[จบ] ลูกของคุณไม่ได้น่ารักสำหรับผม [yaoi]

ตอนที่ 3 : 02 My Dragon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,392
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 708 ครั้ง
    11 มี.ค. 61

02 My Dragon

 

            หลังจากใช้ชีวิตอยู่กับเจสันได้ร่วมสัปดาห์ ธีโอก็ค้นพบว่าการอาศัยอยู่กับอีกฝ่ายไม่ใช่เรื่องยากอย่างที่คิด แค่ระวังอย่าเข้าใกล้เจสันตอนกำลังหิวจนหน้ามืด กับระวังอย่าเผลอไปก่อกวนอะไรตอนที่เจสันอ่านหนังสือเข้า ที่เหลือก็แค่ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัด ทีนี้ก็ใช้ชีวิตอยู่ได้สบาย ๆ มีอาหารให้กินฟรี มีน้ำดื่มให้ใช้ มีที่นอนอุ่น ๆ ให้ซุกตัว

 

เจสันอนุญาตให้เขานอนร่วมเตียงกับตัวเองได้ ข้อแม้อย่างเดียวคือห้ามกลิ้งมาชนตัวเจสันตอนนอน โชคดีที่ธีโอไม่ใช่คนนอนดิ้น หลายคืนเขาเพียงขดตัวอยู่ข้างกายเจสัน มองสีหน้าหลับอย่างเป็นสุขของพ่อมดอารมณ์แปรปรวน คาดหวังว่าสักวันเจสันจะดูใจดีเวลาตื่นได้อย่างตอนนอนบ้าง

           

ข้อดีของธีโอที่ทำให้เจสันพอใจอย่างมากคือพลังรักษาในตัว เจสันบอกกับเขาว่าการใช้พลังผ่านวงแหวนเวทต้องจ่าย ค่าตอบแทนในขณะที่เด็กชายไม่จำเป็นต้องจ่ายค่าตอบแทนใด ๆ พลังของเขาเป็นพลังบริสุทธิ์แตกต่างจากพลังของเจสันและของพ่อมดส่วนใหญ่ ธีโอเคยถามพ่อมดว่าค่าตอบแทนที่เจสันต้องจ่ายคืออะไร แต่อีกฝ่ายกลับทำเหมือนไม่ได้ยิน โยนหนังสือหนาเตอะมาให้เขาแทน

           

ฉันไม่ต้องการเด็กโง่ในบ้านเจสันบอกเขาเสียงเรียบแล้วหันไปจดจ่อกับตำราหนากว่าของเขาสามเท่าตรงหน้า ดูเหมือนเจสันจะสนอกสนใจถึงสายเลือดของพ่อเขาน่าดู ถึงได้ค้นตำราเกี่ยวกับมังกรน้ำอย่างบ้าคลั่ง ธีโอรีบอ่านหนังสืออย่างตั้งใจอยู่ไม่ห่าง เจสันยกโต๊ะตัวเล็กที่ตนไม่ได้ใช้งานให้กับเขาด้วยซ้ำ

           

หากธีโออ่านคำไหนไม่ออกและเอ่ยปากถามกับเจสัน สิ่งที่จะได้รับกลับมาจะไม่ใช่คำตอบ แต่จะเป็นพจนานุกรมที่หนาพอกัน ทันทีที่อ่านเล่มหนึ่งจบ เอ่ยปากอวดกับเจสันได้แค่ครึ่งคำ หนังสือเล่มถัดมาก็จะถูกยื่นให้ทันที ในหนึ่งสัปดาห์มานี้ธีโออ่านหนังสือได้เกือบสิบเล่ม ทีแรกก็อ่านผ่าน ๆ ตามคำสั่ง แต่วันดีคืนดีเจสันจะถามคำถามขึ้นมาลอย ๆ ถ้าเขาตอบไม่ได้ก็เตรียมตัวไปนอนตากยุงหน้าบ้านได้เลย หลังจากต้องไปนอนนับยุงตากน้ำค้างหน้าบ้านสามวันติด ธีโอก็เปลี่ยนเป็นอ่านไปพยายามฝังข้อมูลลงไปในสมองอย่างเอาเป็นเอาตายแทน

           

หน้าที่ของธีโอไม่มีอะไรมาก โชคดีที่หมูป่าย่างมีเนื้อมากพอที่พวกเขาจะอยู่ได้กันทั้งอาทิตย์โดยที่ไม่ต้องหาอาหารเพิ่ม ธีโอเพียงแค่ต้องไปเก็บผลไม้สดในป่ามาเพิ่มบ้าง เจสันชอบทานผลไม้มากกว่าเนื้อสัตว์ แต่ถ้าหิวจนหน้ามืดเมื่อไหร่ ต่อให้เป็นมนุษย์เจสันก็จับกินได้ ธีโอมักจะเตรียมผลไม้ชามเล็กมาให้เจสันเสมอ เขาทำเพื่อประวิงเวลาไม่ให้เจสันที่กินข้าวไม่เป็นเวลาหิวจนจับเขาต้มอีกรอบ

           

วันดีคืนดีเจสันจะมานั่งเหยียดตัวอยู่บนโซฟาหน้าเตาผิง นั่งปิ้งมาชเมลโล่นับสิบ จัดการยัดมันเข้าปากรวดเดียวจนแก้มพลุ้ย ตอนนั้นเองที่ธีโอประจักษ์ว่าทำไมพ่อมดติดบุหรี่อย่างเจสันถึงได้มีกลิ่นเหมือนขนมนัก แถมถ้าวันไหนอารมณ์ดีหน่อย เจสันจะเอาขนมมาจิ้มแก้มเขาเป็นการก่อกวนด้วย

           

ธีโอไม่จำเป็นต้องทำความสะอาดบ้าน เพราะเพียงแค่เจสันสะบัดมือ เครื่องมือทำความสะอาดต่าง ๆ จะลงมือทำงานด้วยตัวเอง เด็กชายเคยออกปากขอร้องให้เจสันสอนวิธีใช้เวทมนตร์แบบนั้นให้ตนเองบ้าง แต่สิ่งที่เจสันทำคือสั่งให้เขาเปลี่ยนร่างให้ดู และตัวเองก็จะนั่งจ้องจนกว่าส่วนใดส่วนหนึ่งในร่างกายของเด็กชายจะเปลี่ยนไป หากทำไม่ได้เจสันก็จะจ้องอยู่แบบนั้นจนเด็กชายที่หมดแรงจะสลบไปเอง

           

หน้าที่ที่สำคัญที่สุดของธีโอคือ รักษาและการยอมโดน ชำแหละเจสันจะกรีดมีดลงบนเนื้อส่วนปลายนิ้วของเขา จ้องมองบาดแผลที่ทำการรักษาตัวเอง สลับกับการทำร้ายตัวเองและให้เขารักษา แผลที่เจสันกรีดตัวเองลึกและใหญ่กว่าที่ทำกับเขามาก มันเริ่มจากตรงปลายนิ้วไปจนถึงแผลคว้านลึกตรงช่องท้อง เจสันทำอย่างไม่กลัวตาย และธีโอมีหน้าที่ รักษาพวกมันให้ทันก่อนที่เจสันจะขาดเลือด เขาไม่รู้ว่าควรรู้สึกอย่างไรดีตอนที่เห็นเจสันจ้องมองภาพบาดแผลที่สมานตัวจนสนิทด้วยดวงตาเป็นประกายทุกครั้ง

           

ทำไมต้องกรีดหลายครั้ง กรีดครั้งเดียวก็รู้แล้วไม่ใช่หรือว่าพลังของผมทำอะไรได้บ้างเด็กชายถามอย่างสงสัย บาดแผลของเจสันนับวันยิ่งน่ากลัวมากขึ้นเรื่อย ๆ ภาพรอยมีดที่กรีดผ่านหน้าท้องสีเข้มจนเลือดไหลซึมเป็นเส้นทำเอาเด็กชายสยองไม่หาย

           

พักหลังมานี้เจสันเริ่มไม่สนใจแล้วว่าเด็กชายจะลงท้ายด้วยคำว่าครับทุกครั้งหรือไม่ เขาขี้คร้านจะบ่น ถึงบ่นไปไอ้เด็กโง่นี่ก็ไม่สะเทือน

           

ระยะเวลาการรักษาตัวไม่เท่ากันเจสันอธิบาย ชี้ให้ดูรอยแผลเป็นแนวตั้งบนแผ่นท้องของตัวเอง แถมยิ่งลึก แผลยิ่งไม่หายขาด ไม่สังเกตหรือว่าแผลบนแขนฉันไม่เหลือรอยเลย ในขณะแผลที่ท้องนี่ไม่ใช่ เจสันหรี่ตาจ้องแผ่นท้องเด็กชาย ตวัดมีดฉึบจนเด็กชายตาเหลือก ความเจ็บแล่นพล่านขึ้นสมอง แต่เพียงเสี้ยววินาทีแผลก็หายสนิท ไม่หลงเหลือแม้แต่รอยแผลเป็นแบบของเจสัน

           

เจสันควงมีดแล้วผิวปากวิ้ว เด็กชายเข่นเขี้ยวในใจขณะลูบท้องตัวเองผ่านเสื้อที่ขาดเป็นรอยเฉียงและเต็มไปด้วยคราบเลือด สบถสาบานว่าสักวันต้องเป็นฝ่ายเอาคืนเจสันอย่างสาสม ในขณะเดียวกัน ต่อให้นายโดนแทงไส้ทะลัก ร่างกายของนายก็จะรักษาตัวเองจนหายเป็นปกติเอง มีเชื้อสายมังกรนี่ก็สะดวกดีเหมือนกันว่ามั้ย

           

ธีโอแค่นยิ้ม แต่ในทางกลับกัน คุณที่ไม่มีเชื้อสายมังกรก็ผ่าท้องตัวเองหน้าตาเฉยเขานึกอยากถามเจสันว่าถ้าเขาไม่ช่วยเจสันจะทำอย่างไร แต่พอคิดได้ว่าในห้องมีทั้งยาทั้งสมุนไพร ต่อให้เขาไม่ช่วย เจสันก็ดูแลตัวเองได้

 

คุณไม่กลัวตายเลยหรือไงธีโอเปลี่ยนเรื่อง บ่นแบบนี้หลายครั้ง เขานึกอยากตัวสูงและเก่งกว่าเดิมสักสิบเท่า เขาจะได้ดุเจสันได้โดยไม่ต้องกลัวว่ามีดจะบินมาปักหน้าผากให้ต้องกลิ้งหลบจ้าละหวั่น

           

ฉันไม่ตายเร็ว ๆ นี้แน่และทุกครั้งเจสันก็จะตอบกลับมาอย่างมั่นใจแบบนั้น แต่ครั้งนี้ตบท้ายด้วยรอยยิ้มมุมปาก หรือนายอยากให้ฉันกรีดตัวนายเพิ่มแทน?”

           

ธีโอตัดสินใจเลิกถามเจสันตั้งแต่ตอนนั้นเอง

           

เด็กชายลืมตาตื่นขึ้นมาท่ามกลางความมืด เจสันไม่ได้นอนหลับสนิทเคียงข้างเขาอย่างทุกคืน บนเตียงเย็นเฉียบ ธีโอขดตัวและกอดเข่าแน่นขึ้น เขามองพื้นที่ว่างเปล่าข้างตัว ปกติเวลาที่เขาตื่นขึ้นมากลางดึก เขาจะนอนมองเสี้ยวหน้าสงบของพ่อมดหนุ่มจนหลับไปอีกรอบ แต่คืนนี้เจสันไม่อยู่ เขาเลยไม่รู้จะเอาสายตาไปวางไว้ที่ไหนดี

           

สุดท้ายธีโอก็ตัดสินใจเดินออกจากห้องนอน เด็กชายอยู่ในเสื้อตัวเก่าของเจสัน มันยาวไปถึงเข่าจนเขาไม่จำเป็นต้องใส่กางเกงข้างใน เขาก้าวเท้าอย่างแผ่วเบาไปตามทางเดินที่มืดสนิท หูกระดิกเล็กน้อยเพื่อหาเสียงหายใจของเจสัน ก่อนจะก้าวขาไปตามทิศทางที่ได้ยิน

           

ทำไมไม่นอนเจสันนั่งเหยียดขาอยู่บนโซฟาหลังใหญ่ เขาไม่จำเป็นต้องหันไปมองก็รู้ว่าเด็กที่เลี้ยงไว้เล่น ๆ เดินออกจากห้องนอนแล้วตรงมาทางนี้ ธีโอกระโดดขึ้นมานั่งบนที่เท้าแขนของโซฟา ในมือมีผ้านวมติดมาด้วย เด็กชายคลุมผ้านวมลงบนตัวเขาโดยที่พ่อมดไม่เคยร้องขอ เจสันเคยบอกธีโอครั้งหนึ่งว่าไม่มีความจำเป็นต้องทำดีกับเขา แต่เด็กชายเหมือนจะไม่สนใจคำพูดนั้น สุดท้ายพ่อมดก็ปล่อยให้เด็กทำตามใจ

           

ทำไมคุณไม่ไปนอนเด็กชายย้อนถาม เจสันไม่ตอบอะไร เขาจ้องกองไฟในเตาผิงตรงหน้าอย่างครุ่นคิด ธีโอเห็นเจสันเงียบไปนานก็ตัดใจ เลิกสนใจจะเอาคำตอบไปเอง เขาพยายามขดตัวนอนบนที่วางแขน เจสันหันมองเด็กชายที่สัปหงกจนเกือบตกจากที่วางแขนอยู่หลายครั้ง เขากำลังชั่งใจว่าจะแกล้งผลักเด็กให้ตกลงไปกองกับพื้นดีหรือรอเวลาให้เด็กมันตกลงไปเอง จากนั้นค่อยหัวเราะเยาะทีหลังดี

           

พรุ่งนี้เราจะออกไปข้างนอกกันเจสันหันกลับมามองเปลวไฟที่ค่อย ๆ มอดดับลง ธีโอลืมตาโพลงขึ้นมาอย่างดีใจ เด็กชายมองเจสันด้วยความตื่นเต้น ตั้งแต่ตอนที่ไปล่าหมูป่า เจสันก็ไม่เคยออกจากบ้านอีกเลย เด็กชายนึกสนใจจนลืมความง่วง แต่ก่อนที่จะอ้าปากถาม เจสันก็ไขข้อข้องใจให้กันเสียก่อน ฉันอยากเห็นปีกของนาย

           

เด็กชายหน้าเปลี่ยนสีทันที ไม่รู้ทำไมภาพที่เขาโดนเจสันเหวี่ยงตกจากหน้าผาถึงลอยแวบขึ้นมาในหัว เขามองเจสันที่คลี่ยิ้มยามยกตัวของเขาขึ้นพาดบ่า ถือผ้านวมไว้ในมืออีกข้างและเดินกลับไปยังห้องนอน เด็กชายเครียดจนกัดเล็บ ยิ่งได้ยินเสียงหัวเราะชวนสยดสยองของเจสันที่ดังขึ้นอยู่ใกล้หู เหงื่อกาฬยิ่งไหลพรากราวกับมีน้ำพุผุดขึ้นมาใต้ผิว

           

ร่างกายของเด็กชายถูกเหวี่ยงลงเตียงอย่างไม่ใส่ใจ เจสันคลานขึ้นเตียงตามมาติด ๆ พ่อมดดึงผ้านวมขึ้นห่มให้ทั้งตัวเองทั้งเด็กชาย ธีโอไม่รู้ว่าควรดีใจดีหรือไม่เมื่อเจสันตะแคงตัวหันมายิ้มให้ ทั้งยังลูบหัวเขาเบา ๆ ก่อนที่เจสันจะกรีดนิ้วเขาก็แบบนี้เลย ยิ้มหวานเจี๊ยบแล้วตวัดมีดฉับ ยิ่งดูใจดีเท่าไหร่ ความโหดร้ายที่จะตามมายิ่งทวีคูณเป็นเท่าตัว

           

นอนเถอะ พรุ่งนี้ต้องใช้พลังงานเยอะ

           

บอกผมทีว่าคุณจะไม่ผลักผมตกหน้าผาธีโอพูดเสียงสั่น ตอนนี้เขายิ่งกว่าตื่นเต็มตา

           

เจสันเลิกคิ้วยียวน คำพูดถัดมาของพ่อมดแทบทำเอาเด็กชายเอาหัวตัวเองโขกกับผนังแก้เครียด ฉันเพิ่งรู้ว่านายอ่านใจคนได้

           

เช้าวันใหม่มาถึงเร็วกว่าทุกวัน ธีโอถูกลากลงจากเตียงโดยเจสันที่ลุกออกจากที่นอนก่อนหลายนาที เจสันยกเขาพาดบ่ากันหลบหนี เด็กชายไม่คิดจะดิ้นหนีให้เปลืองพลังงานเพราะรู้ดีว่าต่อให้ทำไปก็หนีไม่พ้น ปากเคี้ยวหมูป่าย่างส่วนสุดท้ายที่เหลืออยู่เคล้าน้ำตา เมื่อคืนเด็กชายนอนสวดภาวนาไปกว่าค่อนคืน ขอให้อย่างน้อยก็อย่าให้ถึงตายเลย

           

เจสันเดินเข้าไปในวงแหวนเวทขนาดใหญ่บนผนังด้วยท่าทางอารมณ์ดี ธีโอแทบร่ำไห้ให้กับรอยยิ้มสดใสนั่น เขานึกอยากเอาเขี้ยวกระชากหัวเจสัน อย่างน้อยก็ต้องเอาให้สมองสะเทือนสักเล็กน้อย เผื่อฟื้นขึ้นมาอีกทีเจสันจะใจดีอย่างรอยยิ้มบ้างสักเล็กน้อยก็ยังดี

           

พวกเขาโผล่มาที่ยอดเขาสูงเสียดฟ้าในเสี้ยววินาที ท้องฟ้าเป็นสีส้มอมแดงตัดกับสีขาวของก้อนเมฆนับร้อยรอบตัว พวกเขาอยู่สูงจนหากเป็นคนธรรมดาคงหายใจลำบาก อากาศเย็นจัดจนคนทั้งคู่หายใจออกมาเป็นไอ หมอกจาง ๆ ทำให้ภาพตรงหน้าดูชวนฝัน แต่ธีโอไม่มีอารมณ์จะมาชื่นชมทิวทัศน์ ตอนนี้เขากำลังปลงตกกับชีวิตขั้นสุดยอด นับเวลารอการโดนโยนลงจากหน้าผาด้วยสีหน้าซังกะตาย

           

เอาล่ะธีโอเจสันพูดเสียงระรื่น ธีโอหัวเราะหึ ๆ อย่างเวทนาชะตาชีวิตของตัวเอง ได้เวลาโชว์ปีกของนายแล้ว




เด็กชายถูกเจสันอุ้มใต้ราวรักแร้ เจสันสบตาเขาด้วยสีหน้าตื่นเต้นเต็มที่ ตรงกันข้ามกับธีโอ เด็กชายขำไม่ออก หลังจากโดนกรีดเนื้อเจ็ดวันติด เขาก็ไม่มีน้ำตาเหลือไว้ให้เรื่องบ้าบอบัดซบที่เจสันคิดจะทำกับเขาอีกต่อไป ธีโอมองเจสันด้วยสายตาออดอ้อนที่เคยใช้ได้ผลกับท่านป้า แต่เหมือนมันจะไม่มีอิทธิพลกับเจสันแม้แต่นิดเดียว ยังเปลี่ยนใจทันอยู่นะครับ

 

            อืม ถ้านายเปลี่ยนร่างได้ทั้งตัวตอนนี้และเดี๋ยวนี้ ฉันจะพานายกลับบ้านทันทีเจสันยิ้มหวาน แต่มันชวนเอากรงเล็บตะปบมากในสายตาของเด็กชาย ธีโอเปลี่ยนได้แค่นิ้วมือถึงข้อศอก นิ้วเท้าถึงช่วงเขา ไม่เคยเปลี่ยนได้เต็มตัวเลยสักครั้งเดียว เขาพยายามเค้นสมาธิ แต่การห้อยต่องแต่งอยู่บนฝ่ามือของเจสันที่พร้อมจะปล่อยมือเขาทุกเมื่อแบบนี้ไม่ทำให้เขามีสมาธิเพิ่มมากขึ้นเลย

 

            ทำไม่ได้ใช่มั้ยล่ะเจสันพูดเรียบ ๆ แต่ดวงตาเป็นประกายเหมือนตื่นเต้นที่จะได้เห็นเรื่องสนุกชัดเจน

 

            ทำไม่ได้ครับเด็กชายแค่นเสียงยอมรับหลังจากหลับตาและพยายามรวบรวมสมาธิอยู่นานแต่ไม่เป็นผล เจสันได้ยินแล้วยิ่งฉีกยิ้มจนเห็นฟันครบทุกซี่ เด็กชายที่รับรู้ชะตากรรมกัดฟันกรอด แต่ผม…”

 

            เจสันไม่รอฟังให้จบประโยค พ่อมดปล่อยตัวเด็กลงจากหน้าผาสูงชันเสียดฟ้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม ธีโอไม่แม้แต่จะมีโอกาสได้สบถดังลั่นใส่หูเจสันเป็นการแก้แค้น ใบหน้าเขาพุ่งผ่านก้อนเมฆก้อนแล้วก้อนเล่า ทั้งเสื้อผ้าและเส้นผมถูกลมตีจนสะบัดไปด้านหลัง พยายามฝืนลืมตาอย่างยากลำบาก ในใจสวดมนต์สาปแช่งที่จำมาจากหนังสือใส่เจสันไปไม่ต่ำกว่าแปดบทภายในเสี้ยววินาที สองมือกำหมัดแน่นเมื่อพบว่าร่างกายยังคงเป็นร่างของมนุษย์เต็มร้อยเปอร์เซ็นต์

 

            เด็กชายพลิกตัวให้แผ่นหลังตั้งฉากกับพื้นโลก ทันทีที่เขาลืมตาได้ก็ต้องตกตะลึง ไม่ใช่เพราะท้องฟ้าสีส้มเข้มที่ทำเอาตาพร่า ไม่ใช่เพราะนกฝูงใหญ่ที่บินผ่านศีรษะ แต่เป็นเจสันที่ลอยตัวอยู่เหนือตัวของเขาไม่กี่ฟุต เด็กชายอ้าปากค้างเมื่อพบว่าเจสันกระโดดตามลงมาติด ๆ ทันทีที่ปล่อยตัวเขาลงจากยอดเขา ใบหน้าของเจสันเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ไม่มีร่องรอยของความหวาดกลัวกับสถานการณ์ตรงหน้าแม้แต่น้อย

 

            ธีโอเกือบจะดีใจแล้ว ถ้าไม่ติดว่าเขานึกมาได้เดี๋ยวนั้น เจสันบินไม่ได้!

 

            เจสันเคยบอกกับเขา ว่ามังกรไม่ได้มีพลังรักษาทุกตัวฉันท์ใด พ่อมดก็ไม่ได้บินได้ทุกคนฉันท์นั้น

 

            คุณบ้าไปแล้ว!” เด็กชายร้องเสียงดังลั่น แต่เพราะเสียงลมที่ก้องอยู่ในหูทั้งสองข้าง เขาไม่คิดว่าเจสันจะได้ยินเขาอย่างที่เขาไม่ได้ยินเสียงเจสันที่ตะโกนอะไรสักอย่างใส่หน้า แต่ถึงอย่างนั้นเด็กชายก็พอเดาออกว่าเจสันพูดว่าอะไร บินซะธีโอถ้านายไม่อยากตายก็กลายเป็นมังกรให้ฉันเห็นเดี๋ยวนี้

 

            เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นตามแผ่นหลังและหน้าผากของเด็กชาย มันสะบัดขึ้นสู่ผืนฟ้าเบื้องบนตามแรงลม ธีโอพยายามตั้งสมาธิ แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็มีเพียงแค่แขนและขาที่เปลี่ยนเป็นกรงเล็บและอุ้งเท้าของมังกรสีเงิน เขาปัดป่ายไปในอากาศ เจสันขยับเข้ามาใกล้เรื่อย ๆ กลิ้งตัวไปกลางอากาศอย่างผ่อนคลาย ธีโอเม้มปากแน่น เขาไม่อยากเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยรำคาญและผิดหวังของเจสัน เขาไม่อยากรู้สึกพ่ายแพ้แบบนั้น

 

            ธีโอรู้ดีว่าเขาลอยตัวอยู่ในอากาศนานกว่าที่ตัวเองรู้สึก แต่อาการตื่นตระหนกที่ไม่มีท่าทีจะหายไปโดยง่ายทำให้เขารู้สึกว่าช่วงเวลานั้นช่างแสนสั้น เด็กชายยิ้มออกมาอย่างยินดีเมื่อในที่สุดท่อนล่างของเขาทั้งท่อนก็มีเกล็ดปกคลุม แม้จะยังไม่กลายเป็นช่วงตัวของมังกร แต่เกล็ดเม็ดเล็กนับหมื่นก็เป็นแวววาวอยู่ใต้เสื้อผ้า เจสันที่หันกลับมายิ้มอย่างพึงพอใจเล็กน้อยเมื่อเห็นแบบนั้น และธีโอก็ทันเห็นสีหน้าของเจสันพอดี

 

            เส้นผมสีเงินของเจสันสะบัดไปด้านหลังไม่ต่างจากธีโอ เสื้อผ้าเนื้อบางสีขาวบริสุทธิ์ที่ไม่เหมาะกับเจ้าตัวแม้แต่นิดปลิวว่อนไปกับลม พันท่อนแขนเรียวยาวกับท่อนขาแข็งแรงจนรุงรัง เจสันไม่มีท่าทีสนใจพวกมัน หลังจากพลิกตัวไปมาเล่นกลางอากาศจนพอใจแล้ว เจสันก็ก้มหน้ามองธีโอ ก่อนจะเหลือบมองผ่านไหล่ของเด็กชายไป

 

            ธีโอพยายามหันหน้าไปมองเบื้องล่าง แต่เสียงน้ำตกที่ได้ยินชัดเจนทำให้เด็กชายเริ่มตัวสั่น เกล็ดสีเงินผุดขึ้นทั่วร่าง คลุมพื้นที่ผิวเนื้อนุ่มนิ่มของมนุษย์ไม่เว้นแม้แต่ใบหน้า หากแต่มีเพียงแค่ท่อนแขนและท่อนขาเท่านั้นที่ยังเป็นของมังกร เด็กชายตะเกียกตะกายไปในอากาศ ร่างของเขาร่วงผ่านน้ำตกสูงชันสู่ผิวน้ำเบื้องล่าง เด็กชายรู้ดีว่าด้วยความสูงขนาดนี้ ต่อให้มีเชื้อสายของมังกรน้ำ ตกลงไปด้วยสภาพกึ่งมังกรกึ่งมนุษย์แบบนี้ กระดูกสันหลังเขาคงหักไปหลายเสี่ยงแน่

 

            เด็กชายมองเจสันที่ถอนหายใจด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย พ่อมดหนุ่มหมดสนุกทันทีที่อีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าพวกเขาจะฟาดลงกับผืนน้ำด้านล่างแล้ว แต่เด็กชายยังไม่สามารถกลายร่างได้เต็มตัว ดูท่าวิธีนี้คงไม่ได้ผล

 

            พ่อมดเหยียดแขนออกไปสุดความยาว คว้ามือที่เปลี่ยนเป็นกรงเล็บของเด็กชาย ธีโอดูแปลกใจที่เห็นเขาทำแบบนั้น เจสันแค่นยิ้มแล้วกระชากตัวเด็กชายมาไว้อ้อมกอด เป็นฝ่ายพลิกตัวเตรียมใช้หลังของตัวเองรับแรงกระแทกทั้งหมดแทน เขาไม่มีปัญหากับการเจ็บตัว แถมยังมีเด็กนี่ช่วยรักษาให้ได้ เจสันชะงักไปเมื่อนึกขึ้นได้ว่าหากธีโอกระดูกหักเพราะแรงกระแทกจริง อย่างไรสายเลือดในตัวของเด็กคนนี้ก็คงจะช่วยรักษาให้ในทันทีเช่นกัน

 

            แต่ช่างเถอะ ก็กอดมันไปแล้วนี่นะ

 

            ธีโอเงยหน้าขึ้นมองหน้าเจสันจากแผ่นอกของพ่อมด เจสันเองก็เหลือบมองเขาแล้วยกมือข้างหนึ่งขึ้นมาโขกหัวเด็กชายเต็มแรงโดยไม่สนว่าพวกเขากำลังจะเจอปัญหาที่ใหญ่กว่านั้น ธีโอเม้มปากแน่นเมื่อเห็นว่าเจสันหลับตาลงด้วยท่าทีเหมือนไม่แยแสกับสิ่งใดอีก พ่อมดกอดรัดตัวเขาแน่นและเตรียมเป็นฝ่ายเจ็บตัวแทน

 

            ถึงแม้ว่าเจสันจะเป็นคนโยนเด็กชายลงหน้าผาเอง แต่การที่เจสันทำแบบนี้เหมือนหักล้างความร้ายกาจของตัวเองได้จนหมดสิ้นในความคิดของเด็กชาย ธีโอนึกหงุดหงิดใจที่เป็นฝ่ายซาบซึ้งกับการกระทำของเจสันเสียเอง เขาควรจะโกรธเจสันที่ทำให้เขาเจอสถานการณ์บ้า ๆ แบบนี้

 

            มือของเจสันข้างหนึ่งกดหัวเด็กชายแน่น ส่วนมืออีกข้างก็กระชับส่วนลำตัว เขานึกเสียดายไม่น้อยที่เด็กนี่ทำได้ถึงขนาดนี้แล้วแท้ ๆ หรือเขาควรโยนมันลงหม้อต้มอีกทีดูดี ตอนนั้นไอ้หนูนี่ขวัญเสียจนเปลี่ยนร่างได้ หรือการโดนต้มกินมันน่ากลัวกว่าการโดนโยนลงจากหน้าผากัน

 

            ชั่วพริบตาก่อนที่หลังของเจสันจะแตะโดนผิวน้ำ เขาที่ลืมตาขึ้นมามองผืนฟ้าก็ต้องเบิกตากว้าง ภาพของผืนฟ้าถูกบดบังโดยปีกสีเงินคู่ใหญ่ มันเป็นสีเงินยวงไม่ต่างจากเส้นผมของเขา ร่างของเจสันเปลี่ยนเป็นฝ่ายถูกกระชากมากกไว้แนบอกที่เต็มไปด้วยเกล็ดที่เป็นประกายของเด็กชาย เจสันนิ่งค้างไปเมื่อร่างเล็กบอบบางของเด็กตัวเล็กที่เขากอดเกี่ยวอยู่เมื่อครู่กลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่เปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจ

 

            มังกร

 

            มังกรสีเงินขนาดใหญ่กว่าลูกมังกรทั่วไป ใหญ่กว่าตอนที่อยู่ในหม้อต้มของเจสันหลายเท่าด้วยพลังของพ่อมดที่ถ่ายเทเข้ามาในร่างกายทุกวัน พ่อมดเงยหน้าขึ้นมองดวงตาสีเข้มที่อยู่ห่างออกไป เด็กชายในร่างมังกรเหลือบตามองเจสันกลับ ฝ่ามือของพ่อมดลูบไปตามเกล็ดสีเงินอย่างหลงใหล เหมือนมังกรน้อยจะรับรู้ถึงความพอใจนั้น มันอ้าปากโชว์เขี้ยวคม กู่ก้องคำรามขึ้นมาจะผิวน้ำสะเทือน

 

ธีโอเหวี่ยงเจสันไปบนอากาศสูงลิ่ว ก่อนจะเป็นฝ่ายพุ่งไปรับก่อนที่พ่อมดจะร่วงอัดผิวน้ำอีกครั้ง เจสันตกลงมาบนกระดูกหลังของลูกมังกร เขาใช้เวลาไม่นานในการตั้งสติ ทันทีที่รับรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในช่วงเวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่ผ่านมา เจสันก็หัวเราะออกมาจนสุดเสียง เขาลูบแผงคอของมังกรด้วยความตื่นเต้น

           

ธีโอบินละผิวน้ำ เจสันใช้มือหนึ่งยึดแผงคอของอดีตเด็กชาย เอียงตัวมาด้านข้าง จรดปลายนิ้วลงบนผิวน้ำเย็นเฉียบ สายตายังคงจดจ่ออยู่กับปีกคู่หนาที่ค่อย ๆ ทะยานขึ้นสู่ฟากฟ้า มังกรน้อยหมุนตัวหลายรอบเหมือนตั้งใจจะเอาคืนในสิ่งที่เจสันทำกับตน แต่นอกจากเจสันจะไม่โกรธแล้ว เขายังคงหัวเราะอย่างพอใจ ไล่นิ้วไปบนเกล็ดที่สะท้อนกับแสงอาทิตย์อย่างชื่นชม

 

            พ่อมดหนุ่มแนบใบหน้าลงกับเกล็ดมังกร มันเย็นยิ่งกว่าน้ำแข็ง แข็งแกร่งราวกับเพชรล้ำค่า เป็นประกายงดงามยิ่งกว่าอัญมณีชิ้นไหนที่พ่อมดเคยได้สัมผัส เขาไม่สนใจว่าทิวทัศน์รอบข้างจะเปลี่ยนไปเป็นแบบไหน ไม่สนใจว่าตอนนี้เขากำลังอยู่ที่ส่วนไหนในโลก ดวงตายังคงจับจ้องเรือนร่างของมังกร ตัวเขาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้ทำอะไรแบบนี้

 

            เหงื่อเย็นเฉียบผุดขึ้นมากลางหน้าผากของพ่อมด เขายังคงยิ้มแม้จะรู้ดีว่าพลังของตนเองถูกมังกรดูดออกไป เด็กชายเรียนรู้ที่จะใช้พลังของเจสันเพื่อให้ตนแข็งแกร่งขึ้นตามสัญชาติญาณ แหงล่ะ เจสันถ่ายเทพลังของตนทุกครั้งที่พยายามทำให้ธีโอเปลี่ยนร่าง พอเจ้าหนูนี่ทำได้ มีหรือที่มันจะหยุดดึงพลังออกจากร่างเขาได้ง่าย ๆ เวลานี้คงเหมือนสัญชาตญาณของมันด้วยซ้ำ

 

            แต่ไอ้เด็กนี่ก็โตเร็วเป็นบ้า ถึงร่างมนุษย์จะไม่เปลี่ยน ถึงส่วนหนึ่งจะเพราะพลังของเจสัน แต่การที่ลูกมังกรโตขึ้นพอที่จะให้ผู้ชายคนหนึ่งขึ้นไปนั่งได้สบาย ๆ ภายในเวลาเพียงหนึ่งสัปดาห์นี่หาไม่ได้ง่าย ๆ โชคดีเป็นบ้าที่เจ้าหนูนี่ไม่ตายไปตั้งแต่ตอนที่เขาโยนมันลงหม้อต้ม

 

            เจสันไม่สนใจว่าภาพตรงหน้าจะพร่าเลือน มือที่กำแผงคอของมังกรคลายออกช้า ๆ เขากำลังอารมณ์ดีเกินกว่าที่จะใส่สภาพของตัวเอง แต่ก่อนที่เจสันจะร่วงลงสู่เบื้องล่าง ลูกมังกรตัวขนาดเท่าผู้ชายตัวใหญ่สามคนก็ค่อย ๆ ลดระดับลง สะบัดตัวเจสันออกจนพ่อมดกลิ้งตกจากหลัง หมุนตัวอยู่บนพื้นหลายตลบแล้วจึงมาหยุดตรงหน้าประตูบานใหญ่ เจสันเพิ่งสังเกตเห็นว่าธีโอพาตัวเองบินกลับจากน้ำตกขนาดยักษ์นั่นมาถึงบ้าน ไอ้เด็กนี่ติดบ้านกว่าที่คิดแฮะ

 

            เขาหัวเราะหึ ๆ ร่างกายเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น เจสันไม่มีแรงจะขยับ ธีโอดึงพลังของเขาไปใช้ตามใจชอบ ยิ่งเจสันไม่ต่อต้านและส่งผ่านพลังของตัวเองไปด้วยความเต็มใจ เขายิ่งเหนื่อยกว่าเดิมเป็นเท่าตัว เจสันนอนนิ่งแล้วหลับตาลง เขาไล่เลียงในหัวว่าธีโอใช้พลังอะไรได้บ้าง อย่างแรกคือควบคุมน้ำ อย่างที่สองคือรักษา อย่างที่สามคือดึงพลังผู้อื่นมาเป็นของตัวเอง

 

            เป็นมังกรที่สะดวกเป็นบ้า แต่ทุกสิ่งในโลกล้วนมีจุดอ่อน เขาแค่ต้องหาจุดอ่อนเด็กนี่ให้เจอ จะได้ควบคุมได้ง่ายหน่อย

 

            เจสัน คุณยังไม่ตายใช่มั้ยพ่อมดขมวดคิ้ว ไม่ยอมลืมตาเมื่อได้ยินเสียงพึมพำของเด็กชาย แม้จะเสียดายที่ไม่ได้มีโอกาสเห็นตอนเด็กมันคืนร่าง แต่ก็ค่อนข้างพอใจที่มันคืนร่างได้ด้วยตัวเอง

 

            ยังเขาตอบปัด ๆ นายเข้าไปในบ้านก่อนเลย หาอะไรให้ฉันกินด้วย หิวเป็นบ้า

 

            เด็กชายเงียบไป แต่แล้วเจสันก็รู้สึกเหมือนว่าตัวกำลังลอยขึ้นจากพื้น เขาลืมตาขึ้นอย่างงุนงง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดังเมื่อพบว่าธีโอบังคับให้ตั้งแต่ไหล่ไปจนถึงฝ่ามือของตัวเองกลับเป็นฝ่ามือของมังกร ยกตัวพ่อมดพาดหลังแล้วแบกเข้ามาในบ้าน เจสันหัวเราะร่า ยกมือโยกหัวเด็กชายอย่างพอใจ

 

            ค่อยยังชั่วที่นายไม่โง่

 

            เปลี่ยนจากคำนั้นเป็นขอบคุณเถอะครับธีโอแค่นเสียงแม้ว่าในใจจะเต็มไปด้วยความภูมิใจ เจสันดึงหูของเด็กชาย เขาเพิ่งรู้ว่าหูของอีกฝ่ายยังมีสภาพเป็นปลายแหลม เหมือนว่าเด็กนี่จะเปลี่ยนเป็นมนุษย์ได้ไม่เต็มร้อยแฮะ

 

            นายใช้พลังฉันไปมากกว่าครึ่ง ทำไมฉันต้องขอบคุณเจสันเถียง ชี้นิ้วสั่งให้เด็กชายยกตัวเองเข้าไปในครัว

 

            คุณโยนผมลงจากหน้าผาธีโอหัวเราะเสียงต่ำ เด็กชายนึกถึงช่วงเวลานั้นแล้วนึกขอบคุณที่ตัวเองรอดตาย

 

            นายห่วยแตกเอง อันนี้ช่วยไม่ได้เจสันตอบอย่างไม่ยี่หระ ธีโอที่ได้ยินนึกอยากปล่อยร่างของเจสันให้ร่วงมันตรงนี้ แต่ที่เขาทำกลับกลายเป็นการวางเจสันอย่างเบามือลงบนโต๊ะอาหารขนาดใหญ่แทน มันช่วยไม่ได้จริง ๆ ที่การที่เจสันพลิกตัวกอดรัดเขาเตรียมรับแรงกระแทกแทนจะส่งผลกับตัวเขามากกว่าที่คิด

 

            เจสันยิ้มอย่างพอใจ เหมือนได้สัตว์เลี้ยงตัวใหม่ที่มีประโยชน์ขึ้นมาเล่น เอาล่ะ​ธีโอ นายอยากกินอะไร

 

            คุณจะหาให้ผมหรือเด็กชายที่นั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าเจสันเลิกคิ้วอย่างแปลกใจ แต่เขาไม่กล้าคาดหวัง ประสบการณ์เจ็ดวันที่ผ่านมาสอนให้เขารู้แล้ว ว่าจงอย่าคาดหวังเอาอะไรกับเจสันนัก

 

            ฉันดูใจดีขนาดนั้นเลย?” เด็กชายส่ายหน้าหวือจนเจสันที่ยิ้มอารมณ์ดีอยู่แล้วหัวเราะหนักเข้าไปใหญ่ นายไปหาวัตถุดิบมา แล้วเดี๋ยวฉันจัดการปรุงเอง

 

            เด็กชายไม่ทันได้ต่อรอง ร่างกายก็ลอยหวือออกจากครัว พุ่งผ่านประตูที่เปิดอ้าออกอย่างรู้งาน เด็กชายกลิ้งกับพื้นดินตามแรงเหวี่ยงจากกระแสพลังที่ไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เขากัดฟันลุกขึ้นมาเพื่อพบกับบานประตูที่ปิดอัดหน้าดังปัง ค้นพบแล้วว่าเจสันได้เอาคืนที่เขาสะบัดตัวอีกฝ่ายร่วงลงมาแล้วกลิ้งสามตลบเป็นที่เรียบร้อย

 

            เด็กชายย่ำเท้าอยู่กับที่อย่างขัดใจ สักวันเขาจะเอาคืนเจสันแบบทบต้นทบดอกให้ได้!





บินสิธีโอ

 

            คุณจะมาสั่งให้ผมบินทุกวัน ทุกนาที ทุกวินาทีแบบนี้ไม่ได้!”

 

            ฉันจะสั่งให้นายบินทุกวัน ทุกนาที ทุกวินาที เมื่อไหร่ตอนไหนก็ได้

 

            แต่!”

 

            บินเดี๋ยวนี้

 

            ธีโอเม้มปาก เด็กชายสูดลมหายใจลึก แม้จะรู้อยู่แล้วว่าการต่อต้านเจสันไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่การที่เจสันเล่นเอะอะสั่งให้เขาแปลงร่างเป็นมังกรบ้าง สั่งให้บินมันเดี๋ยวนั้นบ้างมันทั้งวันทั้งคืน นอนอยู่ดี ๆ ก็ถูกดึงตัวออกจากที่นอน ดึงไปนอกบ้านแล้วออกคำสั่ง พอเขาขัดขืนก็เขกหัวเอา ๆ แต่พอทำให้ดูก็นั่งเท้าคางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ดูปลื้มจนคนที่กำลังหงุดหงิดอึดอัดคับใจแต่เถียงไม่ได้อย่างเขาดันอารมณ์ดีตาม

 

            เด็กชายรวบรวมสมาธิ ไม่นานก็เปลี่ยนร่างได้ตามใจ เขายิ้มอย่างลำพอง วิ่งหมุนเป็นวงกลม กระทั่งเจสันเดินเอาไม้มาฟาดหัวนั่นล่ะสติถึงได้กลับมา รีบร้อนสยายปีก กระพือตัวขึ้นไปบนอากาศ บินหมุนเป็นวงกลมรอบตัวเจสันที่ทรุดตัวลงนั่งขัดสมาธิ เท้าคางยิ้มอย่างอารมณ์ดี

 

            มือขวาของเจสันถือไม้ยาวที่มีมาชเมลโล่ปิ้งเสียบอยู่ตรงปลาย เขาเคี้ยวขนมหยับ ๆ ไปดูมังกรบินไปอย่างอารมณ์ดี พอธีโอบินเข้ามาใกล้เข้าหน่อย เจสันก็ยื่นขนมไปใกล้ แต่มังกรน้อยกลับกัดหายไปทั้งไม้ เจสันหัวเราะกึก ๆ ชอบใจ เห่อมังกรขั้นสุดยอด มันตัวเล็กกว่าตอนที่สูบพลังเขาจนแทบหมดร่าง แต่โดยรวมก็ยังถือว่าตัวใหญ่กว่ามังกรเด็กตัวอื่นอยู่ดี

 

            หยุดเจสันสั่งเสียงเรียบ มังกรน้อยหยุดตามคำสั่ง มันสะบัดปีกอยู่ตรงหน้าเจสันจนลมพัดฝุ่นตลบ พ่อมดไม่สนใจว่าเด็กชายจะแกล้งเอาคืนแบบเด็ก ๆ หุบปีก

 

            คราวนี้มังกรน้อยไม่ยอมทำตาม ยังคงสะบัดอย่างนึกสนุก ยิ่งเห็นเจสันผมปลิวจนเหม่งออกเด็กชายตัวน้อยในร่างมังกรยิ่งชอบใจ ขยับกระพือปีกแรงยิ่งกว่าเก่า ก่อนที่ทุกอย่างจะหยุดลงเมื่อเจสันยกขวานที่พกติดมาด้วยขึ้นเตรียมจามหัว มังกรน้อยถอยกรูดอย่างกลัวตาย รู้ดีว่าต่อให้เป็นส้อมธรรมดา หากมาอยู่ในมือของเจสันแล้วอานุภาพมันก็จะยิ่งกว่าดาบชั้นดี

 

            อ้าปากมังกรน้อยทำตาม ก่อนจะแทบผงะได้ด้านหลังเมื่อเจสันมุดเข้าในโพรงปากทั้งหัว เขาแทบงับหัวพ่อมดขาดด้วยความตกใจ แต่เจสันเอาอะไรบางอย่างมายันปากของเขาไว้ สอดหัวเข้าออกเหมือนได้ของเล่นชิ้นใหม่ สักพักก็ออกมาจากปากมังกร ตบปลายจมูกสองสามที มังกรน้อยก็หุบปากลงได้ตามเดิม ฉันคิดมาตั้งแต่ตอนนายคำรามครั้งแรกแล้ว ทำไมนายปล่อยพลังออกจากปากไม่ได้

 

            เด็กน้อยในร่างมังกรแทบพรูลมหายใจ อย่างน้อยเจสันก็ไม่ได้บอกว่าเขาปากเหม็น

 

            ปล่อยพลังสิธีโอเจสันฟาดมือเผียะ ๆ ลงบนปลายจมูกมังกรน้อยไม่หยุด เร็วสิ จะน้ำ น้ำแข็งหรืออะไรก็ว่าไป

 

            อย่าสั่งให้เขาทำอะไรตามใจชอบสิ!

 

            มังกรน้อยคำรามโฮกฮาก ฟังไม่เป็นภาษา แต่เจสันไม่ฟัง พอการใช้มือฟาดไม่ได้ผลก็เปลี่ยนเป็นขยับตัวมานั่งจ้องปลายจมูกลูกมังกรเงียบ ๆ เขาจำได้ว่าตอนอ่านในหนังสือ มังกรจะเริ่มควบคุมพลังหลักได้ตามใจชอบตั้งแต่อายุยังน้อย เด็กนี่ก็อายุยังน้อย เขาเคาะนิ้วลงกับปลายจมูกมังกรน้อยอย่างใช้ความคิด หรือเขาควรจะเอาหมูป่าตัวใหม่มาให้มันล่าดี ไม่สิ ตอนนี้เด็กนี่คงเอาชนะหมูป่าได้ง่าย ๆ ด้วยการคำรามแค่ครั้งเดียว หรือเขาควรเอาขวานไล่จามหัวมันไปเรื่อย ๆ จนกว่ามันจะปล่อยพลังใส่หน้าเขาดี

 

            แต่ก่อนที่เจสันจะหันไปคว้าขวานมาควงได้ มังกรน้อยก็คำรามลั่นจนพื้นสะเทือน เจสันเลิกคิ้วแล้วหันกลับไปมอง ก่อนจะรีบกระโดดไปอีกทางเมื่อไอน้ำรอบตัวของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นหอกน้ำแข็ง พุ่งตรงเข้ามาที่เจสันอย่างหวังจะทำร้ายให้ถึงตายหรือไม่ก็เอาให้เกือบ ๆ ตาย

 

            ไม่เลวนี่หว่า

 

            พ่อมดผิวปากอย่างอารมณ์ดีขึ้นทันตา กระโดดหลบหอกน้ำแข็งอันแล้วอันเล่าที่พุ่งเข้าใส่อย่างง่ายดาย ก่อนที่จะเบิกตากว้างขึ้นเมื่อเห็นว่ามังกรน้อยอ้าปาก เขี้ยวคมเป็นประกายพอกันกับเกล็ดสีเงิน เจสันยื่นมือสองข้างมาข้างหน้า หยุดธารน้ำแข็งมหาศาลที่พุ่งตรงออกมาจากปากมังกรได้ทันก่อนที่เขาจะโดนมันเสียบ ธารน้ำแข็งหยุดกึก ก่อนจะแตกสลายเป็นเศษน้ำแข็งชิ้นเล็กชิ้นน้อยทันทีที่กระแสไฟฟ้าสีเงินถูกปล่อยออกมาจากมือของเจสัน แต่ทันทีที่พวกมันค่อย ๆ ถูกทำลายหายไป ธารน้ำแข็งสายใหม่ก็พุ่งตรงมา เจสันเหลือบมองด้านบน ก่อนจะพบว่าหอกน้ำแข็งนับร้อยพุ่งผ่านอากาศ ตรงมาที่เขาในคราวเดียว

 

            ดูท่าไอ้เด็กนี่คงแค้นเขาน่าดู

 

            พ่อมดโคลงหัวแล้วแค่นยิ้ม ได้แต่คิดว่าก็สมควรแล้วที่โดนเด็กมันเกลียดเอาและตั้งใจจะเอาคืนแบบเต็มเม็ดเต็มหน่วยแบบนี้ เขาไม่คิดจะทำร้ายเด็กชายคืน คิดเพียงแต่ว่าจะกระโดดหลบหอกน้ำแข็งพวกนี้ไปเรื่อย ๆ จนกว่าเขาหรือเด็กชายจะหมดแรงไปเอง พ่อมดไม่ใช่พวกนิยมชมชอบเรื่องเจ็บตัวโดยไม่จำเป็น แต่ตอนนี้เขาสนใจพลังของธีโอมากเกินกว่าจะหยุดเด็กชายลง อย่างน้อย ๆ ก็ขอดูต่อสักสิบยี่สิบนาทีเถอะ

 

            เจสันดีดตัวขึ้นไปบนฟ้าเพื่อหลบธารน้ำแข็งเบื้องล่าง เขาหมุนตัวอยู่กลางอากาศ กระแสไฟฟ้าถูกส่งออกจากฝ่ามือไปทำลายหอกน้ำแข็งด้านบนที่พุ่งตรงมายังเขา เจสันสนุกเกินกว่าจะหงุดหงิด เขาดีดตัวครั้งแล้วครั้งเล่า เหงื่อเม็ดเล็กผุดขึ้นตามตัว เมื่อปลายเท้าของพ่อมดแตะลงที่ผิวดินอีกครั้ง เขาก็เป็นอันต้องผิวปากหวิวแล้วแสยะยิ้มเหี้ยมเมื่อธารน้ำแข็งพุ่งมาจากสี่ทิศทาง ธีโอกระพือปีกอยู่เบื้องบน อ้าปากคำรามขู่ไม่ให้เขากระโดดตัวหลบขึ้นไปอีกรอบได้

 

            เด็กนี่เรียนรู้ได้เร็วจนน่ากลัว

 

            แม้จะคิดแบบนั้น เจสันก็พอใจเป็นอย่างมาก เขาเบิกตาขึ้นเล็กน้อยเมื่อธีโอพุ่งตรงลงมา ก่อนจะชะงักไปเมื่อแววตาของมังกรน้อยมีแต่ความบ้าคลั่ง เจสันเข้าใจได้ในเดี๋ยวนั้น เด็กชายไม่ได้เรียนรู้ได้ไวจนน่ากลัวและไม่ได้หวังทำร้ายเจสันให้ถึงตายมันแค่ควบคุมพลังไม่ได้

 

            เจสันทรุดตัวลงคุกเข่า ฝ่ามือข้างหนึ่งของเจสันกวาดขึ้นไปด้านบน อยู่ห่างจากศีรษะของมังกรน้อยเพียงครึ่งฝ่ามือ ฝ่ามืออีกข้างวางแนบผืนดิน เขาถอนหายใจเมื่อรู้สึกว่าชักเริ่มไม่สนุกแล้ว ถ้าเขาหยุดเด็กชายในร่างมังกรที่กำลังถูกพลังของตัวเองกลืนกินกับธารน้ำแข็งมหาศาลพวกนี้ไม่ได้ในคราวเดียว มีหวังเขาเสียทั้งมังกรตัวใหม่ที่ยังเล่นได้ไม่หนำใจทั้งเสียชีวิตไปตรงนี้แน่ ๆ

 

            ไม่ได้ เขายังตายไม่ได้ เอเดนไม่ได้ตายเพื่อให้เขาอยู่ต่อได้แค่ไม่กี่ปีแบบนี้ เขาต้องใช้ชีวิตในส่วนของเอเดนด้วย

 

มือสองข้างของเขาสั่นเล็กน้อยเมื่อพ่อมดนึกถึงเจ้าของชื่อ เอเดน ก่อนที่วงแหวนเวทบนฝ่ามือทั้งสองข้างสว่างวาบ กระแสไฟฟ้าจากตัวเจสันพุ่งปะทุจนทำลายทุกอย่างให้เหี้ยนไม่แม้แต่ต้นไม้รอบบริเวณ โชคดีที่บ้านของเขามีวงแหวนเวทของเอเดนคอยป้องกัน มันเลยไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ ให้เจสันต้องมาปวดหัวในภายหลัง

           

ทุกอย่างหยุดนิ่งลงทันที เจสันค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจเมื่อตัวเองยังไม่ตาย เขาลุกขึ้นและเหลือบมองไปรอบบ้านที่เหมือนภูเขาหัวโล้น โชคดีที่เขาควบคุมพลังตัวเองได้ดีจนไม่เผลอระเบิดภูเขาไปเสียก่อน แต่ถ้าเป็นช่วงที่เอเดนวาดวงแหวนเวทบนมือให้เขาใหม่ ๆ ก็ไม่แน่ ตอนนั้นเขาเกือบทำตัวเองตายเพราะควบคุมพลังตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ

           

ทันทีที่กระแสพลังของเจสันปะทะเข้ากับร่างมังกรของเด็กชาย ดวงตาของลูกมังกรเหมือนฉายไปด้วยความขอบคุณ เจสันนิ่งค้างไป เขาเม้มปากด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งไม่เข้าใจว่าเด็กชายขอบคุณอะไรเขา เขากำลังจะฆ่ามันอยู่แล้วแท้ ๆ

           

ธีโอกลายร่างเป็นเด็กชาย นอนคว่ำนิ่งสนิทอยู่บนพื้นดิน เขาเดินตรงไปแล้วอุ้มตัวมันขึ้นมา เกล็ดตรงแก้มของเด็กชายร้อนระอุ เด็กชายซบหน้าลงบนซอกคอของเขาอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว เจสันยกแขนสองข้างของเด็กชายให้กอดคอของเขาไว้ อุ้มมันเหมือนอุ้มเด็กอ่อน ประเมินจากสายตาแล้วพบว่าเด็กชายไม่น่าจะเป็นอะไรมาก แค่หมดสติเพราะโดนช็อตอย่างแรงเท่านั้น

           

เจสันเม้มปากแน่นกว่าเดิมเมื่อพบว่าแก้มของเด็กชายเปียกชื้น ความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นไม่บ่อยนักปะทุขึ้นในใจ วันนี้เขาเล่นมากไปหน่อย ผิดเต็มประตูแบบไม่มีข้อโต้แย้ง ความจริงผิดตั้งแต่จับเด็กโยนลงหม้อแล้ว น่าแปลกที่ตอนนี้เขารู้สึกผิดยิ่งกว่าตอนนั้นหลายเท่าตัว

           

เขาเดินเข้าไปในบ้าน วางมันลงบนโซฟา ตวัดผ้าคลุมผืนหนาลงบนตัวมัน เขานั่งป้ายยาลงบนบาดแผลเล็ก ๆ น้อย ๆ ตามท่อนแขนและลำตัวของเด็กชายเงียบ ๆ ธีโอครางอืออาเสียงเบาทุกครั้งที่ยาเย็นจัดป้ายโดนแผลที่จางหายไปอย่างรวดเร็ว แม้เจสันจะเห็นแล้วว่ารอยแผลที่ควรจะมีอยู่หายไปต่อหน้าต่อหน้า แต่เขาก็ยังจะดันทุรังที่จะป้ายยาสีเข้มลงบนใบหน้าของเด็กชายต่อไปอย่างเหม่อลอย

 

ธีโอลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง ดวงตาที่เหมือนลูกแก้วลูกโตนั่นจ้องเจสันด้วยสีหน้าสงสัย ก่อนจะเม้มปาก ขยับขึ้นกอดเข่าแล้วซบหน้าลงไปในนั้น

           

เงยหน้าขึ้นมาธีโอ ฉันยังทายาไม่เสร็จเขาสั่งเสียงเรียบ

           

ผมไม่ได้ตั้งใจทำร้ายคุณขนาดนั้น เจสันเด็กชายพูดเสียงอู้อี้ ผมแค่พอปล่อยพลังได้แล้วมันรู้สึกดี ผมควบคุมมันไม่ได้

           

เจสันถอนหายใจ เขานึกอยากบอกเด็กชายว่าอีกฝ่ายไม่มีความจำเป็นใด ๆ ที่ต้องรู้สึกผิด ถ้าใครในที่นี้จะผิดก็ต้องเป็นเขา ธีโออ่อนแอ ไม่ใช่ด้านร่างกายแต่เป็นด้านจิตใจ เด็กชายไม่ควรรู้สึกผิดกับคนที่คิดร้ายต่อตัวเองตลอดเวลา ถ้ามันยังเป็นแบบนี้ เขามองไม่ออกเลยว่าวันใดที่เขาหมดสนุกและส่งเด็กชายออกไปตามทางของตัวเอง มันจะอยู่รอดได้สักกี่วัน

           

คนข้างนอกอาจจะไม่ได้ร้ายกาจเท่าเจสัน แต่ในฐานะคนนอกแล้ว มนุษย์พวกนั้นก็พร้อมที่จะทำร้ายกันได้อย่างไม่ใยดี ถึงจะทำได้ไม่เท่าเจสัน แต่โดยรวมแล้วก็แย่พอกันกับเขานั่นล่ะ

           

พ่อมดนึกถึงตัวเองในอดีตก่อนที่เขาจะได้เจอกับเอเดน แม้วิธีการเลี้ยงเด็กของเอเดนกับเจสันแทบไม่มีอะไรต่างกัน แต่พ่อมดก็ลืมไปว่าธีโอถูกเลี้ยงมาด้วยความรักของใครสักคน อย่างน้อยป้าของเด็กนี่ก็ไม่อยากให้มันตาย ถึงได้พามาฝากไว้กับเขา (นั่นเป็นความตัดสินใจที่ผิดพลาด แต่ช่างเถอะ) ในขณะที่เขาไม่ใช่ เขาไม่เคยได้รับความรักจากใคร คนเดียวที่รักเขาอย่างเอเดนก็ตายไปแล้ว เขาอยู่ตัวคนเดียว

           

อ่า พ่อ ธีโอเคยบอกเขาว่าพ่อมังกรทอดทิ้งตนเองไป เจสันแค่นยิ้ม เขารู้เหตุผลดี ลูกครึ่งมนุษย์กับมังกร อยู่กับมนุษย์ก็โดนรังเกียจ อยู่กับมังกรก็เข้ากับพวกเขาไม่ได้ตราบใดที่ไม่แข็งแกร่งพอ เด็กนี่ปวกเปียกขนาดนี้ เกิดพ่อมังกรของมันพาไปอยู่ด้วย มีหวังตายตั้งแต่เหยียบลงบนถิ่นมังกร อย่างน้อยถ้าอยู่กับมนุษย์ หมอนี่ก็แข็งแกร่งกว่าอยู่บ้าง ถึงจะโดนฟันมาแต่ก็ไม่ถึงตาย

           

เพราะได้รับความรักมาอย่างเต็มเปี่ยมหรือเปล่า เด็กคนนี้ถึงเป็นคนแบบนี้ เด็กแบบนี้ไม่มีทางอยู่กับเขาได้นานแน่ ถ้าเจสันไม่ไล่มันไปให้พ้น ๆ เสียก่อน เด็กนี่ก็ต้องเปลี่ยนตัวเองเป็นคนประเภทเดียวกับเขา ไม่อย่างนั้นเหตุการณ์แบบวันนี้ก็จะเกิดขึ้นอีกเรื่อย ๆ

           

ฉันเข้าใจเจสันลูบหัวเด็กชายเบา ๆ ก่อนจะละมือออก เขาดึงปลายคางมันขึ้นมา เด็กชายสบตาเขาอย่างตรงไปตรงมาไม่มีหลบ ต่อให้นายคิดจะทำร้ายฉันจริง ๆ ฉันก็ไม่คิดจะโทษนาย มันเป็นเรื่องปกติธีโอ สิ่งที่ฉันทำกับนายแย่กว่านี้ประมาณล้านเท่าได้

           

ผมรู้เด็กชายยืดตัวขึ้น เจสันชะงักเมื่อธีโอเอื้อมมือมาแตะข้างแก้มของเขา เจสันดึงหน้าหนี แต่เด็กชายไม่ยอมปล่อยง่าย ๆ ผมรู้ว่าสิ่งที่คุณทำมันแย่กว่านี้หลายร้อยเท่า แต่ผมอย่างน้อยคุณก็ให้ผมอยู่ที่นี่

           

ธีโอเจสันกลอกตา พูดด้วยเสียงเหนื่อยหน่ายที่ขัดกับความรู้สึกที่อุ่นวาบขึ้นในใจ ตั้งแต่เอเดนตายไป เขาก็ไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กับใครเลย ไม่มีใครห่วงเขาและเขาก็ไม่เคยห่วงใคร มันเป็นเรื่องน่าประหลาดที่พ่อมดนิสัยร้ายกาจแบบเขาจะได้รับความเป็นห่วงนั้นจากคนที่เขาทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เขาดันตัวเด็กชายออก พยายามป้ายยาลงบนแก้มของธีโออีกครั้ง ฉันมองนายเป็นของเล่น สัตว์เลี้ยง ถ้ามีโอกาสเมื่อไหร่ นายควรจัดการฉันซะ แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะอยู่นิ่ง ๆ ให้นายจัดการได้ง่าย ๆ น่ะนะ

           

ธีโอมองหน้าเขา อ้าปากเหมือนอยากเอ่ยแย้ง แต่เจสันไม่คิดจะฟัง เขาบีบปากเด็กชายแน่น บังคับให้มันหุบปากเงียบ ๆ ในขณะที่เขาจัดการแผล-ที่หายไปแล้ว-ตามตัวให้ สุดท้ายเด็กชายก็เลือกที่จะเงียบ เขาจ้องมองเสี้ยวหน้าของเจสันที่มีเส้นผมสีเงินปรกไปทั่วแก้มกระทั่งเจสันป้ายยาเสร็จ ใบหน้าของเจสันนิ่งสนิท แต่ธีโอกลับรู้สึกว่าดวงตาสีเข้มของเจสันอ่อนลงกว่าทุกที มันเกือบจะใกล้เคียงกับความรู้สึกผิดและความเหงาด้วยซ้ำ

           

เด็กชายไม่แม้แต่จะกล้าถาม คุณลืมไปหรือเปล่าเจสัน ว่าผมไม่จำเป็นต้องพึ่งยาพวกนั้นเลยด้วยซ้ำ ร่างกายของผมมีแต่ฝุ่น แผลไหม้ที่โดนคุณช็อตค่อย ๆ หายไปแล้ว ที่คุณป้ายลงไปเป็นเพียงแค่เกล็ดของผมกับขาที่เปื้อนดินเท่านั้นเอง

           

เจสันปล่อยใบหน้าของเด็กชายออก ปล่อยให้โหลแก้วใส่ยาลอยกลับเข้าชั้นวาง เขาสะบัดชายเสื้อสีขาวรุ่มร่ามของตัวเองแล้วเดินออกจากตรงนั้นไปโดยไม่หันกลับมามองเด็กชายอีกแม้แต่ครั้งเดียว

 

 

 

 

 

 

สักวันต้องเป็นวันของธีโอค่ะ…รอน้องโตนะคะ เจสันก็เจสันเถอะ 

ขอบคุณที่เข้ามาอ่านมากเลยค่า คิดเห็นอย่างไรบอกเราบ้างน้า :D

 >>FACEBOOK<< 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 708 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,233 ความคิดเห็น

  1. #2218 kunkyu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มีนาคม 2563 / 10:34
    อย่าใจร้ายนักเลยเจสันเอ้ยย ธีโอก้ะตัวแค่นิ้
    #2,218
    0
  2. #2168 phapha087bw (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 14:55
    เจสันเปนเมียที่โหดมาก เดะน้องโตก๊อนนรน มันส์แน่ๆ
    #2,168
    0
  3. #2165 caretamutami (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 18:53
    น้องจะโตเป็นคนแบบไหนเนี่ย
    #2,165
    0
  4. #2159 เขาเรียกฉันว่าเต่า (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2562 / 11:39
    เอเดนคือใคร
    #2,159
    0
  5. #2143 AraReJung (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 07:42
    สนุกมาก รอวันก็น้องเลยค่ะ จับเจสันกินทั้งตัวไปเล้ยย
    #2,143
    0
  6. #2089 Nanso101427 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 07:35
    ตื่นเต้นมาก อลังการ รู้สึกไปกลับเจสันเลย เหมือนได้ขอเล่นที่ถูกใจ แต่งเก่งจังเลยค่ะ เริ่มรู้สึกผิดแล้วจิตใจดีเหมือนกันนะเนี่ย อิ้วว น้องก็รอโตนะลูกพี่เอาใจช่วย ^^
    #2,089
    0
  7. #2035 baekbow (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 กันยายน 2561 / 18:12
    มันก็จะหน่วงๆหน่อย เหมือนจะอยู่ร่วมกันได้ แต่จริงๆก็ไม่ เจสันเห็นธีโอเป็นของเล่น เป็นสัตว์เลี้ยง ส่วนธีโอก็แค่ดีใจที่เจสันให้อยู่ด้วย คือความคิดมันสวนทางกันอ่ะ / แต่ลึกๆนะเราว่าเจสันก็ไม่ได้อยากไล่ธีโอเท่าไรหรอก แค่ไม่มีเหตุผลจะให้อยู่ ถ้าหมดความสนใจแล้วก็ไม่รู้จะให้อยู่ทำไม แต่หวังว่าความผูกพันระหว่างที่อยู่ด้วยกันจะทำให้เจสันเปลี่ยนใจนะ // ตำแหน่งเมะเคะนี่ก็แน่นอนจริงๆ ต่อให้ธีโอเป็นเด็กเรายังไม่กล้าฟันธงเลยว่าน้องจะเคะ 555 รอชม
    #2,035
    0
  8. #2020 ppppjih (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 16:17
    รอน้องโตก่อนนะ หึหึ
    #2,020
    0
  9. #2005 พิก้าบู (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2561 / 06:52
    สนุกมากเลยค่ะตอนหนุ่มๆ เขาเล่น(?)กัน อ่านเพลินเลย บรรยายเก่งมั่กๆ ชอบบบ <3
    #2,005
    0
  10. #1982 amahcnas (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2561 / 13:43
    รอเด็กมันโตก่อนเถ๊อะเจสัน 55555
    #1,982
    0
  11. #1943 maielf13 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2561 / 23:23
    แงงงงงงงงงงม่าเฉยเลย แต่อื่นๆใดๆรอวันที่ธีโอโตอยู่นะคะเอาคืนให้คุ้มที่โดนมาเลยลูกกินคุณพ่อมดเข้าไปเลย แค่กๆ
    #1,943
    0
  12. #1925 shiromi-kuromi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 14:43
    น้ำตาแตกไปสองตอนแล้ววววว ไม่น่าอ่านนิยายฟีลกู๊ดอย่างพี่ครับมากินหมูกระทะด้วยกันมั้ย 555555 นึกว่าไรท์เป็นคนชอบเขียนพวกฟีลกู๊ด เจอแบบนี้เข้าไปโอยยย ตับ
    #1,925
    0
  13. #1851 หมูจีน้อย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 11:26
    เราจะรอวันของธีโอค่ะ
    แต่ชอบความเก่งของเจสันมากๆเลย
    #1,851
    0
  14. #1827 pcy921 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 17:03
    มันก็หน่วงๆหน่อยๆ555555
    #1,827
    0
  15. #1810 p_imchanok (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 21:25
    น้องเมะหรออออออออ
    #1,810
    0
  16. #1680 Aidan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 19:33
    นี่ชอบแท็กเจอกันที่ชุมนุมพ่อมด(แม่มด) ดีใจจริงๆที่มีคนแต่งด้วย ฮือ ขอบคุณนะคะ
    #1,680
    0
  17. #1670 fumio101 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 10:00
    รอวันที่ธีโอโตนะคะ อยากเห็นมังกรกินพ่อมด แค่กๆๆ
    #1,670
    0
  18. #1659 Lili405 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 เมษายน 2561 / 00:42

    ธีโอน่ารักอะะะ

    #1,659
    0
  19. #1636 Tanee Lov (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 15 เมษายน 2561 / 08:02
    จุดออ่อนของมังกรน้อยก็เจสันนี่แหละเเ
    #1,636
    0
  20. #1549 ::Rabbit Hole:: (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:29
    เจสันถึงจะชอบให้น้องเสี่ยงอันตรายตลอดแต่ก็กลับมาดูแลตลอด ขี้เหงานิเองฮื่อ
    #1,549
    0
  21. #1324 PareWaPkh (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 เมษายน 2561 / 10:34
    ิเหงานี่เองงง
    #1,324
    0
  22. #1272 Nantashi (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 11 เมษายน 2561 / 05:03
    โธ่ ที่แท้ก็เหงา โอ๋ๆ ไม่เป็นไรน๊า
    #1,272
    0
  23. #1266 ang_9potion (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 เมษายน 2561 / 23:54
    คุกๆๆๆ
    #1,266
    0
  24. #1122 Choco'l Pis (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2561 / 04:30
    น้องโตเมื่อไหร่...พ่อมดคงโดนกินแทนมังกรมากกว่าอะนะ
    #1,122
    0
  25. #1066 gaya16 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 6 เมษายน 2561 / 22:54
    เอ็นดูเจสัน...รอวันน้องโตคงนุกนาน
    #1,066
    0