[จบ] ลูกของคุณไม่ได้น่ารักสำหรับผม [yaoi]

ตอนที่ 5 : 04 Birthday

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,411
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 582 ครั้ง
    10 มี.ค. 61

04 Birthday

 

            ตอนที่เจสันกำลังนั่งเหยียดขาอยู่บนโต๊ะกินข้าวและกำลังพยายามกวาดผลไม้ในถ้วยไม้ใบเล็กที่ธีโอเตรียมไว้ให้อย่างเกียจคร้าน สายตาของพ่อมดก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่ทำให้วันอันน่าเบื่อหน่ายของเขาเปลี่ยนไป เจสันเบิกตาขึ้นเล็กน้อยขณะที่มองนกที่ทำจากน้ำสองตัวบินเข้ามาตรงหน้า พวกมันเกือบจะโปร่งใส ทุกครั้งที่มันกระพือปีก หยดน้ำหยดเล็กจะกระเด็นออกมาด้วย

 

            เจสันหันไปมองธีโอที่เดินเข้ามาในห้องครัวด้วยสีหน้าภูมิใจ เด็กชายเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อยตอนที่มาหยุดตรงหน้าเขา พยักเพยิดให้เจสันยื่นมือออกมาตรงหน้า พ่อมดวางถ้วยผลไม้ลงและทำตามด้วยความนึกสนุก นกสองตัวกระพือปีกบินเป็นวงกลมไปมาบนฝ่ามือสองข้างของเขา ธีโอลอยตัวขึ้นให้ระดับสายตาของตัวเองอยู่ในระดับเดียวกับเจสัน พ่อมดไม่รู้ว่าเขาจะตื่นเต้นกับอะไรก่อน ระหว่างความจริงที่ว่าตอนนี้ธีโอลอยตัวได้ด้วยคาถาที่เขาพยายามยัดใส่หัวเด็กชายตลอดสองสัปดาห์เหมือนมันเป็นเรื่องง่าย หรือการที่เด็กชายยื่นมือออกมาอังไว้เหนือนกสองตัวนั้น แล้วพวกมันก็เปลี่ยนไปเป็นน้ำแข็งสีขุ่น สักพักก็ค่อย ๆ ละลายกลายเป็นหิมะตกลงฝ่ามือของพ่อมด พวกมันสลายตัวไปก่อนที่จะแตะลงบนฝ่ามือ

 

            ผ่านไปไม่นาน หยดน้ำในอากาศก็ทำการรวมตัวกันอีกครั้งด้วยพลังของธีโอ พวกมันเปลี่ยนเป็นรูปมังกรขนาดเท่าฝ่ามือและกระพือปีกเบา ๆ อยู่ระหว่างมือของพวกเขา เจสันมองด้วยความตื่นตะลึง เมื่อสองเดือนก่อนตอนที่เขาพยายามสอนเด็กชาย ธีโอไม่สามารถแม้แต่จะทำให้หยดน้ำในอากาศรวมตัวกันได้ด้วยซ้ำ

 

            เจสันทำทุกวิถีทางเพื่อให้ธีโอเรียนรู้การใช้พลังของตัวเองให้เร็วที่สุด เพื่อความปลอดภัยของทั้งเขาทั้งเด็กชาย เจสันสั่งให้ธีโอเริ่มควบคุมพลังทั้งที่อยู่ในร่างของมนุษย์ก่อน

 

            ในอาทิตย์แรก เด็กชายสลบกลางอากาศหลังจากพยายามควบคุมน้ำทั้งวันทั้งคืนจนเจสันต้องแบกกลับบ้าน แม้ว่าเขาจะเหนื่อยแทบขาดใจไม่ต่างกันเพราะเป็นคนส่งไปคอยสนับสนุนเด็กชาย อาทิตย์ที่สองหยดน้ำเริ่มรวมตัวกันได้ แต่อยู่ได้เพียงแค่ไม่กี่วินาที อาทิตย์ที่สามเจสันไปค้นหนังสือข้อมูลเก่า ๆ เกี่ยวกับมังกร แต่ก็ล้มเหลวไม่เป็นท่า เขาได้แต่ใช้วิธีที่เอเดนเคยช่วยให้เขาใช้พลังได้ ไม่ใช่การใช้วงแหวนเวท แต่เป็นการดึงพลังจากตัวของเด็กชายด้วยพลังของเขาเอง

 

            แน่นอนว่าตอนนั้นทุกอย่างล้มเหลวไม่เป็นท่า เจสันกลายเป็นฝ่ายสลบกลางอากาศเพราะควบคุมพลังของเด็กชายไม่ได้ พลังของมังกรทำให้ร่างกายของเขาแทบแตกสลาย แถมยังไข้ขึ้นหมดสภาพไปร่วมอาทิตย์ ธีโอเกือบคิดว่าเผลอฆ่าเขาไปอีกรอบจนพ่อมดต้องตีหัวเด็กชายเรียกสติ ฉันไม่ตายง่าย ๆ ธีโอเขาบอกเด็กชายแบบนี้ไปสามวันติดกว่าเด็กชายจะเข้าใจความหมายของประโยคนั้น และเลิกพยายามทุ่มเขาลงเตียงและไม่ยอมให้ขยับไปไหน

 

            อาทิตย์ที่สี่พวกเขาสองคนเปลี่ยนวิธีใหม่ เริ่มจากให้ธีโอเปลี่ยนเป็นมังกรแล้วไปอาละวาดปล่อยพลังในทุ่งกว้างไร้ผู้คนที่ไหนสักที่ ๆ วงแหวนเวทบนผนังบ้านจะพาพวกเขาไป จากนั้นก็สั่งให้ธีโอควบคุมพลังตัวเองให้ได้ มันเกือบจะได้ผลในช่วงต้นอาทิตย์ แต่สุดท้ายเจสันก็ต้องเป็นคนหยุดเด็กชายก่อนที่ธีโอจะเผลอใช้น้ำแข็งฆ่าเขาเข้า

 

            อาทิตย์ที่ห้าพวกเขาลองทำแบบเดิม คราวนี้ธีโอเริ่มควบคุมพลังได้ตอนที่อยู่ในร่างของมังกร เจสันเผลอวิ่งไปกอดเด็กชายเข้าอย่างดีใจ กระทั่งธีโออ้าปากค้างแล้วตบบ่าเขานั่นล่ะ พ่อมดถึงรู้สึกตัวแล้วรีบปล่อยร่างของเด็กชายลงแทบไม่ทัน ความจริงเขาไม่ผิด เอเดนเคยทำแบบนี้กับเขา เขาก็แค่ติดนิสัยตามมาเท่านั้นเอง

 

ช่วงปลายอาทิตย์ของสัปดาห์ที่หก เด็กชายสามารถใช้พลังได้อย่างตามใจตราบใดที่อยู่ในร่างมังกร

 

            สองอาทิตย์สุดท้าย ธีโอเป็นคนเอ่ยปากขอฝึกด้วยตัวคนเดียว ส่วนลึกในใจของเจสันค่อนข้างเสียดายที่ไม่ได้เห็นภาพการพัฒนาของธีโอในแต่ละวัน แต่เขาก็เคารพการตัดสินใจของเด็กชาย เจสันในตอนนั้นค่อนข้างมั่นใจด้วยว่าเด็กชายต้องใช้เวลาไม่นานในการควบคุมพลัง แต่ใครจะไปรู้ว่ามันจะมาเซอร์ไพรส์เขาแบบนี้

 

            ธีโอที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศคลี่ยิ้มเมื่อเห็นรอยยิ้มพอใจของเจสันเมื่อเหลือบมองสายน้ำจิ๋วกลางฝ่ามือ เด็กชายขยับปลายนิ้ว มังกรน้ำสีใสค่อย ๆ เปลี่ยนไปเป็นพายุหมุนลูกเล็ก ธีโอไม่ได้มองผลงานที่เขาสร้าง สายตาของเด็กชายจับจ้องไปที่ใบหน้าของเจสัน ดวงตาคู่คมดูอ่อนลงจนแทบไม่เหลือเค้าพ่อมดจอมร้ายกาจที่แสยะยิ้มใส่หน้าเขาทุกครั้งที่ไม่ได้ดั่งใจ ตรงมุมปากกระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มอ่อนหวานแบบที่เด็กชายไม่เคยเห็นมาก่อน

 

            ธีโอเพิ่งรู้สึกตัว ว่าเขาชอบใบหน้าแบบนี้ของเจสันมากแค่ไหน ก็ตอนที่ได้มีโอกาสมาเห็นนี่เอง

 

            พายุหมุนลูกเล็กหมุนช้าลง สักพักก็เหลือเพียงสายลมบางเบาและหายไป เด็กชายลอยมานั่งอยู่ข้างเจสันบนโต๊ะ ในห้องนี้ไม่มีเก้าอี้หลังจากที่พวกเขาสองคนทะเลาะกันเมื่อสองวันก่อน ไม้จากเก้าอี้ที่แตกเป็นเสี่ยง ๆ ถูกโยนลงเตาผิง แต่ทั้งเด็กชายครึ่งมังกรทั้งพ่อมดต่างไม่สนใจจะหาของใหม่มาแทนที่ของเดิม

 

            ธีโอในชุดเสื้อคลุมสีดำเท้าคางด้วยสีหน้ายียวน เด็กชายจ้องเจสันที่หันกลับมาสบตาด้วยสายตาท้าทาย ที่คุณเคยบอกว่าผมไม่มีทางทำได้ ผมเชื่อว่าตอนนี้คุณคงคิดใหม่แล้ว ริมฝีปากของธีโอขยับเป็นรอยยิ้มตอนที่เจสันกลอกตา อีกไม่นานหรอกเจสัน คุณต้องแพ้ให้กับผม

 

            “มั่นใจเหลือเกินเจสันกลืนคำด่าลงคอ หลังจากเห็นพัฒนาการที่ก้าวกระโดดของเด็กชายในวันนี้แล้ว เขาก็พยายามทำใจแล้วว่าสักวันเขาคงแพ้ให้กับมันตามประโยคแสนมั่นใจน่าหมั่นไส้นั้น พ่อมดกลอกตาอีกครั้ง ได้แต่หวังว่าวันนั้นจะมาถึงช้าสักหน่อย

 

            ธีโอหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นว่าเจสันไม่พูดอะไรต่อ พ่อมดหันไปคว้าถ้วยผลไม้มานั่งกินต่อ พอเห็นมาเห็นว่าเขาจ้องไม่ละสายตาก็คว้าผลไม้ป่ามาเต็มกำมือและยัดเข้ามาในปาก ธีโออ้าปากรับได้ทันท่วงที เด็กชายใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีเลียปลายนิ้วของเจสันจนพ่อมดสะดุ้งเบา ๆ แล้วขยับถอยออกห่างไปเป็นคืบโดยไม่รู้ตัว

 

            เจสันถลึงตามองเด็กชายที่ยิ้มจนเห็นเขี้ยวสองข้าง ปลายนิ้วสั่นด้วยความรู้สึกประหลาดที่เขาไม่เคยลืม ตั้งแต่ที่ธีโอคิดว่าเขาบ้าจี้ที่นิ้ว มันก็พยายามเลียนิ้วเขาทุกครั้งที่มีโอกาส ถึงเจสันจะช็อตไฟฟ้าธีโอเกือบทุกครั้งที่โดนเลีย แต่หลัง ๆ มานี้ธีโอก็กระโดดหนีได้อย่างง่ายดาย พ่อมดแทบประสาทเสีย เจสันอยากบอกเด็กชายเหลือเกินว่าที่เขารู้สึกไม่ใช่อาการบ้าจี้ แต่เขาจะอธิบายออกไปด้วยคำว่าอะไรได้ พระเจ้า เกิดเขาพูดออกไปจริง เขาไม่รู้เลยว่าเขาจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน

 

            ธีโอหัวเราะอย่างไม่รู้สึกรู้สา ไม่รับรู้ถึงความปั่นป่วนในใจของพ่อมด สักพักเสียงหัวเราะนั้นก็เงียบลง เด็กชายมีบางอย่างที่อยากจะเอ่ยปากขอร้องเจสัน เขาเลียริมฝีปากตัวเองอย่างไม่มั่นใจ สุดท้ายก็สูดหายใจเข้าปอด ขยับไปใกล้เจสันที่นั่งไขว่ห้างและใช้ปลายเท้าขวาเกลี่ยกำไลข้อเท้าของตัวเองไปมา

 

            ผมมีเรื่องจะขอร้องคุณธีโอเปิดปาก เด็กชายสบตากับเจสันอย่างไม่ค่อยมั่นใจ แม้ว่าเขาจะมีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้นหลังจากใช้พลังได้มากมาย แต่สิ่งที่เขากำลังจะพูดออกไปไม่ได้กลับยากกว่าการใช้พลัง

 

            เจสันเลิกคิ้วขึ้นอย่างรอคอย ธีโอสบตาเขาตรง ๆ ก็จริง แต่เด็กชายมีท่าทีลังเลชัดเจน แตกต่างจากเด็กชายผู้แสนมั่นใจที่เดินเข้ามาแสดงความสามารถให้เขาเห็นเมื่อครู่ ธีโอดูมั่นใจในตัวเองมากขึ้นทุกครั้งที่สามารถใช้พลังได้ เด็กชายเปลี่ยนไปจากคนที่ทำขวานลงก่อนได้ใช้งานเมื่อหลายเดือนก่อนพอสมควร พูดสักทีธีโอ ฉันไม่ได้มีเวลาว่างทั้งวัน

 

            “คุณเอาแต่กินกับนอนเด็กชายเถียงอย่างอดไม่ได้ แม้ว่าเจสันจะหรี่ตาลงดูอันตราย แต่ธีโอมั่นใจว่าเจสันไม่สามารถทำอะไรเขาได้ง่าย ๆ อย่างเมื่อก่อนแล้ว โอเคครับ ผมวันนี้วันเกิดผมน่ะ

 

            เจสันชะงัก ครางรับในลำคอเบา ๆ เขาหวนนึกถึงตัวเอง พ่อมดจำวันเกิดของตัวเองไม่ได้ ตั้งแต่ที่เคยมีชีวิตอยู่มาก็ไม่เคยฉลองอะไรกับใคร เขาเหลือบมองธีโอด้วยความอิจฉาลึก ๆ เมื่อได้ยินเด็กชายพูดต่อ

 

            ท่านป้าให้ผมอยู่แต่ในห้องใต้หลังคาและไม่ค่อยขึ้นมาหาก็จริง แต่ทุกครั้งที่เป็นวันเกิดของผม ท่านป้าจะขึ้นมาหา พวกเราจะฉลองกันด้วยกันสามคนกับท่านลุง

 

            เจสันจ้องเด็กชายที่ยิ้มกว้างด้วยความสุข ไม่ได้ยิ้มอย่างยียวนเขาเมื่อครู่ นายอยากฉลอง?”

 

            “ผม อ่า ไม่เชิงครับธีโอยักไหล่ด้วยความกระดาก ผมอยากเจอท่านป้า ผมอยากให้มั่นใจว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ หลังจาก…” เด็กชายพยายามเลือกคำพูด เจสันไม่ได้พยายามพูดแทรก แค่นั่งเท้าคางจ้องเขาเงียบ ๆ หลังจากที่ผมก่อเรื่องและมาอยู่ที่นี่

 

            “นายไม่ได้ก่อเรื่องธีโอ แค่เพราะนายเป็นครึ่งมังกรครึ่งมนุษย์ มันไม่ใช่อาชญากรรมและคนพวกนั้นไม่มีสิทธิไล่ล่านายเจสันพูดเสียงเรียบ ก่อนจะเหลือบตาไปทางอื่นเมื่อเห็นว่าธีโอมองเขาด้วยดวงตาขอบคุณ ดวงตาสีเข้มที่เหมือนท้องฟ้านั้นทำให้เจสันทำตัวไม่ถูกอยู่หลายครั้ง ไม่ว่าจะตอนที่มันคลอไปด้วยหยดน้ำตาหรือตอนที่เป็นประกายสดใส เจสันรู้สึกเหมือนตัวเองไม่สามารถสบตาเด็กชายตรง ๆ ได้ เรื่องป้าของนายฉันจะลองหาทางช่วยดูให้

 

            “ขอบคุณครับเจสันเด็กชายพูดด้วยความขอบคุณเต็มหัวใจ ธีโอมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเจสันด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไปทุกวัน ช่วงแรกเต็มไปด้วยความโกรธ หลายครั้งเต็มไปด้วยความไม่เข้าใจ บางเวลามองด้วยความขอบคุณ และช่วงหลังมานี้เขารู้สึกว่าเจสันก็ไม่ได้เลวร้ายมากจนเกินไปนัก พ่อมดร้ายกาจคนนี้ก็มีมุมอ่อนโยนกับคนอื่นเขาเหมือนกัน

 

            นายอายุเท่าไหร่แล้วเจสันเปลี่ยนเรื่องทันควัน เขานึกอยากกัดลิ้นตัวเองที่รับปากเด็กชายไปแบบนั้น พ่อมดไม่อยากเสี่ยงพาเด็กชายเข้าไปในหมู่บ้าน การพรางตัวให้เหมือนมนุษย์ทั่วไปไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเจสัน อย่างไรพ่อมดก็เคยเป็นมนุษย์มาก่อน แถมเขายังเคยลอบเข้าไปในหมู่บ้านอยู่หลายครั้ง แต่ถ้าไปกับลูกครึ่งมังกรที่มีเกล็ดตามตัวอาจจะไม่ใช่ความคิดที่ดีเท่าไหร่ บางทีเขาควรเข้าไปคนเดียวก่อน หรือไม่ก็ให้ธีโอใช้คาถาอำพรางให้คล่องเสียก่อน

 

            อ่า แต่มันหายตัวได้นี่นะ

 

            ปีนี้สิบสี่ครับธีโอตอบรับ เจสันได้ยินแล้วแทบถอนหายใจ เขาโดนเด็กอายุสิบสามซัดพลังใส่จนแทบหมอบ แถมยังโดนเด็กอายุสิบสามคนเดียวกันเลียนิ้วไม่ยอมหยุดร่วมสองเดือน เจสัน คุณทำหน้าแบบนั้นทำไม

 

            เจสันไม่รู้ว่าตัวเองทำหน้าแบบไหนอยู่ บางทีอาจเป็นสีหน้าหมดอาลัยตายอยากก็ได้ พ่อมดไม่ยอมตอบ เขาแค่ขยับมือหยิบผลไม้ลูกเล็กลูกแล้วลูกเล่าเข้าปาก ก่อนจะชะงักไปเมื่อเห็นนกน้ำนับสิบขนาดเท่าหัวแม่มือบินว่อนเข้ามาใกล้ เจสันหันกลับไปมองธีโอที่นั่งขัดสมาธิเท้าคางอยู่ท่าเดิม เด็กชายกระดิกมือซ้ายเล็กน้อย นกทั้งหมดก็บินวนอยู่รอบตัวเป็นวงกลม ราวกับว่าพวกมันเป็นพายุโดยมีเขากับธีโอเป็นตาพายุที่อยู่ตรงกลาง

 

            พ่อมดวางถ้วยไม้ลงบนตัก รับรู้ได้ว่าพลังของตัวเองถูกธีโอดึงไปใช้ เขาไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรก่อนดี ทั้งตื่นเต้นทั้งกังวล อีกไม่นาน ไอ้เด็กนี่ได้เอาคืนเขาทบต้นทบดอกแบบที่มันเคยประกาศไว้แน่ ๆ

 

            แต่ให้ตายเถอะ นกน้ำพวกนี้สวยเป็นบ้าเลย

 

            อืม เผาทิ้งซะดีมั้ยเนี่ย หมั่นไส้คนทำชะมัด

 

            ถ้าคุณเผาทิ้งผมก็แค่ทำใหม่ ยังไงซะครึ่งนึงก็เป็นพลังของคุณ เจสันเจสันชะงักมือขวาที่เริ่มมีเปลวไฟปะทุขึ้นมา เขาหันไปมองคนพูดที่ลอยหน้าลอยตาอยู่ไม่ห่างแล้วถอนหายใจ สุดท้ายพ่อมดก็นั่งจ้องนกน้ำโดยที่ไม่ได้ทำอะไรเงียบ ๆ





เจสันยืนขยับเสื้อคลุมด้วยสีหน้ารำคาญใจ ข้าง ๆ มีธีโอที่มีรอยยิ้มประดับหน้า เจสันคงไม่นึกหงุดหงิดขนาดนี้ ถ้าเด็กชายไม่ได้กำลังเปลือยอยู่ พอพ่อมดอ้าปากเตรียมด่า เด็กชายก็ได้ทีรีบล่องหนทั้งตัวเหลือไว้แค่ส่วนหัว ยิ้มเผล่เหมือนอารมณ์ดีนักหนา เจสันสะบัดมือเตรียมตบหัวเด็กชายอย่างหมั่นไส้ แต่ธีโอที่เคยชินกับอารมณ์ขึ้น ๆ ลง ๆ ไม่เป็นปกติของเจสันแล้วก็หลบอย่างง่ายดาย ทิ้งให้พ่อมดกลอกตาอย่างหงุดหงิด สองมือมีกระแสไฟฟ้าลั่นเปรี๊ยะจนเด็กชายเกือบสะดุ้ง

 

ธีโอรีบร่ายเวท อากาศเบื้องหน้าของเจสันเกิดการรวมตัวกันของหยดน้ำ กลายเป็นรูปร่างของดอกไม้ป่าที่มีเกสรเป็นรูปร่างของหยดน้ำขนาดเล็กนับสิบลอยอยู่ด้านบน เจสันก้มไปมองเด็กชายที่คลี่ยิ้ม ดูไม่ออกว่ากำลังยิ้มประจบหรือยิ้มเย้ย พ่อมดแค่นหัวเราะ สะบัดมือตรงหน้าดอกไม้น้ำ มันระเหิดหายไปอย่างรวดเร็วจนผู้สร้างอย่างธีโอกลอกตา

 

ไปได้แล้วเจสันสะบัดชายเสื้อแล้วก้าวตรงเข้าไปในวงแหวนเวท ธีโอเบ้ปากล้อเลียน ก่อนที่จะรีบหายตัวไปทุกสัดส่วน ก้าวตามเจสันเข้าไปในวงแหวนเวทอย่างรวดเร็ว

 

พวกเขาปรากฏตัวที่ห้องใต้หลังคาที่ธีโอคุ้นเคย เด็กชายที่หายตัวอยู่กวาดสายตาไปรอบด้านอย่างใจหาย ทั้งบ้านเงียบจนเขากังวล พยายามเงี่ยหูฟังว่าท่านลุงท่านป้าของเขาอยู่ที่ไหน ในขณะที่เจสันเองก็กวาดสายตาไปรอบด้าน ทั้งห้องมีเพียงแค่ที่นอนขนาดเล็กที่วางอยู่ตรงมุมห้องกับหน้าต่างบานเล็ก เขาเหลือบมองไปด้านข้าง ก่อนจะชะงักไปเมื่อพบว่าตัวเองมองไม่เห็นเด็กชาย

 

ไม่ใช่แค่ธีโอ เจสันไม่รับรู้ถึงสิ่งมีชีวิตใด ๆ ในบ้านหลังนี้เลย

 

ธีโอ นายอยู่ไหนแม้จะไม่ชอบใจที่ตัวเองไม่สามารถจับสัมผัสของเด็กชายได้ แต่เจสันก็เพียงแค่ยืนกอดอกอยู่ที่เดิมและถามเสียงเรียบ ร่างของธีโอปรากฏขึ้นข้างกายพ่อมดอย่างรวดเร็ว เจสันปลดเสื้อคลุมสีเข้มของตัวเองแล้วโยนมันคลุมเด็กชายที่ยืนเหม่อลอย พ่อมดรู้ดีว่าเด็กชายกำลังคิดอะไร

 

ถ้าท่านลุงท่านป้าของธีโอไม่อยู่ที่นี่ทั้งสองคนจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

 

เจสันสูดหายใจลึกแล้วตบหัวธีโอเต็มแรงจนเด็กชายแทบล้มกลิ้ง ธีโอถลึงตาไปทางเจสันด้วยความโกรธและไม่เข้าใจ แต่เจสันเพียงแค่ทรุดตัวลงตรงหน้าเด็กชาย จัดการกระชับเสื้อคลุมรอบตัวของเด็กชายให้ด้วยสีหน้าเบื่อหน่าย แค่เพราะลุงกับป้าของนายไม่อยู่ที่นี่ ไม่ได้แปลว่าสองคนนั่นตายไปแล้ว

 

เด็กชายชะงัก เขาเหลือบมองใบหน้าของเจสันด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ดวงตาของเจสันหลุบต่ำเพื่อมองเข็มกลัดตรงปกเสื้อคลุม แพขนตาหนาที่ระไปกับแก้มทำให้ธีโอเอื้อมมือไปแตะมันอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะรีบชักมือออกเมื่อเจสันตวัดสายตาดุจัดขึ้นมามอง

 

พวกเขาคงหนีไปตั้งแต่วันที่เอาผมไปส่งที่บ้านคุณธีโอพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ เจสันขยับตัวไปยืนกอดอกอยู่ตรงข้างหน้าต่าง มองออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าไม่ยินดียินร้ายจนธีโอย้ำอีกครั้ง พวกเขาอาจจะอยู่ที่หมู่บ้านข้าง ๆ หรือไม่ก็หนีไปไกลกว่านั้น เพราะคนที่นี่รู้แล้วว่าหลานของพวกเขาเป็น…”

 

เป็นคนที่แตกต่าง เป็นคนที่มีอำนาจเหนือมนุษย์ธรรมดาเจสันต่อด้วยน้ำเสียงยียวน พ่อมดหันมาสบตาเด็กชายด้วยสายตาจริงจัง พวกเขาแค่กลัวนายธีโอเจสันแสยะยิ้มแล้วส่ายหน้าน้อย ๆ ไม่รู้จะกลัวอะไรกัน นายไม่ทำอะไรพวกนั้นสักหน่อย ลองถ้าฉันเป็นนาย ใครที่มันกล้ามาหาเรื่องฉัน ฉันเอามันตาย

 

แทนที่เด็กชายจะนึกสยองกับคำพูดของพ่อมด เด็กชายที่ยืนหน้าเจื่อนอยู่กลางห้องกลับหัวเราะเสียงเบา เจสันมองรอยยิ้มนั้นด้วยความพอใจไม่น้อย เขาเคยเป็นเหมือนเด็กชาย​ โทษตัวเองที่แตกต่าง ก่อนที่จะคิดขึ้นได้ทีหลังว่าคนผิดไม่ใช่เขา แต่เป็นคนที่ทำร้ายเขาด้วยเหตุผลไร้สาระพวกนั้นต่างหาก

 

ธีโอไม่ผิด ถึงเด็กนี่จะยียวนและชวนให้เอาฝ่าเท้าประดับตามลำตัว แต่ชาติกำเนิดของเด็กชายไม่ใช่ความผิดของธีโอ เด็กนี่ไม่ควรจะมารู้สึกกับเรื่องพรรค์นี้

 

เพียงแค่พ่อมดกะพริบตา เด็กชายที่ยืนอยู่กลางห้องก็โผล่มายืนอยู่ข้างตัวเขาแล้ว ธีโอชะโงกหน้าออกไปนอกหน้าต่าง นิ้วเล็กเคาะลงบนกรอบหน้าต่าง เด็กชายชี้ไปยังบ้านหลังเล็กที่มีกระจกติดทั้งหลังที่อยู่เยื้องออกไปไม่มาก เจสันมองตามและพบว่ามันไม่ใช่บ้าน แต่เป็นร้านขนมของเมือง พ่อมดเผลอยิ้มออกมา เด็กอย่างไรก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค่ำ ต่อให้เก่งจนน่าหมั่นไส้แค่ไหนมันก็เด็กกว่าเขาร่วมสิบสามปี  

 

ผมไปได้ไกลที่สุดแค่ตรงนั้นธีโอพูดแล้วกระโดดขึ้นไปนั่งตรงขอบหน้าต่าง หากเป็นอย่างเมื่อก่อน เด็กชายคงไม่กล้าแสดงตัวขนาดนี้ แต่ตอนนี้ไม่ใช่ เด็กชายมั่นใจว่าจะไม่มีใครทำอะไรเขาได้ อีกทั้งเจสันก็อยู่ที่นี่ ไม่ว่าใครก็ทำอะไรพวกเขาไม่ได้ ผมยังไม่ทันได้เข้าไป พวกเขาเห็นเกล็ดบนหน้าของผมเข้าก่อน

 

อยากเอาคืนหรือเปล่าเจสันถามกลับเสียงเรียบ ถึงจะไม่รู้อย่างแน่ชัดว่าเด็กชายโดนใครทำอะไรมา แต่เขาก็พอเดาได้ ธีโอหันมามองเขาทันทีที่เจสันพูดจบ พ่อมดยักไหล่ ตอนนี้นายทำได้นี่ธีโอ ต่อให้พังทั้งหมู่บ้านตอนนี้นายก็ทำได้สบาย ๆ ด้วยซ้ำ

 

เด็กชายกัดริมฝีปากอย่างลังเล เขาไม่ได้เกลียดหมู่บ้านนี้ เขาแค่เกลียดคนที่ทำร้ายเขาเท่านั้น คนอื่นที่ไม่เกี่ยวข้อง… “ผมไม่อยากทำ

 

งั้นก็เลิกทำหน้าหงอยได้แล้ว เห็นแล้วมันน่ารำคาญเจสันที่พอจะเดาได้อยู่แล้วว่าเด็กชายจะพูดอะไรพูดขัดขึ้นทันที พ่อมดกลอกตาอย่างรำคาญใจแล้วดึงให้ธีโอถอยออกมาจากบานหน้าต่าง เขาปล่อยมือจากคอเสื้อคลุมของเด็กชายเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายขยับตัวตามแล้ว กลับบ้านกันได้แล้ว ฉันหิว

 

ก่อนที่ธีโอจะได้ตอบรับอะไร เด็กชายก็เหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างที่บินอยู่รอบตัว เขาชะงักไปเมื่อเห็นนกตัวเล็กขนาดไม่เกินนิ้วโป้งประมาณห้าตัวกระพือปีกอยู่ในห้อง พวกมันบินเป็นวงกลมรอบตัวเจสันกับธีโอโดยเว้นระยะไม่ให้เข้าใกล้เด็กชายครึ่งมังกรน้ำจนเกินไป แม้ว่าธีโอจะรู้ดีว่าไฟอาจจะทำอันตรายให้กับร่างกายของเขาได้ แต่เด็กชายก็ยื่นมือไปใกล้นกตัวที่อยู่ใกล้สุดอย่างหวังที่จะแตะมัน

 

เจสันคว้ามือเด็กชายได้ก่อนที่นกเพลิงตัวเล็กที่เขาสร้างขึ้นจะไหม้ผิวของอีกฝ่าย พ่อมดจ้องเด็กน้อยแล้วกลอกตา นายโง่หรือบ้า อยากโดนไฟเผาหรือไง

 

คุณสร้างพวกมันขึ้นมาปลอบผมนี่เด็กชายพูดเสียงซื่ออย่างรู้ทัน อารมณ์ดีขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสีหน้าเหมือนอยากเอาอะไรฟาดหัวตัวเองของเจสัน พ่อมดกลอกตาแล้วปล่อยมือเด็กชายออก ฉับพลันนกไฟทั้งหมดก็เผาตัวเองแล้วหายไปอย่างรวดเร็ว

 

ธีโอมองอากาศบริเวณที่นกไฟตัวเล็กเคยบินอยู่อย่างเสียดาย แต่พอมองเสี้ยวหน้าของเจสันกลับรู้สึกขำขึ้นมาจนรีบวิ่งมาเดินข้าง ๆ เขาเหลือบมองพ่อมดที่มีสีหน้านิ่งสนิทก่อนจะกระตุกฝ่ามืออีกฝ่ายเบา ๆ ขอบคุณนะครับเจสัน นกพวกนั้นสวยมากเลย

 

หุบปากน่ะ พ่อมดตอบกลับเสียงเย็นแล้วดึงมือของตัวเองออก ไม่ยอมมองหน้าเด็กชายแม้แต่วินาทีเดียว

 

ธีโอยิ้มแล้วยิ้มอีก เด็กชายกระชับเสื้อคลุมแล้วเดินไปเคียงข้างกับเจสัน พวกเขาเดินลงไปชั้นล่างผ่านบันไดลับที่ท่านลุงของธีโอเป็นคนสร้างขึ้น ก่อนที่ทั้งคู่จะชะงักเมื่อเห็นสภาพบ้านที่เละเทะ กรอบรูปบนฝาผนังถูกเหวี่ยงลงมาแตกละเอียด ข้าวของเครื่องใช้ถูกกวาดตกลงมาบนพื้น โต๊ะกับเก้าอี้ไม้หักเป็นท่อน ธีโอกวาดสายตามองไปอย่างไม่อยากเชื่อ รอยยิ้มบนใบหน้าของเด็กชายค่อย ๆ หายไป ในหัวเขานึกถึงสถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดที่อาจจะเกิดขึ้นกับท่านลุงท่านป้าอย่างไม่สามารถห้ามตัวเองได้

 

เจสันเหลือบมองเด็กชายที่กำลังตกตะลึงด้วยความรู้สึกสงสารลึก ๆ เขาเองก็เคยเห็นภาพนี้มานับครั้งไม่ถ้วนก่อนที่จะเจอกับเอเดน พ่อที่หนีหนี้ครั้งแล้วครั้งเล่ากับแม่ที่เอาเขาไปขายเพื่อใช้หนี้ สุดท้ายเขาก็ เจสันหลับตาลงและปัดไล่ภาพเหตุการณ์ในอดีตออกจากหัว ตอนนี้เขาผ่านช่วงเวลานั้นมาได้แล้ว ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปนึกถึงมันอีก

 

ธีโอเจสันวางมือลงบนหัวของเด็กชายแล้วดันไปด้านหน้าเบา ๆ เรียกสติของเด็กชายให้กลับมา ธีโอไม่ได้หันมาหาเขา เด็กชายกำหมัดแน่นเมื่อหันไปเห็นกองเลือดสีเข้มที่แห้งกรังตรงมุมห้อง มันลากเป็นทางยาวไปจนถึงประตูด้านหลัง เจสันมองตามแล้วถอนหายใจเสียงเบา ต่อให้เป็นคนมองโลกในแง่ดีแค่ไหน แต่ถ้ามาเห็นภาพแบบนี้เข้า อย่างไรก็คงนึกหาข้ออ้างมาหลอกตัวเองไม่ได้อีก

 

เจสันเด็กชายเอื้อมมือมาจับกางเกงของพ่อมดแน่น ดวงตาคู่โตหรี่เล็กลง ตาขาวถูกแทนที่ด้วยเส้นเลือดฝอยสีเข้มจำนวนมาก ก่อนที่ลูกตาทั้งดวงจะเปลี่ยนเป็นสีดำทมิฬ พ่อมดยังคงยืนนิ่ง หากเป็นก่อนหน้านี้ เขาคงอารมณ์ดีแล้วเอ่ยยั่วยุให้ธีโอพังหมู่บ้านทิ้งเล่น ๆ แต่ตอนนี้กลับไม่เป็นแบบนั้น พ่อมดมองเด็กชายด้วยสายตาเวทนา เขารู้สึกเหมือนเห็นตัวเองเมื่อก่อนไม่มีผิด

 

ต่างกันแค่อย่างเดียว เจสันตอนนั้นไร้พลัง ในขณะที่ธีโอนั้นตรงกันข้าม

 

คุณบอกว่าผมไม่ผิด คนพวกนั้นไม่มีสิทธิ์ แล้วทำไม…” เด็กชายพูดไม่จบประโยค เจสันยักไหล่แทนคำตอบ เขาเหลือบมองไปรอบตัวเมื่อรู้สึกว่าอุณหภูมิในห้องลดต่ำลงเรื่อย ๆ ก่อนจะพบว่าไอน้ำในอากาศเริ่มเปลี่ยนรูปร่าง มันกลายเป็นหยดน้ำ ก่อนที่บางส่วนจะกลายสภาพเป็นน้ำแข็งตามผนัง บางส่วนกลายเป็นเกล็ดหิมะ ลอยผ่านบานหน้าต่างที่แตกเป็นวงกว้างไปสู่ด้านนอก

 

มันใช้เวลาไม่นานเลย ก่อนที่ใครสักคนในหมู่บ้านจะรู้สึกตัว ถึงพลังอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่เข้ามาเยือนหมู่บ้านแห่งนี้

 

เสียงฝีเท้าดังกึกก้องและเสียงโลหะที่กรีดผ่านอากาศไม่สามารถลอดหูเด็กชายครึ่งมังกรกับพ่อมดได้ แต่ทั้งสองคนกลับไม่ขยับ ธีโอกัดปากแน่นจนคมเขี้ยวฝังเข้าไปในเนื้อ เด็กชายที่ยังมีสภาพกว่าครึ่งเป็นมนุษย์ดูโกรธแค้นอย่างถึงที่สุด แต่เขากลับไม่ยอมเปลี่ยนร่างเป็นมังกรทั้งหมด เด็กชายรู้ดีว่าหากเปลี่ยนเป็นมังกรตอนนี้ เขาจะไม่เหลือสติตอนที่เขาทำร้ายคนพวกนั้น

 

เจสันปลดมือเด็กชายออกจากกางเกงของตน เขานึกขอบคุณมันอยู่ไม่น้อยที่ยังหลงเหลือสติพอที่จะไม่แช่เข็งเขาไปด้วย พ่อมดถอนหายใจเสียงเบายามที่กลุ่มชายฉกรรจ์พังบ้านเข้ามาล้อมเขากับธีโอเอาไว้ ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อมองตรงไปยังธีโอที่แผ่ไอเย็นออกจากร่างกาย หอกน้ำแข็งนับร้อยปรากฏขึ้นกลางอากาศ เบียดอัดกันอยู่ในพื้นที่ห้องแคบ ๆ เจสันโคลงหัวอย่างสมเพชผู้คนที่อยู่รอบตัว คนพวกนั้นจ้องธีโออย่างโกรธแค้น ทั้งที่คนที่ควรจะแค้นควรเป็นธีโอเสียมากกว่า

 

ทั่วบริเวณเงียบสงับ มีเพียงเสียงน้ำแข็งบนพื้นที่ปริร้าว ธีโอกวาดสายตาไปรอบ ๆ เส้นเลือดในร่างกายเต้นตุบ พลังจากทั่วตัวพร้อมระเบิดออกมาจากร่าง เด็กชายกดพลังของตัวเองอย่างยากลำบาก เขาอยากมีสติเพื่อมองคนที่ทำร้ายครอบครัวของเขาเจ็บปวด

 

พวกคุณทำอะไรท่านลุงกับท่านป้าเสียงของเด็กชายแหบพร่าท่ามกลางความเงียบ ทุกอย่างเงียบลงไปอีกอึดใจ แต่คำตอบที่ได้รับกลับมาทำให้เด็กชายหลับตาลงช้า ๆ น้ำตาหยดเล็กร่วงผ่านเกล็ดสีเงินข้างแก้ม ผ่านปลายคางของเด็กชาย ก่อนจะตกกระทบน้ำแข็งที่ฉาบอยู่บนพื้น

 

ฆ่าปีศาจ!!!”

 

หอกน้ำแข็งพุ่งผ่านอากาศ พุ่งตัดผิวเนื้อของชายฉกรรจ์นับร้อยอย่างไม่ปราณี เสียงกรีดร้องดังลั่นหมู่บ้าน หลายคนล้มลงไปดิ้นพราดอยู่บนพื้นอย่างน่าสมเพช คนที่ยังรอดพยายามยกขวานขึ้นแล้วพุ่งเข้ามาหาเด็กชาย แต่กลับโดนพลังของเจสันซัดกลับไป ก่อนที่จะขยับได้อีกครั้ง ไอน้ำตรงหน้าก็เปลี่ยนเป็นหอกน้ำแข็งขนาดใหญ่ พุ่งตัดขั้วหัวใจเสียบร่างของคนผู้นั้นติดกับผนัง

 

เหตุการณ์ทุกอย่างจบลงในเวลาไม่ถึงห้านาที

 

ธีโอน้ำตาไหลพราก ดวงตาสีดำสนิทกวาดตามองซากศพและคนเจ็บที่นอนหายใจรวยรินอยู่กับพื้น ปลายเท้าของเด็กชายเจิ่งนองไปด้วยเลือดและหิมะ แม้จะไม่มีเสียงร้องไห้หลุดลอดออกมา แม้จะไม่มีสีหน้าทรมาน แต่เด็กชายกลับไม่สามารถหยุดน้ำตาของตัวเองได้

 

ร่างของเด็กชายลอยเข้าไปปะทะเข้ากับแผ่นอกอุ่นของใครบางคน ธีโอกะพริบตาไล่น้ำตา เจสันคุกเข่าอยู่ตรงหน้าเขา แขนเพรียวของพ่อมดโอบล้อมตัว กอดรัดร่างของเด็กชายให้จมสู่แผ่นอกของตน มือผอมบางของเจสันฝังเข้าไปในเส้นผมของเด็กชาย นวดคลึงไปทั่วขมับและลำคออย่างปลอบโยน

 

ไม่เป็นไรธีโอ ทุกอย่างโอเคแล้วเสียงกระซิบของเจสันดังอยู่ข้างหู กลิ่นหอมอ่อน ๆ อันเป็นเอกลักษณ์ของพ่อมดลอยอบอวลอยู่ใต้จมูก เด็กชายค่อย ๆ ยกมือของตัวเองที่กำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในผิวเนื้อขึ้น ขยำลงบนเสื้อของเจสันจนคราบเลือดบนฝ่ามือของเด็กชายเปรอะเปื้อนไปทั่ว

 

น้ำตาของเด็กชายไหลราวกับห่าฝน ดวงตาของมังกรยามบ้าคลั่งเปลี่ยนเป็นดวงตาของมนุษย์อีกครั้ง ธีโอฝังใบหน้าลงกับบ่าของพ่อมด กรีดร้องด้วยความเสียใจจนไม่มีเสียงใดหลุดออกมาอีก





กลิ่นไหม้ของซากศพยังคงติดอยู่ที่ปลายจมูก เจสันเหลือบมองเด็กชายที่นั่งกอดเข่าลอยอยู่ในอ่างอาบน้ำด้วยสีหน้าเรียบเฉย แต่ในใจกลับคิดไปอีกทาง พ่อมดรู้สึกเหมือนตัวเองคิดผิดที่ไม่ยอมห้ามธีโอแล้วเป็นคนลงมือจัดการเอง เจสันไม่ใช่คนละเอียดอ่อน เพราะงั้นตอนแรกเขาถึงลืมนึกไปว่าเด็กชายจะรู้สึกอย่างไร เมื่อต้องมาเจอกับเหตุการณ์ที่เพิ่งพบเจอในวันเกิดของตัวเอง

 

พวกเขาไม่เจอศพของลุงกับป้าของธีโอ เพียงแต่ด้วยคราบเลือดมหาศาลที่พวกเขาเห็น ความหวังที่ว่าสองคนนั้นจะยังอยู่ดีก็ดูริบหรี่เหลือเกิน

 

ตอนที่พวกเขากลับมาถึงบ้าน เจสันก็โยนเด็กชายลงอ่างอาบน้ำหลังจากพยายามเอาของกินของกินมาล่อไม่ได้ผล พ่อมดผู้ไม่เคยปลอบใครไม่รู้วิธีทำให้เด็กที่ร้องไห้โยเยจนไม่มีเสียงร้องออกมาอารมณ์ดีขึ้น เขาคิดอย่างมักง่ายว่าน้ำอุ่น ๆ จะช่วยให้ลูกครึ่งมังกรน้ำอย่างธีโอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง แต่หลังจากเด็กชายไม่ยอมออกมาร่วมชั่วโมง เขาก็ก้าวเข้ามาและพบกับเด็กชายที่ลอยตัวอยู่ตรงมุมอ่าง

 

พ่อมดปลดเสื้อคลุม ก้าวเท้าเข้าไปในอ่างอาบน้ำ นั่งเหยียดขาอยู่ตรงข้ามกับเด็กชาย แรงกระเพื่อมบนผิวน้ำทำให้ธีโอยกใบหน้าขึ้นจากหัวเข่า มองเจสันที่กระดิกนิ้ว เปลี่ยนสีของดวงไฟนับสิบในห้องน้ำไปมาอย่างน่าเวียนหัว

 

ฉันไม่รู้วันเกิดของตัวเองเจสันพูดขึ้นเสียงเรียบ ธีโอจ้องเสี้ยวหน้าของพ่อมดด้วยสายตางุนงง เจสันหันหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างที่ติดกับอ่างอาบน้ำ สีหน้าติดรำคาญดูกระดาก พ่อมดถอนหายใจหลายครั้งเมื่อเด็กชายไม่ยอมตอบอะไรกลับมา เขากระดิกนิ้วเบา ๆ เค้กก้อนโตก็ลอยเข้ามาในห้องอาบน้ำ ลอยตัวอยู่เหนืออ่างระหว่างเด็กชายกับเจสัน ไอ้นั่นกินแก้ขัดไปก่อนแล้วกัน

 

ธีโอเบิกตากว้างขึ้น แม้ว่าเจสันจะเชิดหน้าขึ้นด้วยสายตาที่เหมือนมองมดมองแมลง แต่แก้มกลับขึ้นสีเรื่อ เด็กชายรู้สึกอุ่นวาบในใจ เขาพยายามปัดเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้นเมื่อตอนสายออกจากความคิด เด็กชายปล่อยให้ตัวเองมีความสุขกับเรื่องตรงหน้า ค่อย ๆ เผยรอยยิ้มบางออกมาระหว่างมองเจสันสลับกับเค้กก้อนโต หน้าเค้กมีไอซิ่งหลากสีกับดอกไม้น้ำตาลช่อโต เด็กชายขยับตัวเข้าไปใกล้เค้กที่ลอยอยู่เหนืออ่าง ปลายนิ้วของเด็กชายแตะลงตรงนิ้วเท้าของพ่อมดเข้าพอดี

 

เจสันพยายามกลั้นอาการสะดุ้งเมื่อนิ้วเย็นเฉียบแตะลงที่นิ้วและข้อเท้า เขาชักเท้าออกอย่างเป็นธรรมชาติ ตวัดขาโผล่ขึ้นผิวน้ำสีมรกตแล้วมองไปทางอื่น รอยยิ้มของธีโอเป็นสิ่งที่เขาต้องการเพราะเขารู้สึกเหมือนกำลังติดค้างอะไรบางอย่างกับเด็กชาย แต่การที่อีกฝ่ายจ้องเขาไปแล้วทำสายตาวิบวับ ผสมระหว่างคำขอบคุณเต็มหัวใจไม่ใช่สิ่งที่เขาคาดหวังว่าจะเห็น

 

ท่านป้าของผมไม่ให้กินอาหารตอนอาบน้ำเสียงของธีโออ่อนลง เด็กชายส่งยิ้มให้พ่อมดที่ไม่ยอมมองหน้าเขาเลย

 

หน้าฉันเหมือนป้านายหรือไงเจสันกลอกตา เขาสบตากับเด็กชายแล้วรีบดึงหน้าไปอีกทาง ยกนิ้วปาดครีมแล้วเอาเข้าปาก ดูดกินให้ดูเป็นตัวอย่าง เอามาให้ก็กิน ๆ เข้าไปเถอะน่ะพ่อมดเลียนิ้วมือ ขาที่ตวัดไขว่ห้างอยู่ในน้ำเตะน้ำใส่เด็กชายหลายทีแทนคำเร่ง

 

ธีโอหัวเราะเสียงเบา เขามองภาพพ่อมดที่มีครีมเปรอะไปทั่วแก้มแต่ไม่มีท่าทีจะใส่ใจ มุดลงไปใต้น้ำ พยายามไม่มองร่างกายเปลือยเปล่าของเจสันแล้วไปโผล่อยู่ตรงหน้าพ่อมด เจสันผงะไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเด็กชายจับขาเขาให้แยกออกจากกันแล้วลอยตัวอยู่ระหว่างกลาง ทิ้งเค้กก้อนโตไว้เบื้องหลัง

 

เด็กชายใช้ฝ่ามือปาดครีมบนหน้าพ่อมดหนุ่มแล้วเอาเข้าปากตัวเองด้วยสีหน้าใสซื่อ ก่อนจะหันหลังให้เจสัน มองก้อนเค้กที่มีรอยแหว่งด้วยสีหน้าขบขัน เด็กชายทั้งอยากยิ้มทั้งอยากร้องไห้ในเวลาเดียวกัน ปกติต้องร้องเพลงวันเกิดกับเป่าเทียนก่อนครับ

 

ครีมที่เขาป้ายออกจากหน้าเจสันมากินหวานล้ำ เด็กชายเลียริมฝีปากบนของตัวเองแล้วหันไปมองเจสันที่ยังนั่งนิ่ง จ้องเขาด้วยสีหน้าตะลึงงัน พอเห็นเขาหันกลับไปจ้องก็กลอกตา เตะเขาใต้น้ำให้ออกไปไกล ๆ เด็กชายนั่งนิ่งไม่รู้สึกรู้สา ไม่สนใจแม้ว่าเจสันจะเอาฝ่าเท้าทาบแผ่นหลังเขาเต็มเปา

 

วุ่นวายพอเห็นเด็กชายไม่ยอมขยับ เจสันก็บ่นขึ้นมาทันที พ่อมดกระดิกนิ้วเบา ๆ อีกครั้ง ดวงไฟหลากสีที่ลอยอยู่บนเพดานก็ลอยต่ำลงมาอยู่รอบตัวของพวกเขา ไม่มีเทียน มีให้แต่พวกนี้เจสันพูดเสียงเรียบแล้วพยักเพยิดไปรอบตัว ดันหัวเด็กชายแรง ๆ ด้วยความหมั่นไส้ จะร้องเพลงบ้าอะไรก็ร้องไป ฉันหิว

 

แต่นี่เค้กของผมนะเด็กชายแกล้งท้วง ทันทีที่เจสันดึงเท้าออก เด็กชายก็แทรกตัวเข้าไปจนแผ่นหลังชิดกับแผ่นท้องของพ่อมดอย่างรวดเร็ว เจสันช็อคจนเกือบช็อตเด็กชายไปพร้อมกับตัวเอง แต่ก่อนที่จะเผลอทำแบบนั้นลงไป เด็กชายก็หันมายิ้มให้กันเสียก่อน แต่ไม่เป็นไร ผมเป็นคนใจกว้าง

 

ฉันเป็นคนทำเจสันแค่นเสียง ถึงการ ทำที่ว่าคือการดีดนิ้วเป๊าะแล้วเค้กก็ปรากฏขึ้นมากลางอากาศอย่างรวดเร็วเท่านั้นก็ตาม จะร้องเพลงก็รีบ ๆ ไม่งั้นฉันจะกินหัวนายแทนเค้ก

 

ธีโอหัวเราะออกมาสุดเสียง เสียงของเด็กชายก้องกังวาลไปทั่วห้องน้ำน่าฟัง เจสันชะงักไปเล็กน้อยแล้วไถลตัวไปกับอ่าง จับเด็กชายที่ยุกยิกไม่หยุดให้มานั่งทับขาดี ๆ เด็กชายหันมายิ้มให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะหันกลับไปหาเตียงก่อนจะเริ่มร้องเพลงที่เจสันเกือบจะลืมไปแล้วว่าเคยได้ฟัง

 

ไม่ใช่ได้ฟังในวันเกิดของเขา แต่ได้ฟังในวันเกิดของเด็กในหมู่บ้านสักคนที่ลอดผ่านหน้าต่าง จนเขาที่นอนคู้ตัวอยู่บนถนนได้ยินเข้า

 

“Happy Birthday Dear Theo, Happy Birthday to…” เด็กชายนิ่งไป เขากำลังครุ่นคิดว่ามันจะประหลาดไหมหากเขาพูดต่อด้วยคำว่า Me ปกติแล้วท่านป้าจะเป็นคนร้องท่อนจบให้เขาฟัง เด็กชายน้ำตารื้นขึ้นเมื่อถึงครอบครัว

 

“Happy Birthday to You” แต่เจสันที่เห็นดวงตาวาว ๆ ของเด็กชายกลับพูดเสียงเรียบไร้โทนขึ้นมาท่ามกลางความเงียบ เด็กชายหัวเราะเสียงเบาขึ้นมาทันที เขาจัดการปาดเค้กเข้าปากอย่างระมัดระวัง พ่อมดมองภาพนั้นแล้วเผลอยิ้มออกมาอย่างลืมตัว เขารู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างจุกอยู่ในอก มันแปลกที่เขาจะทำให้ใครสักคนมีความสุขอย่างที่เด็กชายเป็นอยู่ตอนนี้

 

ขอบคุณนะครับเจสัน ขอบคุณที่ทำเพื่อผมเด็กชายพูดเสียงเบา รอยยิ้มยังคงประดับอยู่เต็มใบหน้า ตอนนี้ผมรักคุณสุด ๆ ไปเลย

 

เจสันตกตะลึง เขาหวนกลับไปนึกถึงเสียงของแม่และคำพูดติดปากของพ่อ

 

ฉันเกลียดแก! แกมันไม่น่าเกิดมาเลย!’

 

ประโยคนั้นเป็นสิ่งตอกย้ำให้เจสันรับรู้ว่าตัวตนของเขาไม่เคยเป็นที่ต้องการ แต่ความคิดนั้นต้องหยุดชะงักลง เพราะรอยยิ้มของธีโอ เด็กชายปาดครีมขึ้นมาจ่อปากพ่อมด ริมฝีปากล่างของเจสันสั่นเทาเมื่อเสียงขอบคุณของธีโอสะท้อนทับกับเสียงสาปแช่งที่ติดอยู่ในหัว

 

ที่แย่กว่านั้น คือเขาทำกับธีโอแบบที่พ่อแม่เคยทำกับเขา พ่อมดพยายามฆ่าเด็กชายไปหลายต่อหลายครั้งเหมือนที่พ่อแม่ทำใส่เขาตลอดสิบสามปี ต่างกันแค่ตรงที่ว่าเจสันในตอนนั้นตายไปแล้ว ก่อนจะกลับมามีชีวิตอยู่ได้ด้วยพลังของเอเดน ในขณะที่ธีโอยังมีชีวิตอยู่

 

เด็กคนนี้ยังมีชีวิตอยู่

 

เจสัน คุณเป็นอะไรไปน่ะธีโอเลิ่กลั่ก เด็กชายตกตะลึงเมื่อเจสันดึงตัวเขาไปกอดแน่น ฝ่ามือของพ่อมดยึดไหล่เด็กชายไว้แน่น ธีโอลูบแขนเจสันอย่างงุนงง หน้าผากของเจสันซบลงกับไหล่ลาดของเด็กชาย ธีโอพยายามหันกลับไปหาเจสัน แต่อีกฝ่ายกลับล็อคตัวเขาไว้แน่นหนาไม่ยอมให้ขยับได้ง่ายดาย

 

เจสันสูดหายใจลึก ครั้งแรกที่เขาตระหนักได้หลังจากเอเดนตาย ว่าคนอย่างเขาก็ทำให้ใครสักคนมีความสุขได้ คือครั้งแรกที่เขาตระหนักได้ว่าชีวิตที่เขาเหลืออยู่มันสั้นแค่ไหน

 

วันนี้วันเกิดของเด็กชาย เวลาของธีโอกำลังเดินไปข้างหน้า ในขณะที่เวลาของเขากำลังก้าวถอยหลัง เจสันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาจะอยู่ได้อีกกี่ปี เขาใช้เวลาของตัวเองเพื่อแลกกับพลังมหาศาลไปแล้ว

 

พลังมหาศาลที่ไม่มีค่าอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว ในเมื่อเขาใช้พลังนี้ปกป้องเอเดนไม่ได้ มิหนำซ้ำ มันยังเป็นต้นเหตุให้เอเดนต้องตายด้วย

 

ขอโทษนะธีโอฝ่ามือของเจสันลูบหน้าท้องบริเวณที่เคยโดนตัวเองกรีดไปรอบแล้วรอบเล่า เด็กชายอ้าปากค้าง เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเจสันพูดคำว่าขอโทษ ฉันขอโทษที่ทำร้ายนาย

 

เจสันธีโอพยายามเรียกพ่อมดหนุ่ม แต่เจสันไม่ยอมขยับตัว เด็กชายพยายามหันกลับไปมอง แต่สิ่งที่เขาเห็นมีแค่กลุ่มเส้นผมสีเงินของพ่อมดที่ปรกเต็มแก้มของเด็กชาย เฮ้ คุณเป็นอะไรไปน่ะ

 

เงียบ แล้วอยู่เฉย ๆ ให้ฉันกอดซะเจสันพูดเสียงเรียบ มือข้างหนึ่งละไปปาดครีมแล้วยื่นมาจ่อตรงหน้าเด็กชาย โดยที่ไม่ได้เงยหน้าขึ้นมาเลยแม้แต่นิดเดียว เด็กชายงับเค้กจากปลายนิ้วของเจสันอย่างระมัดระวัง เป็นครั้งแรกเลยที่เขาไม่คิดจะแกล้งเลียนิ้วของพ่อมด

 

คุณเสียใจที่ไม่รู้วันเกิดของตัวเองเหรอครับธีโอคาดเดา แต่คำถามของเขาไม่ได้รับคำตอบ เจสันทำเพียงแค่กระชับตัวเขาให้แน่นขึ้นเท่านั้น เอ่อ ไม่เป็นไรนะเจสัน คุณใช้วันเกิดร่วมกับผมก็ได้

 

สิ้นประโยคนั้น พ่อมดที่อารมณ์ไม่คงที่ก็หลุดขำออกมาเบา ๆ เด็กชายดิ้นเล็กน้อยอย่างจั๊กจี้เมื่อลมหายใจของเจสันเป่ารดลงบนซอกคอ เด็กชายผ่อนลมหายใจอย่างรู้สึกดีขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของพ่อมดที่ไม่ได้ใจร้ายเท่าครั้งแรกที่เจอกัน เขาเอื้อมมือไปลูบหัวของเจสัน ก่อนจะต้องตกใจอีกรอบเมื่อพบว่าเจสันไม่ได้ปัดมือเขาทิ้ง พ่อมดเงยหน้าขึ้นมาและเอียงคอมองเด็กชาย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มดูเกือบเหมือนสีทองยามอยู่ใต้แสงไฟ ปลายจมูกของเจสันตวัดเกี่ยวลงบนเกล็ดที่ข้างแก้มของเด็กชาย

 

ธีโอมองดวงตาที่เหมือนมีหยดน้ำเคลือบอยู่ด้วยความใจหาย พ่อมดร้ายกาจเกือบจะดูเปราะบาง เด็กชายยกมือลูบแก้มของพ่อมด ปาดคราบครีมตรงมุมปากของพ่อมดออกอย่างแผ่วเบา พ่อมดหลับตาพริ้มเหมือนแมวตัวโต ปล่อยให้เด็กชายทำตามใจ

 

อยู่ ๆ ธีโอก็รู้สึกเหมือนกับว่าเจสันเองก็เป็นเหมือนกันกับเขา พวกเขาเป็นคนนอก ไม่มีครอบครัวหรือญาติที่อื่น หรือถ้ามีคนพวกนั้นก็ไม่ได้ใยดีเขากับเจสันขนาดนั้น เด็กชายใช้นิ้วสางผมเปียกชื้นของพ่อมดแผ่วเบา รู้สึกเหมือนกำลังแบ่งปันความเจ็บปวดของกันและกัน

 

ธีโอกดปลายจมูกลงบนข้างแก้มของพ่อมดอย่างลืมตัว เขาจำได้ว่าท่านป้าของเขาเองก็เคยทำตอนที่พยายามปลอบใจเขา พ่อมดลืมตาโพลงขึ้นมาทันที หางตาที่ชี้ขึ้นไปด้านบนกับขนตางอนยาวยิ่งทำให้เจสันเหมือนแมว เด็กชายยกมือขึ้นแตะหางตาของพ่อมด ใช้นิ้วโป้งปาดไปตามแนวขนตาเมื่อพบว่ามันเป็นแวววาวเพราะหยดน้ำในดวงตา

 

ก่อนที่เด็กชายจะทำการปลอบพ่อมดอีกรอบ ร่างกายของธีโอก็ลอยหวือ กระเด็นข้ามเค้กที่ลอยอยู่กลางอากาศ ปะทะเข้ากับผนังฝั่งตรงข้าม เด็กชายใช้มือยันตัวไว้ทันก่อนที่จะฟาดกำแพง ก่อนจะร่วงฟาดผิวน้ำในอ่างจนน้ำกระเด็นไปทั่วห้อง บรรยากาศหวานละมุนที่เกิดขึ้นชั่วครู่หายวับราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

 

เด็กชายผุดขึ้นมาจากผิวน้ำแล้วถลึงตาใส่พ่อมด แต่ไม่ทันได้อ้าปากถามว่าเป็นอะไรขึ้นมาอีก เด็กชายก็ต้องชะงัก จ้องเจสันอย่างไม่อยากเชื่อสายตา

 

พ่อมดหน้าแดงไปทั้งหน้าทั้งใบหู ต้นรอกับหัวไหล่ขึ้นสีเรื่อ เจสันถลึงตาจ้องเขากลับมา ก่อนจะลุกขึ้นจนผิวน้ำกระเพื่อมเป็นวง ธีโออ้าปากค้าง กวาดสายตามองเจสันที่แดงไปตั้งแต่หัวจรดหัวเข่าเหนือผิวน้ำ พ่อมดกระโจนออกจากอ่างอาบน้ำแล้วพุ่งออกจากประตูไปอย่างรวดเร็ว ปล่อยให้ธีโอเกาะขอบอ่างและเอียงหัวมองตาม ทั้งต้นคอทั้งบั้นท้ายของเจสันต่างแดงก่ำไม่ต่างจากส่วนใบหน้าเลย

 

จากที่กำลังงุนงง เด็กชายก็หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เด็กชายกวาดเค้กที่เปียกน้ำจนกินไม่ได้ไปกว่าครึ่งลงคอ วิ่งออกจากห้องอาบน้ำตามเจสันไปอย่างรวดเร็ว

           

ตอนนั้นเป็นครั้งแรก ที่เด็กชายคิดว่าเขามีความสุขเพราะตัวตนของเจสันเหลือเกิน

 

 

           

 

 

 

 

            ที่ให้ธีโอเป็นเทพทรูเพราะกลัวเนื้อเรื่องยืดค่ะ แฮ่ อย่างไรก็ตาม ติได้นะคะ น้อมรับทุกความเห็นค่ะ

            ฝากน้องไว้ในอ้อมอกอ้อมใจทุกท่านด้วยนะคะ 

            ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมากเลยนะคะ คิดเห็นอย่างไรบอกกันบ้างน้า ^^

 >>FACEBOOK<< 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 582 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,233 ความคิดเห็น

  1. #2220 kunkyu (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 13:33
    เขินแรงมากก555555
    #2,220
    0
  2. #2170 phapha087bw (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 15:34
    ไม่นานเกินรอ อิอิ
    #2,170
    0
  3. #2091 Nanso101427 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 09:38
    ฮืออ ร้องไห้เลย รักกันไว้ๆ
    #2,091
    0
  4. #2072 Unnilium (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 กันยายน 2561 / 18:58
    น่าร้ากกกกกก
    #2,072
    0
  5. #2069 แม่หญิงกาญจน์ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 กันยายน 2561 / 23:47
    เขินรุนแรงมากเลย กร๊ากกกก
    #2,069
    0
  6. #2038 baekbow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 13:39
    เสียใจกับธีโอด้วยนะ ท่านป้ากับท่านลุงคงไม่อยู่แล้วแหละ // เอ็นดูเจสันอยู่ๆก็ไปหอมแก้มเขา พอเขาหอมกลับดันเขินเขาซะงั้น น่าร๊ากกกกกกกก // ว่าแต่ที่บอกแลกเวลาไป นี่เหลือเวลาอีกเท่าไรนะ
    #2,038
    0
  7. #2007 พิก้าบู (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 07:51
    แดงไปทั้งตัวเป็นกุ้งเลยพ่อมดตัวร้าย 555555555 เอ็นดูวุ้ย
    #2,007
    0
  8. #1984 amahcnas (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 14:50
    อยากให้ธีโอโตไวๆ 55555544
    #1,984
    0
  9. #1971 ~~รักดงบัง คลั่งยุนแจ~~ (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 17:16
    ธีโอโตไวๆนะคะะะ กรี๊ดดดด
    #1,971
    0
  10. #1945 maielf13 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2561 / 00:24
    คุณพ่อมดถึงกับแดงทั้งตัวเลยน้องแค่ปลอบใจเองงงง
    #1,945
    0
  11. #1871 Kon--Kon (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2561 / 21:36
    น้องแค่ปลอบใจจจ คนแก่อย่าเขินนน 555
    #1,871
    0
  12. #1853 หมูจีน้อย (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 16:13
    ชอบการปลอบของธีโอมากค่าาา
    #1,853
    0
  13. #1829 pcy921 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 18:23
    สงสารชีวิตเจสัน ชีวิตธีโอด้วยเน้อ
    #1,829
    0
  14. #1817 Hideko Okamoto (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2561 / 20:51
    อร๊ายยยยยรุนแรงต่อใจเหลือเกินน-///-
    #1,817
    0
  15. #1782 ม่าม่าแดกได้-..- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 เมษายน 2561 / 17:22
    อ้ากกกกกกกกกกกก โอ้ยยยยยยยข้าเหฌนถึงดาอมนความน่ารักของเจสัน. ทำไมมันข่างรุนแรงเยี่ยงนี้ น่าร้ากกกกกกกก
    #1,782
    0
  16. #1681 เพลงรักตัวเล็ก (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 22:10
    อื้อหืออ สารภาพจากใจว่าข้านี้คิดดีไม่ได้เลย มันบาปไปหมด ฮรืออออ
    #1,681
    0
  17. #1563 Kmallow (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 00:01
    สงสัยอ่ะค่ะ ในแต่ละตอนที่เจสันถอดเสื้อผ้า เห็นบรรยายว่า ปลดเสื้อคลุมออกอย่างเดียว คือใส่แต่เสื้อคลุมหรอคะ? หรือว่าเราอ่านพลาด555
    #1,563
    0
  18. #1555 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:48
    ขอให้คุณลุงคุณป้าน้องปลอดภัยนะคะ ตอนนี้มีหลายอารมณ์มากๆ
    #1,555
    0
  19. #1554 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:47
    ตายแล้ว คุณพระ เด็กร้าย!
    #1,554
    0
  20. #1548 OHsamaSE (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:12
    เด็กมันร้ายนะคะหัวหน้า
    #1,548
    0
  21. #1531 9494 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 20:00
    เขินนนนน
    #1,531
    0
  22. #1330 PareWaPkh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 11:35
    เขินรุนแรงมากกกก แอบเศร้านิดๆ
    #1,330
    0
  23. #1285 Nantashi (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 15:08
    ปรับมูดไม่ทันเลยค่ะ สงสารน้อง ขอให้ท่านป้าท่านลุงไม่เป็นอะไรนะ ฮือออ ปล. เจสันต้องเขินรุนแรงเบอร์นี้เลยเหรอ อห ถ้าน้องยันกำแพงไม่ทันนี่เลือดตกยางออกเลยนะนั่น
    #1,285
    0
  24. #1269 peechapich (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 02:19
    ไม่ไหวแล้ววว ชอบมาก ชอบทั้งคู่เลย โอ๊ยบย น่ารักกกกก
    #1,269
    0
  25. #1167 หมวยแตง (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 22:54
    โอ๊ะ!เจสันเขินหรอจ๊ะ
    #1,167
    0