[จบ] พี่ชายครับ ไปนั่งกินหมูกระทะเป็นเพื่อนผมหน่อย [yaoi] สนพ.รักคุณ

ตอนที่ 4 : 04 (rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,929
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 251 ครั้ง
    2 ก.พ. 61

@Bostonintheblue ‘หมูอะไรเอ่ยน่ากินที่สุด

            Replying to @Bostonintheblue ‘ก็สามชั้นไงล่ะ!’

            Replying to @fromtheAberdeen ‘ผิด

            Replying to @Bostonintheblue ‘เห็นเอาแต่ยัดสามชั้นเข้าปากเหมือนชาตินี้ไม่เคยได้ลิ้มลอง

            Replying to @fromtheAberdeen ‘หมูที่เป็นคน

            Replying to @fromtheAberdeen ‘หมูที่เป็

            Replying to @fromtheAberdeen ‘

            Replying to @fromtheAberdeen ‘’

 

            ตอนเด็กๆ ผมกลัวความมืดจนไม่สามารถนอนโดยไม่เปิดไฟไม่ได้ ไม่รู้ทำไมถึงต้องเดินไปกอดพุงพี่เทน ซุกไปซุกมาอ้อนไปอ้อนมาให้พี่เทนมานอนเป็นเพื่อน แต่พออายุเริ่มมากขึ้น ความกลัวความมืดก็จางลงและหายไปตามกาลเวลา ปัจจุบันผมนอนได้ทั้งเปิดไฟและปิดไฟ เอาง่ายๆ คือหัวถึงหมอนก็นอนได้เลยทำนองนั้นมากกว่า

 

            แต่ปัจจุบัน ตัวผมผู้นอนหลับได้อย่างง่ายดายกลับเกิดปัญหา ตาสองข้างของผมเบิกโพลงอยู่ในความมืด จับจ้องไปยังเพดานที่เต็มไปด้วยสติ้กเกอร์ดาวเรืองแสง ผมเพิ่งสังเกตเห็นพวกมันก็ตอนนอนเนี่ยแหละ ไม่น่าเชื่อว่าเฮียหมูจะชอบอะไรแบบนี้ด้วย

 

            ข้างๆ ผมเป็นเฮียหมูที่นอนคว่ำหายใจเข้าออกอย่างคงที่ เฮียหมูนอนเหมือนแมว ไม่ใช่ทำหน้ายิ้มปากตัวดับเบิ้ลยู แต่เป็นแบบตาหลับไม่สนิทแล้วก็กัดฟันขู่อะไรแง่งๆ ไม่รู้ในความฝัน ผมเกือบหลุดหัวเราะเลยตอนเห็น แถมอดใจห้ามไม่ให้ถ่ายหน้าเฮียไม่ไหวจริงๆ กล้องผมส่งเสียงแชะๆ แข่งกับเสียงเครื่องยนต์ของมอเตอร์ไซค์ด้านนอก ไม่รู้ว่าอันไหนน่ารำคาญมากกว่ากัน

 

            ห้องราคาถูกของเฮียก่อนจะถูกพวกเราเอาหมูกระทะมาถล่มเละเทะมีกลิ่นหอมสะอาดเหมือนตัวเจ้าของ แต่ตอนนี้กลับมีกลิ่นหมูกระทะลอยอบอวลลอดเข้ามาถึงในห้องนอน ความจริงมันควรทำให้ผมกับเจ้าของห้องหงุดหงิดจนนอนไม่หลับ แต่เปล่า เจ้าของห้องน่ะไม่มีสะทกสะท้านใดๆ หลับปุ๋ยหลังจากหัวถึงหมอนได้ไม่ถึงสามวินาทีดี ผมแทบจะลุกขึ้นมาปรบมือดังๆ ให้เฮียเลยทีเดียว ส่วนผม กลิ่นหมูกระทะพวกนั้นน่ะทำให้ผม

 

            หิว!

 

            ผมก็ว่าพวกผมก็กินอย่างกับห่าลงได้น่ากลัวกันพอสมควร แต่เพราะผมเอาแต่นอนตาค้างเพียงเพราะแปลกที่จนตอนนี้กลับมาหิวอีกรอบ จะให้เดินร่อนไปร่อนมาหาของกินในห้องชาวบ้านก็กระไรอยู่ เปล่าครับ ไม่ใช่ว่าผมมีมารยาทมากมายอะไร แต่นี่มันเฮียหมูไง จะให้ผมทำตัวแบบที่ทำกับตี๋กับเก้าตลอดมันก็ไม่ได้ด้วย

 

            โครก คราก

 

            ยาวนานจริงๆ ว่ะวันนี้

 

            เริ่มตั้งแต่เจอปีเตอร์ตัวเท่าลูกตา (ของผม ไม่ใช่ของเฮีย เพราะถ้าเป็นลูกตาเฮียปีเตอร์จะจิ๋วไปเลย) อารมณ์บ่จอยหงุดหงุดงู่งี่เป็นเด็กแปดขวบ ได้จับมือเฮียจบแอบเคลิ้มไปจนลืมความโมโหหิว มาตี้หมูกระทะเวอร์ชั่นดีงามถึงห้องเฮีย แล้วมาจบลงในเตียงนอนหลังเดียวกับเฮียแบบงงๆ

 

            สุดท้ายผมก็นอนนิ่งเป็นขอนไม้ แล้วจากขอนไม้ก็กลายเป็นก้อนหินที่ต่อให้พายุทอร์นาโดเข้าห้องเฮียตอนนี้ ผมก็คงไม่กล้าขยับ เพราะอยู่ๆ เฮียก็เอามือมาแนบแก้ม พอผมดึงหน้าหนี มือเฮียก็ทำหน้าที่ประหนึ่งคีมเหล็ก คว้าหมับล็อกหน้าไม่ยอมให้ผมขยับหนี นี่สรุปเฮียหลับจริงหรือหลับเล่น อันนี้คือละเมอหรือแอบเนียน นี่คือจะไม่ให้ผมได้นอนเลยถูกไหม

 

ผมนอนนิ่งอยู่นาน นานเท่าไหร่ไม่รู้แต่เอาเป็นว่านานจนผมเลิกคิดที่จะพยายามนอนแล้ว มือเฮียที่เป็นประหนึ่งคีมที่จับหน้าผมไม่ยอมปล่อยเริ่มคลายกำลัง ผมค่อยๆ คีบมือของเขาไปวางไว้บนอกเฮียแทน ผมขยับตัวออกจากเตียงเสียงเบา เบาที่สุดในชีวิตเลยมั้ง ขนาดตอนหนีออกจากหอโรงเรียนตอนมอต้นยังไม่ทำเงียบขนาดนี้เลยเถอะ

 

            ผมเดินเขย่งเท้าออกจากห้องนอนเฮีย กลิ่นหมูกระทะที่ยังลอยอยู่บางเบาในอากาศทำให้ท้องผมร้องหนักขึ้นไปอีก นี่ผมชักจะคิดจริงจังแล้วนะว่าจะเดินไปค้นมาม่าในห้องเฮียมาต้มกินให้จบให้สิ้นไป แต่ความเกรงใจที่มีเหลืออยู่น้อยนิดในตัวผมกลับไม่ยอมให้ทำแบบนั้นได้โดยง่าย สุดท้ายผมเลยจัดการคว้าโทรศัพท์ หยิบกระเป๋าสตางค์ นั่งจ๋องรอแมคเดลิเวอรี่ที่สั่งเมื่อครู่อยู่หน้าห้องเฮียหมูด้วยสภาพตาลอยขั้นสุดยอด

 

            ยุงหน้าห้องเฮียกัดดุมาก เรียกได้ว่าทุกพื้นผิวบนตัวผมโดนมันแข่งกันดูดเลือดแทบหมดตัว เสื้อยืดของเฮียย้วยมากจนยุงมันบินเข้าไปแข่งดูดเลื่อนผมได้โคตรถนัด หลังจากนั่งตบแปะกับมันอยู่ยาวนานจนความอดทนแทบหมด ในที่สุดแมครอบดึกของผมก็มาถึงหน้าห้องเฮียโดยสวัสดิ์ภาพ

 

            ผมเปิดประตูกับเข้าไปในห้อง มือข้างหนึ่งหิ้วไก่ ส่วนมืออีกข้างก็แหวกถุงดูข้างใน กลิ่นมันดาเมจรุนแรงมาก ท้องผมร้องจ้อกๆ ดังกว่าเดิมกำลังสอง ผมคุ้ยถุงเหมือนหมาหิวโซทั้งที่ความจริงแล้วเพิ่งซัดหมูกระทะไปเต็มคราบ เรื่องนี้ขอโทษว่าเป็นความผิดของฟันคุด มันทำให้ผมได้กินแต่อาหารคนป่วยมาเป็นอาทิตย์ ตอนนี้ผมเลยเกิดอาการหิวโหยง่ายเป็นพิเศษ ขอถือว่านาทีนี้เป็นโมเม้นแห่งการทวงคืนน้ำหนักที่หายไปในช่วงสัปดาห์ก่อนก็แล้วกัน

 

            เสียงเปิดประตูห้องนอนของเฮียดังเอี๊ยดขัดจังหวะการซัดแมคชุดเรนโบว์ของผมแรงมาก เฮียหมูเกาหัวดูงุนงงแต่ทำจมูกฟุดฟิด ตาตี่ๆ ของเฮียตอนนี้มองแทบไม่เห็น มันกลายเป็นเส้นขีดเหมือนเส้นดินสอขีด เฮียเดินเป๋เข้ามาหาผม แต่พอมาอยู่กันในระยะประชิดแบบนี้แล้ว ผมถึงได้รับรู้ว่าสายตาของเฮียมีแค่ไก่แมคชุดเรนโบว์บนโต๊ะเท่านั้น

 

            กินด้วยคนเฮียพูดเสียงยานคางเหมือนยังไม่ตื่นดี แต่มือนี่คว้าแมคนักเก็ตเข้าปากไปแล้ว อื้มมมมม

 

            ผมโยนแมคนักเก็ตเข้าปากตัวเองแล้วเคี้ยวกร้วมๆ ตาม เสียงอื้มดังออกจากปากผมแข่งกับเฮียหมู ถึงใครจะบอกว่านักเก็ตมันทำมาจากเศษไก่หรืออะไรก็ตามเถอะ แต่พอจิ้มกับซอสบาบีคิวที่ไม่เผ็ดเกินและไม่หวานจัด มันก็ถือเป็นอาหารชั้นดีให้ชวนซุกหน้าเข้าหาอย่างถึงที่สุด

 

            เป้าหมายต่อไปของเฮียหมูกับผมเป็นสไปซี่แมควิง ปกติแล้วผมกินเผ็ดมากไม่ได้ แต่ไอ้ไก่กรอบกำลังดีที่มีรสเผ็ดอมเปรี้ยวผสมกับเนื้อนุ่มแน่นร้อนๆ นี่คงต้องขอละไว้เป็นข้อยกเว้น ความร้อนจากเนื้อไก่ไม่ได้ทำให้ผมกับเฮียหมูหยุดมือ พวกเรายังคงใช้ฟันบนขยี้เนื้อไก่ชิ้นแล้วชิ้นเล่า เฮียกระดกโค้กลงคอปิดท้าย ส่วนผมก็คว้าแมคฟิชมาในท่าเตรียมพร้อมยัดเข้าปาก

 

            ผมจัดการใช้มือฉีกแบ่งปลาทอดหอมๆ ออกเป็นสองซีก ผิวเนื้อปลาสีขาวสะอาดตาดูน่าจะนุ่มละมุนลิ้นบางส่วนตกลงไปอยู่บนโต๊ะ พวกเราแบ่งเบอร์เกอร์ชิ้นบนชิ้นล่างแล้วจัดการยัดเข้าไปพร้อมกับปลาทอด ชีสหอมกรุ่นแอบเยิ้มเล็กน้อยผสมผสานเข้ากับซอสสีขาวที่น่าจะมีส่วนผสมของมายองเนส ผมกรีดร้องในลำคอด้วยความฟิน ส่วนเฮียหมูก็เอาหน้าผากกระแทกไหล่ผมไม่หยุดเช่นกัน

 

            ท้องเฮียจะแตกเฮียหมูบ่น ขอบปากเฮียเลอะซอสหลายสี ส่วนปากก็มันวับเหมือนมีใครเอาลิปกลอสไปป้ายไว้ เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นเฮียกินแบบปอบลง ไม่ใช่คุณชายแห่งวังจุฑาเทพอย่างเคย บอสจะขุนให้เฮียตัวระเบิดตายหรือไง

 

            เฮียกินของเฮียเองผมปัดความผิด พวกเรามองหน้ากันมึนๆ แล้วเฮียหมูก็หัวเราะเสียงเบา พอผมเห็นเขานอนอืดตายเหมือนคนไม่มีแรง ผมจึงพยายามเอาหัวตัวเองไปซุกไหล่เขา แสร้งหลับตาพริ้มแล้วแกล้งกรนให้เฮียรับรู้ว่านี่ผมหลับนะ ไม่ได้เนียนแต๊ะอั๋งเฮียเลยจริงๆ บอสไปนอนดีๆ

 

            อุ้มบอสที เดินไม่ไหวผมแสร้งโอบมือเข้าที่เอวของเขา เฮียเอามือมันแผล็บโขกหัวเกรียนๆ ของผมเบาๆ เขาคงสงสัยว่าผมกี่ขวบแล้ว ผมควรบอกเขาว่าอายุสมองกับอายุตัวของคนทั่วไปมักจะต่างกัน แถมอายุสมองจะสามารถลดระดับลงไปเรื่อยๆ ได้ถ้าเราอยู่กับคนที่เรากวนตีนได้โดนไม่โดนตีนเขายันหน้าเรากลับมา

 

            บอสสิต้องอุ้มเฮีย นี่ห้องเฮียนะ จะมาใช้แรงงานกันได้ไงเฮียเถียงด้วยน้ำเสียงที่บอกว่ารู้ทันว่าผมไม่ได้ง่วงจริง จะง่วงเข้าไปได้ไง จุกจนไก่จะกระฉอก

 

            ผมใช้จังหวะที่เขาเอาแต่หัวเราะหึๆ คว้าแขนขาเฮียมาเกี่ยวไหล่เกี่ยวเอวแล้วลุกพรึ่บ เฮียรีบจับตัวผมไว้แน่นก่อนจะหงายหลัง ตอนนี้หัวกับไหล่ผมเริ่มเหนียว เฮียควรไปล้างมือด่วนๆ เฮียดูตั้งตัวไม่ทันอยู่สองสามนาที พอสติกลับเข้าร่างจิกหัวใช้ผมขึ้นมาทันที

 

            ฉันเลือกนาย บอสตัน!” นี่เฮียกี่ขวบแล้ววะครับ

 

            แต่ถึงจะบ่น ผมก็กึ่งอุ้มกึ่งลากเฮียเข้าห้อง เฮียตัวโคตรหนักทั้งที่ดูผอมบาง แถมแขนขาก็ยาวระโยงระยาง แต่ก็ไม่แปลกหรอก ซัดเหมือนยัดห่าได้ทุกวันขนาดนี้ก็ต้องมีไขมันสะสมในร่มผ้าบ้างล่ะ

 

            ผมกับเฮียทิ้งตัวไปนอนแปะอยู่บนเตียง เฮียรีบกลิ้งหลบผมก่อนที่ผมจะทิ้งตัวไปทับเขาจนเฮียปอดแตก พวกเรายังไม่ได้ล้างหน้า ฟันก็ยังไม่ได้แปรง มือก็ยังเปื้อนของทอดของมัน แต่ก็ยังจะล้มตัวไปนอนตามกันอย่างไม่กลัวกรดไหลย้อนถามหา

 

            นอนๆเฮียเอามือมันๆ ของตัวเองมาเกี่ยวหน้าผมอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ละเมอไม่ใช่ทำเนียน แต่เป็นการจงใจให้สิวมาบุกใบหน้าของผมเต็มที่

 

ขอบคุณในพลังไก่ที่ตอนนี้ผมอิ่มแทบอ้วก จากที่หิวจนนอนไม่หลับ กลับเป็นหนักท้องจนหลับไม่ลงแทน แต่นั่นทำอะไรเฮียไม่ได้ เพราะผ่านไปเดี๋ยวเดียวเฮียก็กรนคร่อก ผมถอนหายใจอีกรอบ เลิกที่จะพยายามปัดมือเปื้อนซอสของเฮียหมูที่ล็อกหน้าผมแน่น สุดท้ายก็หลับไปอีกรอบโดยที่ไม่รู้ว่ามือมันแผล็บของตัวเองไปแปะบนหน้าเฮียอย่างเอาคืนเข้าตอนไหนเหมือนกัน

 

 

            ใครมันพูดกันนะ ว่าถ้ากินหมูกระทะเยอะแล้วเสี่ยงต่อการเป็นโรคมะเร็ง

 

            ผมขอเถียงขาดใจ ความน่ากลัวของหมูกระทะน่ะ ไม่ได้อยู่ที่กินมากแล้วจะเป็นมะเร็งเสียหน่อย แค่เพียงเลือกร้านที่สะอาดถูกสุขลักษะอนามัยก็เป็นอันใช้ได้ ความน่ากลัวของหมูกระทะที่แท้จริงคือการที่คนกินหมดตัวต่างหาก!

 

            และเพราะการซัดแหลกแบบไม่บันยะบันยังของผมกับเฮียหมู ทำให้เงินค่าขนมที่พวกเรามีน้อยอยู่แล้วน้อยลงไปใหญ่ ผมนั้นไม่เท่าไหร่เพราะยังเป็นแค่เด็กมัธยม ค่าใช้จ่ายส่วนใหญ่ก็หมดไปกับเรื่องกินอยู่แล้ว แถมพอบ๋อแบ๋จริงๆ ก็ยังเบิกจากพี่เทนได้ แต่เฮียหมูนั้นไม่ใช่ ค่าใช้จ่ายของเด็กมหาลัยเยอะจะตายไป แถมเฮียยังอยู่ไกลบ้าน ผมแอบรู้มาจากเพื่อนเฮียหมู #1 มาอีกว่าถึงเฮียได้ทุนของมหาลัย แต่ค่าใช้จ่ายอย่างอื่นนี่เฮียก็ต้องทำงานพิเศษหาเงินเอาเอง

 

            งานของเฮียส่วนใหญ่ก็ช่วยอาจารย์ทำวิจัยสมเป็นงานของเด็กใช้สมอง แต่เพราะอย่างนั้น ตั้งแต่วันที่ผมไปค้างห้องเฮีย เฮียก็ทำงานยุ่งสุดเบอร์จนไม่มีเวลามาเที่ยวเล่นกับผมได้อย่างเมื่อก่อน กระทั่งทวิตก็ยังไม่ค่อยจะเข้า นับๆ ดูแล้วก็ผ่านไปเกือบสองสัปดาห์แล้วน่ะนะ

 

            เหงาว่ะ

 

            เพื่อนบอสครับ เพื่อนบอสยังมีเพื่อนอยู่นะครับตี๋เอ่ยขึ้นขัดผมที่กำลังบิ้วท์ตัวเองอยู่

 

            จริงครับเพื่อนบอส ระยะหลังมานี่หายใจเข้าเป็นเฮียหมู หายใจออกเป็นเฮียหมู มึงยังจะเอาเพื่อนอยู่ไหม กูถามเก้ายักคิ้ว

 

            ทีเมื่อก่อนพวกมึงยังทิ้งกูเลยผมสวนกลับ ชี้นิ้วเรียงตัว ตี๋ วันๆ มึงเอาแต่เล่นเกมส์ กูชวนไปหาไรแดกมึงก็ทิ้งกูไปซบ ROV ส่วนเก้า มึงไม่ว่างอะไรไม่รู้ แต่ที่รู้ๆ คือมึงก็หายหัว

 

            ไม่งอนสิเก้าทำมือโอ๋เอ๋ หัวเราะฮิฮะน่าถีบ มันยังคงดีกรีความกวนส้นตีนไว้อย่างเสมอต้นเสมอปลาย วันนี้กูว่าจะชวนมึงไปต่อยมวย

 

            ไม่ผมปฏิเสธทันที ไม่ใช่ไม่ชอบหรืออะไรนะครับ ผมแค่ขี้เกียจ ขี้เกียจ อยากนอน

 

            เก้ากับตี๋สบตากับปิ๊งๆ ผมเท้าคางมองพวกมันส่งภาษาตาสื่อภาษาใจกัน

 

            มึงรู้ไหม ไอ้ที่มึงบอกว่าหมูกระทะทำให้เป็นมะเร็งน่ะ ความจริงมันมีมากกว่านั้นอีกเก้ายักคิ้ว ประโยคมึงคุ้นๆ นะเก้า เหมือนกูเพิ่งคิดไปเลย

 

            อือ กูรู้ หมูกระทะทำให้คนหมดตัวได้ด้วยผมโบกกระเป๋าสตางค์เบาหวิวโชว์พวกมันไปด้วย

 

            ครับ แล้วนอกจากหมดตัวแล้วยังทำให้มึงเป็นอะไรอีกรู้ไหมตี๋ขยับแว่น อย่าสงสัยว่าทำไมนักเรียนอย่างพวกเราถึงเอาแต่จ้อ ตอนนี้พักกลางวันครับผม แล้วได้โปรดอย่าสงสัยว่าทำไมผมไม่บรรยายชีวิตเวลาเรียนของตัวเองบ้าง เหตุผลหลักคือผมชอบหลับในคาบครับ จบ

 

แต่ถึงไม่หลับจะให้มานั่งบอกว่า โอ้ ผมจ้องกระดานไวท์บอร์ดที่มีสูตรคณิตศาสตร์ยาวเหยียดอะไรสักอย่างด้วยสายตาว่างเปล่า ด้านหลังเป็นอาจารย์วิญูรที่กำลังอธิบายอย่างเคร่งขรึม ถามด้วยน้ำเสียงชวนให้หลับกลางอากาศว่าไม่เข้าใจตรงไหนบ้างหรือเปล่า ส่วนผมก็จะตอบในใจว่าไม่เข้าใจสักตรงครับผม อะไรแบบนี้มันก็ไม่ใช่หรือเปล่า มันเปลืองหน้ากระดาษเกินไป

           

อะไรผมถาม

           

น้ำหนักมึงขึ้นกี่โลแล้วบอสเก้าส่ายหน้า มันทำหน้าจริงจังมากส่วนผมอ้าปากค้าง เนี่ย เมื่อก่อนท้องมึง ขามึง หลังมึงฟิตแอนด์เฟิร์มน่าลูบไล้สุดๆ แล้วดูตอนนี้สิ! ไอ้หมูสามชั้นตรงหน้ากระผมนี่คืออะไร เก้ารับไม่ได้!” มันดีดดิ้น

           

ผมตะปบท้องตัวเองอย่างแรง เห้ย! จริงด้วยว่ะ กล้ามผมหายไปไหนหมด! แล้วนี่ นี่คือไขมันเรอะ นี่พุงกูเรอะ!

           

นี่ไม่รู้ตัวจริงดิตี๋มองอย่างเหยียดหยาม ช่วงหลังมานี้มึงอ้วนกว่ากูที่ไม่เค้ยไม่เคยออกกำลังกายอีก

 

            เชี่ยผมสบถ คือมันไม่ได้เป็นพุงเน้นๆ อะไรหรอกนะครับ แต่ก็พุงไง ก็มีพุงไง ว้าก!

 

            ยังไม่ทันได้สติแตกจนสุด เก้าก็คว้าคางผมไว้ ไม่ มันไม่ได้คว้าคาง มันคว้าหมอนรองคอ หรือเรียกให้กระชับว่าเหนียง! “แล้วนี่อะไรครับเพื่อนบอส มึงกลัวนอนไม่ถนัดเหรอครับ ถึงได้สอดหมอนรองคอไว้ด้วย

 

            ผมลุกพรวด ประกาศกร้าวอย่างจริงจังโดยไม่สนว่ากำลังตกเป็นเป้าสายตาของคนทั้งโรงอาหาร กูจะไปยิม!”

 

            ต่อยมวยกับกู อุตส่าห์มาชวน ไอ้เวรเก้าเอื้อมมือมาตบหัวผมแล้วเอนตัวเอาตี๋มาบังไว้ไม่ให้ผมตบคืนได้ เนี่ย ช่วงนี้เฮียหมูไม่ว่างใช่มั้ย มึงก็มาต่อยมวยให้เฟิร์มไปเลย ทีนี้เฮียหมูว่างปุ๊บ มึงก็จะได้ไปเจอกับเค้าในสภาพพระเอกละครหลังข่าวช่องสามชื่อย่อ ณ ไม่ใช่ลูกมะพร้าวหัวเกรียนแบบนี้

 

            ลูกมะพร้าวหัวเกรียน ดูมันเปรียบ

 

            และด้วยประการฉะนี้ การลดน้ำหนักของผมผู้ยัดหมูกระทะมากเกินพอดีก็ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างไม่เต็มใจ

 

 

            เคราะห์ซ้ำกรรมซัด ราวกับสวรรค์กำลังกลั่นแกล้งก็ไม่ปาน

 

            ผมเดินออกจากค่ายมวยที่ไม่ได้มาเสียนานด้วยสภาพเหงื่อโชกโซมกายเหมือนเพิ่งอาบน้ำเสร็จ ครูฝึกสุดโหดจัดหนักผมมากจนแทบคลานออกจากค่าย ผมแอบรับสภาพตัวเองไม่ได้นิดหน่อย เมื่อก่อนพลังกายของผมพอฟัดพอเหวี่ยงกับเก้ามันเลยนะ นี่คงห่างหายไปนานจริง ถึงได้อ่อนเปลี้ยเพลียแรงปานนี้

 

            เท่านั้นยังไม่พอ หน้าค่ายมวยแห่งนี้ดันมีสถานที่สุดโปรดของผมมาเปิดใหม่ ฝูงคนมากมายและกลิ่นหมูกระทะลอยฟุ้งข้ามถนนมาให้ผมทำจมูกฟุดฟิดถึงนี่ แม่งมีร้านหมูกระทะมาเปิดหน้าค่ายมวยคืออะไร รีดไขมันออกแล้วแดกหมูต่องี้เหรอ ออกกำลังกายเพื่อให้คุณยัดห่าได้มากขึ้นคือสโลแกนของค่ายมวยฟีทเจอริ่งกับร้านหมูกระทะเหรอครับ ตอบ

 

            เก้าเกี่ยวคอเสื้อผมไว้เหมือนรู้ทัน ซึ่งนับว่ามันคิดถูก ผมเกือบเดินข้ามถนนพุ่งเข้าร้านไปแล้วนะน่ะ พลังแห่งหมูกระทะนี่น่ากลัวจริงจัง ต้องใช้วิชาหลบหลีกอย่างเร่งด่วน แคลอรี่ที่ผมเบิร์นออกไปนี่ไม่ได้ไปเพราะไปยืนยิ้มให้กระสอบทรายนะเฮ้ย ทั้งเตะทั้งต่อย กล้ามเนื้องี้สั่นระริกเชียว

           

            @Bostonintheblue ‘ออกกำลังกายแทบตาย น้ำหนักหายไปแค่เศษหนึ่งส่วนสี่ของหนึ่งกิโล

            Replying to @Bostonintheblue ‘ใช้วิธีเฮีย ทำงานจนไม่มีเวลา ข้าวปลาไม่ต้องแดก ไขมันแตกกระจาย

            Replying to @fromtheAberdeen ‘นับว่ามีความพยายามทำให้มันคล้องจอง แต่เฮียกินข้าวด้วยดิ โรคกระเพาะถามหานี่น่ากลัวนะเฮีย

            Replying to @Bostonintheblue ‘บอสเอามาให้เฮียโหน่ยยย เฮียไม่มีเวลาเลย

            Replying to @fromtheAberdeen ‘ไม่มีเวลากินข้าว แต่มีเวลาเล่นทวิต

            Replying to @Bostonintheblue ‘ไปก็ด้ะ -3-‘

 

            สองสัปดาห์ผ่านไป ผมในสภาพกลับมาฟิตแอนด์เฟิร์มได้อย่างรวดเร็ว (อย่าถามว่าทำไมเร็ว คือผมเป็นเด็กครับ ระบบเผาผลาญทำงานได้ดีเว่อร์ ที่สำคัญคือเก้าให้ผมไปค่ายมวยทุกวันไม่เว้นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ กระทั่งอาหารผมมันก็สั่งคุม แล้วผลสุดท้ายก็เป็นงี้แหละครับ บอสตันสุดหล่อขอสามบาทก็กลับมาอีกครั้ง และที่สำคัญคือมันเป็นนิยาย ถ้าไม่เกรงใจผมจะสั่งให้ตัวเองฟิตตั้งแต่สามวันแรก) ก็เดินหิ้วถุงข้าวผัดปูเซเว่นสองกล่องมาที่มหาลัยพี่เทนซึ่งก็เป็นมหาลัยเฮียหมูเช่นกัน จากคำให้การของเพื่อนเฮียหมู #2 ที่ผมบังเอิญเจอที่เซเว่นหน้าปากซอยกับพี่เทน ผมจึงได้รับรู้ว่าตอนนี้เฮียหมูกำลังช่วยอาจารย์ปั่นงานวิจัยหัวฟู ข้าวปลาไม่ยอมกิน ทำตัวน่าตีแต่ก็กลัวเขาจะตีผมกลับมาแทน

 

            ด้วยเหตุนั้น ผมจึงกระโดดซ้อนมอไซค์พี่เทนแอนด์เพื่อนเฮียหมู #2 ที่ผมลืมถามชื่อแบบหน้าด้านๆ พร้อมข้าวผัดปูสองกล่อง สองคนนั้นทำท่าอยากถีบผมตกมอไซค์เต็มแก่ แต่ทำได้แค่มองผมตาขวางอย่างเคียดแค้น สุดท้ายก็ปล่อยเลยตามเลยยอมให้ผมติดรถมาด้วยถึงหน้าคณะเฮีย

            พี่เทนด่าผมว่าแรดแล้วแว้นท์มอเตอร์ไซค์หนีหายไปในความมืดพร้อมกับเพื่อนเฮียหมู #2 ผมสะบัดก้นเดินมาหน้าตึกคณะเฮียแบบโนสนโนแคร์ เล่นตบแปะกับยุงอย่างสนุกสนานจนกระทั่งน่าจะใกล้เวลาที่เฮียหมูกลับหอ ข้อมูลนี้ได้จากเพื่อนเฮียหมู #2 เช่นกัน

 

            หางกระต่ายบนหัวของเฮียเด่นชัด ผมกระโดดผลุงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ข้าวกล่องเซเว่นหายร้อนแล้ว ส่วนตัวผมก็โดนยุงดูดเลือดไปจนเกือบหมดตัว แต่พอเห็นใบหน้าเหนื่อยอ่อนของเฮียหมูนี่มันน่าเป็นห่วงจนผมลืมความคันตามตัวของตัวเองไปเสียสนิท

 

            เฮียผมโบกไม้โบกมือ เฮียหมูทำตาลอยมองตามเสียง พอเห็นว่าเป็นผมก็ร้องเฮ้ย กึ่งเดินกึ่งวิ่งมาหาด้วยรอยยิ้มหลิง เหยาเต็มใบหน้า

 

            มาได้ไงเฮียถามผม แต่หน้าก้มมองข้าวกล่องเซเว่นสองถุงเสียฉิบ กลิ่นข้าวผัดปู ซื้อมาให้นี่ฟรีมั้ย

 

            เฮียยักคิ้วหลิ่วตาทั้งที่ดูเหมือนไม่ค่อยจะมีแรง พอขยี้ผมตัวเองแรงๆ จนจุกหางกระต่ายหลุด ผมมองเฮียที่เสยผมขึ้นช้าๆ เหมือนกำลังถ่ายโฆษณาแชมพู พอเขาเงยหน้ามามองผมอีกที เฮียเวอร์ชั่นใกล้ตายก็หายไป กลายเป็นเฮียหมูเวอร์ชั่นสโตนเฮนจ์ตามเดิม

 

            ผมคงจะมองเฮียเหมือนกลัวเฮียจะเป็นลมล้มตึงไปต่อหน้าต่อตา เฮียถึงได้ยิ้มเผล่แล้วดึงหลังมือของผมไปแปะหน้าผากตัวเอง ผมโล่งใจไปหน่อยเมื่อเห็นว่าเฮียไม่มีไข้ พอปล่อยให้ผมเช็คจนสบายใจแล้วว่าเฮียไม่มีทางน็อคไปต่อหน้าต่อตาผมแล้ว เฮียก็ดึงผมไปลานจอดมอเตอร์ไซค์ มอเตอร์ไซค์ของเฮียจอดเด่นเป็นสง่าอยู่กลางลาน ผมรีบลากเขาไปที่มอเตอร์ไซค์แล้วตัดสินใจกระโดดขึ้นเป็นคนขี่เอง ถึงเฮียจะเป็นสโตนเฮนจ์ แต่เฮียก็เป็นสโตนเฮนจ์แบบ low batter mode ผมกลัวว่าเราทั้งคู่จะไถลลงข้างทางไปพร้อมมอเตอร์ไซค์และข้าวผัดปูถ้าปล่อยให้เฮียเป็นคนขี่

 

            เดี๋ยวเฮียขับเองเฮียพูดอยู่เหนือหัว แต่เสียงยานคางหนักมาก

 

            บอสขับเอง ยังไม่อยากตายผมเถียง เตรียมสตาร์ทรถ ถุงใส่ข้าวกล่องเซเว่นห้อยต่อยแต่งอยู่ตรงแฮนด์มอเตอร์ไซค์ เฮียเอาหมวกกันน็อคที่มีอยู่ใบเดียววางลงบนหัวของผม ใส่ตัวล็อคให้เสร็จสรรพ พอผมทำท่าจะถอดคืน เฮียก็เอาคางเทินแล้วเกี่ยวแขนที่เอวผมไว้ ล็อคแน่นหนาจนตัวผมแทบขาด

 

            นั่งดีๆ เฮีย

 

            เดี๋ยวเฮียตกผมควรบอกเขาไหมว่าเฮียอาจจะตกเพราะผมถีบเขาแทน รัดขนาดนี้ไม่เอาผมกลับไปนอนกอดแทนหมอนข้างเลยล่ะ

 

            อึดอัด

 

            ผมบ่นแต่เฮียหมูไม่ฟัง หรืออาจจะไม่ได้ยิน มองจากกระจกส่องหลังแล้วเห็นเฮียหลับตาพริ้มเหมือนจะหลับไปจริงๆ ผมนึกอยากเอาเฮียมานั่งด้านหน้า แต่เฮียดันสูงกว่าผมมากเลยบังทางผมจนมิด ผมนึกขอบคุณเขาที่รัดผมแน่นขนาดนั้นก็ตอนนี้ อย่างน้อยเฮียก็คงไม่กลิ้งตกจากรถมอเตอร์ไซค์ได้ง่ายๆ หรือไม่ถ้าจะตกก็คงกลิ้งตกไปด้วยกันแทน

 

            ผมถอนหายใจ ขี่มอเตอร์ไซค์กลับห้องเฮียอย่างเวทนาตัวเอง

 

จากคณะเฮียไปจนถึงห้อง เฮียนิ่งไม่ขยับจนผมเริ่มกังวลขึ้นมาเล็กน้อย กลัวว่าถ้าเหยียบเบรกหรือเลี้ยวรถกะทันหันเฮียจะกลิ้งตกลงไปให้สิบล้อเหยียบหัว แต่โชคดีที่มันไม่เป็นอย่างนั้น พวกเราถึงห้องเฮียหมูโดยสวัสดิภาพ ผมเดินเอื่อยขึ้นบันไดเคียงข้างไปกับเฮีย ห้องเฮียหมูอยู่ชั้นสาม ผมรู้สึกดีมากที่วันนี้นึกครึ้มจะมาหาเฮีย ผมกลัวจริงๆ นะว่าเขาจะสะดุดขาตัวเองตกบันไดลงไปตาย

           

บอสไปนั่งรอไป เดี๋ยวเฮียอุ่นข้าวให้เฮียบอก แต่ผมกดไหล่เฮียให้นั่งลงแล้วเดินเอาข้าวผัดปูสองกล่องไปยัดไมโครเวฟด้วยตัวเอง ระหว่างรอก็ชะโงกหน้ามาดูเฮียที่นั่งขัดสมาธิกดโทรศัพท์อยู่บนโซฟาหน้าทีวีเป็นระยะ

 

            ได้แล้วเฮียผมยกกล่องข้าวร้อนฆ่าเซลล์ในมือผมตายมาหาเฮียที่เงยหน้ามายิ้มให้ เฮียดึงมือผมมานั่งข้างๆ ลูบหัวผมเปาะแปะเป็นตุ๊กตาหมาเน่า กินเฮีย อย่ามัวแต่เล่น เสร็จแล้วจะได้ไปนอน

 

            บอสค้างนี่นะเฮียหยิบช้อนมาจากมือผม เฮียไม่มีแรงไปส่ง

 

            กลับแท็กซี่ได้พูดไปงั้นแหละ ความจริงก็ตั้งใจจะค้างกับเฮียอยู่แล้ว

 

            ลำบากเปล่าๆ ค้างนี่แหละเฮียยืนยัน กินเหมือนแมวดม คือดมก่อนแล้วเอาเข้าปากทีละสองเม็ด ผมมองอย่างละเหี่ยใจ แต่จะให้แย่งช้อนมาป้อนเฮียก็ไม่กล้า กลัวตอนกระชากช้อนมาจะไปกระแทกฟันหน้าเฮียหักเข้า

 

ข้าวผัดปูส่งกลิ่นหอมฉุย ผมค่อยๆ ละเลียดข้าวเม็ดนิ่มแต่ไม่แฉะไม่จับกันเป็นก้อนเข้าปาก กลิ่นกระเทียมพริกไทยและกลิ่นปูคละคลุ้งอยู่ทั่วปาก หอมกลิ่นผักชีอ่อนๆ ผมใช้ลิ้นเลียริมฝีปาก เหลือบมองหน้าเฮียที่ดูใจลอยไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่

 

เฮียดีขึ้นมั่งยังผมขมวดคิ้ว ถึงเฮียจะทำเป็นว่าเฮียโอเค แต่ผมก็เห็นหรอกว่าเขาเผลอสัปหงกทั้งที่คาบช้อนไว้ในปาก ถ้าเฮียไม่ใช่เด็กก็คงต้องเหนื่อยมา แต่เฮียไม่ใช่เด็กสามขวบที่จะหลับตอนกำลังกินข้าว ดังนั้นก็สรุปได้แค่ว่าเฮียต้องเหนื่อยจนแทบล้มพับ แต่ยังทำเก๊กไม่มีที่สิ้นสุด

 

เฮียไม่ได้เป็นอะไรนี่เฮียเถียงแล้วกระตุกยิ้ม ข้าวกล่องของเฮียหมดไปแค่ครึ่งเดียวแต่เฮียไม่มีทีท่าจะเอามันเข้าปากต่อแล้ว บอสง่วงยัง ไปนอนก่อนได้นะ

 

ก็คงง่วงน้อยกว่าคนที่คาบช้อนแล้วหลับ

 

เฮียดูหมั่นไส้ผม สักพักก็โยนช้อนไปกระทบกล่องพลาสติกดังกึก ผมละล้าละลังทำตัวไม่ถูกเพราะกลัวเขาโกรธ แล้วอยู่ๆ เฮียก็ล้มตัวลงบนตักผมแล้วใช้มันแทนหมอน เปลี่ยนทุกอารมณ์ที่มีอยู่ในตัว ผมกะพริบตาปริบ เอาไงดีวะ ผมควรถามเฮียหมูว่าโอเคหรือเปล่าอีกรอบก่อนดี หรือควรเล่นผมเฮียก่อนดี ผมเฮียดูนุ่มนะ ผมอยากเล่น

 

เหนื่อยว่ะ ขอชาร์จแบต ผมควรบอกเขาว่าขาผมคงช่วยให้เฮียแบตเต็มไม่ได้ เฮียเอาแก้มแนบขาผมที่มีกล้ามเนื้อเป็นมัดๆ

           

ไม่แข็งเหรอเฮียผมถอนหายใจ ไม่รู้ทำไมถึงพูดเสียงเบาตามเฮียไปซะอย่างนั้น

           

แข็ง แต่นอนได้

           

แล้วพวกเราก็เงียบ ผมเอามือวางแปะบนหัวเฮีย เออ ผมนุ่มจริงด้วย แถมเฮียก็ไม่ว่าด้วยนะ ผมนี่ลามปามใหญ่แล้ว ถ้าเฮียไม่ดุผมก็เสียนิสัยกันพอดี

 

            ตอนนั้นเองที่ผมคิดอะไรขึ้นมาได้

 

            เฮียผมเรียก มือยังคงวางแปะบนหัวเฮียอยู่

 

            ว่าไงครับเฮียยังคงหลับตาพริ้ม หรือไม่หลับวะ ดูไม่ออก ตาเฮียเล็กเป็นเม็ดก๋วยจี๊ขนาดนี้

 

            บอสเป็นเกย์

 

            อือ แล้ว?”

 

            อือ แล้ว?

 

            ผมหยุดเล่นผมเฮีย นึกอยากผลักหัวเขาออกจากตักตัวเองแต่ไม่กล้าพอ เฮียหมูต้องการพักผ่อน และผมเกลียดตัวเองที่มีแก่ใจมานึกถึงเขาอย่างนี้

 

            เฮียรู้อยู่แล้วผมพูดเสียงขุ่น เฮียรู้อยู่แล้วยังกล้ามานอนตักกันอีกนะ รู้ใช่มั้ยว่าทำแบบนี้บอสจะคิดเข้าข้างตัวเอง ทั้งที่เฮียก็มีคนที่ชอบอยู่แล้ว

 

            แต่เฮียหมูไม่อยู่ฟังที่ผมพูด เขาหลับคาตักผมไปเลย พอลองเอามือไปเขย่าๆ ตรงหน้าเขาดูเฮียก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง ผมเอามือตบหน้าผากอย่างงุ่นง่าน สุดท้ายก็หอบเขาขึ้นหลัง ลากไปวางไว้บนเตียงแล้วค่อยมาเก็บกวาดอาหารที่เฮียกินเหลือไว้ เอาใส่ตู้เย็นน่าจะใช้ได้ เผื่อวันหลังเฮียหิวขึ้นมาจะได้มีอะไรกิน

 

            ตอนแรกผมก็ว่าจะไปนอนร่วมเตียงกับเฮียอยู่หรอก แต่ผมรู้สึกเคืองเขาขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกเลยเดินฟึดฟัดออกจากห้องเฮียไปเลย แต่ที่บัดซบคือที่นี่คือกรุงเทพ แท็กซี่แต่ละคันที่ผมเรียกแม่งไปส่งรถกันทุกคัน ผมเลยได้แต่เดินตึงตังกลับเข้ามากระแทกตัวนอนขดอยู่บนโซฟาเฮียแทน

 

            ขณะที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น ผมก็รู้สึกเหมือนจะมีคนเดินเข้ามาใกล้ แต่พยายามเท่าไหร่หนังตาที่หนักอึ้งก็ไม่ยอมลืมขึ้นมา ข้อดีของการออกกำลังกายหนักๆ ก็แบบนี้แหละครับ หลับเป็นตายได้ตลอด ผมเลิกพยายาม ในห้องนี้มีแค่ผมกับเฮียหมู ไม่ผมคิดไปเองก็เฮียหมูนั่นแหละที่มายืนมองผมหลับอยู่แบบนี้

 

            สัมผัสมือแบบนี้ เฮียแน่ๆ ล่ะ

 

            ผมลังเลนิดหน่อยว่าจะเอาแก้มไถมือเฮียเล่นดีหรือเปล่า แต่เพราะความง่วง สมองเลยทำงานได้ไม่ค่อยเต็มที่ ร่างกายเลยขยับไปตามสัญชาติญาณเสียอย่างนั้น

 

            แล้วเมื่อไหร่จะรีบชอบเฮียสักทีเนี่ย

 

           

            ผมตื่นขึ้นมาอีกครั้งบนเตียงของเฮียหมู แต่เจ้าของห้องกลับไม่อยู่บนเตียงแล้ว สักพักผมก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูจากนอกห้อง ผมเลยเดินตาลอยออกมาจากห้องนอน ก้มมองสภาพตัวเองก็เห็นว่ายังใส่เสื้อยืดกับกางเกงบอลที่ใส่มาหาเฮียเมื่อคืนอยู่เลย

 

            มากินข้าวเร็วเฮียดูสดใสกว่าเมื่อคืนเยอะมาก ผมของเฮียถูกถักเป็นเปียเล็กๆ แล้วมัดรวบไว้ ทั้งที่มันควรจะทำให้เฮียดูออกสาว แต่มันกลับไม่ใช่ เฮียยังดูแมนเสมอต้นเสมอปลาย ตาเป็นประกายยิบหยีน่าหมั่นไส้ของเฮียจ้องมาทางผม

 

            แล้วผมก็รู้สึกเหมือนจะทำตัวไม่ถูก เลยได้แต่เสก้มมองถุงพลาสติกที่เฮียถืออยู่เต็มสองมือแทน

 

            นั่นหมู?” ผมพึมพำถามเสียงแหบแห้ง มองซ้ายมองขวาแล้วเดินไปคว้าขวดน้ำดื่มจากบนโต๊ะมากรอกปาก เฮียซื้อมาทำไมเยอะแยะเนี่ย

 

            เฮียหมูวางของในมือลง อ้าสองแขนออกเหมือนพราวด์ทูพรีเซ้นต์มาก เราจะตี้หมูกระทะกันตอนเช้าไงล่ะ

 

            ผมมองเฮียเหมือนคนบ้า เฮีย ไม่มีใครเค้าบ้ากินหมูกระทะกันตอนเช้า

 

            เฮียหมูยักไหล่ ทำนองว่าแล้วไง ใครแคร์ เสียงของ ใหม่ ดาวิกา จากไดอารี่ตุ๊ดซี่ลอยเข้าหัวผมเดี๋ยวนั้น เราสองคนก็ประเดิมไง หรือบอสจะไม่กินกับเฮีย

 

            ไม่คราวนี้รอยยิ้มของเฮียเหือดแห้งและหายไป เฮียจ้องผมนิ่งๆ บรรยากาศดูน่าอึดอัดไปหมด บอสจะทำข้าวเช้าให้ ส่วนหมูนั่นเก็บไว้กินกันตอนเย็น

 

            คราวนี้เฮียเหมือนจะกระดิกหาง ตาเป็นประกายขึ้นมาอีกครั้ง ทำอาหารเป็นด้วย

 

            ผมไม่ตอบแล้วเดินไปช่วยเฮียยกของไปเก็บในครัว ไม่ใช่หยิ่งไม่ใช่ยังเคืองเฮีย แต่เป็นเพราะตอนนี้ผมเพิ่งตื่น น้ำยังไม่ได้อาบ ฟันยังไม่ได้แปรง ผมไม่อยากปากเหม็นใส่เฮียหมู เนี่ย ยิ่งเฮียหอมไปทั้งตัวแบบนี้ผมก็ยิ่งอับอายสภาพตัวเอง

 

            ระหว่างทำข้าวผัดหมูสามชั้นง่ายๆ ให้เฮียหมูกิน ผมก็มองข้ามไหล่ตัวเองไปจ้องเฮียหมูที่ยืนกอดอกส่งยิ้มให้ผมจากทางกรอบประตู รอยยิ้มของเฮียทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ เลยได้แต่ขมวดคิ้วใส่แล้วทำทีเป็นว่าข้าวผัดง่อยๆ ของผมนี่มันทำโคตรยาก ต้องใช้สมาธิและลมปราณขั้นสูงเพื่อให้มันออกมาอร่อยยิ่งกว่าอาหารจากมาสเตอร์เชฟไทยแลนด์ 20xx

 

            แล้วเมื่อไหร่จะรีบชอบเฮียสักทีเนี่ย

 

            เฮ้อ นี่เฮียคิดจริงๆ เหรอวะว่าผมจะไม่ได้ยิน

 

 



 

ที่เห็นขึ้นว่ารีไรท์ รีไรท์แค่นิดหน่อยช่วงคาแรกเตอร์บางส่วนค่ะ 

แต่เนื้อเรื่องที่เหลือยังเหมือนเดิมนะคะ

ตอนอื่นๆ (ช่วงตอนที่ 4-8) จะทยอยแก้ ตอนแรกตั้งใจจะปิดเนื้อหาไว้แต่หาปุ่มไม่เจอสักทีค่ะ แฮ่


อย่าแปลกใจว่าทำไมลดได้เร็ว เราต้องการให้เนื้อเรื่องดำเนินอย่างรวดเร็วค่ะ แฮ่

ตัดภาพมาความเป็นจริง นี่เข้ายิมห้าวันต่อสัปดาห์แต่น้ำหนักลงจึ๋งเดียวเพราะซัดราวกับยัดห่าค่ะ /ปิดหน้าขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านและสำหรับทุกคอมเม้นท์มากๆ เลยค่ะ ^^


ปล. ขออนุญาติโฆษณานิยายค่า นิยายวายสองเรื่องก่อนหน้าของเราได้รับการเซ็นสัญญากับทางสนพ. ฟาไฉแล้ว (กรี๊ดดดดดดด) หากท่านใดสนใจคลิกลิ้งค์ถัดไปดูได้นะคะ ^^

1.  Rainy days  จบแล้วค่า

2. Whisper through the rain ใกล้บแล้วค่า


 >>FACEBOOK<< 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 251 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1,325 ความคิดเห็น

  1. #1322 alf_yakusa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2563 / 17:50
    เขินนนนน แล้วเราก็นึกภาพเด็กหัวเกรียนตลอด เอ็นดูอะ
    #1,322
    0
  2. #1314 kunkyu (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 มีนาคม 2563 / 18:52
    บอสอะชอบเฮียตั้งแต่ยิ้มหลิงเหยาแล้วมั้ง555555
    #1,314
    0
  3. #1246 plspeachh (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2561 / 09:18
    แล้วบอสอ่ะชอบเฮียหมูยัง ._.?
    #1,246
    0
  4. #1225 ojay2 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2561 / 11:34
    โอ้วสวววว ยังไงงงง
    #1,225
    0
  5. #1201 baekbow (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2561 / 16:13
    เอ๊ะ อะไรยังไง แต่จะบอกว่าเวลาอ่านเราก็ยังชอบจินตนาการให้เฮียหมูเป็นเมะอยู่นะ เพราะเราเป็นคนนึงที่ติดภาพเมะสูงกว่าจริงๆ 555 // ถ้าฟิตหุ่นได้ไวเหมือนในนิยายก็คงดี
    #1,201
    0
  6. #1186 Power Set'a (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มิถุนายน 2561 / 07:03
    ความหิวเข้าครอบงำ เมื่ออาานนิยายเรื่องนี้
    จนต้องไปจัดหมูทะแล้วเนี่ยไรท์
    #1,186
    0
  7. #1160 SUNOBA (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 21:38
    สรุปใครรุกใครรับเนี่ยย
    แล้วก็คำที่ต้องมีเกือบทุกตอน หิวววววว
    #1,160
    0
  8. #1143 YSEHUNNY (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 16:32
    โอ้ย เขินนนน
    #1,143
    0
  9. #1141 BlazeBlue (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 12:37
    ขำตอนที่บอกว่ากลัวช้อนกระแทกฟันหน้าเฮียอ่ะ5555555555 #ทัมมัยมั่ยอ่อนโยน
    #1,141
    0
  10. #1124 laadrxxm (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 15:39
    เขินจนจมูกบาน5555555
    #1,124
    0
  11. #1098 pcy921 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 เมษายน 2561 / 17:00
    อ่าวคนที่เฮียชอบคือ...นี่เอ้ง
    #1,098
    0
  12. #1082 Tatangts 🐋 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 เมษายน 2561 / 15:29
    ช้านหิ๊ววงวววงวงงววววว
    #1,082
    0
  13. #1071 ARDS; (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 มีนาคม 2561 / 02:41
    หิววววว
    #1,071
    0
  14. #1052 ภูตเงา [Doppelganger] (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 21:42
    หิวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ//หน้ามืดตาลายโฟกัสผิดเรื่องทีเดียว
    #1,052
    0
  15. #1048 เลาจาชิป (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 มีนาคม 2561 / 14:30
    เอาจริงๆคืออ่านแล้วหิวมาก แต่ประเด็นคือนี่ไม่ควรโฟกัสตรงนั้นไง 555555
    #1,048
    0
  16. #1046 lukbua (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 มีนาคม 2561 / 11:17
    อ่านมาก็หลายตอน ทำไมนิยายเรื่องนี้ถึงได้เป็นแบบนี้นะ เราไม่คิดจริงๆ !!!
    ไม่คิดว่ามันจะทำให้เราหิวขนาดนี้ !!!! ยิ่งอ่านยิ่งได้กลิ่นหมูปิ้ง นี่เราลุกไปหาข้าวกินมารอบนึงเพราะการบรรยายของน้องบอส นี่ตอนนี้อยากกินเนื้อย่างขึ้นมาอีกแล้ว โอ๊ยย พลังทำลายล้างสูงมาก
    #1,046
    0
  17. #1045 Design (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:57
    สะสมความหิวมาตั้งแต่ตอนแรกเลย ขนาดพึ่งกินข้าวมานะ

    //เดี๋ยวๆ เหมือนโฟกัสไปผิดจุด 555555

    อ่านมานี่ แสดงว่าเฮียหมูชอบบอสอยู่ก่อนแล้วใช่มั้ยยยยย
    หรือว่าเฮียรู้จักน้องมาก่อนที่จะฟอลทวิตน้อง 0_0
    เป็นเพื่อนกับพี่เทนด้วยหนิ ต้องใช่แน่ๆ
    #1,045
    0
  18. #1028 Mint Sch (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 11:28
    ทำไมหิว
    อ่านจบจะอ้วนไหมค่ะเนี่ย//กรอกขนมเข้าปาก
    #1,028
    0
  19. #1013 Sopimzize (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 23:39
    เนี้ยต้องลุกไปอุ่นข้าวต้มมัดกินเลย555555
    #1,013
    0
  20. #759 นักโทษหมายเลข0 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 21:56
    ฮือออออออ ฟินนนนน // ใครรุกใครรับบอกที55555 เดามะถูกก
    #759
    0
  21. #629 moony+lilac (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2560 / 15:29
    ตอนนี้รอลุ้นโพสิชั่นค่ะ เฮียก็มุ้งมิ้งเกิ๊น
    #629
    0
  22. #491 maybee23 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 20:32
    ชอบเขาแล้วอะดิ๊เฮียหมู
    #491
    0
  23. #473 FaH SaI (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2560 / 03:43
    หิวมาก บรรยายซะท้องร้องตามเลย
    #473
    0
  24. #464 Night Demon (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 17:50
    ?แล้วเมื่อไหร่...? นี่เราทำตาโตใส่เฮียเลยได้มะ? 0-0
    #464
    0
  25. #433 mothergod (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 06:57
    เกลียดเรื่องนี้ บรรยายอาหารซะหิวเลย แม้แต่ข้าวกล้องเซเว่น...
    #433
    0