตาย หรือ บ้าน่า นี่โซเหรอ เดี๋ยว นี่โซที่สวยโคตรพ่อโคตรแม่คนนั้นน่ะนะ

 

            คนตรงหน้าผมเป็นผู้ชายแน่นอน แม้ว่าโครงหน้าของเขาจะคมคล้ายคลึงกับโครงหน้าของโซ มันไม่ได้คมเข้มอย่างผู้ชายหลายคน แต่เป็นคมแบบเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ เหมือนพวกนายแบบนางแบบที่ถ่ายแบบยูนิเซกส์ได้ ผมเลื่อนสายตามองลำคอของเธอหรือเขา โชคเกอร์ไม่ได้อยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ ๆ คือตรงกลางนูนขึ้นมา อาจจะไม่ได้มากเท่าผมแต่นั่นเป็นลูกกระเดือกชัด ๆ เลยครับ

 

            ผมกะพริบตาปริบอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก สายตาคมกริบของเขามองผมอย่างท้าทายแบบเดียวกับที่โซมองมาระหว่างการทะเลาะกัน ผมเบนสายตาออกจากใบหน้าของเขา เขย่งเท้า ชะโงกหน้าข้ามไหล่อีกฝ่ายไปด้านหลัง ฮัลโหล พี่โซคนสวยอยู่ด้านหลังพี่คนหล่อนี่หรือเปล่าครับ

 

            ว่างเปล่า พี่โซคนสวยหายไป

 

            และแทนที่ด้วยพี่โซที่หล่อบรรลัยแบบสวย ๆ (?) แทน

 

            มองอะไรครับน้องครามใบหน้าของผมถูกดึงให้ลงมาสบตากับเขา โซโซเหรอวะ อยากรู้ไม่ใช่หรือไงว่าความลับของโซคืออะไรเขาว่าเนิบ ๆ โดยที่ไม่ได้ดัดเสียง พอเห็นผมไม่ยอมตอบ เขาก็ทำหน้ายียวน ส่งเสียงเล็กเสียงน้อยแบบเดียวกับที่ผมได้ยินเสมอจากปากของโซเวอร์ชั่นแต่งหญิง ตกใจเหรอคะคราม

 

            ครับ ตกใจสิครับผมสะดุ้ง เผลอตอบเขาโดยอัตโนมัติจนอีกฝ่ายกะพริบตา ก่อนจะหัวเราะออกมาเบา ๆ อย่างไร้วี่แววประชดประชันอย่างที่ทำมาร่วมครึ่งชั่วโมงตั้งแต่ผมกับเขาเริ่มตึง ๆ ใส่กัน

 

            ตกใจทำไม โซบอกแล้วนี่คะว่าโซเองก็มีความลับที่หลายคนไม่ยอมรับ

 

            อ่า

 

            แล้วก็บอกนี่คะด้วยว่าโซกล้ากว่าครามเยอะ น้องครามคนดีคงไม่กล้าพูดตรง ๆ ต่อหน้าพี่โซว่าเป็นเกย์ที่ชอบเล่น BDSM ใช่มั้ยล่ะครับ โซดัดเสียงจากเสียงผู้หญิงเป็นเสียงผู้ชายอย่างชำนาญ แดกดันผมด้วยทั้งสองน้ำเสียงอย่างเท่าเทียมจนผมอับจนด้วยคำพูดเพราะอย่างที่โซว่า ต่อให้ผมเป็นฝ่ายโดนโซท้าทาย ผมก็คงไม่มีทางกล้าประกาศตัวต่อหน้าเขาแบบนี้หรอก

 

            สรุปนี่โซจริง ๆ เหรอวะ

 

            ผมเอื้อมมือไปด้านหน้า ก่อนจะเอานิ้วแตะแก้มของโซ อีกฝ่ายเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ก่อนจะหลุดสบถออกมาทันทีเมื่อผมเอานิ้วโป้งกับนิ้วชี้บิดแก้มเขาเต็มแรง แบบ โคตรนุ่ม

 

            เดี๋ยว ผิดประเด็น!

 

            โซ?”

 

            เห็นเป็นใครล่ะครับ

 

            อย่าครับสิวะ!

 

            เอ่อ เป็นผู้ชาย?”

 

            เขาที่ทำตาขวางเพราะโดนผมดึงหน้ากลอกตา ถอนหายใจแล้วดึงเสื้อยืดกับบราที่ตัวเองใส่อยู่ออกแล้วไปลงตะกร้าตรงมุมห้องน้ำ ผมเผลอผงะ แต่เขาเอื้อมมือมาจับหัวผมไว้แน่น ใช้มืออีกข้างดึงข้อมือของผมให้ไปแปะอยู่บนแผ่นอกแบนราบของเขา ผมเลื่อนสายตามองร่างกายเขาขึ้น ๆ ลง ๆ อย่างมึนงง มันแทบไม่ต่างอะไรจากร่างกายของผมเลยแม้แต่นิดเดียว เขาแค่ดูฟิต และกล้ามเนื้อบนหน้าท้องก็เป็นเลขสิบเอ็ดแตกต่างจากผมเท่านั้นเอง

 

            ตอนเห็นจากภายนอกก็รู้สึกพ่ายแพ้แล้ว ตอนนี้พ่ายแพ้ยิ่งกว่า

 

            อยากเช็คท่อนล่างด้วยไหมล่ะ ว่าจบโซก็ดึงมือผมให้เลื่อนผ่านกล้ามเนื้อหน้าท้องลงต่ำทันทีจนผมสะบัดมือออกจากมือของเขาแทบไม่ทัน โซแสยะยิ้มเมื่อเห็นว่าผมส่ายหน้าพั่บ ๆ และยอมปล่อยมือผมในที่สุด ผมกลืนน้ำลายดังเอื้อก ไม่ใช่เพราะหุ่นของเขา แต่เพราะความจริงที่ว่าสาวสวยที่ผมคิดเสมอว่าโคตรเท่โคตรเจ๋ง กลับกลายมาเป็นผู้ชายในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง

 

            โซหรี่ตามองผม โอเค นี่โซชัวร์ ไอ้ท่าทางหรี่ตาแบบนั้นเธอเขาทำได้แค่คนเดียวเท่านั้น

 

            เขายิ้มด้วยท่าทางร้ายกาจ กอดอกและแสร้งถอนหายใจ ก่อนจะเหลือบตาขึ้นมามองผมด้วยสายตาแบบที่ทำให้ผมขนลุกไปทั้งตัว

 

            จะตกใจอะไรนักหนา ทีตอนพี่เห็นเราเสร็จเพราะของเล่นตอนโดนปิดตามัดมืออยู่บนเตียงยังไม่ตกใจเท่านี้เลย ภาพนั้นติดตาพี่ไปสามวันด้วยซ้ำ

 

            ผมสำลักน้ำลายตัวเองทันที เชี่ย คิดมาตลอดอยู่แล้วว่าโซต้องเห็น แต่มันใช่เรื่องที่ต้องพูดออกมาเหรอวะ ผมทำตาขวางใส่เขาที่แค่ยิ้มมุมปาก หันไปหาอะไรบางอย่างในตู้เหนืออ่างน้ำ ปล่อยให้ประโยคของเขาก้องอยู่ในหัว ตอนที่เขาแต่งหญิง เขามักจะแทนตัวเองว่าโซและเรียกผมด้วยน้ำเสียงกึ่งแหย่กึ่งเอ็นดูว่าคราม แต่ตอนที่เขาอยู่ในคราบของผู้ชาย เขาจะแทนตัวเองว่าพี่และเรียกผมด้วยน้ำเสียงที่ยิ่งกว่าความแหย่ยิ่งกว่าความกวนตีนว่าน้องคราม

 

            ขอโซคนสวย (กว่านี้) กลับมาได้มั้ยครับ โซคนนี้กวนตีนฉิบเลย

 

            รับไม่ไหว กลัวเผลอตบหัวเขาอย่างที่เผลอตบหัวสกายบ่อย ๆ เลย

 

            จะไปไหนผมที่กำลังเดินเนียน ๆ ออกจากห้องน้ำตอนที่โซมัดผมครึ่งหัวตัวลอยหวือ โดนยกคอเสื้อจนตัวลอย ผมรีบดึงคอเสื้อตัวเองไว้เพราะมันรั้งคอ เกิดลิ้นจุกคอตายที่นี่ห้องนี้ขายไม่ออกแน่ และใช่ ผมยังไม่อยากตาย ผมตีข้อมือโซแรง ๆ พอรู้ว่าเขาเป็นผู้ชายที่กำลังประทุษร้ายผมอยู่แล้วก็แรงใส่ได้แบบไม่ยั้ง ความจริงแรงกว่าตอนตีสกายอีกเพราะไอ้พี่โซมันแรงควาย ครามไม่ทำร้ายโซสิคะ

 

            แต่พี่มันไม่สะทกสะท้านว่ะ อนาถตัวเองจริง ๆ

 

            จะกลับห้องแล้วครับ ปล่อยผมหันไปทำตาขวางใส่เขาที่ยิ้มมุมปาก น่าต่อยมาก ทั้งการทำเหมือนผมเป็นเด็กตัวเล็ก ๆ ทั้งที่ผมสูงน้อยกว่าเขาหน่อยเดียว ทั้งการทำหน้าทำตาวอนบาทาเลย เอาโซคนสวยคืนมาที โซคนสวยหยอกแค่พอเจ็บ ๆ คัน ๆ ไม่กวนตีนทั้งสีหน้าและการกระทำอย่างโจ่งแจ้งขนาดนี้

 

            อีกฝ่ายส่ายหน้าน้อย ๆ เลิกรั้งคอเสื้อผมแล้วแต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมืออยู่ดี ผมนึกสงสัยขึ้นมาตอนนั้นว่าถ้าผมต่อยหน้าเขา เขาจะปล่อยมือหรือเขาจะสวน

 

            อาจจะปล่อยมือแล้วต่อยสวน หน้าผมหันแน่ โซแรงควาย

 

            ครามโซพูดช้า ๆ ปรับสีหน้าเป็นจริงจังเหมือนตอนที่เราคุยกัน เรียกผมโดยไม่มีคำว่าน้องนำหน้าอย่างที่ทำทุกครั้งตอนที่กวนตีน ผมเลยนิ่งตาม ปัดมือเขาออกแล้วกอดอกอย่างระวังตัว โซเหลือบมองผมและยิ้มมุมปาก เปลี่ยนเสียงหน้าตาเฉย กลัวโซเหรอคะ

 

            กลัวจะโดนกระชากคอครับ ลิ้นเกือบจุกคอตายผมสบถ ก่อนจะชะงักเมื่อโซมองผมด้วยสายตาเหมือนมองแมวอีกแล้ว ผมเม้มปาก โซเหมือนจะรู้ว่าผมทั้งไม่ชอบสายตาแบบนี้ทั้งรู้สึกทำตัวไม่ถูก เขาเลยยิ่งมองผมด้วยสายตาแบบนั้นเข้าไปใหญ่ อะไร

 

            พี่แต่งหญิง ใส่กระทั่งบราคัพเอด้วยซ้ำเขาชี้ไปที่ตะกร้า ผมมองตาม บราสีขาวธรรมดา ๆ นอนแน่นิ่งอยู่ในนั้นกับเสื้อยืดของโซ ก่อนจะวกสายตากลับไปมองเขาอีกครั้งเมื่อโซดึงคางผมกลับไป ผมดึงหน้าหนีแบบที่เขาก็ไม่พยายามดึงกลับไป แค่เอนสะโพกพิงกับอ่างล้างหน้า กอดอกและจ้องผมกลับ แต่งหน้าแน่นทุกวัน ลิปสีแสบทรวงทุกวัน เดรสพวกนั้นก็ลงทุนเอาเงินเดือนกวาดมาใส่ วิกนั่นก็มีมาแต่แรกแล้ว รองเท้าส้นสูงก็เคยใส่จนกระทั่งมันหักจนแทบลงไปกลิ้งกับพื้นนั่นล่ะ

 

            จะอวดว่าโซรวยเลยมีตังค์ซื้อของแพง?” ประโยคหลัง ๆ ให้ความรู้สึกนั้นจริง ๆ นะ เครื่องสำอางมากมายที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กที่ตั้งอยู่ข้างอ่างล้างหน้านั่นมียี่ห้อทั้งนั้น ผมรู้เพราะเพื่อนผู้หญิงของผมหลายคนกรีดร้องเรียกหาอยู่เสมอ

 

            น้องครามคิดแค่นั้นจริงเหรอโซหัวเราะเนือย ๆ ผมเม้มปากและยักไหล่ โซยิ้มเมื่อผมเดินเข้าไปใกล้ ยืนพิงอ่างล้างหน้าข้าง ๆ กับเขา เบียดกันจนเป็นปลาท่องโก๋ในห้องน้ำคับแคบ แขนของพวกเราแตะกัน แต่มือสองข้างของผมกระสานกันไว้หลวม ๆ กันตรงหน้าขา ในขณะที่โซกอดอกแน่นอย่างไม่ยอมปล่อย

 

            ผมเหลือบมองหน้าของเขา โซหันกลับมาเหมือนรู้ว่าผมแอบมอง เขาไม่มีท่าทางเกรงกลัวเลยแม้แต่นิดเดียวทั้งที่กำลังเปิดเผยเรื่องสำคัญให้ผมได้รับรู้

 

            ถ้าถามว่าตกใจไหม ขอบอกเลยว่าโคตรตกใจ แต่พอนิ่งคิดเงียบ ๆ นานพอสมควรแล้ว ความตกใจก็เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น มันผสมปนเปกันจนผมไม่แน่ใจว่าจะใช้คำว่าอะไรอธิบายความรู้สึกนี้ดี จะว่าดีใจที่เขาบอกก็ไม่เชิง จะรู้สึกแย่ก็ไม่ใช่ มันเป็นความรู้สึกฟู ๆ เหมือนแบบตอนที่ผมรู้เรื่องสกายครั้งแรกความรู้สึกที่เหมือนเจอคนพวกเดียวกัน

 

            ความลับของพวกเราไม่ได้รับการยอมรับโดยคนบางกลุ่มในสังคม เกย์ BDSM กับผู้ชายแต่งหญิงอย่างจริงจัง

 

            แต่อย่างที่โซว่า เขาไม่ปอดแหกอย่างผมหรอก

 

            แปลว่าที่เคยบอกว่าลูกพี่ลูกน้องผู้ชายมาค้างก็โกหกสิผมพึมพำเพราะไม่รู้จะพูดอะไรดี โซเลิกคิ้วเหมือนไม่เข้าใจประโยคนั้นเท่าไหร่ เขาทำหน้านึกอยู่พักหนึ่งก่อนจะหัวเราะออกมา อยู่ ๆ ผมก็หลุดยิ้ม อย่างน้อยตอนโซหัวเราะก็ยังเหมือนเดิมกับตอนที่เขาเคยหัวเราะให้ผมได้ยินตอนแต่งหญิง

 

            โกหกเก่งป่ะล่ะ

 

            ยังจะมายักคิ้วอีก ผมพึมพำอย่างอยากตีหน้าเขานิดหน่อย เม้มปากอย่างลังเล ก่อนจะถอนหายใจออกมาอย่างยอมแพ้ แค่นยิ้มอย่างสมเพชตัวเอง ขอโทษที่พูดไม่ดีใส่ ผมพูดไม่คิดจริง ๆ อย่างที่โซว่า ผมปอดแหกจริง ๆ โซดูแปลกใจ แต่เขาก็ไม่ได้พูดล้อเลียนอะไรออกมาให้ผมอยากเอาขาพาดคอเขา ผมจ้องโซอย่างจริงจัง ไม่กลัวหรือไงว่าผมจะเอาเรื่องนี้ไปบอกคนอื่น

 

            ใครล่ะ สกาย?” โซเลิกคิ้ว ไม่กลัวหรอกค่ะ ความเห็นของสกายหรือคนอื่นที่ครามจะไปบอกไม่ได้สำคัญกับชีวิตของโซขนาดนั้นสักหน่อย ครามเองก็เหมือนกัน มีปากก็พูดเถอะ โซไม่ห้ามหรอกผมเป็นฝ่ายนิ่งแทน ผมไม่ได้จะทำแบบนั้นสักหน่อย แค่พูดขึ้นมาเฉย ๆ เอง ผมชะงักเมื่อโซเอานิ้วมาจิ้มแก้มอย่างพยายามแหย่เหมือนทุกครั้ง ก่อนจะหัวเราะเมื่อผมปัดมือเขาออกทันที แต่ครามไม่ได้จะทำแบบนั้นใช่มั้ยล่ะคะ ครามไม่อยากเห็นโซใจสลายเนอะ โซต้องเสียใจมากแน่ ๆ เลยที่ครามเอาโซไปพูดลับหลังในเชิงล้อเลียน โซต้องนอนร้องไห้จนเครื่องสำอางลอกทั้งหน้าแน่ ๆ ถ้า…”

 

            ตอแหลฉิบเป๋ง

 

            ผมยกมือขึ้นห้ามไม่ให้โซพูดต่อ นี่ยังคิดอยู่เหรอว่าผมเชื่อว่าเขาไม่ได้ตอแหลอยู่ โซเอานิ้วจิ้มกลางฝ่ามือของผม ลากนิ้ววนไปมาและขยับลงไปยังบริเวณข้อมือ ผมรีบดึงมือหนีและทำตาแข็งใส่โซที่หัวเราะเสียงต่ำอย่างน่าเตะ

 

ขี้แกล้งเสมอต้นเสมอปลายดีจริง ๆ

 

            ทำไมถึงตัดสินใจบอกผม แค่คำพูดกวนตีนของผมไม่ได้สำคัญขนาดนั้นไม่ใช่หรือไง

 

            โซกระตุกยิ้ม โน้มหน้ามาใกล้อย่างรวดเร็วแล้วจับข้อมือผมไว้จนผมไม่สามารถดันหน้าเขาหนีได้ทัน อย่างที่บอกครับน้องคราม การที่เรามานอยด์เรื่องแบบนี้ทั้งที่เพิ่งเกือบจะเอาค้อนทุบหัวไอ้โรคจิตนั่นไปค่อนข้างน่ารำคาญ แล้วพี่ก็ไม่ชอบให้ใครมาทำเหมือนรู้ดีด้วยว่าชีวิตพี่ผ่านอะไรมาบ้างด้วย บอกตรง ๆ ว่ามันน่าต่อย แต่พี่ไม่อยากต่อยเรา ส่วนใหญ่แล้วน้องครามทำให้พี่ยิ้มได้มากกว่าคนอื่น อยู่ด้วยแล้วสนุกดี ไม่อยากให้มาผิดใจกันแค่พราะเรากำลังนอยด์และพี่ควบคุมอารมณ์ตัวเองได้ไม่ดีพอ

 

            ผมนิ่งค้างเมื่อโซพูดยาว ๆ ก่อนจะเหวอหนักเข้าไปใหญ่เมื่อโซเอานิ้วมาจิ้มลงบนกลางริมฝีปากล่างของผมเหมือนที่เคยทำ บุกรุกเข้ามาในโพรงปากอย่างที่ผมใช้ฟันขยี้ไว้ทัน พวกเราฟาดฟันกันทางสายตา นิ้วเขายังโดนฟันผมกัดอยู่

 

            โซไม่ได้ดูโกรธเคือง แถมยังทำสายตาถูกใจแบบไม่ปิดบังอย่างครั้งก่อน ๆ

 

            ที่สำคัญ อยากเห็นด้วยล่ะว่าหลังจากเถียงพี่เป็นวรรคเป็นเวร ถ้ามารู้เรื่องนี้เข้าจะทำหน้าตาตลกได้แค่ไหน

 

            ผมปล่อยนิ้วเขาออกจากปาก ใช้หลังมือปาดน้ำลายตัวเอง แล้วจ้องเขาอย่างดุดัน คาดหวังไว้ว่ามันจะน่ากลัวมากพอให้เขาหยุดพูดกวนตีน แล้วไง ตลกแค่ไหนล่ะครับ

 

            ตลกชนิดที่ว่าอยากทำอะไร ๆ มากกว่านี้จะได้เห็นเพิ่มเลยล่ะครับ

 

            แต่เหมือนจะคิดผิดแทน

 

            จากสายตาของโซแล้ว ไม่กล้าให้เขาแจกแจงคำว่าอะไร ๆ ให้ผมฟังเลยทีเดียว






จะไปไหน

 

            เดจาวู เดจาวูสุด ๆ

 

            ผมหันไปทำตาขวางใส่โซในคราบผู้ชายเต็มขั้นแบบไม่ปิดบัง เขาเอามือรั้งคอเสื้อผมที่เตรียมเผ่นกลับห้องไว้หลังจากออกมาจากห้องน้ำทีหลังโซ แต่สายตาของผมก็เลื่อนลงไปมองชุดที่เขาใส่ เสื้อยืดเตรียมนอนย้วย ๆ กับบ็อกเซอร์สีเข้มที่โชว์เรียวขาของเขา ไม่ จริง ๆ ก็เห็นเกือบทุกสรีระท่อนล่างของเขาได้ทำเอาผมเบิ่งตากว้าง

 

มหึมา ของ ๆ โซโคตรมหึมา

 

            แอบทำใจลำบากเหมือนกันว่ะ เห็นเขาเป็นผู้หญิงมาตลอด ปรากฏว่าก็มีไอ้นั่นเหมือน ๆ กับผมนี่หว่า แถมเหมือนจะใหญ่กว่าอีก พ่ายแพ้เหลือเกิน

 

            พอได้มองแล้วก็สงสัย ตอนแต่งหญิงเขาเอามันไปไว้ไหนหนอ

 

            น้องครามครับ เช็ดน้ำลายหน่อยผมสะดุ้งเล็กน้อย รู้สึกหน้าม้านที่ดันไปจ้องไอ้นั่นของเขา ทั้งเมื่อเงยหน้าขึ้นมามองโซที่ทำตาวิบวับและยิ้มล้อเลียน โซแกล้งถอนหายใจแรง ๆ ในขณะที่ผมล้มเลิกที่จะปัดมือเขาออกเพราะมันไม่เป็นผล ได้แต่ยืนหรี่ตาอย่างเตรียมพร้อมว่าเขาจะกวนจะแหย่อะไรผมอีก จ้องขนาดนั้นโซเขินนะคะ ครามทำหน้าเหมือนอยากเอาของโซเข้าปากเลย

 

ผมอ้าปากค้างเมื่อโซชี้ตรงกลางเป้าของเขาแล้วบิดตัวไปมาเหมือนเขินอาย พอรู้ว่าเขาเป็นผู้ชาย เห็นเขาทำท่าแบบนี้แล้วตากระตุกเลยทีเดียว อันนี้กินไม่ได้นะคะหนู

 

โอ้ย ความกวนนี้พี่ท่านได้แต่ใดมา

 

            “ก็ไม่ได้อยากกินผมเถียง ดึงตัวหนีแต่เขาแกล้งขยับปากล้อเลียน

 

            โซหัวเราะและยอมปล่อยมือออกจากคอเสื้อของผมในที่สุด เขาทำท่าผายมือไปทางประตู เอียงคอเล็กน้อยจนผมที่ยาวระตันคอปรกมาที่ข้างแก้ม กลายเป็นผมที่นิ่งไปเพราะท่าทางนั้น เอาจริง ๆ โซไม่จำเป็นต้องแต่งหน้าหนา ๆ หรือใส่เดรสเลย หลายมุมของเขาก็ยังดูสวยอยู่ดี มันไม่เชิงว่าสวยแบบออกสาวหรอก สวยแบบงดงาม? คือต้องใช้คำว่าอะไรชมผู้ชายที่ดูทั้งสวยทั้งหล่อในเวลาเดียวกันเหรอ ผมไม่รู้จริง ๆ

 

            งดงามแค่หน้า แต่อย่าไปพูดถึงนิสัย ใครทนได้โดยไม่รู้สึกอยากเอาอะไรฟาดหน้าผมจะขอไหว้งาม ๆ สักที

 

            ผมผงะเมื่อโซขยับเข้ามาใกล้ เขาโน้มหน้ามาให้สายตาของเราอยู่ในระดับเดียวกัน โซตอนแต่งหญิงทำว่าดาเมจรุนแรงแล้ว โซในตอนนี้ดันดาเมจมากกว่านั้น แต่ผมไม่ยอมผงะหนีไปมากกว่านั้น พยายามบังคับตัวเองให้จ้องเธอกลับเพราะไม่อยากแพ้ ก่อนจะต้องดันหน้าผากเขาไว้เพราะโซที่ทำจะเอาหน้ามาฟัดหัวผม

 

            พวกเรานิ่งอยู่นานมาก แต่เป็นการนิ่งเพราะโซพยายามออกแรงดันหน้าเข้ามา ส่วนผมก็ออกแรงดันหน้าเธอออกไป พอแรงกับแรงมาเจอกัน มันเลยไม่มีอะไรขยับสักที

 

            ผมมองใบหน้าเสี้ยวหนึ่งของโซที่ผ่านพ้นร่องนิ้วของผม ก่อนที่จะเผลอพึมพำออกมา นี่โซจริง ๆ เหรอครับ

 

            โซหัวเราะ ลมหายใจของเขาพรูรดฝ่ามือจนผมจั๊กจี้และนึกอยากขยำหน้าเขาแรง ๆ โซไม่ได้พยายามดันหน้าเข้ามาใกล้แล้ว แต่ยังแช่ใบหน้าค้างอยู่กับฝ่ามือของผมอยู่ดี ขนตาของเขาขยับขึ้นลงระกับข้อนิ้วของผม ขนตายาวจริง ๆ ทีแรกผมนึกว่าเพราะเครื่องสำอางซะอีก ไอ้ที่ทาขนตาให้มันยาว ๆ ยืด ๆ น่ะ ถ้ายังไม่เชื่อสงสัยคงต้องแต่งหญิงให้ดูใหม่ แล้วให้น้องครามมาช่วยลอกคราบให้ทีละชิ้น ๆ ซะแล้วล่ะมั้ง

 

            ผมทำหน้าตึง พยายามข่มความอายที่ดันจินตนาการภาพลามก ไม่เอา

 

            แต่ไอ้พี่โซมันยังไม่ยอมหยุด ไม่ดีเหรอ พี่โซจะให้เราช่วยเช็คทีละส่วน ๆ เลยนะครับ

 

            ไม่ดี

 

หน้าผมร้อนวาบเมื่อคิดภาพตัวเองปลดเสื้อคนอื่นทีละชิ้น ๆ ผมดึงมือหนี ผมหายใจใส่โซที่จ้องผมอยู่ ดวงตาของเขาฉายแววหยอกล้อและท้าทายอีกแล้ว ผมหมั่นไส้สายตาแบบนี้ของเขา อยากเอาอะไรทะลวงให้ลูกตาหลุด

 

            อยากถามอะไรมั้ยครับน้องครามโซเอียงคอไปมา ท่าทางแบบเดียวกับตอนที่แหย่ให้ผมจนมุมมานักต่อนัก เหมือนพยายามทำให้ผมตระหนักว่าต่อให้ภายนอกเขาเปลี่ยนไปแค่ไหน แต่ภายในเขาก็ยังเป็นโซที่โคตรขี้แกล้งและโคตรยียวนเหมือนเดิม

 

            ผมรู้ว่าเขาคาดหวังให้ผมถามอะไร แต่ไม่มีวันซะล่ะ หมั่นไส้ อยากพูดก็พูดเองเหอะ ผมไม่อ้าปากถามเองหรอก

 

            อยากผมลอยหน้าลอยตา เมินประโยค ว่าไงครับน้องครามของไอ้พี่โซโดยสิ้นเชิง ทำไมชอบแกล้งผมนัก สนุกมากหรือไง

 

            “สนุกถามปุ๊บตอบปั๊บ เร็วกว่า emergency call อีกเว้ย ผมอ้าปากค้างเมื่อโซเอานิ้วชี้จิ้มจิวบนอกด้านขวาของผม ก่อนจะขยับมาอยู่ตรงกลางอกและเลื่อนลงไปยังจิวสะดืออย่างรวดเร็วจนผมปัดไม่ทัน เขาละมือออกก่อนที่ผมจะเผลอต่อยหน้าเขาไป ไอ้รอยยิ้มมุมปากของเขานี่น่าเตะจริง ๆ ผมเม้มปากแน่น สะกดกลั้นอารมณ์อยากถีบหน้าคน เจอน้องครามแต่ละทีก็โคตรบันเทิง มีอะไรน่าสนใจมาให้พี่เห็นทุกวัน พอแกล้ง…” ผมปัดมือเขาออกก่อนที่มันจะขยี้ที่อกผมได้ ไอ้นี่ก็จะขยี้นมกูอย่างเดียวเลยเว้ย “…เนี่ย โคตรสนุก

 

            “ประสาทผมด่า อยากด่าอย่างหยาบคายมากกว่านี้ แต่นี่มันดันอายุมากกว่า หรือผมไม่ควรสนใจเรื่องนั้นแล้วด่าจนกว่าโซจะสำนึก

 

            โอ้ย ยาก หน้าตาไร้สำนึกขนาดนี้

 

            โซหัวเราะเสียงต่ำ แต่น้องครามก็ชอบไม่ใช่เหรอ

 

            ผมที่ได้ยินทำตาขวางใส่เขาทันที ความรู้สึกอับอายพวยพุ่งจนเลือดขึ้นหัว ไม่ใช่เลือดความเขินแต่เป็นเลือดความโกรธ รู้สึกเหมือนโซกำลังล้อเลียนจนอีกฝ่ายหยุดหัวเราะ ยกมือสองข้างขึ้นยอมแพ้แล้วถอนหายใจ ไม่ได้จะล้อเรื่องรสนิยม แต่กำลังแหย่เพราะเอ็นดู เลิกทำตาขวางได้แล้วน่ะ

 

            ผมขมวดคิ้ว ไม่ต้องมาเอ็นดูครับ ไปเอ็นดูหมาเอ็นดูแมวโน่น

 

            “น้องครามก็เหมือนหมาเหมือนแมวในสายตาพี่อยู่แล้วครับโซทำตาใสซื่อ ตอหลดตอแหล โมะ ๆ ๆ ๆ

 

            “ไม่ตลก

 

            “กลั้นยิ้มอยู่ยังจะมาพูดดีอีกผมเม้มปาก ก่นด่าที่มุมปากตัวเองร่ำจะกระตุกเป็นรอยยิ้มเพราะขำความตอแหลหน้าตายของโซไม่หยุด โซหัวเราะอย่างรู้ทัน เขาขยับมาใกล้ผมและจับมือสองข้างของผมไว้ พอผมทำท่าจะดึงมือออก เขาก็บีบพวกมันไว้แน่น พี่โซคนเก่งยอมบอกน้องครามแล้วนะครับ คิดว่าไง ระหว่างพี่ที่แต่งหญิงแล้วพูดค่ะคะกับน้องครามทุกคำ กับพี่ที่เป็นแบบนี้ อยากคุยกับพี่แบบไหนมากกว่า

 

            ผมจ้องหน้าเขา โซแกว่งมือสองข้างผมไปมาเหมือนผมเป็นเด็กตัวเล็ก แต่พอผมทำหน้าไม่ชอบก็หยุดแกว่งมือ โซมีท่าทางสบาย ๆ เหมือนไม่ได้เพิ่งถามเรื่องสำคัญออกมา แต่สายตาของเขาก็ดูแข็ง ๆ เหมือนกำลังเกร็งอยู่

 

            โถ ไอ้พี่โซก็ปากเก่งเหมือนผมล่ะว้า

 

            ผมกระตุกยิ้มแบบที่โซเลิกคิ้ว ก่อนที่ผมจะพูดฉะฉานแบบเน้นคำหนึ่งเป็นพิเศษ แบบไหนก็ กวน-ตีน เหมือนกัน เพราะงั้นอยากคุยกับโซที่ไม่กวนตีนผมครับ แล้วก็ไม่เอะอะเล่นหัวเอะอะจับแขนด้วย ผมไม่ชอบสกินชิพ

 

            โซเหมือนอึ้งไปพักหนึ่ง ก่อนจะแค่นหัวเราะออกมา ทำหน้าทำตาเหมือนอยากเข้ามาขยี้ขยำหน้าผม แต่สายตาผมบอกชัดเจนว่าถ้าเขาทำผมถีบ โซเลยได้แต่ทำเสียงสอง ทำไมน้องครามเป็นเด็กปากหมาจังเลยครับ พี่โซอยากจะตีก้นสั่งสอนจริง ๆ

 

            อยากต่อยเขาเหลือเกิน แก่กว่าไม่กี่ปีไม่ต้องมาเรียกผมเด็ก ผมสูดหายใจ ขออย่างหนึ่งได้มั้ยโซ

 

            “เพื่อน้องครามแล้วพี่พร้อมจะทำทุกอย่างเลยครับ

 

            ผมขนลุกซู่ สยดสยองกับน้ำเสียงหวานเจี๊ยบแต่รู้สึกปวดหัวตุบกับสายตาวอนบาทา เป็นความรู้สึกที่คอนทราสต์กันมหาศาล ผมสูดหายใจ ขอร้องเขาด้วยน้ำเสียงจริงจัง พูดค่ะกับผมเหมือนเดิมได้มั้ยครับ อย่างน้อยก็ขอเอาให้ชินก่อน

 

            โซดูแปลกใจ เขาคงคิดว่าผมจะอยากได้อย่างตรงข้าม แต่สิ่งที่เขาพูดกลับเป็น… “ไม่ใช่ว่าเขินที่พี่พูดครับ ๆ ด้วยหรอกเหรอ

 

            “ไม่ได้เขิน” …แค่ใจแกว่ง ๆ เคยมีใครสุภาพขนาดนี้กับผมไหมก็ไม่ ทั้งผู้หญิงผู้ชาย มีโซคนเดียวที่พูดค่ะคะครับกับผม แต่ไม่ชิน

 

            “เขินเหรอครับ

 

            “เปล่าเขิน

 

            “แล้วกับโซที่แต่งหญิงไม่เขินเหรอคะ

 

            “ก็บอกว่าไม่ได้เขิน

 

            “น้องครามปากไม่ตรงกับใจเลยนะครับ

 

            “หยุดเรียกน้องครามสักที

 

            “โซเรียกน้องครามเฉยด้วยความเอ็นดูนี่คะ

 

            “โซ…”

 

            “คำว่าพี่ที่อยู่ด้านหน้าหายไปไหนครับน้อง ไม่มีใครสอนเหรอว่าต้องพูดเพราะ ๆ กับผู้ใหญ่

 

            อยาก-เอา-หน้า-เขา-ฟาด-พื้น-โคตร-เลย-โว้ย

 

            พอผมสู้ไม่ได้ ผมก็ได้แต่ทำหน้าแค้นใส่เขา แล้วเตรียมเผ่นกลับไปนอน ไม่รู้ด้วยแล้ว อยู่ด้วยแล้วเผลอเอาค้อนฟาดหัวคน โซที่เห็นแบบนั้นเลยยอมหยุด เขาก้าวมาส่งผมหน้าห้อง โบกมือบ๊ายบายด้วยสีหน้าเหมือนที่โซคนสวยทำให้ผมเห็นประจำ ผมได้แต่มองอึน ๆ โบกมือกลับแบบงง ๆ จนเขาหัวเราะเสียงดัง

 

            ตอนที่ผมกลับเข้ามาในห้อง เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก็ค่อย ๆ ฉายชัดในหัวอีกครั้ง ภาพโซตอนแต่งหญิงกับโซที่ไม่ได้แต่งสลับกันฉายขึ้นมาจนผมเอาหน้าผากโขกบานประตูเบา ๆ ถึงจะยังไม่แน่ใจว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดีกับเรื่องนี้ แต่หนึ่งความรู้สึกที่มีต่อโซที่ผุดขึ้นมาชัดเจนมีอยู่อย่างหนึ่ง

 

            โซกับผมเราเป็นพวกเดียวกัน

 

 

 

 

 

 

            ความจริงแล้วพาร์ทหลังนี้อาจจะต้องเปลี่ยนชื่อตอนเป็น น้องครามและความจริง (ที่ไม่ใช่ความจริง) เกี่ยวกับพี่โซ แทนค่ะ ถถถถ

            ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมากเลยนะคะ คิดเห็นอย่างไรบอกเราบ้างน้า ถึงจะไม่ได้ตอบแต่เราอ่านทุกความเห็นเลยค่ะ ^^

>>FACEBOOK<< 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.046K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,371 ความคิดเห็น

  1. #1363 wuddyy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:34
    สนุกมากกกกก
    #1,363
    0
  2. #1349 gabriel.la(: (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2562 / 19:09
    กวนมากอยากหาไม้ให้ครามฟาดหัว ยียวนกวนประสาทไม่หยุดดดด
    #1,349
    0
  3. #1332 Raccool (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2561 / 02:33
    ลุ้นมากว่าเมื่อไหร่น้องจะรู้ความจริง
    มาตอนนี้คืออิพี่กวนมาก แงงง สงสารน้องงง555555555555555555
    #1,332
    0
  4. #1330 Golden23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 00:51
    หาซื้อเล่มตอนนี้ทันมั้ย....
    #1,330
    0
  5. #1323 b-hohohoho (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2561 / 18:39
    ชอบเรื่องนี้มากกก หยุดอ่านไม่ได้เลยแงงงง เดี๋ยวรอซื้อเล่มที่งานหนังสือแ
    #1,323
    0
  6. #1302 maybee23 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 23:59
    คนน้องมันก็ใจสั่นไปดิ ส่วนคนพี่มันก็จะสนุกหน่อยๆ55555555
    #1,302
    0
  7. #1250 pcy921 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2561 / 11:34
    น้องครามใจสั่น4.8 ริกเตอร์
    #1,250
    0
  8. #1241 มาเฟียแพรรี่ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 13:18
    โอ้ยพี่โซโว้ย555555555555555กวนมาก
    #1,241
    0
  9. #1226 SOUGIYA (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 01:07
    โอ๊ยยย พี่โซ โคตรกวนเลย5555555
    #1,226
    0
  10. #1225 Aodkringdingdong (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 5 มิถุนายน 2561 / 00:52
    อ่านแล้วต้องพยายามสลับเสียงในหัวอ่ะ ประโยคคะ/ครับนี่ 555
    #1,225
    0
  11. #1217 Patty_11 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2561 / 16:03
    โอ้ยย5555 รู้สึกเหมือมีโซ 2 คนพร้อมๆกันอ่ะ555555
    #1,217
    0
  12. #1206 vy0Cik (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2561 / 17:08
    รู้สักทีนะคะ
    #1,206
    0
  13. #1142 sehun-hunhan (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 00:52
    สักทีนะ
    #1,142
    0
  14. #1122 อดีตรีดเงา (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2561 / 01:18

    โอ้ยยยยยย มีความมึน

    #1,122
    0
  15. #974 GaoSeob (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 16:39
    น่ารักจังเลยอะ เอาจริงโซแม่งโคตรกวนตีนเลยนะ รวยมากด้วย ดูฉลาดอีก ทำไมมาอยู่ที่ซอมซ่อมแบบนี้ได้ เป็นเหมือนคนที่อยู่คอนโดเป็นล้านได้อยู่นะ 55555
    #974
    0
  16. #972 moony+lilac (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 15:59
    ใช่ ขั้วคู่กันด้วยค่ะ น้องเปง M อิพี่เปง S เนี่ย ชอบแกล้งน้อง 55555555545
    #972
    0
  17. #956 exoxoxo1122 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 12:07
    พี่โซคือแบบหญิงก็ได้ชายก็ดีอ่ะ แบบเร้าใจทั้งสองแบบอ่ะ เป็นหญิงก็จะกวนๆยั่วๆแอดแทคแรง แต่เป็นชายคืออ่อยแรงมาก กวนๆ คือได้ทั้งสองอ่ะ
    #956
    0
  18. #939 JMpalmy (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 06:38
    โอ้ยพี่โซ ขี้แกล้ง
    #939
    0
  19. #911 cfah (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2561 / 15:45
    บ้าจริง หยุดยิ้มไม่ได้เลย555555555
    #911
    0
  20. #716 กะปิมะนาว (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2561 / 03:51
    ตลกน้องอีกแน้ว555555 ชอบร่างหลัวพิโซจังเลยค่ะ มาบ่อยๆที ฮี่ๆ
    #716
    0
  21. #690 Pee Perry (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2561 / 01:32
    พี่โซถอดรูปแล้วจ้าาาา
    #690
    0
  22. #420 p_imchanok (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2561 / 02:07
    พี่โซ หลงน้องครามเเน่ๆค่ะ
    #420
    0
  23. #417 Lซ็Jโลก (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 22:18
    โหยย พี่ครามน่าร้ากกก
    #417
    0
  24. #331 DOK_Kaew (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 15:16
    ตอนเวลาอ่านบทพูดของพี่โซแมนๆ ทำไมเรายังใช้เสียงสอง สาม สี่ งื๊อออ จะเสียงไหนก็ดีต่อใจมากก เขิลแทนคราม
    #331
    0
  25. #330 Puzzler_P (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 เมษายน 2561 / 14:42
    หึๆ เขิน
    #330
    0